Recenzje
Blizna na sercu
Ocena:⭐⭐⭐⭐,5/5 Opis książki: Bogactwo niczego nie gwarantuje Siła nikogo nie ratuje Pozostaje tylko miłość Ona naprawdę wiele może Jednak czy to wystarczy? Dwudziestotrzyletnia Diana Montero, policjantka z wydziału kryminalnego w cieszącej się złą sławą barcelońskiej dzielnicy Torre Baró, uważa się za silną osobę. Nie bez przyczyny ― choć jest młoda, zdążyła w życiu doświadczyć sporo złego. Wychowała się praktycznie sama, teraz pracuje w pojedynkę, a na koncie ma najwięcej rozwiązanych spraw w całej Katalonii. Właśnie dostaje kolejne wezwanie. Teoretycznie do samobójstwa, jednak ktoś powinien sprawdzić, czy nieboszczykowi na pewno nikt nie pomógł przenieść się na tamten świat. Technicy już jadą, Diana także rusza w drogę. Piętnaście minut później dociera do luksusowej dzielnicy Sant Gervasi. Faktycznie, wiele wskazuje na to, że mężczyzna sam wyskoczył z okna na trzecim piętrze, ale Diana ma co do tego wątpliwości. Podziela je Tomas Vila, wysoki, przystojny i niezwykle irytujący dwudziestosiedmiolatek, którego komisarz Montero poznaje na miejscu domniemanego przestępstwa. Okazuje się, że Tomas ma przez kolejny miesiąc towarzyszyć jej jako asystent i partner. Delikatnie rzecz ujmując, Diana nie jest tym zachwycona. Tym bardziej że nowy współpracownik niemal natychmiast staje się świadkiem pierwszej chwili słabości młodej pani komisarz... Recenzja: Witam was gołąbeczki moje kochane. WRÓCIŁAM! Znaczy byłam, ale rozumiecie. Nie no kocham żartować haha, ale teraz przejdźmy do części recenzji. Muszę wam powiedzieć, że ostatnie czasy mam masę spraw rodzinnych na głowię więc z góry chcę was przeprosić, ale recenzja nie będzie tak długa jak zawsze. Postaram się w niej zawrzeć najważniejsze części, które chciałabym wam przekazać. Musicie mi tym razem wybaczyć ale rodzina ważniejsza. Kocham i miłego czytania! Powiem tak, nie spodziewałam się. Nie sądziłam, że tak dobrze będzie mi się czytać tą historię i mimo mojej oceny uważam, że warto przeczytać. Nie sugerujcie się tą połówką po prostu to nie do końca moje klimaty, ale wrócę do nich jeszcze nie raz. Nie mam zastrzeżeń żadnych. Styl autorki odnośnie pisania to dzieło sztuki, uwielbiałam opisy. Przejdźmy teraz troszkę do fabuły, o której mogę się wypowiedzieć sporo. Przyznam wam szczerze, że mój tata również jest policjantem i poruszony w książce temat uwielbiam. Poczułam się znów jak ta mała dziewczynka jeżdżąc z nim do pracy gdy on ogarniał swoje sprawy ja udawałam, że jestem małą policjantką. Kilka lat temu chciałam pójść w jego ślady, ale z czasem mi się to zmieniło. Podziwiałam Dianę. Według mnie dziewczyna mimo wszystkiego co przeszła i ile się wycierpiała dawała sobie świetnie radę. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że bym się z nią dogadała i ją zrozumiała. Według mnie mamy takie same poglądy i chętnie bym ją ożywiła. Chociaż jak mam być szczera? Nie da się jej dorównać odwagą. Dziewczyna jest jedyna w swoim rodzaju jeśli o to chodzi. Odwaga i determinacja, te słowa ją opisują. Wątek, opisy i on… Ciężko mi opisać co czułam, gdy go poznawałam. Na pewno mogę powiedzieć, że to jeden z mniej toksycznych książkowych podstacji. Pokazuję miłość i piękno tego uczucia. Zrobiłby dla niej wszystko i bardzo dużo bym oddała za takie uczucie i wsparcie. Tomas to wzbudzająca we mnie pełno emocji postać. Wiedział, że ona nie umie… Nie umie kochać i nie odszedł. Nie zostawił i był. Wspierali się i byli gotowi oddać za siebie nawzajem życia. Czy to nie piękne? Nie wiem co mogę jeszcze dodać. Pomijając plot twisty, które mnie zabijały. Kochana moja autorko. Kocham twoją wyobraźnie i wiem, że to nie ostatnia książka przeczytana od ciebie. Trafiła do mnie bardzo… Dziękuję za stworzenie tej historii.
