ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Jarun

Kiedy na świecie wzrasta temperatura i mimo upływu miesięcy, nie widać znaków, żeby zima miała prędko nadejść. Ludzie zaczynają spotykać na swojej drodze potwory znane im dotąd tylko z mitologii słowiańskiej. Las otaczający pewną wioskę zaczyna zabierać coraz to więcej istnień, zmuszając ludzi do walki o własne przetrwanie. Zapraszamy do recenzji książki Jarun autorstwa Moniki Banaszyńskiej, która powstała dzięki współpracy recenzenckiej z wydawnictwem beYa. Kiedy usłyszałam po raz pierwszy o Jarunie, byłam wniebowzięta. Sam fakt, że wątki z naszej rodzimej mitologii zaczynają wracać do łask, ogromnie mnie cieszy. Jarun stara się połączyć wątki fantastyki z nutką romansu, wszywając do opowieści różne fantastyczne postaci znane nam z dawnych legend. Widać, że autorka chciała połączyć tak popularne obecnie romanse z nutką słowiańskiej magii. Książka na okładce informuje nas, że jest przeznaczona dla czytelników powyżej 16. roku życia, jednak niektóre sceny ukazane w książce stanowczo powinny być skierowane do starszej publiki. Już sam opis wątków, które pojawiają się w tej książce, może stanowić spore zaskoczenie dla co poniektórych. Cała historia rozpoczyna się w grudniu, kilka dni przed świętami. Dobrawa wyrusza na spacer do lasu, aby odpocząć od natłoku myśli, jednak jej spokój zostaje zaburzony przez grupkę uczniów z jej szkoły. Jej rówieśnicy naśmiewają się z niej i starają ją sprowokować, aby odeszła. Kiedy dziewczyna już postanawia sobie pójść od nich, nagle jej prześladowcy zostają zaatakowani przez tajemnicze, podwodne stworzenie. Dobrawie i dwójce pozostałych nastolatków, Jankowi i Zuzi, udaje się uciec w głąb lasu. Niestety żadne z nich, nie umie znaleźć drogi do domu i rozpoczynają powolną wędrówkę przez knieje. Ich przygoda obfituje spotkanie wielu magicznych stworzeń i potworów znanych nam z bestiariuszy słowiańskich. Dobrawa jest w stanie rozpoznać każde z napotkanych dziwów i pomaga swoim towarzyszom przetrwać w tym niezwykłym świecie. Moim największym problemem z postaciami jest w gruncie rzeczy ich nijakość. Dobrawa to szczupła, mądra dziewczyna z włosami koloru kłosów i piegami. Tak piegi są bardzo ważną częścią całej historii, są one wspominane ponad dziesięć razy w ciągu rozwoju akcji, lecz nic więcej za tym nie podąża. Janek to przystojny, wysportowany i do tego niezbyt inteligentny nastolatek. Poza tym nie posiada żadnej innej osobowości oprócz wyglądu, a jego głównym zadaniem jest po prostu „wyglądanie” i podrywanie głównej bohaterki. Co do Zuzy, sprawa jest równie prosta. Jest śliczną, ale złośliwą dziewczyną, która jest wiecznie zazdrosna i obraża się o wszystko. Jarun bazuje na stereotypach i prostych standardach, za którymi zwyczajnie nie przepadam w literaturze. Na drodze nastolatków pojawiają się pomocne duchy, które ratują Dobrawie życie i zaprowadzają ich do bezpiecznego miejsca. Młodzież może spędzić Szczodre Gody z dawnymi stworzeniami z legend. Jednak chwila odpoczynku jest również momentem kłótni między Jankiem a Dobrawą. Dziewczyna nie jest w stanie zaufać swoim uczuciom, które ciągną ją ku silnemu chłopakowi. Natomiast Janek udaje, że wcale nie czuję się tym dotknięty i wdaje się w przelotny romans z Zuzią. Cała sytuacja wydaje się być mocno kuriozalna, biorąc pod uwagę, że trójka bohaterów utknęła w mitycznym świecie, z dala od swoich bliskich. Świętowanie słowiańskich zwyczajów sprawia głównej bohaterce wiele przyjemności, mogąc obserwować dawne zwyczaje i obserwować stworzenia znane jej dotąd z legend. Niestety ten spokój zostaje szybko przerwany przez Zuzannę. Dziewczyna denerwuje jednego z gości, Leszy postanawia zabrać młodzież, aby wywróżono im ich przyszłość. Nastolatkowie starają się dzielnie podołać informacjom, jakie zostały im przekazane, jednak ich niepokój nie jest w stanie ich przygotować na nadchodzące zagrożenie. Zostają zaatakowani, a Zuza zostaje uprowadzona wraz z napastnikami. Janek i Dobrusia zostają sami i wyruszają na poszukiwania porwanej koleżanki. Docierają do tajemniczej wioski, rodem wyrwanej z dawnych czasów, wodzem, a zarazem bogiem całej wioski jest Jaryło. Bóg postanawia pokazać im, na co go stać i pokazuje im zakutą w łańcuchy Zuzannę. Młodzież stara się ubłagać swojego gospodarza o ratunek dla dziewczyny, jednak bez skutku. Tutaj pojawia się właśnie wątek, który według mnie nie powinien być ukazany w tej książce. Uważam, że sceny gwałtu w książkach dla młodzieży powinny być potępiane. Nie rozumiem, po co są propagowane takie treści do tak młodej grupy odbiorczej. Oczywiście scena nie jest opisana zbyt dosadnie, jednak nadal stanowi zbędny dodatek do całej historii. Jeśli poruszamy taki wątek w jakiejkolwiek historii, to powinniśmy o tym wspomnieć na samym początku książki wśród innych, wyróżnionych wątków, aby ostrzec potencjalnych odbiorców. Sama treść o tym, że książka zawiera sceny intymne, nie załatwia całego problemu. Jarun to pierwsza część z dylogii, w tym roku dostaniemy drugą część przygód Dobrawy i jej tajemniczych przyjaciół. Cała książka jest trudna do opisania, główne postaci nie są w stanie nas porwać, a wątek romantyczny pomiędzy nimi, traci na wartości podczas finałowych rozdziałów. Dobrawa zyskała w tej części teraz nowe zdolności i jestem ciekawa, w jaki sposób jej pochodzenie pomoże jej pokonać Jaryłę i rozwiązać całą intrygę. Uważam, że wątki z mitologii słowiańskiej były poprowadzone naprawdę ciekawie, jednak na trzysta stron opowieści poznaliśmy w mojej opinii zbyt wiele magicznych stworzeń, co stwarza pewien przesyt i przez co końcowo trudno zapamiętać którekolwiek z nich na dłużej. Powrócę do historii Dobrawy, kiedy pojawi się nowy tom i wtedy będę w stanie ocenić całą tę historię, już z pełnej perspektywy. Cieszę się, że powracamy do książek, w których poruszane są tematy z naszego rejonu kulturowego, jednak może nie łączmy ich usilnie z romansami.

