ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Still Alive

Dzisiaj przychodzę do was z recenzją Still Alive autorstwa Natali. Jest to debiut, który zdecydowanie zaskakuje świeżością i głębią. Historia Maddy, która ucieka przed toksyczną rodziną do Chicago, wciąga od pierwszych stron. Jej relacja z Blaise’em była angażująca i przez pewien moment naprawdę czułem się, jakbym był tam z bohaterką. Fabuła jest dynamiczna i nieprzewidywalna. Mimo że książka jest stosunkowo cienka, autorka dobrze buduje napięcie i pokazuje postacie. Relacja bohaterów zaczyna przekształcać się w coś głębszego, co śledziłem z ciekawością. Styl pisania Natalii jest lekki, co sprawia, że książkę czyta się stosunkowo szybko. W książce są pewne niedociągnięcia, takie jak za szybkie tempo akcji lub brak nieco bardziej szczegółowych opisów, ale myślę, że jak na debiut, to jest naprawdę dobrze. Podsumowując, książka Still Alive zdecydowanie spodoba się fanom romansów, a ja będę czekać na kolejne historie autorki.

_tibooks Szymiczek Karol

Inevitable Destiny

Kiedy w tamtym roku przeczytałam „Perfect Destiny”, czyli pierwszy tom „Inevitable Destiny”, to przyznam szczerze, nie czułam jakiejś ogromnej chęci, by sięgnąć po kontynuację. Miałam ja w planach, ale raczej dalszych niż bliższych. Książka była naprawdę w porządku, jednak trochę mi w niej zabrakło. Pamiętam jednak, że wtedy bardzo podobało mi się pióro autorki, dalekie do perfekcji, ale jednocześnie zdecydowanie miało w sobie to coś. Teraz gdy przeczytałam już drugi tom, to nie mogę uwierzyć, że aż tak długo zwlekałam. Już od pierwszych stron dotarło do mnie, że to jedna z tych książek, które na długo zapiszą się w moim umyśle, które podczas lektury tak mocno mnie zaangażowały, że momentami zapomniałam, jak się oddycha. Sophie jest już w związku z Milesem od kilku lat. Wbrew temu co myślała, wcale nie jest tak kolorowo. Bardzo często się kłócą o największe głupoty i chociaż się kochają, to bardzo ciężko jest im się dogadać. Dziewczyna decyduje się na wyjazd na studia do Anglii, mając nadzieję, że taka przerwa poprawi ich relację. Jednak, przez pół roku jeszcze bardziej się od siebie oddalają, a chłopak mimo zapewnień, ani razu jej nie odwiedził. Dziewczyna stwierdza, że najwyższy czas wrócić do Stanów. To, co odkrywa po powrocie, wprawia ją w zdumienie. Jej przyjaciel został zdradzony przez ukochaną, a dodatkowo wraz z jej chłopakiem skrywają jakąś tajemnicę. Obiecuje sobie, że z nimi porozmawia, ale życie każdego dnia coraz bardziej się komplikuje, a ona w ferworze obowiązków nie może znaleźć czasu, by omówić wszystko, co ją dręczy. Nie chce również zaogniać konfliktu, póki między nią a Milesem jest całkiem w porządku. Wszystko się wali, kiedy dowiaduje się, że w drużynie jej chłopaka gra teraz jej ex, który okrutnie ją zranił wiele lat temu. I zrobi wszystko, byle tylko móc z nią porozmawiać. To wprowadza ogromny zamęt w sercu i głowie dziewczyny. Powoli zaczyna mieć dosyć wszystkich tajemnic i dziwnego zachowania jej przyjaciół. Nawet nie spodziewa się, że kiedy tajemnice wyjdą na jaw, już nic nie będzie takie samo. „Inevitable Destiny” czytałam w chwili, kiedy 3 dni pod rząd spędzałam po 12 godzin w pracy. Zazwyczaj, w dniach gdy pracuję tak dużo, nie mam już nawet siły, by sięgnąć po jakąkolwiek książkę, bez względu na to, jak mnie wciągnęła. Byłam wykończona, ledwo patrzyłam na oczy, ale nie potrafiłam odmówić sobie, by przeczytać, chociaż kilka stron. Jednego dnia, zamiast na 10 stronach, moje czytanie zakończyło się po 170. Ta historia tak mnie zaangażowała, że czytałam ją z zapartym tchem, łzami w oczach i rozdartym sercem, nie zważając na nic dookoła mnie. Wszystkie silne emocje, które odczuwałam podczas lektury, są zasługą głównie dwóch czynników. Doskonałe przedstawienie myśli i uczuć bohaterów poprzez cudownie napisane opisy, ale również kreacja postaci i ich rozwój na przestrzeni pierwszego i drugiego tomu, gdzie minęło kilka lat. Pogubieni nastolatkowie, dorośli i dojrzeli emocjonalnie, co zostało świetnie ukazane na kartach powieści. Każdy z bohaterów jest niezwykle ludzki, co dodało realności