Recenzje
Ciężar korony
Ciężar korony- Kinga Litkowiec „Księżniczka Montenaro, Madison Wentworth, zna swoją przyszłość. Poślubi Aarona Howarda, księcia Lunarii, który dzięki temu związkowi zasiądzie na tronie. Jednak formalnie to nie on powinien przejąć władzę. Aaron ma bowiem starszego brata, Luke’a, czarną owcę w rodzinie. Gdy ten niespodziewanie pojawia się w królestwie Lunarii, jest jasne, że przynosi ze sobą kłopoty. Starszy z braci Howardów ma jeden cel: uwieść księżniczkę Montenaro i zrobić wszystko, by nie mogła stanąć u boku przyszłego króla. Opętany swoim celem Luka nie widzi jednego… Madison zdecydowanie różni się od poprzednich kandydatek na żonę Aarona. Jest niewinna i dobra, a to cechy, z którymi Luke Howard nieczęsto ma do czynienia. I z którymi nie bardzo potrafi sobie radzić.” Gdzie się podziała Kinga Litkowiec? Na pewno w tej książce jej nie znajdziecie. „Ciężar korony” to kolejna książka w dorobku autorki, jednak jest inna niż wszystkie. Jest dużo mniej mroczna, brak jej tego pazura którym raczyła nas autorka. Czy to złe? Absolutnie nie! Ta powieść to współczesny romans królewski, gdzie postacie wpadły w miłosny trójkąt, jednak jak na romans w stylu Litkowiec jest nad wyraz delikatny. Czy „Ciężar korony” mi się podobał? Owszem, jednak nie pasuje mi zakończenie. Mam wrażenie, że jest napisany zbyt szybko, na kolanie i bez specjalnego rozwinięcia. Ustatysfakcjonowal mnie, jednak akcja zbyt szybko się po prostu rozwiązała. To takie moje wrażenie. Sama główna bohaterka jest inna niż może się wydawać w świecie księżniczek. Bracia natomiast są swoimi przeciwnościami i wyszło to bardzo dobrze. Pojawił się element zaskoczenia i to również wpływa na pozytywny odbiór tej historii. Książka jest z tych lekkich, niezobowiązujących historii, które polecają się na jesienne chłodne wieczory pod kocykiem :) ja jestem fanką pióra autorki i czekam na kolejne książki z tych dark romansów, a „Ciężar korony” okazał się dobrym przerywnikiem pomiędzy innymi powieściami, by umilić czas.
Erling Haaland. Sportowi giganci
Erling Haaland to postać, która w piłkarskim świecie wyróżnia się nie tylko talentem, ale i niespotykaną determinacją. Bohater nowej książki z serii „Sportowi Giganci” to imponująca mieszanka szybkości, siły i boiskowej przebiegłości, która pozwoliła mu zdobywać gole na masową skalę, na najwyższym poziomie (mimo młodego wieku). Na jego piłkarską pasję wpłynął ojciec Erlinga, który również był zawodowym piłkarzem, a trudności, z którymi musiał się zmierzyć, tylko motywowały młodego Norwega do ciężkiej pracy. Haaland, który wyróżnia się charakterystycznym stylem gry, nie tylko zdobył miano najlepszego napastnika Norwegii, ale też zyskał szacunek jako sportowiec o niezwykłej etyce pracy. Ta książka to obowiązkowa lektura dla fanów piłki nożnej, oferująca fascynujący wgląd w życie i sukcesy jednego z najbardziej ekscytujących graczy współczesnego futbolu.
