Recenzje
Bezduszny psychopata
Romans Mafijny, wiele emocji, trauma, porwanie to tylko kilka motywów wstępujących w tej książce. Bezduszny psychopata opowiada o historię dwudziestoletniej Juli która żyje w na pozór w “idealniej rodzinie”. Jej ojciec ciężko pracował na to aby zapewnić swojej żonie oraz córką komfortowe życie, ale niestety robił on interesy z niebezpiecznymi ludźmi. W trakcie jednego z eleganckich balów Julia zostaje przedstawiona Michaelowi Harrisonowi- mężczyźnie cieszącemu się nie zbyt czystą reputacją. Ojciec Juli zadłuża się na ogromną kwotę w jednym z kasyn Harrisona i zaoferował Michaelowi swoją córkę jako zabezpieczenie, że spłaci dług w przeciągu trzech miesięcy. Gdy czas upłynie Michael, czyli tytułowy bezduszny psychopata będzie mógł zrobić z dziewczyną co tylko zechce, nawet zabić. Czy Michaelowi chodzi tylko o spłatę długu? Czy Julia faktycznie ma być tylko zabezpieczeniem finansowym? A może gra toczy się o zupełnie inną stawkę, a wszystko zostało zaplanowane już dawno temu? Powiem wam tak, po opisie tej książki byłam bardzo podekscytowana na tę pozycję i miałam do niej dość spore oczekiwania. Wszystkie z motywów które wymieniłam na początku uwielbiam więc tak naprawdę zaczęłam ją czytać z przekonaniem „co może pójść nie tak?” Jednak z bólem serca okazało się, że trochę poszło nie tak. Natomiast niestety nie polubiłam się z bohaterami. Julia wydała mi się strasznie niezrównoważona. Myślała jedno po czym robiła drugie. Jej decyzje były absurdalnie głupie, przepraszam ale inaczej nie jestem tego w stanie nazwać. A Michael był dla mnie porażką bo jego cała osobowość opierała się na tym że jest bezdusznym psychopatą, ale to co robił wskazywało dla mnie że był bucem. I nie zrozumcie mnie źle ja naprawdę lubię czytać o bucowatych u niebezpiecznych bohaterach, ale postać Michaela nie była w żaden sposób intrygująca wręcz przeciwnie gdy tylko się pojawiał i otwierał usta miałam ochotę wyrzucić tę książkę przez okno. Zamysł fabularny bardzo dobry, tutaj nie mam się do czego przyczepić. Tak samo styl pisania autorki. Czytało się to bardzo szybko i naprawdę język autorki był przyjemny. Przez ten tekst się po porostu płynęło. Historia sama w sobie jest naprawdę intrygująca i przepełniona pięknymi i głębokimi myślami. I to jest coś co dla mnie uratowało tę książkę. Podsumowując nie odradzam wam jej bo wiem że wielu ludziom przypadnie do gustu ale dla mnie osobiście nie jest miłością i zaskoczeniem. Myślę że gdybym przeczytała ją jakieś dwa lata temu zostałabym ogromną fanką tej historii, no ale niestety nie tym razem. Jest ona dla mnie bardzo neutralna także mimo wszystko polecam wam po nią sięgnąć i przekonać się na własnej skórze, co o niej sądzicie.
Być lepszym dla siebie i dla świata. Terapia Skoncentrowana na Współczuciu
👉„Wiedza daje poczucie bezpieczeństwa”. 👉„Moje lubienie nie określa moralności drugiej osoby; tego, czy jest dobra, czy zła; kompetentna czy też nie”. 👉„Mogę drugą osobę kochać, ale mogę też być na nią trochę zirytowana”. Takie i wiele innych mądrych wątków znalazłam w książce: - mnóstwo poukładanej wiedzy o Terapii Skoncentrowanej na Współczuciu i jej podstawach (publikacja ma ponad 400 stron!), - bardzo spodobały mi się liczne pytania do refleksji na różne tematy (żeby jeszcze lepiej poznać siebie), - spora baza praktyk i ćwiczeń do wdrożenia siły współczucia w życie, - książka zmusza do myślenia, autorka momentami porusza kontrowersyjne kwestie, z którymi można się nie zgadzać, - rozbraja mity dookoła współczucia i samorozwoju (miejscami można się mocno zdziwić), - wymaga skupienia i spokojnego wgryzienia się (raczej nie jest to lekkie czytadło do poduszki), - przypadły mi do gustu wywiady, które pokazują szerszy ogląd i różne perspektywy oraz skłaniają do własnych rozkmin. Myślę, że książka najbardziej sprawdzi się u osób zainteresowanych psychologią i specjalistów zdrowia psychicznego z różnych dziedzin. Ja wyniosłam z niej sporo cennych rzeczy i cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać.
