ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Bez serca. Chestnut Springs #2

Chestnut Springs to miejsce, do którego zawsze wracam z uśmiechem na twarzy. W dużej mierze za sprawą rodzinnej, ciepłej atmosfery, która towarzyszy całej serii, ale też dzięki bohaterom. Bardzo łatwo odnaleźć komfort w ich codzienności na ranczu. W przypadku „Bez serca” wszystkie te odczucia się piętrzą, bo fabuła sama w sobie jest zorientowana na opiekę nad małym Lukiem. Skoro wspomniałam już o komforcie, to dla mnie nieodłącznym elementem takich historii jest dawka dobrego humoru i tutaj ją dostaniecie. W dodatku jestem idealnym przykładem na to, że za drugim razem te żarty śmieszą tak samo! A to już dużo mówi, bo zazwyczaj w takich książkowych momentach łapie mnie zażenowanie. Tłumaczenie całkiem nieźle oddało ten humor, czego niestety nie mogę powiedzieć o tłumaczeniu scen zbliżeń. Choć, przyznaję, było lepiej niż w pierwszym tomie. Mogłabym pisać o komforcie i humorze w najlepsze, ale nie oszukujmy się główne skrzypce gra relacja głównych bohaterów. Cade i Willa poznają się w dosyć… niecodziennych okolicznościach. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. I tak naprawdę to spotkanie już jasno sygnalizuje, jakie napięcie czeka na nas dalej. Elsie Silver zawsze doskonale radzi sobie z przelaniem na papier emocji, chemii i przyciągania. Nie mówię, że wszystkie książki jej autorstwa są idealne - bo nie są, ja też mam swoich ulubieńców i tytuły, które mniej do mnie trafiły. Jednak to napięcie zawsze świeci jasno i nie gaśnie aż do końca historii. A „Bez serca” jest jednym z moich ulubionych tomów tej serii. Wspominając o relacjach, nie można pominąć Luke’a, bo ten dzieciak też jest małą gwiazdą tej historii. Zresztą trudno wpaść na pomysł rzucania główkami sałaty z samochodu i nie zostać gwiazdą. Rzecz w tym, że Willa nie tylko znajduje miłość w romantycznym sensie, ale również tym rodzinnym. I cieszę się, że mogłam obserwować, jak ta rodzina powstaje. „Bez serca” rozgrzeje Was w zimowe wieczory i na pewno nie pożałujecie tego rodeo.

