Recenzje
Miasto pogrzebanych nadziei
„𝐒ł𝐨𝐰𝐚 𝐦𝐚𝐣ą 𝐰𝐢𝐞𝐥𝐤ą 𝐦𝐨𝐜, 𝐚 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐤𝐚𝐳𝐚𝐧𝐞 𝐰 𝐧𝐢𝐞𝐰ł𝐚ś𝐜𝐢𝐰𝐲 𝐬𝐩𝐨𝐬ó𝐛 𝐦𝐨𝐠ą 𝐰𝐲𝐫𝐳ą𝐝𝐳𝐢ć 𝐝𝐫𝐮𝐠𝐢𝐞𝐦𝐮 𝐜𝐳ł𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤𝐨𝐰𝐢 𝐨𝐠𝐫𝐨𝐦𝐧ą 𝐤𝐫𝐳𝐲𝐰𝐝ę” „- 𝐉𝐚𝐤 𝐧𝐢𝐛𝐲 𝐬𝐢ę 𝐧𝐚 𝐜𝐢𝐞𝐛𝐢𝐞 𝐩𝐚𝐭𝐫𝐳ę? 𝐉𝐞𝐬𝐭𝐞𝐦 𝐜𝐢𝐞𝐤𝐚𝐰. […] - 𝐉𝐚𝐤𝐛𝐲ś 𝐭ę𝐬𝐤𝐧𝐢ł - 𝐬𝐭𝐰𝐢𝐞𝐫𝐝𝐳𝐚𝐦 𝐳 𝐮𝐝𝐚𝐰𝐚𝐧ą 𝐩𝐞𝐰𝐧𝐨ś𝐜𝐢ą 𝐬𝐢𝐞𝐛𝐢𝐞. - 𝐁𝐨 𝐭ę𝐬𝐤𝐧𝐢ł𝐞𝐦 - 𝐨𝐝𝐩𝐨𝐰𝐢𝐚𝐝𝐚 𝐛𝐞𝐳 𝐜𝐡𝐰𝐢𝐥𝐢 𝐳𝐚𝐰𝐚𝐡𝐚𝐧𝐢𝐚.” 📖Miasto pogrzebanych nadziei ✒Monika Rutka ⭐⭐⭐⭐/5 „Miasto pogrzebanych nadziei” jest drugim tomem „Przystani lepszego jutra” od Moniki Rutki. Były to pierwsze książki, które czytałam od tej autorki. Słyszałam również mnóstwo dobrych opinii o trylogii The Chain oraz o The Wave, a jednak najbliżej było mi zabrać się za trylogię nadziei. Mogę teraz dumnie powiedzieć, iż jestem niezwykle szczęśliwa, że sięgnęłam po ksiązki tej autorki! Pierwszy tom czytałam stosunkowo niedawno, dlatego byłam dość ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterów, po tym jakże szokującym i burzliwym zakończeniu. Podczas czytania drugiego tomu odczuwałam równie wiele, jak przy pierwszego. Miasto wywołało we mnie całą paletę emocji i odczuć. Od tych szczęśliwych, gdzie na moje usta sam wchodził uśmiech. Cała masa wydarzeń i scen podczas których szczerze się śmiałam. Po te poważniejsze, gdzie momentalnie prostowałam się na łóżku, aby zrozumieć sens sceny. Kończąc ogromnym bólem i smutkiem, gdzie łapałam się na tym, że moje oczy wypełniały łzy, bądź akurat w tamtym momencie jedna spływała po moim policzku. Pióro Moniki jest dla mnie niesamowicie przyjemne. Bardzo dobrze płynęło mi się przez tę historię. Autorka wie, jak zaciekawić czytelnika. Co jednak najważniejsze dla mnie, to niesamowicie obszerne, barwne, dotykające i urzekające myśli Jane. Z bohaterką tą polubiłam się już w pierwszej książce. Odkryłam, że mamy jeden wspólny czynnik, który sprawił, iż odczułam już od samego początku, że jestem z nią bliżej. Mówię tutaj o jej zamiłowaniu do zbierania wspomnień. Jane kolekcjonuje guziki, fotografie, ususzone kwiaty, pisze również swój dziennik, w którym to oddaje całą swoją duszę. Wszystkie swoje myśli, odczucia, emocje, wspomnienia czy przemyślenia. Autorka pokazała nam w tych książkach, że nawet te najbardziej pozytywne osoby z naszego otoczenia mogą znosić swoje własne cierpienie, iż za zamkniętymi drzwiami mogą zmagać się z ogromnym bólem. Pokazuje nam również, że od problemów nie da się uciec. One kiedyś i tak nas dogonią. Jednakże, czy jest to coś złego? Każdy z nas zmaga się z jakimiś problemami, z którymi trzeba stanąć twarzą w twarz, jednakże nie one powinny być najważniejsze w naszym życiu. Dlatego można je wytańczyć. Pobiec razem z nimi. Śmiejcie się, tańczcie, biegajcie i doceniajcie każdą miłą chwilę, pozostawiając problemy na chwilę w zapomnieniu. Niezwykle urzekły mnie również relacje między głównymi bohaterami. Nadal mamy tutaj do czynienia z grupką cudownych przyjaciół, którzy stworzyli prawdziwą rodzinę bez więzów krwi. Kocham to, jak autorka wykreowała te postacie. Każda z nich jest inna, a jednak wszyscy mają swoją historię, swoją opowieść. Każdy ma swoją osobowość, charakter i tło. Ich wzajemne wsparcie jest nie do opisania. Szczególnie pokochałam postać Luke’a oraz jego młodszego braciszka Miles’a. Starszy chłopak jest dosłownie niczym starszy brat Jane. Przez całość długość książki troszczy się on o nią niesamowicie, co całkowicie roztapiało mi serce. Miles natomiast jest tak przeuroczym dzieciakiem, iż dosłownie wyczekiwałam każdej kolejnej sceny z