Anioł łez #4. Splecione skrzydła
🏵 "Anioł łez. Splecione skrzydła" autorstwa Layli Wheldon to czwarty tom serii pod tytułem "Anioł łez". 🏵 Daniel ma nadzieję, że uda mu się wrócić do Diany i odzyskać swoje życie. Jaką cenę Daniel będzie musiał zapłacić za odzyskanie tożsamości? Czy rodzina w końcu się połączy? 🏵 Z każdym kolejnym tomem coraz lepiej poznawałam naszych bohaterów, i muszę przyznać, że ta seria na długo pozostanie w mojej pamięci. Tom czwarty jest zakończeniem tej przepięknej, ale niezwykle bolesnej historii, pełnej emocji i wzruszeń. Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, i bardzo się z nimi zżyłam oraz kibicowałam im w walce o szczęście. Ich wzajemna miłość, która dodawała im skrzydeł była niezwykle silna i głęboka. Chyba każdy z nas marzy o takiej bezwarunkowej miłości. Pomimo przeciwności losu bohaterowie robili wszystko, aby być razem choć niejednokrotnie podejmowali przez to duże ryzyko. Nie zabrakło tu niebezpieczeństwa, trudnych wyborów, kłamstwa i walki o szczęście, a wątek mafijny był świetnie wpleciony i dodał tej historii pazura. Z żalem musiałam rozstać się z bohaterami, ale zakończenie mnie usatysfakcjonowało, i sprawiło, że szybko nie zapomnę o tej serii. Jeśli szukacie poruszającej i wciągającej serii o miłości, to musicie koniecznie sięgnąć po wszystkie cztery tomy.
Pocałunki przy ognisku
𝐏𝐎𝐂𝐀𝐋𝐔𝐍𝐊𝐈 𝐏𝐑𝐙𝐘 𝐎𝐆𝐍𝐈𝐒𝐊𝐔 - 𝐒𝐥𝐚𝐰𝐞𝐤 𝐂𝐰𝐢𝐜𝐡𝐮𝐥𝐚 ✯✯✯,5 | ✯✯✯✯✯ Na początku ta historia nie podeszła mi. Prolog i pierwsze rozdziały średnio zachęciły mnie do dalszej lektury. Na późniejszych stronach akcja się bardziej rozkręciła i przyznam, że każdą następną kartkę przewracałam z coraz większym zaciekawieniem. 📚 Książka ma cudowny vibe! Akcja dzieje się w wakacje nad jeziorem na obozie skautowskim. Aż sama chcę już wakacje i jakiś obóz. 🏞️🌏 W książce dużo się działo. Chwilami dla mnie trochę za dużo. Niestety, czasami trudno było mi rozróżnić bohaterów. Świetna, ciekawa rozrywka! 💕 Z pewnością sięgnę po drugi tom.
Zasady randkowania. Nie pasujemy do siebie #1
Kiedy ktoś nieładnie się z Tobą obszedł, zawiódł Twoje zaufanie i podkopał Twoją wiarę w sens szukania drugiej połówki, nic dziwnego, że masz wątpliwości. Że zastanawiasz się poważnie nad tym, czy chcesz znowu zaczynać od początku, znowu randkować i ryzykować zawód, nawet jeśli o Twoje względy zabiega ktoś czarujący i kusząco atrakcyjny. A może jednak lepiej się przełamać, nie myśleć o możliwej porażce, spróbować, a nawet sparzyć się po raz kolejny, niż do końca życia żałować, że się stchórzyło i nie dało szansy osobie, która potencjalnie mogła być właśnie tą jedyną? Vi Keeland i Penelope Ward to bestsellerowy duet, który na długo zniknął z polskiego rynku książki, ale właśnie na niego wrócił z powieścią pt. ,,Zasady randkowania” (org. ”The Rules of Dating”). Jest to pierwszy tom serii Nie pasujemy do siebie; współczesny romans dla dorosłych, z motywem samotnego rodzica i przyciągających się przeciwieństw. Główną bohaterką i jednym z dwojga narratorów omawianej właśnie książki, jest Billie Holland. To charakterna, nie lubiąca przyjmować pomocy od innych, bo woli radzić sobie sama, tatuatorka, prowadząca swój własny salon. Jej znakami rozpoznawczymi są gorsety i tatuaże - trudno jej przez nie nie zauważyć. Billie jest w porządku. Ma przyjaciół, własny biznes, ale nie ma szczęścia w miłości. Ostatnim razem naprawdę źle trafiła. Jej partner, z którym spotykała się od kilku miesięcy, okazał się zdrajcą. Ale nie przewidział raczej tego, że trafił na kobietę kreatywną w wymyślaniu na poczekaniu szalonych planów zemsty, która zamiast płakać, kiedy odkryła prawdę, podjęła działanie i koncertowo go załatwiła. Konsekwencją kolejnej porażki na polu uczuciowym, jest to, że na ten moment kobieta nie jest zainteresowana randkowaniem, a już na pewno nie z nowym właścicielem lokalu, który wynajmuje - nazywa się Colby Lennon, jest architektem z zawodu, współwłaścicielem budynku, w którym mieści się jej studio, sksownym, zaradnym, majętnym, dobrym, rozsądnym i zaangażowanym