Recenzje

Dwie dziewczyny o różnym pochodzeniu etnicznym, różne cele do osiągnięcia, poszukiwanie siebie i dorastanie. A także miłość która miała być tylko układem. To wszystko i jeszcze więcej znalazłam w książce Jak zakochać się na niby według Hani i Ishu. Nie znałam wcześniej twórczości autorki, więc nie mialam żadnych oczekiwań względem tej powieści. Bohaterkami tej historii są dwie nastoletnie dziewczyny -pochodząca z Bangladeszu Humiara Khan i Ishitha Dey, która wcześniej mieszkała w Indiach lecz dzięki wysiłkom swoich rodziców ma szansę na zdobycie przyzwoitego wykształcenia. Nie mogłyby się one od siebie bardziej różnić. Podczas, gdy Hani zdecydowanie zalicza się do popularnych i lubianych osób, jest uśmiechnięta i życzliwa Ishu skupia się wyłącznie na nauce by zostać prefektem w szkole, dzięki czemu zaspokoi ambicje rodziców zwłaszcza, że jej siostra do tej pory będąca oczkiem w głowie bliskich postanowiła przerwać studia. Obie zmagają się z presją i kłopotami- przyjaciółki Humiary nie wierzą , gdy ta oznajmia, że jest biseksualna, ponieważ do tej pory umawiała się z chłopcami. I właśnie tak rodzi się pomysł eksperymentu który miałby pokazać czym jest zakochanie. W tym układzie obie mają zyskać, lecz nie przewidziały komplikacji i emocji z jakimi się mierzyły Do tej pory częściej czytałam romanse z wątkiem heteroseksualnym lub o uczuciu łączącym dwóch mężczyzn, lecz ta książka mimo, że przeznaczona dla młodszych odbiorców porusza wiele istotnych tematów takich jak poszukiwanie własnej tożsamości seksualnej, rasizm , homofobia i toksyczne relacje między rówieśnikami. Całość okazała się niezwykle interesująca i przyjemna w odbiorze Polecam ❤️💙

W związku z fabułą drugiego tomu, w recenzji mogą pojawić się informacje, które można uznać za spoilery, jeżeli zdajesz sobie sprawę, o czym opowiada ta część, śmiało czytaj recenzję ;) PS. Ja poznałam te „spoilery” przed przeczytaniem książki i to właśnie one jeszcze bardziej zachęciły mnie do sięgnięcia po kontynuację Zakończenie pierwszego tomu dylogii to był jeden wielki znak zapytania. Nie miałam pojęcia, jak akcja może potoczyć się dalej, ale to, co wymyśliła autorka, przerosło moje najśmielsze oczekiwania! Pierwsza część była fajną, luźną rozrywką, ale to od „Małej Charlie 2” nie potrafiłam się oderwać. 6 letni przeskok czasowy pomiędzy tomami sprawił, że od samego początku akcja przybrała ciekawy obrót. To jak Ash zobaczył Charlie pierwszy raz po latach i powoli uświadamiał sobie, że mała dziewczynka u jej boku zdaje się go przypominać, roztapiało moje serce. Przekomarzanki pomiędzy głównymi bohaterami były świetne, podobało mi się to, że Charlie potrafiła postawić na swoim i nie poleciała do Woodsa jak tylko go zobaczyła. Trzymała dystans, pomimo tego, że w powietrzu było czuć chemię. A sama historia momentami była wzruszająca jak i gorąca! Pokochałam Woodsa w roli taty. Uwielbiam sceny, które ukazują jego walkę o swoje dziewczyny i oddanie dla nich. Widać, że starał się naprawić swoje błędy. Charlie pokazała swój prawdziwy charakter, walczyła o dobro córki, swojej rodziny i swoje własne. A sama Melody skradła moje serce, była przeurocza i jej postać wnosiła dużo słońca do powieści. Książka jest świetnie napisana, akcja idzie bardzo płynnie. Czuć, że ta historia jest naprawdę dopracowana. „Mała Charlie 2” dostała ode mnie ocenę 5/5. Serdecznie polecam tą historię, jeżeli szukacie czegoś krótkiego, ale pełnego emocji!