tej opowieści, a ja miałam wrażenie, jakbym znała ich osobiście. Bycie dorosłym nie oznaczało jednak, że ich problemy się skończą, a wręcz przeciwnie, wszystko zaczęło się jeszcze bardziej nawarstwiać. Wszystkie uczucia opisane są z ogromną wrażliwością i dokładnością, jakby należały do mnie, były mi tak znajome, że nie potrafiłam się z nimi nie utożsamić. Czułam się, jakbym nie czytała o fikcyjnych postaciach, a o moich przyjaciołach. Oprócz głównego wątku, czyli konfliktu między Milesem i Sophie, zostają nam również przybliżone problemy, z którymi mierzą się ich przyjaciele i bliscy. Niektóre z nich były bardzo bolesne i totalnie się ich tutaj nie spodziewałam. To pełna emocji historia o przyjaciołach, którzy wchodzą w dorosłe życie i którzy przekonują się, jak ono tak naprawdę wygląda. Doskonale widać ich rozterki, ich niepewność w kwestii przyszłości i samego faktu bycia dorosłym. Pojawiają się tutaj bardzo trudne bolesne decyzje, pojawiają się kroki milowe w ich życiach, które w niektórych wzbudzają niepokój, a także myśli egzystencjalne i tęsknota za dzieciństwem. Sztuką jest opisywać przyziemne sprawy, zwykłe i ludzkie, w taki sposób, że czytelnik nie może się oderwać, będąc niesamowicie mocno zaangażowany. Tak, że każdą emocję będzie odczuwać niczym swoją własną. Jestem totalnie urzeczona dojrzałym piórem autorki. Nie tylko świetnie poradziła sobie z kreacją bohaterów i angażującej fabuły, ale również przekazała wiele ważnych myśli. Chociaż przewidziałam jakie tajemnice skrywają bohaterowie, to i tak, moment kiedy w końcu wyszły na jaw, był niesamowicie przejmujący i rozerwał mi serce na kawałki. Bałam się tajemnic, jakie skrywali, bałam się, że niektórych relacji nie da się naprawić, bałam się, że ich serca rozpadną się na kawałeczki. A moje wraz z nimi. Dla mnie ta książka miała jedynie jeden minus, czasami niektóre myśli bądź fakty były powtarzane kilka razy przez bohaterów, tak jakby autorka chciała przypomnieć czytelnikom w razie gdyby o czymś zapomnieli, co naprawdę nie było potrzebne. Nic nie spodziewałabym się, że ta książka do mnie tak mocno przemówi i bardzo cieszę się, że mogłam odnaleźć w niej trochę tego, co sama odczuwam na co dzień. Świadomość, że przemijamy, ale jednocześnie jest to coś całkowicie normalnego i powinniśmy cieszyć się tym, że kochamy i jesteśmy kochani, bo może nie jesteśmy ważni dla całego świata, ale jesteśmy całym światem dla kogoś. Ta myśl jest niezwykle piękna i gdy przypominam sobie tę scenę, to mam łzy w oczach. To historia, która nie jest w żaden sposób wyidealizowana, o miłości takiej jak w prawdziwym życiu. Bez upiększania, filtrów, bez happy endów, które w realu nigdy by się nie wydarzyły. Pełna wzlotów i upadków, dobrych, ale również i złych chwil, pewności, ale również wątpliwości co do swojego życia, osób nam bliskich i swojej przyszłości. Nie damy rady wstrzymać czasu, a gdy jest źle, musimy więc robić wszystko by wytrwać w oczekiwaniu na wschód słońca. To, że spotkało nas coś złego, nie oznacza, że już nigdy więcej nie będziemy szczęśliwi. Nie możemy się poddawać i musimy wytrwale szukać szczęścia. W relacjach między ludźmi nie zawsze jest idealnie, ale to nie oznacza, że powinniśmy się poddać. Gdy coś się zepsuje i dopadają nas wątpliwości, to w pierwszej kolejności powinniśmy spróbować to naprawić, a nie wyrzucać. Mimo że nie ma w tym przekazie nic nowatorskiego, to frazesy, które słyszymy każdego dnia, to jednak Julia w swojej powieści przedstawiła je tak, że z całego serca pragnęłam w to uwierzyć. Czytanie „Inevitable destiny” to była dla mnie największa przyjemność i z niecierpliwością czekam na trzeci tom. To, czego żałuję, to fakt, że bardzo mało osób czytało w ogóle te książki. Myślę, że zasługują na zdecydowanie więcej, jest to naprawdę niesamowita historia, która wciąga od dosłownie pierwszej strony od pierwszego słowa i trzyma w swoich ryzach aż do końca. Czytałam naprawdę sporo świetnych książek, ale ta była jedną z tych, które poruszyły mnie najmocniej. Bardzo polecam wam tę historię i mam nadzieję, że odnajdziecie w niej to samo co ja.
spiritus_libri Marszałek Marlena

Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco

„Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco” to poradnik, który krok po kroku pomoże Ci opanować sztukę wystąpień publicznych - od poprawy wymowy i dykcji po budowanie charyzmy podczas przemówień. Ta książka to nie tylko zbiór praktycznych ćwiczeń, ale też inspirujące wskazówki od specjalistki, które przydadzą się zarówno uczniom, jak i profesjonalistom. Sprawdź, czy warto po nią sięgnąć i jakie efekty możesz osiągnąć dzięki tej pozycji! O czym jest książka? Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco to kompleksowy poradnik, którego celem jest nauczenie czytelnika sztuki przemawiania. Po lekturze książki czytelnik powinien potrafić wysławiać się w taki sposób, aby jego przekaz był zrozumiały dla odbiorcy, a dzięki odpowiedniej autoprezentacji zyskać jego przekonanie. Książka nie uczy retoryki ani erystyki - skupia się na poprawie prezencji i budowaniu pewności siebie, bez manipulacyjnego wpływu na słuchacza. To ważne założenie, ponieważ pokazuje, że autorka miała na celu stworzenie mówcy przekonującego swoją autentycznością, a nie osobę, która osiąga cele nieetycznymi sztuczkami. Poradnik zawiera 85 ćwiczeń, które pomagają czytelnikowi radzić sobie w trudnych sytuacjach, takich jak stresujące wystąpienia publiczne czy przemówienia, które mogą podlegać ocenie. Ćwiczenia te obejmują: Wzmacnianie głosu Poprawę dykcji i wymowy Naukę logicznego i ekspresyjnego mówienia Zadania są różnorodne - od czytania tekstów zawierających trudne wyrazy (tzw. łamańce językowe), przez ćwiczenia wymagające refleksji nad pauzami i oddechem, po poranną gimnastykę, która pomaga osiągnąć poprawną postawę ciała podczas mówienia, wpływając tym samym na brzmienie głosu. Ćwiczenia nie są wyrwane z kontekstu - towarzyszą im wyjaśnienia, które pomagają zrozumieć, dlaczego dana kwestia jest istotna i jak wpływa na jakość wypowiedzi. Dzięki temu lektura jest spójna, a każdy kolejny rozdział logicznie wynika z poprzedniego. Warstwa graficzna / szata graficzna Bardzo często książki poruszające podobne tematy nie zachwycają pod względem wizualnym. Czytelnik, trzymając takie poradniki, może poczuć się tak, jakby siedział w kolejce do dentysty i przeglądał ulotki leków o skomplikowanych nazwach. Wyjęcie takiej książki w miejscu publicznym może wiązać się z pewnym skrępowaniem. Jednak w przypadku Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco jest zupełnie inaczej. Oczywiście to treść książki jest najważniejsza, ale w tym przypadku dobremu tekstowi towarzyszy równie profesjonalne wydanie. Już sama okładka przyciąga uwagę - dzięki przyjemnym kolorom i estetycznej, nieoczywistej kompozycji tekstu. Wnętrze książki również zachwyca. Wszystko utrzymane jest w pomarańczowej tonacji - od barwy niektórych stron, przez kolor nagłówków, aż po ilustracje. Efekt jest niezwykle estetyczny i minimalistyczny, ale nie przesadzony, dzięki czemu książka nie przypomina nudnego paragrafu czy monotonnego raportu. Całość robi bardzo pozytywne wrażenie i sprawia, że korzystanie z książki jest przyjemne zarówno pod względem merytorycznym, jak i wizualnym. Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco - opinia Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco jest naprawdę przyjemną i wartościową pozycją. Być może nie jest szczególnie odkrywcza, ale sama autorka nie ukrywa tego - wspomina, że poruszane przez nią kwestie były omawiane już w starożytności. Nie jest to jednak wadą. Wszystko zostało zebrane w spójną całość, którą czyta się łatwo i z przyjemnością dzięki przystępnemu językowi. W książce Porywający mówca. Jak brzmieć pewnie i przekonująco poruszone są zarówno kwestie techniczne, jak i biologiczne, takie jak poprawne ułożenie języka. Na pierwszy rzut oka, w połączeniu ze specjalistycznymi grafikami, mogą one wydawać się trudne i przytłaczające. Jednak sposób, w jaki autorka wszystko wyjaśnia, sprawia, że są zrozumiałe dla każdego. To ogromna zaleta - książka jest przystępna zarówno dla osób, które chcą poprawić swoje wypowiedzi podczas szkolnych prezentacji, jak i dla tych, którzy muszą przemawiać do tłumów, na przykład dziennikarzy czy polityków. Przystępność ta widoczna jest w każdym aspekcie książki - zarówno merytorycznym, graficznym, jak i narracyjnym. Autorką książki jest Polka, co ma duże znaczenie, szczególnie w przypadku zawartych w niej ćwiczeń. Żadne z nich nie było tłumaczone ani sztucznie dostosowywane do polskiego języka. Wszystkie wskazówki są precyzyjne i odnoszą się do specyfiki języka polskiego, co pozwala szczegółowo omówić problemy związane z wymową. Ewa Kozicka, autorka książki, ukończyła Logopedię na Uniwersytecie Warszawskim oraz Studium Wymowy na Akademii Teatralnej. To połączenie kompetencji jest odczuwalne w całej książce. Oprócz standardowych ćwiczeń związanych z poprawą wymowy, znajdziemy w niej wiele porad dotyczących autoprezentacji. Poruszone są takie kwestie jak poprawna postawa ciała podczas wystąpień czy gestykulacja. Dowiemy się również, jak radzić sobie, gdy głos więźnie w gardle, brakuje nam tchu albo jak mówić, by skutecznie wyrazić emocje. Szczególnie widoczne jest to w trzeciej części książki, poświęconej ekspresji. Spójność i wyważenie między ćwiczeniami dotyczącymi dykcji, poprawnej wymowy a fragmentami poświęconymi autoprezentacji sprawiają, że książka jest kompleksowym przewodnikiem, przygotowującym czytelnika do trudnych sytuacji wystąpień publicznych. Co więcej, lektura nie nudzi - choć niektóre fragmenty mogą wydawać się monotematyczne, nie są one drażniące, jak to bywa w przypadku podobnych poradników. Książka podchodzi do omawianych zagadnień szeroko, bez zbytniego rozdrabniania się, co wychodzi jej na korzyść. Warto jednak zaznaczyć, że czytelnik powinien być gotowy na włożenie własnej pracy. Niektóre ćwiczenia są bardzo angażujące - jak na przykład codzienne ćwiczenia gimnastyczne, w których dokładnie opisano każdy ruch ciała krok po kroku. Ich regularne wykonywanie ma pomóc w osiągnięciu optymalnej postawy, korzystnej dla jakości dźwięku wypowiadanych słów. W tym kontekście okładka - choć estetyczna i przystępna - może być trochę myląca. Jej atrakcyjny wygląd może sugerować, że książkę wystarczy jedynie przeczytać, aby odnieść korzyści. Tymczasem wymaga ona od czytelnika zaangażowania i systematyczności, aby efekty były zauważalne. Osobiście polecam tę książkę. Jest przystępna i przyjemna w lekturze. Mimo drobnych wad, ma znacznie więcej zalet. Wydaje się, że rzeczywiście może pomóc osobom, które muszą mierzyć się z wystąpieniami publicznymi.

