ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Jak zakochać się na niby według Hani i Ishu

“Jak zakochać się na niby według Hani i Ishu” to totalny hit dla wszystkich, którzy lubią wciągające młodzieżowe opowieści z nutą romantyzmu, humorem i solidnym przekazem. Adiba Jaigirdar w swojej książce pokazuje, że udawane związki mogą przynieść więcej emocji, niż się wydaje, a różnice między ludźmi to tylko punkt wyjścia do czegoś większego. Zacznijmy od bohaterów. Hani to dziewczyna, którą każdy chciałby mieć w paczce — zawsze miła, popularna i pełna energii. Ale kiedy wyznaje, że jest biseksualna, jej “przyjaciółki” zaczynają podważać jej słowa. A co robi Hani? Postanawia udowodnić swoją prawdę w najbardziej szalony sposób — wkręca, że chodzi z Ishu. I tu wchodzi Ishu, cała na poważnie. Ambitna, trochę outsiderka, skupiona na tym, by zdobyć tytuł prefekta. Związek? Zero czasu na takie bzdury… do czasu, aż Hani proponuje układ. Autorka świetnie pokazuje, jak trudno jest być sobą, kiedy ludzie wokół oceniają, a jeszcze trudniej — gdy dochodzą oczekiwania rodziny i kultury. Hani i Ishu różnią się jak dzień i noc, ale ich relacja rozwija się w sposób naturalny i wciągający. Co więcej, książka pokazuje, że miłość, prawdziwa przyjaźń i odwaga do życia w zgodzie z samym sobą są na wagę Jeśli lubisz historie z queerowymi bohaterkami, różnorodnością kulturową i klimatem „od wrogów do czegoś więcej”, ta książka to absolutny must have! Plus, styl pisania Jaigirdar sprawia, że czujesz się jak część tej historii. To taka książka, która zostawia ciepło w sercu i daje do myślenia. Polecam! Bardzo przyjemna i szybka książka 🥰 Do zobaczenia! ❤

Tik tok Palińska Oliwia

Melodia tęsknoty

Przyznam, że "Melodia tęsknoty" była książką, którą aktualnie potrzebowałam. Czytając o losach Aerith i Wes'a niesamowicie wyciągnęłam się i zaangażowałam w lekturę. Tęskniłam za takimi romansami. Mimo, że ta dwójka to tak naprawdę para idealna wiele okoliczności sprawiło, że musieli opuścić siebie nawzajem. Idealnie sprawdzi się tutaj powiedzonko "Jeśli coś kochasz to puść to wolno..". Mimo, że Aerith i Westley próbowali związku na odległość totalnie im to nie wyszło, a dodatkowo na dziewczynę został zrzucony wielki obowiązek. Mimo, że ich miłość naprawdę była wielka i można rzec spektakularna mam pewne ale co do ich relacji. Przede wszystkim darzyli siebie ogromnym uczuciem, myśleli o sobie w dzień w dzień, dlatego moim zdaniem naturalne jest to, że chce się mieć kontakt z drugą osobą nawet w formie przyjacielskiej. Nie wyobrażam sobie zostawić kogoś z dnia na dzień nie wiedząc co u tej drugiej osoby słychać, nawet jeśli robili to dla swojego dobra myślę, że miłość i tak zmusiła by człowieka do tego kontaktu. Odnosząc się natomiast do dalszej części książki bohaterowie ciągle próbowali wmówić sobie, że połączenie pewnych rzeczy jest niemożliwe. Rozumiem to, że wzajemnie chcieli dla siebie jak najlepiej, ale jednak taka miłość jaka została tutaj przedstawiona powinna zmusić ich do szukania rozwiązań Tym samym wyszło, że wiele wahań bohaterów znacznie powiększyło objętość książki. Z drugiej strony natomiast bardzo urzekła mnie miłość i zdolności naszej pary do poświęceń. A gdy do akcji wkraczały nasze smoczki moje serduszko wręcz się radowało 🥹 Wątek ze spełnianiem marzeń był świetny, a także było czuć tutaj, że autorka przelała swojej bohaterce wielką miłość do One Direction. Warto zwrócić uwagę na postać babci Nory, bo mimo, że była nią zarówno dla Aerith jak i dla Westley'a nie chciała, aby na siłę byli razem, pragnęła tylko ich szczęścia. Sądzę, że była to w swoim gatunku naprawdę dobra książką, która przypadła mi do gustu i rozkochała mnie w sobie głównie przez bohaterów. Dostrzegałam w niej trochę wad, które może wam nie będę przeszkadzać podczas lektury! Mogę śmiało polecić dla fanów romansów młodzieżowych 🎶 Wiek: 16+ Ocena: 7/10⭐ 