„Wyczerpanie psychiczne” to książka o tym, z czym zmaga się całkiem spora część naszej populacji. Wyczerpanie psychiczne staje się bowiem pewnego rodzaju chorobą cywilizacyjną naszego społeczeństwa: tempo życia, stres, nadmiar obowiązków, presja, brak równowagi w ważnych sferach życia, przeróżne problemy - to wszystko sprawia, że nasze baterie w końcu się rozładowują, a my tracimy chęci i siły do życia. Z poradnika dowiemy się, czym w ogóle jest wypalenie, jak rozpoznać jego objawy i jakie czynniki zwiększają ryzyko pojawienia się go. Poznamy też techniki dbania o siebie, sposoby wyłapywania niezdrowych nawyków, przeczytamy prawdziwe historie osób, które w swoim życiu doświadczyły wyczerpania psychicznego. Książka jest ciekawą pozycją - może zadziałać profilaktycznie (by pewne symptomy „wyłapać”, nim będzie za późno), może też pomóc w procesie zdrowienia. Warto jednak pamiętać, że żaden poradnik nie zastąpi kontaktu ze specjalistą - tak, jak przy chorobach fizycznych nie pomaga „samoleczenie” się z pomocą popularnej wyszukiwarki…
Dbajmy o siebie 🫶🏼

@psycholog_pisze znałam już wcześniej z jej książki, która skupiała się na borderline. “Wyczerpanie psychiczne, czyli kiedy to już nie jest zwykłe zmęczenie” jest książką, która łączy w sobie teorie i praktyczne porady. Autorka chciała ugryźć temat z lekko niekonwencjonalnej strony, zamiast skupić się na wypaleniu zawodowym, szukała innych aspektów tematu wyczerpania psychicznego, które zostają ‘zaniedbane’ w dyskusji publicznej. W swojej książce porusza te tematy, o których wciąż mówi się trochę za mało. Znajdziemy tu fragment dotyczący samotnego rodzicielstwa oraz wyczerpania pielęgniarek- mimo, że nie należę do żadnej z tych grup, przeczytanie o tym było ciekawe. Jeśli liczysz na przełomowe, zmieniające życie, uzdrawiające informacje, to mocno się zawiedziesz… ale raczej nikt nie spodziewa się, że poradnik zastąpi wizytę na żywo u specjalisty. Mimo to, książka przekazuje solidne podstawy do podjęcia autorefleksji nad problemem. Stosując się do jej sugestii można nakierować się na pewne rozwiązania lub rozważyć czy problem nie jest na tyle naglący, by zdecydować się na terapię, póki nie jest gorzej. Szkoda, że jakość treści nie koreluje z objętością- “Wyczerpanie psychiczne” ma zaledwie 200 stron… myślę, że dodanie rozdziału czy dwóch nie zaszkodziłoby tej pozycji. Polecam osobom, które podejrzewają, że są w grupie osób obarczonych tym problemem lub takich, które chcą dowiedzieć się czegoś więcej dla przyjemności, ale myślę, że poradnik zupełnie nie sprawdzi się w przypadku nastolatków. Do mnie, jako młodej dorosłej, również mało rezonuje- ewentualne zmęczenie psychiczne czy wyczerpanie które jest mi znane, wynikało z innych powodów niż opisane w książce. Czytałam zarówno lepsze jak i gorsze książki z tego gatunku.

Dziś będzie o "Złotym" czyli pierwszym tomie dylogii, którą autorka napisała w trakcie pandem1i. Tom drugi jest już dostępny (chociaż jego wydanie woła o pomstę do nieba), więc bez problemu można czytać i nie martwić się, że brakuje kontynuacji. ✅"Złoty" czerpie inspirację z baśni braci Grimm o Rumpelstiltskinie. Postać ta pojawiła się m. in. w czwartej części Shreka. Fabuły baśni zdradzać nie będę, ale jest ona związana z przędzeniem złota ze słomy, kłamstwami i pierworodnymi dziećmi. Te elementy bez problemu można rozpoznać w powieści Meyer. ✅Żeby jednak nie było zbyt nudno, to autorka osadziła swoją historie w świecie inspirowanym niemieckim… nazwijmy to średniowieczem, ale chodzi o o takie realia, które widujemy w ekranizacjach braci Grimm. Są więc niemiecki zwyczaje, tradycje, detale jak i kultowe postacie pochodzące z tego kraju. ✅Główną bohaterką jest Serilda, czyli dziewczyna z dziwnymi oczami i talentem do snucia opowieści. Jest ona ciekawskim i zabawnym narratorem. Może ma niekiedy głupie pomysły, przez które cierpią inni, ale za to nadrabia w innych aspektach. Tytułowy "Złoty" jak i wymieniony w opisie "Erlking" są pełni tajemnic i niedomówień. Serce skradł mi Złoty (I NIE TYLKO MI), ale postać króla wprowadza mrok i ciemność, którego ta książka potrzebuje. 🆗Wiem, że zakończenie nie usatysfakcjonuje wszystkich… ale cóż, to taka baśń a nie inna. Mi się podobało i czekam na odpowiednią chwilę by zacząć kolejny tom. POTRZEBUJE ODPOWIEDZI NA WIELE PYTAŃ.