Recenzje

"Pora na wycieczkę" to niezwykła propozycja dla osób lubiących wędrować zarówno po płaskich jak i górskich terenach. Jako mieszkanka województwa Małopolskiego nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu- i mimo, że tyle lat już zwiedzam różne zakamarki pobliskich miast, dzięki temu poradnikowi odkryłam nowe propozycje na ciekawe weekendowe wycieczki. Co najbardziej skupiło moją uwagę to legenda- każde wyszczególnione miejsce przez autorów posiada bardzo ważne oznaczenia: przede wszystkim czy można wybrać się z małym dzieckiem (w wózeczku), czy niepełnosprawna osoba poradzi sobie na danym terenie, znajdują się również informacje dotyczące opłat za wejście czy miejsc parkingowych. Zanim jednak zaczniemy planować wycieczki (a propozycji jest aż 108!), powinniśmy odpowiednio przygotować się do wyjazdu, na to uwagę zwracają autorzy książki. I czas na wędrówkę, czyli pora wybrać ciekawe miejsce na wycieczkę (a jest z czego). Jak wspomniałam wyżej, propozycji jest ponad 100 i w zależności od naszych preferencji oraz kondycji możemy wycisnąć z weekendów ile się da. W książce znajdziecie nie tylko ciekawe punkty widokowe, znane szczyty w Tatrach, ale również te mniej popularne np. w Beskidzie Wyspowym (parę lat temu "zdobyliśmy" z mężem Mogielicę i uwierzcie- na szlaku spotkaliśmy dosłownie parę osób). Osoby preferujące bardziej płaski tryb również znajdą coś dla siebie- autorzy proponują duże miasta, w których można aktywnie spędzić czas między innymi kopce w Krakowie, ruiny Zamków czy naszą słynną Pustynię Błędowską (polecam jak najszybciej ją zobaczyć- niestety przybywa roślinności i za x lat Pustynia może być jedynie wspomnieniem). Jeżeli lubicie aktywnie spędzać czas z rodziną na świeżym powietrzu i często brakuje Wam pomysłów na wycieczki- ten tytuł będzie idealny dla Was. W "Pora na wycieczkę" znajdziecie wszystkie ważne informacje w jednym miejscu, dzięki czemu łatwiej zaplanujecie weekendową podróż.

Meghan March to autorka, której styl budzi skrajne emocje - albo się ją kocha, albo zupełnie nie rozumie. Sama początkowo miałam mieszane uczucia co do jej twórczości, ale postanowiłam dać jej szansę. Po kilku książkach w pełni doceniłam jej sposób pisania i to, jak umiejętnie buduje napięcie oraz kreuje swoich bohaterów. "Eksplozja na trzy serca", pierwsza część serii Flash Bang, to połączenie postapokaliptycznej opowieści z intensywnym romansem i mocnymi scenami erotycznymi. Główna bohaterka, Rowan Callahan, to kobieta sukcesu, której największym problemem były do tej pory zawodowe intrygi i plotki. Wszystko zmienia się w jednej chwili, gdy miastem zawładnia chaos spowodowany nieoczekiwaną katastrofą. Świat, jaki znała, rozpada się na jej oczach. W obliczu bezprawia i upadku cywilizacji jej priorytetem staje się przetrwanie. Wychowana przez ojca weterana, który zawsze przygotowywał ją na najgorsze, Rowan instynktownie działa według jego rad - pakuje niezbędne wyposażenie i ucieka z miasta, kierując się ku rodzinnemu ranczu. Jednak droga przez las nie jest łatwa, a kontuzja sprawia, że staje się bezbronna. W tym momencie na scenę wkraczają Graham i Zach - dwaj silni, zdecydowani mężczyźni, którzy oferują jej schronienie i pomoc. Ich relacja szybko nabiera intensywności, a wątki survivalowe mieszają się z narastającym napięciem erotycznym. Meghan March nie boi się eksplorować tematów tabu, a wątek poliamorii został tu przedstawiony w sposób szczegółowy i bardzo obrazowy. Sceny namiętności są intensywne, ale jednocześnie wpisują się w ogólny klimat historii, dodając jej pikanterii. Autorka w przekonujący sposób kreśli wizję postapokaliptycznego świata. Wizja ta wydaje się zaskakująco realna - impuls elektromagnetyczny prowadzący do upadku technologii, chaos, walka o przetrwanie.Meghan March zręcznie buduje atmosferę zagrożenia, pokazując, jak łatwo dotychczasowy porządek świata może się załamać. To przerażający, ale i fascynujący scenariusz. Bohaterowie tej historii są wyraziści i pełni emocji. Rowan to silna, niezależna kobieta, której determinacja i instynkt przetrwania czynią ją prawdziwą wojowniczką. Graham i Zach natomiast to archetypy męskiej siły i ochrony, ale autorka nadaje im głębię, pokazując ich wahania i wewnętrzne konflikty. Nie są jedynie stereotypowymi macho, lecz mężczyznami z przeszłością, którzy również muszą mierzyć się ze swoimi demonami. Tempo akcji w książce jest dynamiczne - Meghan March nie pozwala czytelnikowi się nudzić. Przeplata momenty napięcia i niebezpieczeństwa z intymnymi chwilami między bohaterami, tworząc mieszankę, która przyciąga i angażuje. Autorka doskonale balansuje między opisami brutalnej rzeczywistości a momentami pożądania i bliskości, sprawiając, że historia wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Meghan March po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać odważnie, nieszablonowo i z pazurem.