mężczyzną, który stał się samotnym ojcem w wyniku zwariowanej historii, a który piecze ciasta i nie kryje się ze swoim zainteresowaniem osobą Billie i pragnie się z nią umówić, choć ona uparcie daje mu kosza. Ale może zgodzi się na antyrandki? Dawno nie miałam styczności zarówno z solową, jak i wspólną twórczością Penelope Ward i Vi Keeland i zaczęłam troszkę tęsknić za książkami tego duetu, w których jeszcze kilka lat temu namiętnie się zaczytywałam. Dobrze się więc złożyło, że polskiego przekładu doczekała się kolejna, i że wpadła ona ostatnio w moje ręce. Po ,,Zasady randkowania” sięgnęłam z chęcią i w sumie źle się nie bawiłam podczas lektury. Choć ta powieść to nie jest ósmy cud świata i szczyt oryginalności, to jednak obudziła się we mnie pod jej wpływem nostalgia. Pozycja ta przypomniała mi stare, dobre, romansowe czasy… Podoba mi się w pierwszym tomie Nie pasujemy do siebie to, że autorki postawiły w nim na pewne odstępstwo od często powielanego schematu. Chodzi o to, że tutaj to kobieta jest stroną, która ostrożniej podchodzi do tematu zaangażowania się w nową relację, choć zazwyczaj w romansach jest tak, że to mężczyźni mają z tym większy problem. W tej powieści to Billie odpychała, zaś Colby był uroczy w szukaniu pretekstów do wstąpienia do salonu tatuażu i ponownego zobaczenia się z obiektem swoich westchnień, i w tym upartym dążeniu do umówienia się z tą kobietą, choć dawała mu ona kosza. A to prowadzi do kolejnej zalety tej książki, czyli do pomysłu z antyrandkami, których definicji Wam nie przytoczę, bo wolałabym, abyście sami przekonali się, na czym one w tym wypadku polegają, i czy głównym bohaterom udało się nie złamać ich zasad. W ,,Zasadach randkowania” podoba mi się również reprezentacja postaci drugoplanowych, a także męska przyjaźń, która łączy Colby’ego i trzech panów, którzy będą stali na pierwszym planie w kolejnych tomach serii Nie pasujemy do siebie. Poza tym występuje tutaj słodka kilkulatka, która skradnie serca nie tylko bohaterów książki, ale zapewne również wielu czytelników. Moje skradła! Do listy zalet wyżej wymienionej pozycji, dopisać mogę również to, że ma ona swoje zabawne momenty, w tym rozmowy. Oraz to, że autorki w tle dotknęły całkiem poważnych tematów, zachowując jednak lekkość przekazu i samej historii. Całkiem nieźle wypadł też romans w tym romansie. Relacja głównych bohaterów jest dosyć naturalna i nie została pozbawiona odpowiednich emocji oraz chemii. Nie ma tu typowego friends to lovers, a już na pewno nie enemies to lovers. Jest za to dwoje ludzi, którzy poznali się w sumie przypadkiem i zaczęli z czasem spędzać ze sobą czas, lubić się, być o siebie zazdrośni, myśleć o siebie coraz więcej i po prostu się do siebie zbliżać. Również podczas antyrandek… Tym, co trochę mnie denerwowało w tej powieści, była Billie. Rozumiem, że się sparzyła, że została brzydko potraktowana i miała prawo czuć się zawiedziona i zniechęcona do mężczyzn, choć nie można od razu wrzucać wszystkich do jednego worka i skreślać na starcie osób, które pojawiają się w naszym życiu, w ramach kary za głupoty robione przez innych ludzi. Billie wkurzała mnie tym, że z jednej strony trzymała Colby’ego na dystans, bo bała się czegoś poważniejszego, na początku nie chciała nawet spróbować się z nim umawiać, bo nie miała ochoty na kolejny zawód miłosny, a z drugiej miała pretensje do niego o to, że rzekomo korzystał w pełni z bycia singlem. Szkoda mi go było, bo widać, że ją naprawdę lubił i przeżywał dylematy związane z tym, czy pozostać wobec niej lojalny, czy zaspokoić swoje potrzeby, tym bardziej wtedy, kiedy ona sama postąpiła jak hipokrytka… ,,Zasady randkowania” to nieszkodliwa, dowcipna i całkiem przyjemna historia. To prosty, przewidywalny i intuicyjny romans z niezbyt rozbudowaną fabułą, który umilił mi jeden jesienny wieczór i przywołał miłe wspomnienia, ale niestety nie pozostanie mi w głowie na dłużej. Warto przeczytać tę pozycję, ale moim zdaniem nie warto w tym przypadku nastawiać się na żadne ,,wow”.