Recenzje
Kraków. Spacerownik literacki
Czy zwiedzając jakieś miasto, korzystacie z usług przewodnika turystycznego? Bo ja wolę zwiedzać na własną rękę. Ale czasem korzystam z książek, które opisują dane miasto. I naprawdę lubię wędrówki po Krakowie. Ale nigdy nie zwiedzałam go śladami pisarzy czy artystów, zamieszkujących kiedyś to miasto. Teraz jednak mam w planach takie zwiedzanie, a to za sprawą tej książki. Opracowały go dwie przewodniczki literackie Anna Hojwa i Agnieszka Konior. Jest tu blisko trzydzieści autorskich tras, które pozwolą bliżej poznać to miasto kultury. I naprawdę przyznam, że o wielu miejscach tu opisanych nie słyszałam, choć w Krakowie byłam już kilkadziesiąt razy. Wraz z naszymi przewodniczkami zaglądamy na przykład do krakowskich antykwariatów, nekropolii, księgarni. Ale poznajemy też Kazimierz czy szlak krakowskich legend. Możemy zobaczyć, gdzie rośnie akacja Szymborskiej czy stoi ławka multimedialna Wodeckiego. Przyjrzymy się skarbom klasztornych bibliotek czy podejrzymy, co kryje ulica Kossaka 4. Autorki idealnie prowadzą nas od punktu do punktu, a każda trasa jest zaznaczona na mapkach, które mamy w książce. Podany jet też dystans, jaki musimy przejść oraz czas przejścia. A wszystko okraszone jest mnóstwem zdjęć, dodających atrakcyjności tej publikacji. Myślę, że może być przydatna zarówno dla turystów, jak i mieszkańców, bo często nie do końca znamy miejsce, w którym żyjemy. Ja na pewno zabiorę go ze sobą w kolejną podróż do Krakowa. Polecam.
Pumpkinheads. Sezonowi przyjaciele
Jestem absolutnie zauroczona "Pumpkinheads". To przyjemna, urocza i bardzo ładna powieść graficzna o dwójce przyjaciół, którzy już od kilku lat podejmują pracę sezonową na farmie dyń. Tylko wiecie, to nie taka zwykła farma. To istny dyniowy Disneyland! Kukurydziany Labirynt, Dyniowa Armata, Przejażdżka Sianowozem, Krówkolandia czy Piankowy Raj - pytam serio, kto ma ochotę teleportować się tam razem ze mną?! Josiah i Deja spędzają swój ostatni dzień na farmie - sezon się kończy, a za rok będą już w college'u. Jest to więc ostatnia szansa, by Josiah porozmawiał z Marcy, dziewczyną, w której podkochuje się od lat. Deja, jak na oddaną przyjaciółkę przystało, zamierza zrobić wszystko, by chłopakowi udało się zagadać do jego sekretnej ukochanej. Przyjaciele gonią za Marcy po całej farmie, w międzyczasie wpadając na innych znajomych, dawne miłości i... niesfornego koziołka! Jest to bardzo lekka, niewymagająca historia, idealna na poprawę humoru po męczącym dniu. Zabawna, chociaż czasami lekko infantylna - na szczęście w stopniu, na który mogę przymknąć oko. Ale warto zaznaczyć, że sklasyfikowałabym ją jako maksymalnie 12+ :) To książka, z którą spędzicie maksymalnie godzinkę, ale która jeszcze przez jakiś czas po przeczytaniu będzie rozgrzewać Wasze serducho - i do której chętnie będziecie wracać każdej jesieni. Ja będę na pewno! Czytając ją, czułam w powietrzu zapach dyń i jabłek w karmelu, nabrałam też ochoty na gorącą czekoladę i ciasto dyniowe. A przypominam, że jesieniara ze mna żadna! Dzięki niej udało mi jednak polubić tę porę roku - chociaż na chwilę :) Urocza, ciepła i na maksa komfortowa powieść graficzna - totalny must read na jesień!
