Recenzje
Unwritten love. Dylogia Beloved #1
Do przeczytania tej powieści zachęciły mnie jej motywy oraz okładka, która jest przepiękna. Zakochałam się w niej już od pierwszego wejrzenia. Książka jest napisana w trzeciej osobie, co dla mnie bardzo fajnie, ponieważ uwielbiam czytać książki napisane właśnie w tej narracji, a na mojej półce nie znajduję się ich za wiele. Styl pisania autorki jest bardzo przyjemny dla oka, przez co bardzo szybko skończyłam czytać tę powieść. A akcje są w bardzo ciekawy sposób opisane. Mężczyzna proponuję Violet pewnien układ, w którym Sullivan miałaby wziąć z nim udawany ślub. Dziewczyna po zastanowieniu się, postanawia zgodzić się na propozycje Gabriela. W końcu, co może pójść nie tak? Violet dostanie potrzebne jej pieniądze, a mężczyzna będzie mógł przejąć firmę ojca. Tylko później pojawia się problem, gdy bohaterowie zaczynają coś do siebie czuć. Violet Sullivan - Od momentu ukończenia 18 lat i wyprowadzeniu się z rodzinnego domu jest zdana tylko na siebie. Dziewczyna Mieszka w małej, starej kamienicy razem ze swoją najlepszą przyjaciółką, Rosie. Kobieta nie ma łatwo, musi zarabiać pieniądze w nocnym klubie na opiekę dla swojej chorej mamy, która nawet nie pamięta, że Violet to jej córka. Dziewczyna jest silna i zawsze umie postawić na sowim. Gabriel Henderson - Szanowny i bardzo przystojny biznesmen. Co do jego osoby mam mieszane uczucia, to jaki był wobec Violet nie raz skradło moje serce, ale były też takie momenty, gdzie trochę za bardzo ją kontrolował, co trochę mnie irytowało. Relacja Violet i Gabriela rozwija się nie za szybko i nie za wolno, jest w idealnym tempie. Chłopak jest bardzo opiekuńczy, zrobiłby wszystko dla swoich bliskich, a moment, gdy zainstalował rolety w domu, aby Violet nie bała się burzy ma moje serce. zakończenie książki bardzo mnie zaintrygowało, przez co jestem pewna, że sięgnę po drugi tom dylogii beloved. A wy, jeśli tak samo jak ja uwielbiacie motywy takie jak: age gap, aranzowane małżeństwo, he fell first, slow burn oraz right person wrong time, to koniecznie sięgnięcie po tę powieść.
Zasady randkowania. Nie pasujemy do siebie #1
Vi Kelland to autorka, której pióro wspominam jeszcze z nastoletnich lat, to właśnie tytuły spod jej pióra jako pierwsze z nielicznych zagościły na półkach mojej biblioteczki, dlatego wiem, że już zawszę będę darzyć jej twórczość niezmiennym sentymentem. Z kolei dorobek twórczy Penelope Ward do dziś stanowi dla mnie pewnego rodzaju zagadkę; słyszałam wiele najróżniejszych opinii o jej tytułach, tak naprawdę jednak tylko te, które wydała w swej przeszłości jako współautorka zapadły mi w pamięć, jej solowe dzieła natomiast pozostają mi wciąż praktycznie nieznane. Nie ukrywam jednak, że ponowne spotkanie z duetem dwóch, pozornie tak sprzecznych ze sobą tychże autorek wywołało we mnie pewnego rodzaju wzruszenie, które teraz, po zakończeniu przygody z pierwszym tomem serii „Nie pasujemy do siebie” przerodziło się w oczekiwanie ku kontynuacji. Jednym z największych atutów tej oto historii, podobnie jak w przypadku innych pozycji tychże autorek, pozostaje ta znajoma mi lekkość w słowach, wciąż nie potrafię nie tylko odkryć