Miasto pogrzebanych nadziei
„Miasto pogrzebanych nadziei” to drugi tom „Przystani lepszego jutra”. Przepiękna i bardzo emocjonalna historia o stracie, chorobie, poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na świecie. Pełna refleksji nad życiem, przemijaniem, rodziną… To jak Monika Rutka tutaj tworzy historię swoich bohaterów… to jest po prostu piękne i mam wrażenie, że trafia do samej duszy. To takie historie, przy których nie da się nie zatrzymać, nie zastanowić. Nad wszystkim tak po prostu. Zakończenie „Przystani lepszego jutra” wywróciło dotychczasowe życie bohaterów do góry nogami. Na światło dzienne wyszły długo skrywane sekrety… Teraz rodzina Wellingtonów i Jane muszą się uporać jakoś z tą burzą, a to wcale nie będzie takie proste. Jest jeszcze Hayden, uczucia które pomiędzy nim i Jane wręcz buzują, a jednocześnie na przeszkodzie stają problemy zdrowotne. Jest to tak po prostu… emocjonalna bomba w ładnym opakowaniu i ubrana w piękne słowa. To po prostu trzeba przeczytać! ❤ Polecam totalnie! 🥹
Nasze obietnice
Szczerze, od praktycznie początku mojej przygody z czytaniem na swojej biblioteczce mam książkę spod pióra Sylwii, jednak nigdy nie zdecydowałam się po nią sięgnąć (tak mam problem z kupowaniem i nieczytaniem). Jednak teraz nadeszła idealna pora na poznanie się z jej twórczością, z nową premierą „Nasze obietnice”, jak mi się spodobała ta historia? Zacznę od mega fajnego pomysłu na fabułę. Odnalezienie dziewczyny na poboczu drogi, która nic nie pamięta, nawet swojego imienia. Przeplatanie wdrążania bezimiennej do życia, próba zwrotu wspomnień i odkrywanie nowych faktów było ciekawym zamysłem i naprawdę te wątki są strasznie ciekawe. Ale chciałabym by były one bardziej rozwinięte. Pomysł świetny, wykonanie nie spełniło moich oczekiwań w 100%. Jednak niestety parę rzeczy mi nie pasowało. Między innymi relacja romantyczna. Kompletnie jej nie czułam, dla mnie nie było żadnych uczuć między bohaterami, a czuli się sobie bliżsi przez to, że oboje mieli tragiczną przeszłość. Z jednej strony wszystko rozwija się powoli, dopiero bardziej pod koniec jest kulminacja uczuć, ale z drugiej jakoś wydawało mi się to nienaturalne. Styl pisania autorki jest lekki, naprawdę, przeczytałam całość na chyba dwa razy i bardzo szybko leciały te strony. Myślę, że jeśli zaczynacie swoją przygodę z czytaniem i nie jesteście jeszcze „wymagającymi” czytelnikami, to ta pozycja świetnie się dla was sprawdzi 🤍 ★★★/5
Na skrzydłach wyobraźni. Walka człowieka i ewolucji z grawitacją
Richard Dawkins, znany z fascynujących badań nad ewolucją i biologicznymi mechanizmami, tym razem zabiera nas w niezwykłą podróż w świat latania i jego znaczenia w naturze. W swojej książce „Na skrzydłach wyobraźni” autor zadaje fundamentalne pytania: Co oznacza latanie? Jakie korzyści niesie ze sobą dla ptaków i innych zwierząt? Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w świat pełen wyobraźni i naukowych faktów. Dawkins w niezwykle plastyczny sposób opisuje marzenia o lataniu, które wielu z nas skrywa od dziecka. Przytacza analogię do współczesnych technologii - wysyłając swoje myśli z Oksfordu do Australii za pomocą internetu, podkreśla, jak technologia w pewnym sensie zbliża nas do poczucia latania. Książka nie tylko ukazuje techniczne aspekty latania, takie jak użycie grawitacji przez ptaki do łowienia ryb czy migrację z wykorzystaniem słońca jako kompasu. Dawkins przytacza również ciekawostki dotyczące zwierząt, które utraciły zdolność latania, oraz zadaje pytania, dlaczego niektóre gatunki, takie jak świnie, nie latają, mimo iż ich budowa ciała mogłaby sugerować inne możliwości. Z perspektywy biologicznej autor prezentuje, jak ewolucja i przystosowanie wpływają na zdolności latania, co czyni tę książkę nie tylko lekturą dla pasjonatów przyrody, ale i dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć, jak funkcjonuje świat zwierząt. Bogate ilustracje i fascynujące anegdoty sprawiają, że książka jest nie tylko informacyjna, ale również wizualnie przyjemna. Dzięki „Na skrzydłach wyobraźni” Dawkins pozwala nam na chwilę marzyć o lataniu, jednocześnie otwierając oczy na niesamowite mechanizmy biologiczne, które sprawiają, że ptaki i inne stworzenia mogą unosić się w powietrzu. To lektura, która z pewnością wzbogaci wiedzę i wyobraźnię każdego czytelnika.
Prywatna ochrona
„Prywatna ochrona” wciągnęła mnie od pierwszych stron i ciężko, było mi się oderwać od tej historii. Z każdym rozdziałem byłam coraz bardziej zainteresowana dalszymi losami bohaterów. Zacznijmy od tego, że autorka stworzyła doskonale zarysowane postacie, które pokochałam od samego początku. Relacja głównych bohaterów jest niesamowicie opisana, a połączenie ich charakterów tworzy cudowne duo. Styl pisania autorki jest niezwykle przyjemny, co sprawia, że książkę czyta naprawdę szybko i wręcz się przez nią płynie. Mimo że historia Madeline i Ryan’a ma zaledwie dwieście osiemdziesiąt stron, to wszystkie wątki zostały idealnie domknięte, chociaż myślę że autorka mogła je bardziej rozbudować. „Prywatna ochrona” to pozycja, która dostarcza naprawdę wiele rozrywki, a czytanie jej to była sama przyjemność. Zdecydowanie polecam i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś w moje dłonie wpadnie nie jedno dzieło, autorstwa Stefanii.