Co się zdarza u lekarza
Książka „Co się zdarza u lekarza” od @czytalisek to fantastyczne narzędzie edukacyjne dla najmłodszych, które w przystępny sposób wprowadza małych czytelników w świat medycyny. Głównym bohaterem opowieści jest pani doktor Duża Róża, która tłumaczy Małej Róży i Małemu Miśkowi, na czym polega praca lekarza. Dzięki temu dialogowi, dzieci mogą dowiedzieć się, jakie badania są wykonywane u lekarza i dlaczego są one ważne - począwszy od pomiaru temperatury, aż po pobieranie krwi czy badanie kału. Książka ma ciekawą formę - dialogi między postaciami, w których Duża Róża w zabawny i prosty sposób porównuje pracę lekarza do pracy detektywa. Każde badanie to jakby kolejny krok w poszukiwaniu „dowodów” na to, co może być przyczyną złego samopoczucia pacjenta. Dzieci dowiadują się, że lekarz zaczyna od wywiadu, a potem przeprowadza badania, by znaleźć „ślady” choroby. Wielką zaletą książki są bogate, kolorowe ilustracje, które pomagają zrozumieć, jak wygląda zdrowe i chore gardło, jak poprawnie otworzyć buzię do badania, oraz do czego służy sprzęt taki jak otoskop czy USG. Wszystkie te obrazy pomagają dziecku oswoić się z nieznanymi wcześniej urządzeniami i procedurami medycznymi. Książka w szczegółowy sposób opisuje również, co dzieje się w szpitalu. Wyjaśnia, czym jest oddział ratunkowy (SOR), co się dzieje, gdy ktoś trafia na różne oddziały szpitalne, oraz jak wygląda przyjęcie na oddział. Przedstawia również najczęściej spotykane procedury, takie jak zakładanie wenflonu, korzystanie z tlenoterapii czy wykonywanie badań obrazowych, takich jak RTG czy USG. „Co się zdarza u lekarza” to prawdziwa skarbnica wiedzy, nie tylko o pracy lekarza, ale również o działaniu ludzkiego ciała. Każdy rodzic, który chce oswoić swoje dziecko z wizytami u lekarza, powinien sięgnąć po tę pozycję. Książka w zabawny i jednocześnie edukacyjny sposób rozwiewa wiele obaw i wątpliwości, które mogą towarzyszyć maluchom podczas wizyt lekarskich.
Sytri
Zainteresowałam się książką ze względu na podzielone opinie, mając na względzie cudowną okładkę oraz to, że dotyczy ona zarówno demona jak i wiedźm, była to dla mnie obowiązkowa pozycja do przeczytania. Oczekiwań zbyt dużych nie miałam, więc książka mi się podobała. To połączenie romansu z obyczajówką i fantastyką, czyli bardzo ciekawe zestawienie. Nora od najmłodszych lat żyje pod opieką i w cieniu swojej potężnej babki, która sprawuje władzę nad kowenem. W dość spokojnym i opartym na wiedźmowej tradycji miasteczku jest spokojnie, jednak ten spokój jest pozorny. Gdy Luna ulega poważnemu wypadkowi, do głosu dochodzi charyzmatyczny diabeł, podający się za łowcę czarownic i mający niecny plan, którego kluczowym ogniwem staje się Nora, młoda, niedoświadczona i nieco zagubiona czarownica z wrodzonym talentem magicznym. Plan demona jest prosty, jednak jak to z takimi planami bywa, nie wszystko idzie tak jak sobie to zaplanował. Koncepcja tej książki bardzo mi się podobała, lektura miała olbrzymi potencjał i zapowiadała się naprawdę dobrze. Stało się coś niedobrego, zaczynają się dziać kolejne dziwne i niepokojące rzeczy, jest magia i jest klątwa. Klimat jest mroczny i tajemniczy, buduje się napięcie i nagle ni z tego, ni z owego cała wspaniała otoczka pęka i robi nam się trochę melodramatycznie. Fabuła zwalnia, skupiamy się na rozterkach głównej bohaterki, wraz z nią błądzimy we mgle, nie wiedząc co robić dalej. Co jakiś czas autorka nieco zagęszcza fabułę, ale dla mnie to było za mało. Dawno przy czytaniu książki nie miałam tak sprzecznych emocji w stosunku do bohaterów. Oboje zarówno mnie intrygowali jak i irytowali. Nora sama nie wiedziała, czego chce od życia, błądzi jak dziecko, popełnia kolejne błędy nie wyciągając wniosków, miałam