jej sekretu, ale i uodpornić się na tego rodzaju magię. Vi Kelland wraz z Penelope Ward mogłyby opowiadać o tragedii na miarę światową, a wciąż miałabym pewność, że to będzie ciężka, ale wciąż przyjemna w odbiorze opowieść. To zabieg, który sprawia, że każde słowo zdaje się być pisane dla mnie — nie przez mnie, lecz po prostu dla mnie — niosąc za sobą często frustrujące, ale niezmiernie ważne przesłanie. Bieg zdarzeń, z którym na naszych oczach mierzą się bohaterowie, choć z pozoru banalny, nie należy do najprostszych; natłok najróżniejszych emocji, a także wydarzenia, które doprowadzają do zbudzenia wydawać, by się mogło dawno uśpioną i zakopaną kilkadziesiąt metrów pod ziemią przeszłość, pozwalają jednak spojrzeć na tę historię w inny sposób. Niepozorny początek jak z znanej nam wszystkim przestarzałej komedii romantycznej przeradza się bowiem w opowieść o bólu, poświeceniu oraz walce o lepsze jutro, a jakby tego było nam wciąż mało, stawia przed pytaniem, które chociaż wydawać, by się mogło nie dotyczy nikogo z nas, skłania do głębszej refleksji - jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla miłości? „Nie pasujemy do siebie” nie jest pozycją idealną, nie ukrywam, że zawiera ona momenty, które miałam ochotę przewinąć jak obrazy w kalejdoskopie, aby nigdy do nich nie wracać. Niemniej jednak poruszyła tematy, które chociaż są mi obecnie w teorii obce, uważam za nadmiernie ważne. Podróż w czasie z Billym i Colbym stała się dla mnie lekcją — może nieco przydługą, ale jedną z tych, które kiełkują w sercu przez lata, by w końcu okazać się nie tylko przydatnymi, ale wręcz niezbędnymi.
Zasady randkowania. Nie pasujemy do siebie #1
Billie szykuje coś wyjątkowego na urodziny jej chłopaka Kaidena. Po tym jak przypadkiem w jej ręce trafił jego telefon postanowiła, że wyprawi mu urodziny o których nie zapomni. Napisała do dwunatu kobiet, z którymi aktualnie pisał i podała miejsce i godzinę, o której mają przyjść. W ten sposób próbowała choć trochę poprawić sobie humor. Zemsta wydawała się jej być słodka, tylko niespodziewanie oberwalo się nowemu właścicielowi lokalu, który wynajmowała. Akurat wszedł podczas całej tej szopki. Pomimo tego mężczyzna poczuł się zafascynowany Billie. Oboje zaczęli się poznawać, tylko że Billie boi się zaangażować. Postanawiają narzucić sobie zasady randkowania. Jak im to wyjdzie? Uwielbiam książki obu autorek. Można brać je dosłownie w ciemno, czytelnik zawsze wie co dostanie - lekką, zabawna historię miłosną. Więc jak tylko zobaczyłam książkę w tym duecie zapragnęłam ją przeczytać. I... Motyw samotnego rodzica i dwojga ludzi znacznie się różniących od siebie brzmial dla mnie ciekawie. Lubię te motywy. No i coś mi nie pykło... Billie trochę mnie drażniła zdystansowaniem, długo to trwało. Podobał mi się wątek przyjaźni Colbiego z chłopakami i to, że dawał radę wychować córkę. Nagle pojawienie się matki dziewczynki też przyciągnął moja uwagę. Ale nie czułam żadnej więzi między Colby a Billi. O ile początek był ciekawy, tak później książka mnie nurzyła..i gdzies od polowy na nowo ja poczułam. Także mam bardzo mieszane uczucia. I w sumie nie wie , czy mi się ona podobała, czy nie.