Portal Immersja Zarzyńska Laura

Moody. Historia jednego masażu

Myślałam, że przeczytanie tej książki zajmie mi mniej czasu niż w rzeczywistości zajęła. Początek bardzo mi się spodobał od pierwszych rozdziałów. Przypuszczałam, że ich sytuacja seksualna szybko przybierze na sile tak ja w większości książek 18+. O dziwo tak nie było. I było to dla mnie miłe zaskoczenie. Nie miałam też za dużych wymagań co do tej lektury, także bardzo mi się spodobała pewien sekret, który ukrywał Dax i po jakimś czasie zdradził go Wren. Sama byłam zaskoczona i nawet nie pomyślała bym, że coś takiego mogło się wydarzyć. Pierwsza część poszła mi naprawdę szybko, niestety z drugą częścią już nie było tak płynnie. W tej książce odtrącały mnie mocno pewne teksty, których używali bohaterowi w stosunku do siebie. Dla mnie byli trochę za bardzo bezpośredni w pewnych sytuacjach przez co czytając to czułam się mega nie komfortowo. Sama historia Mood'ego i Wren bardzo mi się spodobało. Dlatego było mi ich żal, kiedy przez pewną sytuację nie mogli być ze sobą i się sami katowali. Wiem, że są czytelnicy, którzy lubią takie wątki w książkach jak zakazana relacja, odnalezienie rodziny, strata bliskiej osoby. Ale chyba te wszystkie wątki w jednej książce nie są dla mnie. Tak czuje chyba. Jeśli ktoś lubi te motywy to najbardziej zachęcam do przeczytania tej książki!!