malina_czyta Dolna Martyna

Mój przyjaciel lęk

„Mój przyjaciel lęk” @wydawnictwo_sensus to książka, która nie daje odpowiedzi na pytania typu „jak uporać się z lęki”, „jak sobie z nim poradzić”, „jak się go pozbyć” czy „jak z nim wygrać” - a raczej jak z lękiem się zakumplować. Daje narzędzia, by powoli i stopniowo oswajać się z tym trudnym uczuciem, ucząc się, jak wykorzystać jego zasoby. W poradniku, oprócz podstaw teoretycznych, znajdujemy mnóstwo historii pacjentów oraz ogrom ćwiczeń - po zeskanowaniu kodów QR możemy odsłuchać instrukcje, wczuwając się w przeprowadzane ćwiczenie. Rozdziałem, który mnie bardzo zaciekawił jest ten o efekcie placebo i jego korelacji z uczuciem lęku. Tym, co również bardzo przyciąga uwagę do książki, jest jej okładka: dla mnie jest po prostu przepiękna, metaforyczna, ma w sobie coś łagodnego i kojącego.

Psyche in soma Matysek Katarzyna

Prędzej piekło zamarznie

𝑹𝒆𝒄𝒆𝒏𝒛𝒋𝒂: Styl pisania Ludki jest mi dobrze znany. Uwielbiam jej książki, więc gdy zobaczyłam, że jej kolejna pozycja jest w sprzedaży, musiałam ją kupić. Naprawdę ciekawiła mnie ta historia, bo już po opisie domyślałam się, że będzie to coś, co bardzo mi się spodoba i nie myliłam się. Marigold polubiłam od razu. Złapałam z nią taką nić porozumienia i wiedziałam, że ta kobieta zawładnie moim sercem. Mari to 23 letnia kobieta, która dopiero co straciła tatę i cały zakres obowiązków związanych z prowadzeniem pensjonatu spadł na nią. I chociaż ma przy sobie swoją macochę, która swoją drogą również jest niesamowitą osobą, ona chce poradzić sobie sama. Chce udowodnić zarówno sobie, jak i wszystkim wokół, że nie jest zagubionym dzieckiem, które nie potrafi nic zrobić. Dlatego tak ciężko jest jej poprosić kogokolwiek o pomoc. Jeśli chodzi o głównego bohatera - Sainta to z początku przyznam, że nie zrobił na mnie zbyt dobrego pierwszego wrażenia. Nie polubiłam się z nim, ale nie skreśliłam go od razu. Chciałam dać mu szansę, bo coś czułam, że za jego działaniami krył się jakiś większy motyw, że miał powody robić to, co robił. Miałam tylko nadzieję, że w późniejszej części książki będę w stanie go polubić. Na samym początku miałam więcej pytań niż odpowiedzi, ale taka już jestem, że chciałabym poznać odpowiedzi na każde z dręczących mnie pytań już na samym początku książki. Zastanawiało mnie, co takiego wydarzyło się w przeszłości między Saintem i Mari i dlaczego to wyglądało tak, jakby tylko Saint znał tego powód… Pomimo, że tak, jak wspominałam wcześniej z początku Saint nie przypadł mi do gustu, tak im dalej byłam… no co tu dużo mówić. Chyba nikogo nie zdziwię, jeśli napiszę, że dla niego przepadłam. Ale gdy zrozumiałam, jaki był powód jego zachowania, gdy widziałam jak się zachowuje wobec Mari, jak się stara - nie mogłam się w nim nie zakochać.💙 Uwielbiam postać Mari naprawdę. Pomimo, że jest młodą dziewczyną, nie można jej odebrać waleczności i przynależności. To jak ta dziewczyna zawzięcie walczyła, aby ocalić pensjonat, ktory był jej domem, w którym się wychowała i przeżyła tyle wspaniałych wspomnień - takiej chęci walki niejeden mógłby jej pozazdrościć. Nie będę udawać, że nie było mi przykro, gdy Saint wielokrotnie podejmował temat sprzedaży pensjonatu, dobrze wiedząc, jak ważny jest on dla Mari. Przykre było to, że dwójka ludzi, która kiedyś była ze sobą tak blisko, teraz nie potrafiła ze sobą normalnie rozmawiać. Jak tylko slyszałam określenie, którym Sain nazywał Mari, moje serce robiło fikołka. Uwielbiam słodkie przezwiska w książkach, ale „Bałwanka” jeszcze nie widziałam. Kocham te momenty, gdy ten poważny, gburowaty facet używał takiego słodkiego określenia. Gonitwa myśli Mari względem Sainta przypominała to, co ja czułam w momencie czytania tej książki. Czasami już sama nie wiedziałam, czy bardziej mam ochotę nawrzeszczeć na tego faceta, czy może jednak na coś zupełnie przeciwnego. Dlatego zupełnie nie dziwię się Mari, że sama nie wiedziała, co o nim myśleć. W końcu ten facet chcial odebrać jej pensjonat, ale jednocześnie był względem niej tak czarujący, opiekuńczy i troskliwy, że momentami robiło to niezłą papkę z mózgu. Parę razy (bardzo bardzo często) miałam ochotę wejść do książki i wyładować całą złość na pewnej osobie. A dokładniej na ojcu Sainta. Żaden bohater nie irytował mnie tak, jak ten człowiek. W dodatku to, jak perfekcyjnie manipulował swoim własnym synem przyprawiało mnie o odruchy wymiotne. Nienawidzę jego postaci całym sercem. To, że nim manipulował potrafiłabym jeszcze przełknąć i zignorować, ale sęk w tym, że robił to tak umiejętnie, że nawet Saint dawał się na to nabierać, co skutkowało jego działania w późniejszym czasie (spojler, wcale mi sie to nie podobało). Ale nawet gdybym chciała go za to winić, nie mogłabym. On po prostu był wpatrzony w swojego ojca, który naopowiadał mu bzdur, w które ten uwierzył. Bez poznania całej prawdy nie miał z nim szans. Gdy już cała prawda ujrzała światło dzienne - był to jeden z najbardziej emocjonujących momentów w tej historii. Ale to było potrzebne, bo bez tego ani Saint ani Mari nie mieliby nawet najmniejszych szans na zbudowanie czegoś szczerego i prawdziwego. Uwielbiam tę książkę, była naprawdę świetna i bawiłam się przy niej niesamowicie dobrze. Jeśli szukacie naprawdę odjechanego romansu w klimacie zimowym - „Prędzej piekło zamarznie” będzie dla was idealne! Ode mnie ta książka dostaje maxa, bo zasłużyła na to tym, jak bardzo mnie wciągnęła! 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: ⭐⭐⭐⭐⭐/5