Uwierz w siebie, Pinku! Książka o pewności siebie i motywacji wewnętrznej dla dzieci i rodziców trochę też
Na te premierę czekałam z prawdziwymi wypiekami na buzi 🥰. Pinku powrócił! Juhuuu! Ogromnie się cieszę, bo to jedne z tych książek, które naprawdę pomagają mi rozmawiać z Antkiem na różne tematy - jak reagować, jak odpowiadać na trudne pytania 🥰. Tym razem Pinku bardzo ciężko pracuje nad pewnością siebie i wewnętrzna motywacją, która potrafi niejednemu dać mocnego pstryczka w nos. Książka zawiera 16 krótkich i jak zawsze świetnie omówionych sytuacji, które pokażą, że trudności, które w pierwszej chwili nie pozwalają nam na działanie to tak naprawdę drobiazgi 🫶. Na końcu każdej części mamy mini workbook z pytaniami, które pomogą nam Żyjemy w smutnych czasach kiedy panuje wszechobecny pęd do perfekcjonizmu ... wszystko szybko, nie ma szans na porażkę, po trupach do celu 😞. Pamiętajcie - Wy i Wasze możecie wszystko! Macie w sobie taką moc, że możecie osiągnąć każdy cel i spełnić każde marzenie ❤️. Miejcie jednak także pod uwagę to, że jesteśmy ludźmi - mamy prawo do gorszego dnia, do ponoszenia porażek na ktorych sie uczymy i musimy wiedzieć, że nie musimy być najlepsi we wszystkim 💪. Antek bardzo lubi słuchać perypetii Pinku, a ja szczerze ZACHWYCAM się jego rodzicami! ❤️. Za to jacy są, jak rozmawiają z Synkiem, jak tłumaczą mu wszystko, jak wiele cierpliwości i empatii mają w swoich serduchach. Właśnie takim rodzicem chciałabym być, więc z przyjemnością i pasją chłonę wszystko i uczę się, a nawet wykorzystuję wiele w naszych rozmowach 🥰🥰🥰. Seria o Pinku powinna być w zasięgu każdego dziecka - co prawda dedykowana jest dopiero dla starszaków +6, ale myślę, że śmiało można czytać i rozmawiać z nieco mniejszymi Pociechami ❤️. Rodzice także mogą wyciągnąć z niej wieeeeele dobrego 🫶.
Uwierz w siebie, Pinku! Książka o pewności siebie i motywacji wewnętrznej dla dzieci i rodziców trochę też
Dzień dobry! Przychodzę do Was z recenzją książki Uwierz w siebie Pinku @wydawnictwo_sensus Pinku w gabinecie towarzyszy mi od lat… pomaga, wspiera, inspiruje zarówno dzieci, jak i młodzież 📚 Tym razem Pinku pokazał nam wiele pomocnych historii, które wspierają w budowaniu wiary w siebie i swoje możliwości Pinku dzieli się z nami historiami o tym jak przekonał się: ✅ że nie we wszystkim musimy być dobrzy ✅ jak uczyć się w sprytny i ciekawy sposób ✅ jak planować zadania w prosty sposób ✅ o tym, że szkoła może być do czegoś przydatna ✅ jak być dumnym z siebie, dostrzegać i doceniać własną pracę oraz wysiłek ✅ że problemy to naturalna część naszego życia, a co ciekawe, mogą być pomocne w naszym rozwoju ✅ wielu z nas towarzyszy wewnętrzny krytyk i jak z nim rozmawiać ✅ o tym, że słabszy dzień to coś zupełnie normalnego ✅ że pomaganie ma podwójną moc! 🫶🏻 I wiele innych!😍 Czytając tę książkę inspirowałam się w wielu momentach. Mam poczucie, że czytając ją wspólnie z dzieckiem, my dorośli, też możemy czerpać z niej otuchę i wskazówki… a co najważniejsze Pinku ma moc pomagania! Może mieć moc pomagania dziecku, rodzicowi, wspólnej relacji i rozwojowi😍 W książeczce znajdziecie: ☑ Szesnaście rozdziałów pełnych wspierających historii, które mogą być bliskie wielu osobom w codziennym funkcjonowaniu ☑ Ćwiczenia wspierające w nauce nowej umiejętności, które znajdziecie na końcu każdego rozdziału ☑ Krótkie podsumowanie na końcu książeczki, które może być formą „przypominajki” po przeczytaniu całego rozdziału Pinku uwierz w siebie wsparcie relacja rodzic dziecko rozwiązywanie trudności