wrażenie, że nie ma ochoty dochodzić prawdy, a wszytko inne traktuje jako pewnik. Demon znowu w moim odczuciu był jakiś niewyraźny, coś chciał, dążył do celu ale jakoś tak bez polotu. Ostatecznie na końcówce oboje się trochę nadrobili w moich oczach. Fabuła jest ciekawa, dość prosta i logiczna, jak dla mnie nieco przewidywalna i bez efektu wow. Podobał mi się motyw wycieczek astralnych, a także przemiana Nory z zagubionej młodej czarownicy, w nieco bardziej pewniejszą siebie przywódczynię kowenu. Akcja jest naprzemienna raz dzieje się bardzo dużo, żeby za chwilę zwolnić i uspokoić emocje. Znajdziemy tu kilka ciekawych plot twistów, parę scen dla dorosłych i rodzinna tajemnicę. Zabrakło mi jednak magii i szczegółów związanych z wiedźmami, bo to najbardziej nakręcało mnie do przeczytania tej książki, a ten temat jest jak dla mnie zbyt ogólny i a pokazane wiedźmy nie do końca pasują do mojego kanonu ich postrzegania. Czuję też ogromny niedosyt po zakończeniu, aż chciałoby się żeby było coś więcej - droga autorko może jakaś kontynuacja? Potencjał jest ogromny. Podsumowując, książka choć mnie nie do końca porwała jest lekturą wartą uwagi, zawiera kilka ciekawych wątków i motywów, jest to prosta historia, którą czyta się dobrze i sprawnie, dobrze się przy tym bawiąc. Jednocześnie bardziej skupia się na wątkach obyczajowych niż tych fantastycznych, nad czym szczerze ubolewam. To lektura, którą na spokojnie można przeczytać w jeden wieczór, dość lekka i swobodna, choć utrzymana w nieco mrocznym klimacie.
Złoty (Złoty #1)
Chociaż wiedziałam, że ta historia będzie dobra (znałam już wcześniej twórczość autorki), to nie spodziewałam się, że będzie aż tak genialna! Z początku można ją uznać za YA, to jest raczej na pograniczu gatunków (ze względu na niektóre krvawe sceny) i przymknęłam oko na kategorię wiekową (15+), ponieważ sama opowieść jest tak pochłaniająca, że na chwilę zapomniałam o całym świecie. Zdecydowanie jest to jedna z najlepszych książek tego roku! Meyer po raz kolejny inspiruje się baśniami i tym razem padło na tę o przędzeniu złota ze słomy (“Rumpelsztyk” baśń braci Grimm). Moim zdaniem ten aspekt książki był na 6+. Świat był magiczny, styl początkowo był bardziej baśniowy, później zmienił się na luźniejszy. Genialny motyw opowieści i magicznych stworzeń z folkloru. I do tego świetni bohaterowie nadający charakteru i uzupełniający powieść, ale też humor i lekkość, która niekiedy rozładowywała napięcie, ale jednocześnie chwile gr0zy były jeszcze bardziej widoczne. Serilda to genialna postać żeńska. Polubiłam ją od razu, była idealna. Troskliwa, inteligentna, zaradna i odważna, nie była też niepotrzebnie uparta, ani pyskata, ale przede wszystkim dojrzała. Potrafiła się za to odgryźć i te teksty zawsze były ZŁOTEM. W powieści jest wątek romantyczny, ale nie jest on głównym motorem napędzającym. Raczej jest w typie slow burn, bez żadnych spice rzeczy, więc myślę, że dużo osób będzie zadowolonych. Nie jest to raczej romantasy, chociaż aktualnie ciężko stwierdzić, co jest, a co nim nie jest. Uczucia między bohaterami są bardzo delikatne, urocze i takie ożywcze, że dodaję za to kolejnego plusa. Bohaterowie są w pewnym aspekcie niewinni, ale potrafią się droczyć, co jest kolejnym humorystycznym aspektem — kocham! Czytało się ją świetnie, chociaż na początku nie mogłam się trochę skupić. Zrzucam to na siebie, ponieważ musiałam się trochę przestawić, aby znów przyswajać nowy fantastyczny świat. W książce było dużo rzeczy tak jak lubię i cenię. Jednocześnie mogłam cofnąć się do nastoletnich czasów, ale też nie musiałam przymykać oczu i naginać swoich wymagań. Świetna lektura na jesienno-zimowe wieczory z folklorem i baśniami w tle. Nie mogę się doczekać następnego tomu!