literacki.czar Patalong Monika

Bez serca. Chestnut Springs #2

Nie ma ludzi bez serca. Każdy je ma, choć nie każdy pokazuje. Niektórzy mają swoje powody, aby trzymać je ukryte za grubym murem, zamknięte na trzy spusty dla każdego, kto nie jest krwią z ich krwi. Jak na przykład apetyczni samotni tatusiowe o niezbyt przyjaznym nastawieniu… Elsie Silver zalicza premierę za premierą w naszym kraju. W samym listopadzie, w naszych rodzimych księgarniach ukazało się aż trzy powieści autorki, w tym uwielbiane przez wielu czytelników ,,Heartless”, które w przekładzie na język polski, nazywa się ,,Bez serca”. Jest to drugi tom bestsellerowej serii Chestnut Springs, który powinien przyciągnąć uwagę przede wszystkim fanów romansów z motywem rancza, małego miasteczka, grumpy x sunshine, samotnego ojca, niani oraz różnicy wieku. A smakowitym dodatkiem jest tu slow burn. Główną bohaterką oraz jednym z dwojga narratorów omawianej właśnie książki, jest Willa Grant. To młoda, ale nie nieśmiała kobieta, która nie lubi nosić bielizny. Jest zabawna, świeci jasno jak słoneczko i jest trochę szalona. Pewnego dnia sprawy przybrały nieco inny bieg niż oczekiwała i nagle straciła swój cel na najbliższy czas. Aby nie snuć się jak cień po mieście, Willa zawitała do Chestnut Springs, gdzie za namową swojej przyjaciółki, która tam znalazła swoje miejsce na ziemi, postanowiła zostać wakacyjną nianią dla syna gorącego kowboja… Drugim narratorem i męską postacią wiodącą w ,,Bez serca”, jest Cade Eaton. To ranczer i samotny ojciec małego chłopca. Jest gburowaty, zgryźliwy, wybredny jeśli chodzi o ludzi, których dopuszcza do swojej latorośli, odpowiedzialny, ale już trochę zmęczony byciem poważnym. Serce zdaje się mieć otwarte tylko do własnego synka, który jest dla niego wszystkim, i dla którego gotów jest nawet zrezygnować z tego, co mu się skrycie marzy. I zapewne nie spodziewał się tego, że któregoś dnia do jego życia wparuje żywiołowa kobieta, która bezwstydnie rozrzuca majtki w miejscu publicznym i ucieka, nie zabrawszy ich ze sobą, a niedługo później pojawia się na jego progu, aby przez niedługi czas opiekować się jego dzieckiem, a która może coś w jego życiu zmienić, jeśli tylko pozwoli sobie wpuścić ją do swojego serca… ,,Bez serca” to powieść, którą czytałam więcej niż raz i za każdym razem, kiedy się za nią zabierałam, bawiłam się równie dobrze i czerpałam równie wiele satysfakcji ze śledzenia rozwoju postaci oraz ich powolnego romansu. Moim zdaniem ta część serii Chestnut Springs, jest dużo lepsza od poprzedniej. Lepsi, bardziej przyjaźni i charyzmatyczni są tutaj bohaterowie. Lepsza jest według mnie fabuła. Lepsze są motywy. Lepsza jest też chemia i cały wątek romantyczny. Uwielbiam relację Willi i Cade’a! Coś, co zaczęło się od zabawnego - i nieco zawstydzającego - incydentu, odrobiny napięcia we wzajemnych kontaktach, przeszło przez etap (nie)typowej relacji szef-podwładna, z czasem przerodziło się w piękne uczucie dwojga ludzi, których wiele różni, ale co nieco jednak łączy. To, co jest między nimi, co się rozwija na przestrzeni całej książki, jest doprawdy urocze. Kolejna rzecz na plus w ,,Bez serca”, to moim zdaniem humor. Nie brakuje tutaj zabawnych sytuacji oraz dialogów. A wymiany wiadomości to jeden z moich ulubionych elementów tej powieści oraz bardzo istotna składowa pełnionej przez nią funkcji rozrywkowej. Podoba mi się również rodzinna atmosfera, możliwość ponownego spotkania z bohaterami ,,Bez skazy”, a także postać Luke’a. Doceniam też tę małomiasteczkowość tej pozycji oraz to, że Elsie Silver w umiejętny sposób pokazała mi, co siedzi w głównych bohaterach, jakie mają pragnienia, co im się marzy, jak wygląda ich dusza, co pozwoliło mi uchwycić ich istotę. ,,Bez serca”, czyli moja ukochana część serii Chestnut Springs, to lekka i prężnie rozwijająca się opowieść, którą warto poznać, jeśli uwielbiasz dobrze zbudowane, roztapiające serce, jakby było kostką lodu romanse, z nutą treści osiemnaście plus. Przyjemnością było wrócić po raz kolejny do tej historii i przeżyć ją raz jeszcze, bawiąc się równie dobrze, jak za pierwszym razem. To moja komfortowa książka, ze słodkimi momentami, nutą humoru i bohaterami, których nie da się nie lubić. Niby nie jest niczym niezwykłym, a jednak czytanie przyniosło mi tak wiele radości. I o to właśnie chodzi!

