Recenzje
Vincitore. Chłopak od wspomnień
Hugo Vincitore to chłopak, który moim zdaniem posiada ogromne pokłady cierpliwości. Naprawdę. Nigdy się nie poddał a mnie, jako czytelnika, zachowanie głównej bohaterki, Ivanki, czasami denerwowało i wyprowadzało z równowagi. Miała 18 lat, często była niczym stara maleńka, biorąc na siebie odpowiedzialność za rodzinę po odejściu rodzica. A mimo to potrafiła być niepoważna, naiwna, obrażała się albo strzelała fochami jak małe dziecko. Całość książki czyta się szybko i przyjemnie, pomijając częste powtarzanie zdrobnienia imienia (Ivanka śni mi się po nocach) to kawał dobrej lektury, która porusza wiele ważnych i trudnych tematów. Mamy tu relacje rodzinne, relacje miłosne (slow burn) i dorastanie a także kilka traum ale o nich przeczytajcie sami, nie lubię rzucać spojlerami. Hugo zrobił na mnie wrażenie, był wytrwały, empatyczny, zawsze myślał o innych a swoją pozycję społeczną potrafił spożytkować naprawdę dobrze. Książka jest przeznaczona dla młodszych czytelników, na moje oko takich 16+ ale i starsi znajdą dla siebie wartościowe treści. Jest paczka przyjaciół, którzy kończą szkołę średnią i zmagają się z różnymi problemami. Korzystają z życia również, przynajmniej niektórzy. Moim zdaniem tę historię można by było skrócić nieco, nie musiała mieć aż tylu stron bo czasami miałam wrażenie, że część rzeczy niepotrzebnie się ciągnie i nie wnosi niczego istotnego do fabuły. Piękna przygoda, która rozkwitała powoli i przechodziliśmy wszystkie etapy poznawania bohaterów a także otwierania się na innych ludzi chociaż nie brakowało bolesnych wydarzeń, w których brali udział nasi bohaterowie. Przyznam, że Ivanka zachowała się chamsko w pewnej sytuacji, czym zyskała u mnie ogromny minus. Szczęśliwie miała wokół siebie bardzo wyrozumiałych ludzi. Dodam jeszcze od siebie, że książka ma wiele stron a zakończenie mimo to jest lekko otwarte i możemy się domyślać, czy Ivanka i Hugo będą razem nadal czy nie, jak potoczą się ich losy dalej? Czy polecam lekturę? Owszem, jest wartościowa i delikatna z elementami humorystycznymi. Przez fabułę się płynie niczym zagłówka z papieru smagana delikatnym wietrzykiem.
Cynthia. Zanim odejdę
„Jak miał podważać wiarę w los w momencie, w którym ten jeden, niekontrolowany splot zdarzeń sprawił, że na sekundę zapomniał, jak bardzo nienawidzi muzyki? Zamiast tego skupil się na tym, jak mocno jego serce zaczęło kochać” Finneas Ward nienawidził muzyki i był jaki był. Zimny. Obojętny. Niedobry. Do czasu, aż pewnego, zupełnie zwyczajnego dnia spotkał w nowojorskim metrze rudowłosą, zielonooką dziewczynę, która grała na skrzypcach. Niechcący, popchnięty przez napierający na niego tłum, zniszczył bliski sercu Cyntii instrument. I po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł wyrzuty sumienia. A potem spotkał ją ponownie. I ponownie. I znów.. To moja kolejna książka spod pióra tej autorki i tak jak pozostałe — absolutnie mnie nie zawiodła. Uwielbiam styl pisania oraz fakt, jak przez wszystkie książki Natalii Fromuth można płynąć. Zanim się obejrzałam pochłonęłam tę lekturę praktycznie na raz. Było to coś niezwykłego, tak oceniłabym tę powieść. Z wielką uwagą śledziłam wszystkie wydarzenia, a relacja głównych bohaterów zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Uwielbiam to jak autorka wykreowała ich osobowości. Wydawali mi się tacy rzeczywiści. Wow. Wątek muzyki stanowił istotny element tej powieści i muszę przyznać, że został bardzo ciekawie nakreślony. To nie tylko książka o miłości, ale również o istotnych, rzeczywistych problemach z którymi zmaga się wiele osób. W tej historii można odnaleźć nadzieję na lepsze jutro. Nie pozostaje mi nic innego jak polecić Wam przeczytanie tej powieści. Czuję, że się nie zawiedziecie.