love_good.books Nicka Natalia

Vincitore. Chłopak od wspomnień

Nie miałam co do tej książki żadnych wielkich oczekiwań. Początek historii też nie wydawał mi się zbytnio ciekawy mimo tego, że opis książki mi się podobał. Główna bohaterka w pierwszych rozdziałach działała mi na nerwy i poprostu nie wiem czemu, ale mnie wkurzała. W niektórych sytuacjach czułam się jakbym pominęła jakąś stronę, bo totalnie nie rozumiałam o co chodzi (ale mogłam faktycznie coś pominąć bo czytałam to późno w nocy). Zdziwiło mnie to, że mimo niechęci Ivanki do Hugona, i ogólnie związków, ich relacja bardzo szybko się zmienia w coś więcej. Po przeczytaniu jakoś stu stron zaczęłam się bardziej wciągać w czytanie tej historii i nawet zaczęłam się trochę utożsamiać z główną bohaterką mimo mojej wcześniejszej niechęci do niej. Najbardziej podobało mi się to jak Hugo traktował Iv mimo, że nie potrafiła się określić czy chce być z nim w związku. Przysięgam, że Hugo Vincitore wskakuje do mojej topki książkowych mężów, jest poprostu świetny i potrzebuję takiej osoby jak on w realnym życiu🛐. Podsumowując, książka końcowo mi się podobała, była ciekawa, fajna i zdecydowanie mogę ją polecić innym.

books.with.pati War Patrycja

Wyczerpanie psychiczne, czyli kiedy to już nie jest zwykłe zmęczenie

Z wyczerpaniem jest trochę jak z oceanem - raz wydaje nam się niegroźne, raz patrząc na nie mamy wrażenie, że nie ma końca. Wyczerpanie może objawiać się w różny sposób i mieć różne konsekwencje, a wiele osób nadal bagatelizuje ten problem dając się wręcz "zarzynać". Dlatego cieszę się, że taka książka spod ręki Moniki Kotlarek. "Wyczerpanie psychiczne czyli kiedy to nie jest zwykłe zmęczenie" to propozycja dla każdego z nas - bo każdego z nas może to dotyczyć. Dowiecie się m.in. skąd bierze się wyczerpanie psychiczne, jak budować odporność w pracy czy jak poradzić sobie z wyczerpaniem psychicznym. Autorka w rozdziałach wyszczególnia wyczerpanie opiekuna, samotnego rodzica, pielęgniarek, szefa oraz mówi o wypaleniu zawodowym. Moglibyśmy się czepiać, że brakuje tu przecież jeszcze innych zawodów, ale powiedzmy sobie szczerze - niezależnie czy jesteś samotną matką, pracujesz w sklepie czy w szkole, jako kierowca czy żołnierz - każdego z nas może dotknąć problem wyczerpania. A pamiętajmy, że często nasze własne prywatne życie nas nie oszczędza! Dlatego jako nauczyciel chciałam się z Wami podzielić tą książką. To co mi się szczególnie spodobało to uwzględnienie w rozdziałach testów, które pozwolą Ci ustalić na jakim etapie wyczerpania jesteś. A praktyczne ćwiczenia i wskazówki zawarte w przedostatniej części książki pozwolą Ci się przed nią obronić i poradzić. Na końcu książki znajdują się także prawdziwe historie osób które zmagały się z wyczerpaniem psychicznym i to one chyba najbardziej mnie urzekły - bo nic nas tak nie porusza jak historię oparte na faktach. Pracując w zawodzie, w którym od kilku dobrych lat grzmi się o wypaleniu zawodowym nie mogłam przejść obojętnie wobec tej propozycji. Bardzo potrzebna i ważna książka - nawet dla tych, którzy uważają, że ich ten temat nie dotyczy.

naucz_anki Szymborska-Trejber Anna

Wyczerpanie psychiczne, czyli kiedy to już nie jest zwykłe zmęczenie

Wyczerpanie psychiczne, czyli kiedy to już nie jest zwykłe zmęczenie 📚 Pewnie nie raz czuliście zmęczenie, oczywiście zmęczenie to naturalny stan. Ja TEŻ je od czasu do czasu odczuwam. Przeważnie po intensywnym wysiłku fizycznym albo w okresie zwiększonej aktywności zawodowej. I wszystko jest w porządku, o ile potem mamy możliwość regeneracji ― czas na relaks, na sen, na odpoczynek ciała, ducha i umysłu. JEŚLI W NASZYM ŻYCIU nie ma miejsca na solidny "reset" jest już gorzej :( gdy śpimy i budzimy się zmęczeni. gdy nic nam się nie chce. gdy nie widzimy sensu, celu i szans na poprawę. gdy jesteśmy wyczerpani psychicznie. Jeśli czujesz, że Twoje zmęczenie nie jest takim zwyczajnym, codziennym zmęczeniem - KONIECZNIE MUSISZ PRZECZYTAĆ TĄ KSIĄŻKĘ  W książce znajdziesz TEST, który podpowie, czy faktycznie borykasz się z tym problemem. NAJWAŻNIEJSZE poznasz sposoby na radzenie sobie z wyczerpaniem psychicznym, dowiesz się, jak sobie pomóc!

zakatek_beauty_ Frątczak Monika