Recenzje
Blizna na sercu
Diana Monterów to młoda policjantka z wydziału kryminalnego, która uważa się za silna osobę. Mimo młodego wieku zdążyła wiele przeżyć, wychowywała się praktycznie sama, teraz pracuje w pojedynkę, a na koncie ma najwięcej rozwiązanych spraw w całej Katalonii. Zostaje wezwana na kolejną sprawę. Teoretycznie s@mobójstwo lecz Dianie coś w tej sprawie nie pasuje. Zgadza się z nią Tomas Vila, jej nowy asystent i partner. Diana nie jest tym zachwycona. Czy uda im się rozwiązać sprawę oraz jaka okaże się ta blizna? Debiut autorki. Z wielkim zamiłowaniem czytałam historię Diany i Tomasa na wattpadzie. Pięknie wydana książka oddająca charakter fabuły. Wspaniale połączony romans z wątkiem kryminalnym. Mimo trudnych, mrocznych tematów, niepewności, przeszłością przepełnioną bólem oraz zaskakującymi zwrotami akcji autorka łagodzi to nutką humoru, ciekawymi dialogami pełnych przepychanek słownych. Podczas czytania czuć mnóstwo emocji od wzruszeń aż po złość i przerażenie. Dodatkowym plusem są cytaty na koniec rozdziału. Motyw kryminalny daje nam ostrości tej historii. Jest dobrze poprowadzony. Cała historia trzyma nas w napięciu aż do samego końca. Polecam ❤️ 5/5 ⭐️
Zabytki techniki. Polska z pomysłem
O tym, że Polska to piękny i szalenie interesujący kraj, nie trzeba nikogo przekonywać. Uwielbiam poznawać zakamarki mojego kraju. Mamy niemal wszystko: morze, góry, miasta i miasteczka, jeziora, doliny a nawet i pustynię 🙂 Tłumy turystów każdego roku odwiedzający nasz kraj mówią same za siebie. Jest tu co robić, nikt nie będzie się nudzić. Chociaż wydaje mi się, że dobrze poznałam swoją ojczyznę, to mino wszystko nadal mnie zaskakuje - zawsze znajdzie się coś, o istnieniu czegoś nie miałam pojęcia. I to jest właśnie fascynujące. Jakiś czas temu Beata i Paweł Pomykalscy ruszyli z serią książek „Polska z pomysłem”. Wcześniej wydali przewodniki “Miasta i miasteczka” oraz “Wioski i sielskie zakątki”. Tym razem wracają z nową publikacją „Zabytki techniki” i pokazują nam Polskę z nieco innej perspektywy. Czas poznać wspaniałe dziedzictwo techniczne i przemysłowe naszego kraju. Przeglądając kolejne rozdziały, przekonamy się, jakie fascynujące obiekty czekają na poznanie i jak wiele ciekawych historii w sobie skrywają. W każdym zakątku naszego kraju znajdują się świadkowie wiekowej historii techniki i przemysłu: kopalnie węgla, soli, nafty, złota i srebra; muzea i skanseny kolejnictwa oraz kolejki wąskotorowe; spichlerze, młyny i cukrownie; fabryki i manufaktury; osiedla robotnicze i miasteczka przemysłowe; muzea motoryzacji; centra nauki; papiernie i latarnie morskie; wiadukty, kanały, mosty; huty, gazownie, elektrociepłownie oraz huty szkła i wytwórnie porcelany. W “Polska z pomysłem. Zabytki techniki” znajdziemy 125 interesujących miejsc, które rozlokowane są w każdym województwie. Okazuje się, że każde województwo ma się czym pochwalić, każde ma coś do zaoferowania i każde potrafi zainteresować. W każdym z nim znajdziemy różne zabytki techniki, zarówno te znane jak i trochę mnie znane. Odwiedzimy kopalnie węgla kamiennego, pełne magii podziemia, nietuzinkowe mosty, latarnie morskie, z których rozpościerają się piękne widoki. Każde opisane miejsce posiada mały rys historyczny oraz co można zwiedzić w okolicy. Dopełnieniem każdego opisanego miejsca są piękne ilustracje, które przybliżają dane obiekty. Jednym zdaniem: nie ma nudy! Bardzo lubię nie tylko serię „Polska z pomysłem”, ale i pozostałe publikacje Pomykalskich. Jednak ta jakoś szczególnie mnie intryguje. Książki o polskich zakątkach, podzielone tematycznie bardzo fajnie są wydane. Zawsze wszystko przejrzyście jest napisane, mnóstwo kolorowych zdjęć, a tekst aż kipi od całej masy ciekawostek. To prawdziwa kopalnia wiedzy i inspiracji na podróże po naszym kraju. Prawdziwe źródło inspiracji na weekendowe wypady po Polsce.