katherinethebookworm.blogspot.com Katarzyna Górka

Jego wysokość prezes

Autorka stworzyła kolejną książkę, w której nie da się nie zakochać. Umiejętnie łączy dramatyczne wydarzenia z emocjonującą fabułą, co sprawiło, że historia jest pełna napięcia, pasji i niespodziewanych zwrotów akcji. Nasza bohaterka Emma, jest z jednej strony młodą, utalentowaną,ambitną studentką prawa, z drugiej — kobietą, która przeżyła trudne rozczarowanie i teraz szuka spokoju na wsi, gdzie może na nowo odbudować swoje życie. Jej decyzja o wyjeździe do babci okazuje się początkiem czegoś zupełnie innego. Babcia Trish, choć wydaje się spokojną seniorką, ma swoje własne plany, które wprowadzają Emmę w wir niecodziennych wydarzeń w samym centrum Nowym Jorku. Mocnym punktem książki według mnie jest ukazanie relacji między Emmą i Liamem, młodym prezesem korporacji, którą prowadzi jego brat. Początkowo, z powodu pomyłki, Emma zostaje jego asystentką, co wywołuje liczne napięcia między nimi. Liam, nieprzyjemny i nieprzystępny, staje się dla niej nie tylko wyzwaniem zawodowym, ale i osobistym. Z czasem, poprzez nieoczekiwane sytuacje, wzajemnie zaczną odkrywać siebie nawzajem, a ich relacja ewoluuje w kierunku, którego ani oni, ani czytelnik się nie spodziewali. To typowy motyw enemies to lovers, jednak wprowadzony w nowoczesny sposób, który skutecznie przyciąga uwagę. Książka zaskakuje nas momentami pełnymi napięcia, które utrzymają nas w niepewności większą część książki, szczególnie tajemnica, która powoli zaczniemy odkrywać razem z bohaterami. Z kolei rozwój wątku romantycznego jest powolny, ale niezwykle satysfakcjonujący. Z każdą stroną relacja bohaterów staje się coraz bardziej skomplikowana, a ich interakcje — bardziej intensywne. Książka to idealna pozycja dla miłośników romansów, którzy cenią sobie dynamiczną fabułę, silne postacie i niespodziewane zakończenia. Autorka ukazuje jak czasem los potrafi być przewrotny, jak przypadek może zmienić nasze życie oraz, że warto doceniać ludzi, którzy wyciągają do nas pomocną dłoń. Nie ma sytuacji bez wyjścia, czasem cierpienie, którego doświadczamy szczególnie w młodym życiu, przyniesie nam lepszą przyszłość.

joanna.czyta Świś Joanna

Jarun

Jak wam minął ten tydzień? Przeczytaliście coś fajnego?  Już bardzo dawno temu ustaliliśmy sobie, że jestem fanką mitologii słowiańskiej i książek z tym wątkiem. A jak widzę książkę, którą wydaje osoba mi znana, którą obserwuję, to chce wesprzeć tę personę, więc czytam jej książkę. Nowość z właśnie tą mitologią na moich półkach to „jarun” od Moniki Ba. Dziś zaczniemy sobie trochę fabuły, bo pomysł jest przegenialny. Dobrawa to młoda kobieta, która mieszka z rodzicami w popegeerowskim bloku na skraju puszczy. Poznajemy ją gdy zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Grudzień a upały. I tak naprawdę opis, który serwuje wam wydawca, jest wystarczający. Do tego mogę tylko dodać, że nasze fabuła zaczyna się od momentu kiedy jasno i wyraźnie ludzie są ostrzegani o tym, żeby nie wchodzić do wody, bo dziwne stworzenia, jest upał, a ludzie są tym zmęczeni i chcą się zrelaksować, to nie myślą o konsekwencjach. Dobrawie przyjdzie ratować grupkę właśnie takich osób, które pomimo ostrzeżeń bawią się w wodzie i coś ich atakuje. I fabularnie ta książka trafiła do mnie bardzo, ale nie jest to pozycja bez minusów. Moim głównym zastrzeżeniem jest styl pisania i to, w jaki sposób autorka kreuje rzeczywistość. Bo nie ukrywam, opisy były dla mnie mało istotne, bo było ich za dużo, zbyt rozbudowane i nic tam się tego przyjemnie. I nie powiem, mamy to dużo fajnych określeń czy zabiegów językowych, co jest fajne. Pomimo wszystko język jest prosty, szyk zdań też nie jest jakiś złożony, co powoduje, że szybko się to czyta. Sam język jest taki typowy, prosty bez zbędnych ubarwień i Trochę podwórkowe, że my go rozumiemy bez problemu i potrafimy wczuć się w to, że jednak mamy historię o nastolatkach. Fakt liczyłam też na pogłębienie pewnych wątków czy lepiej opisanych, ale nie jest źle. Akcja też jest dynamiczna, coś cały czas się dzieje. I byłam zaangażowana. I à propos tych nastolatków to bohaterowie w tej książce trochę mi nie pasowali. Byli fajni, jednak ciężko było mi ich polubić.Dobrawa jest fajną bohaterką, którą ma swoje tam problemy i rozterki, ale jej relacja romantyczna totalnie mi nie pasowała, wręcz mi przeszkadzała. Liczyłam na fajny Romans, a dostałam takiego trochę nieogarnięte dzieciaki, liczę,że to jeszcze rozwinie. Kurde realnie naprawdę liczyłam na świetną książkę , na którą bardzo długo czekałam, trochę siś rozczarowałam, nie powiem fabuła Fajna, ale Styl pisania mnie nie przekonał, bohaterowie też nie bardzo, ale wydaje mi się, że później jeszcze się rozwinął. Dla mnie książka jest dobra, takie 4/5 ⭐. - bo jednak minusy są. Czekam na drugi tom, bo bardzo chętnie go przeczytam, bo ja widzę, dlaczego ludziom się ta książka podoba. Dużo opisów, bohaterowie, z którymi na jakimś etapie można się utożsamić  i świat demoniczny, ale jednocześnie ja mam poczucie, że to za mało i że już coś takiego czytałam. Dlatego ja jej nie odradzam, chętnie poznam, wasze zdanie na temat tej książki.

