ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Ciężar korony

Czasem z oddali obserwujemy celebrytów, może śledzimy wydarzenia, w jakich biorą udział członkowie rodzin królewskich. I chociaż na pierwszy rzut oka wydaje się, że ich życie przypomina bajkę, niekoniecznie jest tak w rzeczywistości. Możemy się o tym przekonać, czytając romans Kingi Litkowiec „Ciężar korony”. Teoretycznie wiemy, że w wyższych sferach liczą się konwenanse, układy i pozory. Jednak patrząc na uśmiechy i blask, jaki otacza ważne osobistości, łatwo o tym zapominamy. W książce „Ciężar korony” poznajemy tę nieco ciemniejszą stronę przynależności do rodziny królewskiej. Przyszła królowa szykuje się do ślubu Madison Wentworth, księżniczka niewielkiego państwa Montenaro, od zawsze wiedziała, jak będzie wyglądała jej przyszłość. Od dzieciństwa była narzeczoną księcia Lunarii Aarona. Miała świadomość, że pewnego dnia zasiądzie na tronie, dlatego musiała przestrzegać restrykcyjnych zasad, w tym nie miała kontaktów towarzyskich zwłaszcza z płcią przeciwną. Nie kwestionowała tego aż do momentu, kiedy przybyła do Lunarii i nadszedł czas planowania wesela. Szybko okazało się, że reguły, jakie wymusza królowa Lunarii, są jeszcze bardziej surowe, a Madison nie ma nic do powiedzenia. Czuje się osamotniona w zupełnie obcym miejscu. Na domiar złego na dwór przyjeżdża Luke - książę i brat Aarona, który zrzekł się tronu, a teraz na różne sposoby stara się wszystkim uprzykrzyć życie. Przy tej wizycie wziął sobie za cel Madison, co oznacza kłopoty. Dla kogo „Ciężar korony” „Ciężar korony” to dość delikatny i uroczy romans, w którym akcja rozwija się powoli. Przypadnie do gustu szczególnie czytelnikom lubiącym klasyczne historie miłosne. Nie ma tutaj pikantnych scen, jest za to sporo dziewczęcego uroku Madison, która pomimo wkroczenia w dorosłość już kilka lat temu, wciąż nie zna smaku pocałunku. Książkę czyta się dość szybko i z pewnością dostarczy rozrywki na dwa lub trzy wieczory.

Kulturantki.pl Ewa Mikosz - Malara

Mój przyjaciel lęk

A gdyby tak spojrzeć na lęk z innej perspektywy...? Doskonale robi to książka Anny Paluszak „Mój przyjaciel lęk”. - Konkretna ścieżka, krok po kroku, jak radzić sobie z lękiem i jak przestać traktować go jak wroga. - Mnóstwo praktycznych ćwiczeń (każde z nich ma też nagranie audio, które można pobrać), do których można wielokrotnie wracać. - Sama konkretna i przydatna wiedza, bez lania wody. Tylko to, co naprawdę potrzebne. - Autorka tłumaczy w prosty sposób ważne mechanizmy. - Podejście pełne empatii, mądrości i tak lubiane przeze mnie małe kroki. - Mimo poradnikowej formy, książkę naprawdę dobrze się czyta. - Ładnie wydana, a ilustracja na okładce trafia do serca. - Ujęła mnie koncepcja zaprzyjaźnienia się z własnym lękiem, bo on chce dla mnie dobrze. ❤️ „Od samego początku lęk był z Tobą. Od najmniejszej wersji Ciebie aż do teraz zawsze Ci towarzyszył. Dlatego jesteś, żyjesz. Lęk od zawsze był Twoim rycerzem na białym koniu, Twoim ochroniarzem, wielkim psem - stróżem, obrońcą”. 🙃 Komu polecam? Z pewnością osobom, których relacja z lękiem ma status „to skomplikowane”. 😉 Tym, którzy chcą lepiej poznać siebie i zależy im na rozumieniu własnych emocji. Naprawdę warto przeczytać i wdrożyć w życie! 

u progu Sakramentu Miłości Łętowska Aleksandra

Uncover me

Finałowy tom rewelacyjnej serii new adult. Po raz ostatni wkraczamy do świata studentów uniwersytetu Yarrow. Będą łzy , chwile wzruszeń oraz uczucia, które zostaną z nami na dłużej. Straciła bliską osobę , nie pogodziła się z żałobą ale zemsta , która przygotowała to nic w porównaniu z konsekwencjami, które wybuchną po odkryciu prawdy. Cudowna , poruszająca historia o dwójce skrzywdzonych osobą których łączyło coś więcej niż zakładali na samym początku. Trudne tematy zostały poruszone w realistyczny sposób. Czasem ciężko pogodzić się z utratą bliskiej osoby, która wywoływała na naszej twarzy uśmiech. Która była kotwicą i powodowała , że każdy dzień z nią przy boku był lepszy. Mieli poranione dusze , tajemnice wyniszczające ich od środka. Ale mieli też siebie nawzajem choć jeszcze tego do końca nie pojęli. Zaczęło się od hate-love a skończyło się na uczuciuu , zapierającym dech w piersiach. Bohaterowie rewelacyjnie wykreowani, każdy na własny sposób radził sobie z traumą. Może ich sposoby nie były do końca idealne ale choć na chwilę zagłuszały wspomnienia oraz cierpienie. Autorka oddała wyśmienicie ich uczucia.Czytając czujemy ich rozterki , ból oraz walkę ze wspomnieniami z przeszłości. Becca to silna bohaterka , która na własną rękę szuka winnych śmierci jej siostry. Jej determinacja chęć odkrycia prawdy była imponująca. Zmieniła się pod wpływem chłopka, który również na swoich barkach skrywał tajemnicę.Pozwoliła sobie na uczucia, które wniosły do jej szarego życia trochę słońca. Emocjonalna , piękna historia dająca do myślenia po przeczytaniu. Lepiej zmagać się problemami razem niż udawać , że się życie w pojedynkę. Razem byli silniejsi , bo miłości pozwoliła im pokonać największy lęk. Tym razem to już koniec, ale jaki cudowny koniec o tym musicie dowiedzieć się sami 💚💚