Pocałunki przy ognisku
[🫵]𝐒𝐮𝐠𝐞𝐫𝐨𝐰𝐚𝐧𝐲 𝐰𝐢𝐞𝐤: 14+ ★★★★★ (5/5) 𝐐𝐮𝐞𝐬𝐭𝐢𝐨𝐧:Bylś kiedyś na obozie harcerskim ? [🔥]Recenzja Książka ta była absolutnie wyjątkowa. Od pierwszej strony wciągnęła mnie w akcje, która przenikała pozytywnym klimatem - pełnym komfortu, jakby każde słowo było ciepłym kocem w chłodny wieczór. Fabuła rozwijała się stopniowo, z każdą kolejną stroną coraz bardziej mnie zaciekawiała, a postacie, które poznałam, stawały się bliskie i całkowicie rozumiałam ich zachowania. Każda scena była pełna emocji i detali, które sprawiały, że nie mogłam się oderwać. Nigdy nie wiadomo było, co wydarzy się za chwilę. A końcówka? Zaskoczyła mnie kompletnie. Spodziewałem się, że będzie trzymać w napięciu, ale finał przerósł moje oczekiwania - zwrot akcji, który zostawił mnie z niedowierzaniem i mnóstwem pytań.🫨 Nie mogę doczekać się drugiego tomu. Autor zostawił mnie w takim momencie, że od razu chciałem sięgnąć po więcej. To jedna z tych książek, które na długo zostają w pamięci i wywołują ogromne emocje. Czekanie na kolejną część będzie trudne, ale wiem, że będzie tego warte! 💙
Natalie Eurotrip
Pamiętacie jakie były wasze plany i marzenia tuż po ukończeniu szkoły? Pytanie oczywiście nie jest przypadkowe, ponieważ nawiązuje do najnowszej powieści Emilii Szelest. "Natalie Eurotrip" to powieść z gatunku YA, główną bohaterką której jest Natalka. Dziewczyna pochodzi z niezbyt zamożnej rodziny, marzy, by iść na studia, ale najpierw musi na nie zarobić. Ale największym jej marzeniem jest zwiedzić Paryż. Haruje w wakacje, by wyruszyć do wymarzonego miejsca, ale w pewnym momencie jej podróż nieco zmienia kierunek... Emilia Szelest stworzyła wciągającą i bardzo ważną powieść o stawianiu pierwszych kroków w dorosłość, o weryfikowaniu marzeń i wyobrażeń o życiu. Ogromnie spodobało mi się nastawienie Natalii do wszystkiego, co ją spotykało. Traktowała to jak dar od losu, jak kolejną lekcję, jak coś, co miało ją zahartować. Jej otwartość, szczerość i wdzięczność była aż zaraźliwa. I szczerze podziwiałam, że pomimo młodego wieku ta bohaterka potrafiła podjąć dojrzałe i mądre decyzję, pozostając w zgodzie ze sobą. Myślę, że bez względu na wiek, absolutnie każdy znajdzie w tej historii coś dla siebie. Napisana w lekkim stylu ta książka traktuje o rzeczach szalenie istotnych, m.in. o przyjaźni, miłości i odpowiedzialności, o odwadze i podejmowaniu ryzyka. A ja już wiem, że mój egzemplarz trafi do pewniej rezolutnej nastolatki, która etap dorosłych decyzji i wyborów ma jeszcze przed sobą i mam nadzieję, że historia Natalii będzie dla niej wsparciem.