 „Jego wysokość prezes” to historia o Emmie i Liamie. Dwójce ludzi poznanym z przypadku. Emma jest z wykształcenia prawnikiem, jednak przez wzgląd na wydarzenia z przeszłości, nie pracuje już w zawodzie. Po powrocie na rodzinną farmę otrzymuje zadanie od swojej babki Trish. Dziewczyna ma bowiem znaleźć kogoś z przeszłości kobiety, którego ponoć znajdzie w Nowym Jorku. Podczas poszukiwań w wyniku nieporozumienia zostaje zatrudniona jako osobista asystentka Liama Kennedy’ego. Mężczyzna w ramach wypełnienia prośby swojego dziadka miał w zastępstwie za brata objąć stanowiska prezesa znanej firmy. Kolejna historia spod pióra autorki, do której mam ogromny sentyment. Dostajemy od niej lekki romans biurowy, który z pewnością można, przy dobrych wiatrach, pochłonąć w jeden dzień. Romans biurowy asystentki prawniczki z młodym prezesem. Wątek zapowiadający niezapomniane przeżycia. W moim odczucia ta odsłona romansu biurowego okazała się dość lekką lekturą i miłą odskocznią. Sięgając po nią oczekiwałam dość sporą dawkę pikanterii, na co wskazywało oznaczenie na książce „spicy”, jednak myślę, że to określenie okazało się dość na wyrost. Zbliżenia między bohaterami były opisane krótko i umiarkowanie. Podczas czytania nie zaznałam przysłowiowych „wypieków na policzkach”. Relacja między bohaterami rozwijała się dość wolno, niemniej w tej odsłonie wydało się to odświeżające, że bohaterowie od razu nie rzucają się na siebie. Bowiem Liam miał ważną zasadę -> ! Nie wiązał się z podwładnymi ! Iiiii…. prawie się jej trzymał (przynajmniej baaardzo długo). Nie za bardzo rozumiem przypisanie tej historii motywu enemies to lovers. Myśląc o całokształcie książki stwierdzam, że między nimi nie było wrogiej relacji. Dokuczali sobie i zdecydowanie nie ufali, ale żeby zaraz wrogowie? Poddałabym to w wątpliwość. Myślałam, że mogę być pewna przebiegu zakończenia i po części rzeczywiście tak było, ale tylko po części! Bowiem jednak moje przypuszczenia nie przewidziały takich okoliczności jakie wyszły na światło dziennie. Prawdę mówiąc z wrażenie kopara mi trochę opadła! Poruszając wątek strefy emocjonalnej podczas czytania tej historii nie odczułam tego zbyt intensywnie. Jakbym miała zobrazować to linią intensywności odczuwanych przeżyć, byłaby to względzie linia prosta, nie licząc oczywscie zakończenia, które niosło za sobą co trzeba Jednak wspomniane aspekty nie wpłynęły znacząco na to jak postrzegam tę pozycję. Dobrze się przy niej bawiłam, to była interesująca historia. W sam raz jeśli ktoś ma chęć na coś „lżejszego”.