emcia.czyta Guz Emilia

Things We Lost

W ostatnim czasie przebrnęłam przez naprawdę wiele książek. Niestety większość z nich okazała się również nie warta uwagi, jaką zechciałam na nie poświęcić. Tym samym bałam się, że i w tym przypadku będzie podobnie. Zwłaszcza że był to mój kolejny strzał w ciemno. Byłam więc zdziwiona, że pochłonęła mnie ona do takiego stopnia, iż nie mogłam tak łatwo się od niej oderwać. Autorka stworzyła coś, co śmiało mogłabym nazwać bezpieczną przystanią. Coś, co nawet jeśli powstało z ran, miało w sobie również wiele piękna. A tym pięknem była właśnie miłość, która połączyła głównych bohaterów. Huntera i Summer. Chmurkę i Słońce. I gdy tylko ich poznałam, od razu poczułam z nimi pewnego rodzaju więź, która jeszcze nigdy nie była tak silna. Nie sądziłam nawet, że będzie to pierwsza i ostatnia historia, z którą utożsamię się tak bardzo, a jednak. I gdy piszę o utożsamieniu, mam na myśli głównie historię Huntera, ponieważ przechodził poniekąd przez to samo, przez co aktualnie przechodzę ja sama. To sprawiło, że widziałam w nim swoje odbicie. Czułam jego ból, cierpienie i żal, jaki w sobie nosił. Był jedynym bohaterem, którego rozumiałam niezależnie od danej sytuacji. Podziwiałam za to, że pomimo wszystkiego, co go spotkało, zachował dobre serce. Dokładnie tak samo, jak podziwiam za to siebie. O Summer niestety nie mogę napisać tyle dobrego, ponieważ miałam wobec niej mieszane uczucia i nie potrafiłam się do niej przekonać. Irytowała mnie swoją postawą. Była ślepo naiwna, myślała, że może uratować cały świat i za każdym razem przekładała swoje dobro ponad kogoś. Co prawda zdarzają się momenty, w których sama zachowuje się podobnie, ale Summer? Zdecydowanie przebiła wszystkich, włącznie ze mną. W kwestii akcji, która toczyła się w międzyczasie, kilka sytuacji z niej, poznałam już wcześniej i nie zrobiły na mnie żadnego wrażenia z uwagi na ich przewidywalność. Aczkolwiek nadal uważam, że całość i tak miała w sobie swój urok. Jednakże co do zakończenia, tutaj liczyłam na nieco inny przebieg spraw i na pewno bardziej przemyślany oraz dopracowany. Poza tym nie miałam żadnych innych zastrzeżeń.

Bookstagram Rakoniewska Karolina