Proanima.pl Martysz Szymon

The Midsommar of 1989

Kiedy ktoś zasługuje na drugą szansę? Czy warto ją dać? Mówią, że ponoć nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Czy dałabyś drugą szansę swojej wielkiej miłości? _________ The Midsommar od 1989  Urzekająca historia pewnej miłości. Nie wiedziałam czego się spodziewać po tej książce. Nie znałam wcześniej twórczości autorki. Teraz mogę powiedzieć. Było warto. Zanurzyłem się całkowicie w opowieści, która mnie pochłonęła. Czułam się komfortowo, by później doświadczyć całej gamy emocji. Zakończenie trochę nie po mojej myśli. Ale czyż nie takie jest życie? Czy można wymagać tylko pierdząco różowych jednorożców? Książka jest wyjątkowa. Emocje są dozowane. Świetne niedopowiedzenia, które pobudzają wyobraźnię. Historia Isabella i Noah. Młodzi ludzie, kochają się praktycznie od zawsze, ale mieszkają w dwóch różnych krajach. Izabella w Polsce, Noah w Szwecji. Ich uczucie jest tak pięknie opisane. Tak subtelnie i z dozą romantyzmu. "Jego ramiona były moim domem, moim schronieniem przed resztą świata." Co zmieniło lato 1989 i dzień przesilenia? Akcja toczy się dwutorowo. Co pozwala na poznanie bohaterów również współcześnie. Czy ich spotkanie po 16 latach rozłąki coś zmieni? Poruszane są trudne tematy żałoby i pogodzenia się ze śmiercią oraz próby samobójcze. "O to chodziło. Abym zwolniła i zminimalizowała swoje życie." Ponadczasowa miłość jakiej się szuka i chce doświadczać. "Znów stał się moją pierwszą myślą po przebudzeniu. Moim pierwszym szczęściem i ostatnią trwogą." Pozycja warta uwagi. Zatrzymania się i zastanowienia. Kilka słów od autorki na końcu książki również skłania do głębszej refleksji. Polecam

Medytacja_drzew Topór -Bartkowiak Karolina

Wszystko, co w tobie kocham #2

Nie mogłam się doczekać, aż przeczytam drugi tom historii Snow i Azriela, bo po zakończeniu pierwszego tomu musiałam wiedzieć co będzie dalej. Pomimo tego, że książka nie należy raczej do najlżejszych to czytając ją czułam niesamowity komfort. Tak bardzo zżyłam się i polubiłam z bohaterami, że nie miałam ochoty przerywać czytania książki. Ta część pomimo, tego że było lekko nudniejsza to i tak nie odstawała od pierwszego tomu, pokochałam ją tak samo jak poprzednią. Styl pisania Moniki ubóstwiam, nie wiem jak ona to robi ale nie ważne jaką książkę napiszę, czy będzie to słodki romans, czy może mroczna historia pełna bólu, to ja i tak dla niej przepadnę. To w jaki sposób przedstawione są postacie i ich relacje jest magiczne. Przechodząc do postaci muszę powiedzieć, że w tym tomie o wiele bardziej mi się spodobały. Snow już w poprzednim tomie pokazała swoje pazury, a w tym tomie pobiła nawet samą siebie. Jednak największą przemianę przeszedł azriel, z osoby które nie okazywała uczuć i była wiecznym gburem, do mężczyzny który dla swojej rodziny jest w stanie zrobić wszystko. Sięgając po tą historię nie sądziłam że spodoba mi się ona aż tak, że nie będę mogła o niej zapomnieć. Napewno kiedyś do niej wrócę!!! 5/5⭐
Zaczytana_k Gąsior Kornelia