Jeszcze raz pokochaj
"Jeszcze raz pokochaj" to ostatni tom trylogii, której pierwszy tom, półtora roku tomu skradł moje serce. Od tamtego momentu historia Ellie i Ashera mieszka w mojej głowie. Historia, która przez 1,5 roku ze mną żyła i z którą musiałam się pożegnać właśnie poprzez JRPO. Tajemnicą nie jest, że książki Oli są dla mnie domem, bezpieczną przystanią i nadzieją. Każda jej opowieść jest dla mnie niesamowicie ważna I zawsze bardzo we mnie uderza. Tak było oczywiście i tym razem. Z wielkim bólem serca żegnałam się z moimi ukochanymi bohaterami, którzy naprawdę wiele mnie nauczyli. Uwielbiam postać Ellie, Ashera, Ayli i małego Maxa. Autorka wykreowała ich w niesamowicie barwny sposób dzięki czemu zdobyli moje serce i wiem, że zostaną ze mną na dość długi czas. Nie zabrakło skrajnych emocji. Ola jak zwykle funduje nam emocjonalny rollercoaster. Przez śmiech, płacz, radość, wypieki na policzkach... To ile tutaj się wydarzyło to powiem wam, że nawet ja jestem w szoku. No i zakończenie, które idealnie domknęło całą tę historię. Mimo iż przykro mi, że trylogia "Jeszcze raz dobiegła końca, to wiem, że jeszcze wielokrotnie będę do niej wracać. 4,25/5⭐️
Piekielna umowa
Za ma kolejna książka w tym roku. Tym razem padło na książkę "Piekielna umowa". Muszę przyznać, że opis i tytuł intrygujący ale im dłużej czytałam, tym mniej mi tytuł pasował do treści. Czy jednak historia była słaba, czy może mimo tego małego minusa zaskoczyła pozytywnie? Samantha to młoda kobieta, która poznajemy w chwili gdy dla dobra siostry łamie swoje postanowienie i układa się z Diego. Wie doskonale, że t nie będzie prosty układ i jak sam nazywa go "układem z diabłem". Wkrótce jej życie się zmienia za sprawą spadku o obecnego mężczyzny. To dla niej szansa na stworzenie czegoś i szansa na lepsze życie . W życiu może liczyć tylko na siebie i na Oliv , która jako jedyna z rodziny jej została. Z rodzinnego domu szybko się wyprowadziła nie mając wsparcia w matce a człowiek, który ją wychował nie jest jej biologicznym ojcem. Jednak o tym wie tylko jej matka, Sam, jej brat, któremu się zwierzyła i człowiek, od którego się o tym dowiedziała. Kim jest jej biologiczny ojciec? Jakie tajemnice odkryje Sammy? Jaką cenę zapłaci za błędy innych? Fabuła świetnie poprowadzona ale muszę przyznać, że prolog jest kompletnie zwodniczy. Nie sądziłam, że układ, jaki podpisze Sam będzie zupełnie innym układem niż mi się wydawała. To duży plus, bo dostajemy coś, czego się nie spodziewamy, a kiedy wychodzi na jaw kim jest Diego otwieramy szeroko oczy. Zwłaszcza że z biegiem historii wychodzą na jaw zupełnie nieoczekiwane fakty. Postacie są fajnie wykreowane, i choć w sumie jest ich mało i brakowało mi odrobinę tych pobocznych, które by coś wniosły więcej do tej historii Nie mam na myśli takich postaci jak Oliv, czy Marco oraz Big T, który zaskarbił sobie moją sympatię od początku. Zabrakło czegoś innego. Owszem w fabułę wpleciono kilka wątków z dziewczynami tańczącymi w klubie Sam ale mizernie to wypadało. Zabrakło mi tego właśnie rozwinięcia. Autorka skupiła się na tych wątkach z udziałem Samanthy i Patricka. Wydarzenie z życia klubu był słabo rozwinięte, mało ciekawe wręcz czułam lekki niesmak i niedosyt. Książkę czyta się rewelacyjnie, sporo zabawnych momentów, czuć emocje, scenki erotyczne są napisane poprawnie i nie ma się do czego przyczepić. Jeśli chodzi o same postacie to postać Sammy jest rewelacyjnie poprowadzona. Oj nigdy bym nie przypuszczała, że ma w sobie tyle siły i konsekwentnie trzyma się wyznaczonych zasad. Do tego niepozornie wyglądająca kobieta ma waleczność i potrafi nieźle przyłożyć nawet dużo większemu facetowi. Może używa do tego mało kobiecej rzeczy ale jak to mówią ce uświęca środki. Zwłaszcza gdy na szali stoi życie jej rodzeństwa lub osób, które coś dla niej znaczą. Potrafi się postawić i walczyć o to co uważa za słuszne. Końcówka książki dynamiczna, zaskakująca i muszę przyznać, że dostajemy tyle rewelacji, że nie sposób się oderwać. I choć nadal nie wszystko jest jasne, nie wszystkie postacie możemy rozszyfrować,to zostaje nam jedno. Po epilogu mamy tylko jedno wyjście poczekać na kontynuację historii. No cóż, autorka wie kiedy zakończyć, by zaintrygować czytelnika.
Przystań lepszego jutra
„Rodzina to nie krew. To ludzie, przy których się nie boimy” Jane traci swoją ukochaną opiekunkę Wandy Wellington. Była to dla niej ostatnia bliska osoba. Po tym wydarzeniu dziewczyna musi zamieszkać w domu syna Wandy. Na szczęście Wellingtonowie nie są jej zupełnie obcy. To właśnie w tym domu Jane znajdzie swoją bratnią duszę i młodszego brata, którego nigdy nie miała. Książki z literatury młodzieżowej od wielu lat są bliskie mojemu sercu. Za każdym razem, kiedy sięgam po taką powieść, mam wrażenie jakbym wracała do „domu”. Czuję się związana z bohaterami tych książek, staram się ich zrozumieć, a przede wszystkim — kibicuję im z całego serca. Takie historie jak „Przystań lepszego jutra” powinno się czytać. To cudowna historia o miłości, o sile rodziny, przyjaźni, zrozumieniu oraz dorastaniu. To książka, która ukoi naszą duszę i która zrozumie nasze potrzeby. To nasz nowy przyjaciel, który będzie służył nam za wsparcie. Fabuła tej książki oraz jej bohaterowie niosą za sobą niesamowity komfort psychiczny. Główną bohaterkę nie sposób nie lubić. Chciałabym mieć taką przyjaciółkę jak ona. Lekturę pochłania się praktycznie na raz. Wywołuje ona wiele pozytywnych, jak i również skrajnych emocji (zakończenia u Moniki Rutki zawsze takie są) .. w końcu u tej autorki zawsze poleją się łzy. 🙈🥲 Jestem zachwycona tym co dostałam od tej powieści. Coś czuję, że długo pozostanie w mojej pamięci. Nie mogę doczekać się kontynuacji. Polecam.