Melodia tęsknoty
Po skończeniu pewnej książki zaczęłam myśleć nad tym, że dawno nie zerwałam dla żadnej książki nocki, więc postanowiłam to zmienić. Mój wybór padł na Melodię Tęsknoty, która czekała na mnie już jakiś czas i właśnie przyszła na nią pora. Melodia Tęsknoty to wyjątkowa książka dla nas, ale również i dla samej autorki, ponieważ jest jej to 10 powieść, a w niej wspomina o swojej Świętej Pamięci Babci, która w tym roku odeszła oraz o Zaynie, przez którego zaczęła pisać tak, jak to napisała w dedykacji. Ostatnio mogliście przeczytać moją recenzję o poprzednich książkach autorki i wiecie, że mnie zachwyciły, dlatego nie będę owijać w bawełnę i od razu powiem, że ta zrobiła to miliony razy bardziej — nie przesadzam. Wystarczyło, że spojrzałam tylko na motywy i czułam w nich te emocje i tak właśnie było też, gdy zaczęłam czytać. Melodia Tęsknoty to książka przepełniona emocjami — tymi złymi, jak i dobrymi. Sprawi, że będziemy rozmyślać nad pewnymi sprawami oraz że nasze serce złamie się na pół. To książka, w której dwojga ludzi poznaje się w nastoletnim życiu, lecz nie jest im dane spędzić resztę tego życia, choć jedna decyzja zmieni wszystko. Zmieni ich życie niepowtarzalnie, choć mogą wrócić do tego, co było i udawać, że przez dwa miesiące, po powrocie Westela, nic się nie wydarzyło. Czy będzie im dane skończyć szczęśliwie? W tajemnicy powiem Wam, że miałam wielką ochotę przeczytać najpierw zakończenie, mimo że nigdy tego nie robię — nawet nie mam tej ochoty, tak tutaj byłam na cienkiej granicy. Monika najpierw napełniała mnie nadzieją, że Westley zostanie z Aerith, a później robiła wszystko, żebym miała wielkie, wielgaśne wątpliwości. To, co zrobiła ze mną ta książka, jest nie do opisania. Zanim będę bardziej zachwycać się fabułą, muszę wspomnieć o wydaniu. Zastanawiałam się, czy pokazać wam, choć trochę tego środka, ale uznałam, że niektórzy wolą mieć niespodziankę, właśnie ja do takich osób należę, więc tego nie zrobiłam. Co za tym idzie? Macie kolejny powód, żeby sięgnąć po tę książkę. Nie wiem, czy to nie jest najpiękniejsze wydanie w mojej biblioteczce - wszystkie te detale, nawet nie wyobrażacie sobie, jak ciężko było zrobić zdjęcie, bo światło odbijało się od złotych napisów i możecie właśnie zauważyć ten cień. Naprawdę myślałam, że nie zrobię tego zdjęcia, a przy tym moja cierpliwość nie była cierpliwością. Moje serce rozczuliły także wpisy, które było pokazane jak kartka z pamiętnika, podejrzewam, a raczej mam pewność, że były to wpisy bohatera oraz ilustracje, których mamy najmniej, dlatego są takie wyjątkowe. Sięgając po tę książkę, nie nastawiałam się na nic, po prostu chciałam spędzić miło czas i nie zasnąć, bo była późna pora. Jak widać, nie zasnęłam, więc musiało być nieźle. Tego tytułu nie dało się odłożyć i gdyby mnie nawet nie planowała zarwać nocki dla książki to, to byłoby nieuniknione. Lektura ma prawie 600 stron i powtarzałam sobie: “przeczytam tylko jeden rozdział”. Ten jeden rozdział skończył się na tym, że skończyłam całą, bo nie dałam rady. Tak bardzo chciałam wiedzieć, czy moje misiaki doczekają się szczęśliwego zakończenia. Miałam wrażenie, że czas mi się dłuży, a historia bohaterów jest coraz krótsza i ma więcej nieszczęśliwych momentów niż im potrzeba. Niby zakończenie i ich historia była tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Może to trochę dziwne, że tylko ciągle gadam, gadam i gadam o tym zakończeniu, ale to, jaki szok miałam na twarzy, dalej we mnie siedzi. Mimo że jestem już kilka godzin po skończeniu, to nie mogę wymarzać tego obrazu w głowie, a co dopiero całej fabuły. Używam dzisiaj takiego głośniczka do mówienia, który pisze, a ja mówię, więc możecie sobie wyobrazić, jak gestykuluje, wyrażając te wszystkie emocje. Aż po prostu łapie się za głowę, tak właśnie teraz o tym mówię i robię to, co napisałam, a w zasadzie