nim, a każdy fragment o jego smutku sprawiał, że i ja odczuwałam przeogromny ból. Na koniec, Hayden Handerson, och Hayden. Mam definitywną słabość do chłopców, o takim imieniu i w tym przypadku, na szczęście, również nie było wyjątku. Polubiłam się z nim już w pierwszej części, ale to dopiero w drugiej faktycznie sprawił, że obdarzyłam go dużą sympatią. Po nieszczęśliwym zakończeniu w przystani widać, że jemu również jest przez to wszystko ciężko, właśnie dlatego, chce on sprawić, aby Jane mu wybaczyła. Jego czyny w stosunku do dziewczyny były tak bardzo delikatne, że każdym razem łapało mnie to za serce. Jest bardzo zamknięty w sobie, a jednak w obecności tej jednej właściwej osoby ma dużo do powiedzenia. Na sam koniec chciałabym również wspomnieć jeszcze jedno słówko o tym, jak przepięknie wydana jest ta książka! Muszę przyznać, że jest to jedna z najpiękniej wydanych dla mnie książek. Pomijając piękną okładkę, która to idealnie pasuje do pierwszego tomu, tak każde rozpoczęcie rozdziału zaczynające się przerywnikiem w postaci osobnej strony z tytułem i obrazkami. Cudo. Mam nadzieję, że i wy pozwolicie się porwać do tańca dzięki Jane i Haydenowi.
Ekopsychiatria. Jak bliskość natury wspiera naszą psychikę
„Ekopsychiatria” jest to książka, która w przystępny sposób ukazuje to jak natura może wpływać na zdrowie psychiczne. Bardzo podobało mi się, że do każdego zagadnienia były przedstawione badania, przez co czytało się tę pozycję płynniej i z większym zaciekawieniem. Ponadto jest to idealna książka dla osób, które interesują się psychologią oraz ekologią, ale również dla osób, które chcą dopiero zgłębić wiedzę w tych dziedzinach. Co więcej bardzo mi się podobało, że książka odnosi się zarówno do dzieci jak i do dorosłych. Ponadto jest to lektura, która skłania do refleksji nad swoim życiem i pomaga znaleźć w nim harmonię, właśnie dzięki obcowaniu z naturą. Moim zdaniem jest to bardzo ciekawa i przełomowa książka, którą powinno przeczytać jak najwięcej osób.
Prywatna ochrona
Prywatna ochrona to historia, która jest raczej przez większość z nas dobrze znana z platformy Wattpad. Biorąc tę książkę do recenzji, miałam naprawdę wysokie oczekiwania, ponieważ gdy czytałam ją te parę lat temu, zapamiętałam ją jako naprawdę ciekawą i poruszającą. Już na samym początku czułam się trochę zagubiona, ponieważ akcja rozpoczęła się dość szybko i chaotycznie. Jednak im więcej stron miałam za sobą, tym bardziej fabuła się porządkowała i zaczynało rozwijać się coraz więcej ciekawych wątków. Sama relacja głównych bohaterów była niezwykle interesująca. Choć na samym początku Madeline niekoniecznie pałała do Ryana sympatią, tak im więcej czasu ze sobą spędzali, tym bliżej się poznawali i zaczynali rozumieć. W końcu praca Ryana wyszła poza swój zakres obowiązków. Chłopak chciał chronić Adele nie tylko dlatego, że to był jego obowiązek, a z miłości do dziewczyny. I choć czasami zachowanie bohaterów- a zwłaszcza Madeline- sprawiało, że miałam ochotę natychmiast przerwać czytanie, to naprawdę polubiłam bohaterów tej książki. Styl pisania Stefanii Kazakowej należy do tych przyjemniejszych. Można powiedzieć, że przez tą książkę się po prostu płynie. Nie ma zbędnych opisów lub dialogów, które nie wnoszą nic do całości fabuły, co naprawdę cenię. Warto również wspomnieć, że ta historia jest bardzo nieszablonowa, zawiera niesamowicie poruszający plot twist i należy do slow burnów. Przechodząc do meritum, myślę że jest to naprawdę fajna pozycja, zwłaszcza dla początkujących czytelników! Polecam.