⭐ 8 / 10 ⭐  Penelope Ward jest jedną z autorek, których literacki dorobek cenię i uwielbiam. Bardzo się cieszę, że egzemplarz „Moody. Historia jednego masażu” trafił do mojej kolekcji, dzięki uprzejmości Wydawnictwa Editio.Red. Najnowsza książka spod pióra Penelope Ward porusza bliską mi tematykę. Tak się składa, że ja również zawodowo zajmuję się m.in. masażem. Może dlatego ten tytuł od razu przykuł moją uwagę. Autorka bardzo fajnie przedstawiła historię Daxa i Wren. Główni bohaterowie byli całkiem przyzwoicie wykreowani, chociaż momentami brakowało mi u nich takiej przysłowiowej ikry. Ta pozycja nie odstrasza czytelnika kosmiczną ilością stron. Fabuła toczy się tutaj odpowiednim rytmem, żaden wątek nie jest ani nazbyt rozwleczony, ani zbyt pobieżnie potraktowany. Tą lekturę czyta się szybko i przyjemnie, chociaż są momenty, które chwytają czytelnika za serce i być może sprawią, że uroni on kilka łez. Tak było właśnie w moim przypadku. To zdecydowanie jedna z lepszych książek w dorobku autorki, taki „przyjemniaczek”, w sam raz na mroźne, zimowe wieczory.

Sześć miesięcy temu Marigold straciła ojca i przejęła po nim pensjonat w małej górskiej miejscowości. Życie powoli wraca do normalności, jednak przyjazd jej dawnego przyjaciela z dzieciństwa wszystko burzy. Chłopak za namową ojca, zamierza wykupić pensjonat i wybudować ogromny kurort narciarski, co nie podoba się mieszkańcą. Mari zamierza zawalczyć o swoje ukochane miasto. Trochę przekładałam czytanie tej pozycji, co uważam, że było błędem. "Prędzej piekło zamarznie" to niesamowicie komfortowa historia z małomiasteczkowym klimatem, której akcja rozgrywa się zimą, tuż przed samymi świętami. Miało to swój urok, choć spodziewałam się, że ta historia wprowadzi mnie w świąteczny nastrój. Bardzo się polubiłam z główną bohaterką Marigold, która troszczyła się o wszystkich i mimo młodego wieku świetnie sobie w życiu radziła. Wiedziała czego chce i potrafiła o to zawalczyć, nawet za wszelką cenę i nigdy się nie poddawała. Jej relacja z Saintem była ciężka. Rywalizowali ze sobą, jednak ze względu na dawne czasy, było jej po prostu przykro, że sprawy teraz tak się mają. Kiedyś był jej najlepszym przyjacielem, teraz największym wrogiem. Ich sarkastyczne komentarze, ciągła rywalizacja, ale i przywiązanie wywołało wiele emocji. Dobrze się z nimi bawiłam, mimo iż finał historii wydawał mi się być oczywisty, to jednak po drodze zostałam wielokrotnie zaskoczona. Autorka zadbała, abyśmy się nie nudzili i kibicowali relacji, która powoli odradzała się na nowo. Wyraźnie było widać, że mimo odmiennych zdań i rywalizacji, wciąż im na sobie zależało, choć przez obecną sytuację, nie umieli sobie nawzajem zaufać. Cierpieli i nieświadomie się ranili. Przywiązałam się do naszych bohaterów i ciężko było mi się z nimi pożegnać. "Prędzej piekło zamarznie" to historia ukazająca jak wiele bólu zadaje odejście drugiej osoby i tęsknota za nim. Jak nieporozumienie zmienia człowieka i do czego może ono doprowadzić. Polecam