The Midsommar of 1989
Ostatnio w moje ręce wpadały książki z gatunku fantastyki i czułam, że tym razem chcę sięgnąć po coś innego, bardziej przyziemnego. Choć opis zwiastował mi bardzo prostą historię, to bardzo szybko przekonałam się, jak niesamowita jest to powieść. Jest to bardzo prosta historia, którą poznajemy na dwa sposoby. Rozdziały podzielone są na przeszłość i teraźniejszość bohaterki, dzięki czemu poznajemy na zmianę różne fragmenty jej życia i każdą decyzję, którą podjęła. Nie dzieje się tutaj wiele, autorka skupia się głównie na emocjach i uczuciach łączących bohaterów, ale robi to tak wspaniale, że nie sposób jest oderwać się od lektury. W rozdziałach z przeszłości poznajemy Isabellę podczas wakacji w Szwecji, które spędzała tam od wielu lat wraz ze swoją rodziną. Jest rok 1989, a ona, jako nastolatka cieszy się życiem, wraz ze swoim Noah, kiedyś najlepszym przyjacielem, dziś ukochanym, którego darzy ogromną miłością. Autorka nakreśla tutaj łączące ich uczucie, pokazuje, jak spędzają czas wraz ze szwedzkimi znajomymi chłopaka. Jak to nastolatkowie, buzują w nich emocje, a Isabella nie zawsze traktowana jest przez nich przyjaźnie. Nie, jeśli chodzi o Aleksandrę, która stara się jej za wszelką cenę dopiec. Lato mija, zbliżając się do letniego przesilenia, do momentu, w którym Noah i Isabella rozstali się na zawsze. Co się stało, że ich ogromna miłość tak nagle się zakończyła? Wiele lat później, w roku 2005 Isabella ma dosyć. Jej życie nie potoczyło się, tak jak chciała, przeżyła trudne chwile, których nikomu by ich nie życzyła. Nawet największemu wrogowi. W jej życiu nie ma już szczęścia. Jedynie smutek, ból, cierpienie tak ogromne, że popchnęło ją do próby samobójczej. Ma wrażenie, że życie nie ma jej już nic do zaoferowania i decyduje się na odważny krok. Sprzeda wszystko, co przypomina jej najbardziej bolesne chwile i wróci tam, gdzie ostatnio była prawdziwie szczęśliwa. Do Szwecji. Czy jednak uda się jej odnaleźć zagubione szczęście? Czy może jest już za późno? Emilia snuje opowieść, pełną wrażliwości, miłości i natury. Autorka pisze naprawdę pięknie, jej proza przepełniona jest wrażliwością, miłością i całą gamą, trudnych, ale jakże potrzebnych w życiu emocji. Każde słowo ocieka wręcz magią życia, a połączenie dwóch pełnych miłości osób, tworzy piękną, pełną harmonii opowieść. Jest tutaj dużo lekkości, która wręcz unosi czytelnika, szczególnie w rozdziałach z przeszłości, ale także i sporo ciężaru, który osiada ciężko na sercu. Żadne życie nie jest idealne, więc i ta historia nie jest prosta. Łatwo się w niej zagubić, tak samo jak zagubili się Isabella i Noah. To, co wysuwa się na pierwszy plan, to świetnie zbudowany klimat, lekki, ale pełen powagi i ciężaru w trudniejszych momentach. Każdy zawarty w niej motyw ożywiał ją przed moimi oczami. Dosłownie czułam się tak, jakby dookoła mnie znajdował się nie mój pokój, a potężne szwedzkie lasy. Razem z Isabellą siedziałam na jej łóżku w czerwonym domku, spacerowałam nad jeziorem, obserwując dom naprzeciwko, razem karmiłyśmy przepiękną rudą wiewiórkę i ogrzewałyśmy ręce przy ogromnym ognisku. Nie mogłam oprzeć się nagłej tęsknocie, która obudziła się w moim sercu. Pragnęłam, się tam znaleźć, by móc doświadczyć tego na własnej skórze. Wciągnęłam się już od pierwszych stron i z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów. Ich emocje, były tak dobrze nakreślone, że bez problemu weszłam w ich skórę. Nie było idealnie, o czym wspomnę później, ale było tak dobrze, że dosłownie nie mogłam się oderwać. Znalazłam tutaj wiele cytatów, które poruszyły we mnie strunę, której dźwięku dawno nie słyszałam, a obcowanie z bohaterami i przeżywanie trudności, z którymi się