Prywatna ochrona
Książka zaczyna się dość normalnie, gdy chłopak Madeline odwozi ją do domu. Dziewczyna tuż po wejściu od razu się dowiaduje, że będzie mieć ochroniarza i tu się zaczyna cała akcja dlatego, że jest tylko parę osób, z którymi jest w stanie ona wsiąść do auta po pewnym wypadku. Co mi się podobało to to, że znajdywało się to na początku historii, a nie przeciągało się. Oczywiście ona protestuje na początku co do kwestii ochroniarza, ale wie, że to nic nie da, gdyż jej ojciec już podpisał umowę z Ryanem i od tamtego czasu on ma jej towarzyszyć we wszystkim, co było dla niej też wielkim zaskoczeniem to oczywiście to, że Ethan jej brat, za którym stała murem wiedział o wszystkim. Dziewczyna potem zwierza się swojej przyjaciółce Dakocie, a na kolejny dzień odwiedza ją druga przyjaciółka Stacy z maślanymi ciastkami, co pomaga jej odrobinę zapomnieć o tych wydarzeniach. Niestety potem nadchodzi pierwszy dzień szkoły w ostatniej klasie, czego się obawia, zwłaszcza gdy będzie musiała tam wejść z ochroniarzem i rzeczywiście miała czego się obawiać, bo ten dzień nie okazał się dla niej najlepszy, zwłaszcza gdy musiała potem wrócić z tym ochroniarzem, czego Lucas jej nie ułatwił. Co mi się naprawdę podobało to to, że postacie były fajnie opisane miały różne charaktery i nie były monotonne, a wydarzenia nie powtarzały się w kółko. Zaznacz też, że to jest debiutancka książka autorki. A przechodząc do stylu pisania, to pióro autorki jest cudowne, przez co bardzo przyjemnie i płynnie mi się to czytało, więc na pewno zostanę fanką i jej książek i stylu pisania. Co do Madeleine była ona fajnie wykreowana, miała swoje zdanie i nie była bezmyślna, jak potrafią być niektóre bohaterki w książkach. Bardzo też polubiłam Lucasa Cornera właśnie początkowo chłopaka Maddie. Kolejną fajną postacią wydał mi się Dylan, którego możemy troszeczkę poznać już w 5 rozdziale. Przechodząc do samego ochroniarza, ich relacja nie była zbytnio nawet koleżeńska, a to, że nazywał ją Adele, na początku wydawało mi się ciekawe i na pewno chciałam poznać odpowiedź, czemu Ryan tak robił. Potem jak można się było spodziewać, coś się między nimi wydarzyło i nie ukrywam, że dałam się ponieść całkiem emocją przy tej książce. Było parę sytuacji, co przyprawiły mnie o zawał serca, ale też było parę smutniejszych. Na pewno nie spodziewałam się takiego zakończenia ani takich ostatnich rozdziałów. Były one po prostu wspaniałe i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że kocham tę historię i dziękuję bardzo autorce za stworzenie czegoś tak pięknego. Oraz polecam ją wam z całego serducha.
Prawa szczęścia. Niezawodny system zapewniania sobie sukcesu
Książka jest idealna dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z rozwojem osobistym i świadomością. Tracy tłumaczy wszystko prostym, przystępnym językiem, bez zagłębiania się w złożoną psychologię - skupia się na konkretnych, życiowych przykładach. Dla tych, którzy są już zaznajomieni z tematyką rozwoju, książka może być świetnym odświeżeniem i przypomnieniem kluczowych zasad. To nie tylko inspirujący zastrzyk motywacji, ale także konkretne wskazówki, które można zastosować na co dzień. Choć niektóre kwestie mogą wydawać się znajome, to dla każdego może być przydatnym kompasem na drodze do sukcesu. Treść na IG: 🚀 Ostatnio zaczęłam czytać więcej książek, dlatego też postanowiłam dzielić się z Wami swoimi opiniami - i dziś mam coś super! 🚀 Jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z rozwojem osobistym, „Prawa sukcesu” Briana Tracy’ego to książka, którą warto mieć na półce. Tracy tłumaczy zasady sukcesu w prosty i bardzo życiowy sposób - bez zbędnej teorii, a z praktycznymi przykładami, które łatwo zastosujesz na co dzień. 📚 O co chodzi❓️ Autor przedstawia zasady, które pomogą Ci wyznaczać cele, budować samodyscyplinę i brać odpowiedzialność za swoje życie. Wszystko napisane przystępnym językiem, idealne dla tych, którzy chcą ruszyć z miejsca i wprowadzić realne zmiany. A jeśli już działasz w tym temacie, ta książka będzie fajnym przypomnieniem i odświeżeniem kluczowych kwestii. 💡 Dla mnie to był inspirujący motywacyjny kopniak, który pomógł mi wrócić do dobrych nawyków! 🌟 Jaka była Twoja ostatnio przeczytana książka? Podziel się w komentarzu!