AnkaWach Wachowska Anna

Ciocia od Klocków i Brodaty Geek. Cegiełka po cegiełce. Zbuduj świat z LEGO®

Ciocia od Klocków i Brodaty Geek, czyli książka o Lego Mam wrażenie, że co drugi wpis na tym blogu jest o Lego, na szczęście raz na jakiś czas trafia się też coś o książkach, dziś więc łączymy te dwie rzeczy i przyglądamy się książce o Lego, której autorami są Joanna Krysztoforska i Paweł Duda. Ciocia od Klocków i Brodaty Geek poznali się na planie pierwszej edycji programu LEGO Masters, ona była uczestniczką, a on jurorem. Od tego czasu łączy ich wspólna pasja do LEGO, którą chętnie dzielą się z innymi zarówno osobiście, jak i w internecie. Sama książka Cegiełka po cegiełce, zbuduj świat z Lego wydana 25 września przez Helion to 128 stron wypełnionych po brzegi klockami. Joanna Krysztoforska i Paweł Duda, czyli tytułowi Ciocia od Klocków i Brodaty Geek, najpierw wprowadzają w język budowniczych, którym później opsługują się w książce, opisując nazwy na różne rodzaje klocków. Jest też kawałek historii samych klocków oraz firmy. Następnie wchodzimy w konkretne pomysły: budowle na urodziny, Wielkanoc, Halloween, wakacje, czy Święta. Jest też miejsce na mikroskalę, własne BrickHeadz, czy nawet gry planszowe jak szachy. Książkę czyta się lekko, bo w większości skupia się na pokazywaniu co możemy zbudować, a nie opisywaniu tego. Pomysły na konstrukcje są bardzo fajne, można szybko przejrzeć spis treści i zabrać się za coś ciekawego. Z Kasią od razu wiedzieliśmy, że chcemy zbudować własne wersje BrickHeadz (szczególnie, że mamy już Stitcha oraz Mandalorianina z Grogu) tak jak zrobili to autorzy, więc spędziliśmy cały poranek na konstruowaniu swoich postaci. Kasia zrobiła siebie, a ja stworzyłem lekką wariację na temat Świętego Mikołaja. Oczywiście tworzyliśmy z tego, co było akurat pod ręką, ale i tak wydaje mi się, że wyszło całkiem fajnie. Dorzuciliśmy do tego dwie dioramy zainspirowani wakacyjną ramką z książki: jadącą Emmę oraz… sikającego Svena. W planach na najbliższy czas mamy już kilka innych konstrukcji, więc na pewno nie będziemy się nudzić. Z pełną świadomością możemy polecić książkę Ciocia od Klocków i Brodaty Geek każdemu fanowi klocków Lego, bo znajdzie w niej mnóstwo propozycji, z których na pewno wybierze coś dla siebie.
Tatadeveloper.end3r.com Andrzej Mazur

Dziennik moich podróży

Ta mała niepozorna książka może sprawić, że podróże z dzieckiem staną się jeszcze bardziej atrakcyjne. Ksiazeczka jest poręczna, cieniutka więc bez problemu zmieści się do podróżnego plecaka. Pierwsza strona to oczywiście miejsce na podpis i zdjęcie właściciela dziennika. Nastepnie wypisany jest kodeks małego podróżnika oraz rady dla dorosłego w sprawie organizowania podróży- spisane z punktu widzenia dziecka. Nastepnie miejsce na wypisanie miejsce, które odwiedzono: data, pogoda, kto towarzyszył i ocena tejże podróży. Troszkę informacji o Polsce i Świecie. W końcu przechodzimy do szczegółowego opisu każdej wycieczki. Bardzo podoba mi się pomysł stworzenia takiej ksiazeczki. Dzięki niej dziecko może planować podróże a także zapisywać swoje wspomnienia czy wklejać zdjęcia. A jak wiadomo dzieci lubią tego typu czynności. Ja sama będąc dzieckiem prowadziłam swój własny dziennik. Niestety nie było wtedy tak pięknych wydan więc tworzyłam go w zwykłym szkolnym zeszycie 😉

aleksa_ban Bankiel Aleksandra