mierzyli, dostarczyło mi mnóstwo silnych emocji. Także tych skrzętnie ukrywanych, które dusiły mnie swoim ciężarem. Zakończenie powieści rozszarpało mi duszę i wciąż nie mogę się z nim pogodzić. Liczyłam na coś innego. Pragnęłam, by stało się inaczej, tak samo zresztą jak sama Izabela. Nigdy nie sądziła, że przyjdzie jej się zmierzyć z tak trudnymi chwilami w życiu, będąc nastolatką, wierzyła, że będzie szczęśliwa. Ale życie nie jest takie proste, nie składa się tylko ze szczęścia. Ktoś odchodzi z tego świata, pojawia się okropna choroba, ktoś inny łamie nam serce, albo w jednej chwili tracimy wszystko, co mamy. Niemożliwe jest, by zawsze być szczęśliwym. Nigdy nie wiemy, co czeka nas za tydzień, miesiąc, rok. Nie wiemy, ile czasu jeszcze nam pozostało. Nie wiemy, jakie trudności staną na naszej drodze. Dlatego powinniśmy cieszyć się każdym dniem, każdą chwilą i każdym wspomnieniem. Właśnie o tym jest "The Midsommar of 1989". O słońcu, które razi w oczy i ciemności, która koi ból. O miłości tak silnej, spajającej dwie dusze w całość. O bólu, który pozostawia w człowieku blizny, o utracie i żałobie po kimś, kogo kochaliśmy nad życie, o depresji, która powoli zabija wszystko, co dobre. O trudnościach, z którymi przychodzi się nam zmierzyć w życiu i nieporozumieniach, które są niczym jad i zatruwają nawet te najczystsze uczucia. O emocjach, które odczuwamy, ale przede wszystkim o nadziei i wierze, że jeszcze będziemy szczęśliwi, jeśli sami o to szczęście zawalczymy. Nie mogę jednak nie wspomnieć o minusach, które lekko zgrzytały podczas lektury. Nie do końca przekonał mnie moment, kiedy miłość dwojga nastolatków runęła jak domek z kart. Moim zdaniem zabrakło tutaj kilku rozdziałów, które dobitniej pokazałyby, że rzeczywiście to, co się stało, byłoby w stanie rozdzielić tę dwójkę. W końcu ich miłość była tak wielka, tak silna, dlaczego więc oboje ot tak poddali się i zapomnieli o sobie? Ogromnie zaciekawił mnie również wątek brata Noah, który mierzył się podobno z jakąś trudną chorobą. Niestety, jedyne czego się o nim dowiadujemy, to tyle, że jest chory. Nie wiemy na co, nie wiemy, jakie są objawy, z którymi musi się mierzyć, nie poznajemy go bliżej. A szkoda, bo mimo wszystko liczyłam, że ten wątek zostanie pociągnięty dalej. A był tutaj całkiem spory potencjał. Dodatkowo, z lektury wybijały mnie błędy, będące wynikiem słabej redakcji. Było ich zaledwie kilka, ale odebrały mi odrobinę przyjemność z lektury. Jednym z takich błędów, był strój bohaterki w jednym z rozdziałów. Przebrała się ona z sukienki, na spodnie i koszulkę, by stronę później znów magicznie być w sukience, kiedy totalnie nie miała czasu w fabule, by się przebrać. Choć nie brakło w tej książce zgrzytów, to nie wpłynęły one jakoś mocno, na moją ocenę. Jestem zachwycona, że mogłam poznać tę historię, bo była jedną z najpiękniejszych, mimo że tak prostych, jakie przeczytałam w ostatnich miesiącach. Wzbudziła we mnie niezwykle silne uczucia, rozbudziła coś takiego w sercu, o czym nie miałam pojęcia, że istnieje. To historia przepełniona wieloma emocjami, która łamie serce, by później na nowo je poskładać, choć nie w inny sposób, niż się spodziewałam. Zagrała na moim sercu jedną z najpiękniejszych melodii, połączenie dźwięku skrzypiec i delikatnych, ale jednocześnie ostrych dźwięków strun gitary. Pokochałam pióro autorki i oddałam jej całą siebie. To była wspaniała sentymentalna podróż, przesycona wyjątkowym szwedzkim klimatem, muzyką, naturą, życiem, które przemija. Tak krótka, ale jednocześnie z tak pięknym, rozrywającym serce przesłaniem. Jeśli lubicie lekkie i krótkie powieści o pięknej, ale też i bolesnej miłości, które pochłoniecie w jeden wieczór, to jak najbardziej warto.