powiedziałam, jednocześnie śmiejąc się z siebie. Melodia Tęsknoty to najpiękniejsza książka, którą przeczytałam w ostatnim czasie. Będę polecać ją wszystkim — to jest obowiązkowa pozycja na te grudniowe wieczory, bo ociepli nasze serce. Właściwie najpierw je złamie, oczywiście gdzieś tam w międzyczasie będzie je sklejać, a później będzie wielkie bum! Tutaj chwilę przerwa na napicie się herbatki ☕ Tak sobie teraz myślę i mimo że już trochę się nagadałam, to czuję, że to jest za mało i że w ogóle nie mówię z sensem. Ta książka po prostu zjadła mi wszystkie rozumy i myślę tylko o tym, co ta Monika zrobiła. Ten utwór przede wszystkim uświadomił mi, że nie doceniamy tego, co mamy. Nie zważamy na to, co wokół nas się dzieje i jakimi ludźmi się otaczamy. Najbardziej poruszyła mnie wzmianka o babci Moniki oraz o rodziców bohaterki, którzy zmarli. To pokazało, że nie jestem gotowa, jak właściwie my wszyscy, że stracę te najważniejsze osoby i jak o tym czytałam, to po prostu łzy lały się ze mnie, jakby padał deszcz. Zawsze mam tak, jak czytam o śmierci kogokolwiek — łzy od razu napływają mi do oczu, więc nie powinnam się dziwić, że tutaj też tak jest. Jestem świadoma, że to tylko fikcja literacka, ale mimo to tak podziwiam, jak silna jest bohaterka. Że wzięła na siebie taki duży ciężar. Straciłaś rodziców, wali Ci się świat, ale musisz być silna, bo musisz opiekować się rodzeństwem. Inaczej jeśli tego nie zrobisz, to je też stracisz — nie możesz przeżywać tej żałoby na swój sposób, bo musisz być silna i to jest godne podziwu, bo ja nie wiem, czy dałabym radę Do tego nie masz przy sobie tej najważniejszej osoby, bo wolałaś, żeby rozwijała swoją pasję, żeby stała się kimś wielkim. Powrót bohatera był jak burza. Jego decyzja zmieniła wszystko, a jednocześnie pokazała, jak silna jest ich miłość, bo po tylu latach nadal darzyli siebie tym pięknym uczuciem, nawet jeśli wiedzieli, że może nie doczekają się Happy Endu. Moje serce rozpływało się też, gdy czytałam jak bohater okazuje troskę Aerith, robi to z taką właśnie wielką miłością. Mimo że nie widzieli się tyle lat, to on nadal stawia ją na pierwszym miejscu. A jego relacja z dzieciakami to dopiero coś! Mogę o tym mówić i mówić, ale wy zrozumiecie mnie, dopiero gdy sami ją przeczytacie, bo mam wrażenie, że i tak nie oddaje tych dokładnych emocji, a dokładniej tego co ze mną zrobiły. Podczas czytania dużo się śmiałam — było to dla mnie totalne oczyszczenie myśli, czasami rumieniłam, gdy czytałam pewne fragmenty… Wspominałam już właśnie o tych łzach, ich było najwięcej. To chyba był jakiś mój moment na wypłakanie się i przyszedł razem z książką, bo ze mnie się lało, właśnie, jak nie wiem, jak z takiego wiadra. Może to trochę niestosowne połączenie, ale tak właśnie było. Sama byłam zdziwiona i myślałam sobie: co z tobą dzisiaj jest, bo ty po prostu siedzisz i beczysz. Nie wolno mi się dziwić, bo książka łamie serce na milion kawałeczków “Melodia Tęsknoty” to książka, która nie pozwoli o sobie zapomnieć. Możecie przeczytać milion innych, ale to do niej będziecie wracać myślami. Być może przez to, że Monika porusza tematy, z którymi wiele osób się utożsamia. Czas żałoby jest naprawdę trudny i warto dać sobie trochę czasu. Oprócz utraty bliskiej osoby, czy depresji, autorka postanowiła opisać wątek przyjmowania substancji odżywczych, które mogą prowadzić do uzależnienia. Plusem jest też to, że historię poznajemy z dwóch punktów widzenia. Widzimy, jak Aerith radzi sobie z tym wszystkim oraz jak Westley radzi sobie w nowym życiu, a właściwie nie radzi, bo brakuje mu jego Papużki. Trochę się dzisiaj nagadałam, ale nic dziwnego skoro lektura skradła moje serce i jestem pewna, że jeszcze do niej wrócę. Książka pokazuje, że los ma dla nas plany, a my nieświadomie będziemy do nich dążyć. Pamiętajcie, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.