maja_inbookworld Jarzębowska Maja

Złoty (Złoty #1)

Każda opowieść ma dwie strony. Błogosławioną I.... przeklętą. Jakiś czas temu ubogi młynarz uratował ranną bestię. Wtedy skrzydlaty potwór zmienił się w bóstwo opowieści i zaproponował spełnienie jednego życzenia. Młynarz poprosił o dziecko. Rzeczywiście tak się stało. Poślubił dziewczynę ze wsi i wkrótce na świat przyszła ich córka, Serilda. Bóstwo opowieści było również bóstwem kłamstw. Serilda, jako dotknięta pradawną magią, została na zawsze naznaczona przedziwnymi, złotymi oczami i darem snucia czarujących opowieści, w których nie było krzty prawdy. Dziewczyna zostaje uznana za przeklętą. Kiedy Serilda skończyła osiemnaście lat, została uprowadzona przez Erlkinga, władcę nieumarłych łowców, mrocznego Króla Olch. Król zwrócił uwagę na jedną z jej niedorzecznych opowieści i postawił przed nią zadanie: miała uprząść złoto ze słomy. W chwili rozpaczy poprosiła o pomoc tajemniczego chłopaka, który pojawił się znikąd. Chłopak kazał nazywać się Złoty, a za pomoc zażądał zapłaty. Serilda opowiadała różne opowieści, lubiła mówić to innym. Mieszkała tylko z ojcem, gdyż jej matka znikła kiedy była dzieckiem. Przez to jak wygląda ludzie jej unikają, boją się jej. Stała się przeklętą. Kiedy raz pomogła innym stworzeniom naraziła się samemu Królowi Olch. A przez to on uwierzył, że umie ze słomy stworzyć złoto. Została zamknięta i miała zadanie. Tylko, że ona nie miała takiego daru. I jak z nieba pojawia się chłopak, który to potrafi. Jednak za pomoc musi wziąść zapłatę. Jednak nie jeden raz. Król chce coraz więcej złota. A nie da się go przechytrzyć, bo to ma fatalne skutki. Mamy tutaj fantastykę z krwi i kości. Reetiling o Królu Olch i Rumpelsztyku. W tym wydaniu świetne. Chociaż muszę przyznać, że z początku nie mogłam sobie przypomnieć o którą baśń chodzi. Owszem kojarzyłam, ale ciężko było sobie przypomnieć. Z tą książką jest tak, że momentami nie mogłam się oderwać, a innym razem mi się dłużyła. Jest to dość duża cegiełka, ale wszystko świetnie opisane. Dużo magicznych istot, historia miasteczek i tajemnicza historia, którą chce rozwiązać Serilda. Od razu polubiłam Złotego, chyba mam do niego jakiś sentyment. Za to Król Olch był okrutny. Nie polubiliśmy się, zwłaszcza po tym co zrobił, by zatrzymać Serilde. Końcówka mnie po prostu powaliła. Nie takiego obrotu akcji się spodziewałam. To było coś. Moje serce należy do reetilingów. Po prostu je uwielbiam i tutaj się nie zawiodłam. Teraz tylko czekać na drugą część.

V.eronica.books Łyczek Weronika