Oczy pełne gwiazd
„Oczy pełne gwiazd” to wzruszająca historia o Cassie, nastolatce z Brooklynu, która zmaga się z bólem po stracie ojca. Choć jej życie na pierwszy rzut oka wydaje się zwyczajne - tańczy, chodzi na imprezy i spotyka się z przyjaciółmi - w rzeczywistości pełne jest tajemnic i niewypowiedzianych emocji. W szczególności, brak przyjaciela z dzieciństwa, Gio, który zniknął bez słowa wyjaśnienia, pozostawia w jej sercu ślad. Kiedy ten chłopak ponownie wraca do jej życia, Cassie musi zmierzyć się z tajemnicą przeszłości i dowiedzieć się, co tak naprawdę się wydarzyło oraz kim stał się teraz ten chłopak. Autorka doskonale przedstawia emocje bohaterów, a ich relacja rozwija się w naturalny sposób, stopniowo przechodząc od przyjaźni do czegoś głębszego... 🤭 Cassie to postać, z którą łatwo się utożsamić - jest odważna, pełna pasji, ale też ma swoje wady, co czyni ją autentyczną i wiarygodną. Giovanni natomiast jest pełen tajemnic oraz wrażliwości, który przyciąga uwagę swoją charyzmą i lojalnością. Książka napisana jest prostym i przyjemny językiem, dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko. Choć fabuła bywa momentami przewidywalna, to autorka potrafi zaskakiwać zwrotami akcji i dodanymi tajemnicami, które trzymają w napięciu. Choć taniec, który pojawia się w opisie, nie odgrywa głównej roli, inne motywy, np. wyścigi, czy miejsce, gdzie odbywa się akcja (Nowy Jork/ Brooklyn) nadają książce szczególnego charakteru. „Oczy pełne gwiazd” to świetny debiut, który zaskakuje i wzrusza. To książka pełna emocji, tajemnic i pięknych relacji, która zostanie ze mną na długo. Jeśli lubisz historie o miłości, przyjaźni i poszukiwaniu siebie, to ta książka jest dla Ciebie. Po takim zakończeniu z niecierpliwością czekam na kolejny tom!! 4,5/5 ⭐
Wszystko, co w tobie kocham #2
Snow Crawford nie jest już tą samą osobą, którą była zaledwie dwanaście miesięcy temu. Ze stłamszonej, uroczej dziewczyny zmieniła się w silną i znającą swoją wartość kobietę. I matkę. Podczas separacji bowiem jej życie po raz kolejny wywróciło się do góry nogami. I nie było w nim miejsca dla despotycznego dupka, którym był jej mąż. Powoli na nowo staram się przekonywać do książek Fortuny, a biorąc pod uwagę wiele poleceń tej dylogii, postanowiłam spróbować. Było to… zdecydowanie coś nowego. Bardzo mną ta historia wstrząsnęła, ale stało się to tym razem w pozytywny sposób. Widać naprawdę spory przeskok między obecnymi książkami o pierwszymi tomami Kamienie Miami. Bardzo podobała mi się przemiana Aziela. Człowiek ten z początku nie skradł mojej sympatii, ale biorąc pod uwagę jego “fach” nie oczekiwałam niczego innego. Mężczyzna starał się odnaleźć w nowej roli. Snow nie była już tą samą kobietą, jaką zapamiętał. Ze złamanym sercem stała się kobietą, znającą swoją wartość. Również i to bardzo mi się podobało! Walka o szczęście, gdy za plecami krążą demony przeszłości nigdy nie będzie łatwa. Wszyscy na pewno jesteśmy tego świadomi. Jedynym minusem i niestety muszę tu zaspoilerować! Także jeśli nie czytaliście ❝ 𝐖𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐨, 𝐜𝐨 𝐰 𝐭𝐨𝐛𝐢𝐞 𝐤𝐨𝐜𝐡𝐚𝐦 ❞ to nie przechodźcie dalej! 𝐒𝐏𝐎𝐈𝐋𝐄𝐑 - Owym minusem był jeden mały skrzat. Oczywiście mam tu na myśli dziecko, którego matką została Snow. Wszystkie te opisy, aż za bardzo… zmieniły tor tej książki. Jak najbardziej rozumiem, że dziecko potrzebuje mnóstwa opieki, bo choć samej mi się nie spieszy, to w mojej rodzinie były… takie bobaski. Ale zachowanie Snow było aż nadto nierealne. Nie potrafię sobie wyobrazić, żeby aż tak rozpływać się nad potomkiem. Jasne… dzieci są urocze, czasami patrzymy na nie i mamy ochotę mocno przytulić, ale żeby aż tak? Kurcze nie wiem… Dlatego zaliczam to do zaniżenia oceny. ❝ Nie chcę żyć bez ciebie, Śnieżynko. ❞