Recenzje
Before destiny teaches us to hurt. Tom 1. Część 2
Od miłości do… kłamstwa? Chwila zapomnienia i kilka złamanych zasad zwykle nie zwiastują niczego dobrego, ale Destiny Joyce zupełnie się nie spodziewała, że mogą doprowadzić do katastrofy. Choć Oscar i Destiny starają się udawać, że skradziony pod osłoną nocy pocałunek nie zmienił za wiele w ich relacji, to wzajemna nienawiść przemieniła się w sympatię. Miłość jednak jest krucha, a ludzkie serce zbyt naiwne. Destiny zakochuje się w Oscarze, a tym samym staje się ślepa na jego kłamstwa, które mogą wyjść na jaw w każdej chwili. Wrogowie próbują to wykorzystać przeciwko nim, bo chociaż uczucia kochanków są szczere, to wciąż skrywane tajemnice nieustannie stają im na drodze, a Oscar obawia się, że Destiny nie będzie potrafiła mu wybaczyć. Podobno prawdziwa miłość jest w stanie przezwyciężyć wszystko. Jednak nikt nie mówi o tym, że ludzkie serce nie wszystko potrafi znieść. Nikt nie wspomina, że czasem nagromadzone kłamstwa i wyrządzone krzywdy sprawiają, że rezygnujemy z walki, by nie ponieść większych strat. Książka dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia. Ten tom podobał mi się chyba bardziej? Uwielbiam humor i styl pisania autorki. Wydaje mi się, że wszystkie opisy zdarzenia były znacznie bardziej rozbudowane niż w pierwszym tomie. Podobały mi się relacje pomiędzy bohaterami i budujące się uczucia. Porzucili wrogość na rzecz uczuć. Mam wrażenie, że autorka o wiele bardziej świadomie zaczęła kreować bohaterów. Czytając to siedziałam jak na szpilkach, wiedziała, że prędzej czy później wszystko runie. Zdecydowanie wam polecam te historię.
Nowy początek. Uratuj mnie
Po przeczytaniu pierwszej części dylogii ,,Nowy początek’’ byłam bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Zdecydowanie mi ich brakowało. Odczuwałam ogromną ilość emocji. W tej części wszystkie dręczące mnie pytania zostały wyjaśnione. Sekretem, który ukrywała Dalia okazała się jej śmiertelna choroba - białaczka. Cały ten ważny wątek został bardzo realnie poprowadzony. Podczas czytania wielokrotnie miałam załzawione oczy, a na końcówce nie mogłam powstrzymać płaczu. Nie spodziewałam się dodatkowego obrotu spraw. Relacja głównych bohaterów była wyjątkowa i piękna. Bardzo ich polubiłam. Będę za nimi tęsknić. Styl pisania autorki jest cudowny. Książkę pochłonęłam w jeden dzień, a od tekstu trudno było się oderwać. Autorka potrafi w perfekcyjny sposób wywołać emocje w czytelniku. Ta historia z pewnością na długo zostanie w mojej pamięci. Jest zdecydowanie warta polecenia. Zakończenie jest bolesne i równocześnie wyjątkowe. Czytajcie koniecznie, warto!
Miasto grzechu. Men of Manhattan #1
„Jeśli pozwoliłabym głowie podążyć za sercem, to znów znalazłabym się w punkcie wyjścia, zupełnie sama w tym okropnym mieście. Miłość zawsze prowadzi właśnie do tego. Żałowałam tylko, że nie potrafiłam tego oddzielać.” „Miasto grzechu” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Ivy Smoak, choć muszę przyznać, że jej pierwsza seria „The Hunted” budziła moją ciekawość, ale dość średnie opinie o niej skutecznie ją ostudziły. Postanowiłam jednak sprawdzić, jak to będzie przy najnowszej powieści. Jak oceniam to spotkanie? Bee Cowland była dziewczyną z marzeniami. Kończąc studia, miała określony plan - razem z narzeczonym podbić Nowy Jork. Jej bańka pryska dość szybko, gdy okazuje się, że Patrick ją zdradza. Zostaje sama w obskurnym mieszkaniu, z suknią ślubną i pracą, której nienawidzi. Gdy jest już o krok od powrotu do rodzinnego miasteczka, jej przyjaciele umawiają ją na randkę w ciemno. Mimo iż Bee podchodzi do tego pomysłu z niechęcią, postanawia się na nią wybrać. Wtedy w jej życie wkracza Mason Caldwell, nowojorski playboy o niezbyt dobrej reputacji. Mężczyzna nie wikła się w związki, oddając się jedynie krótkim przygodom. Bee miała być jego kolejnym podbojem, Mason myślał, że będzie łatwo. Nie przywykł do biegania za kobietami, ale pragnienie Bee okazało się silniejsze... Mam mieszane uczucia co do tej powieści. Z jednej strony okazała się schematyczna, jej fabuła mało odkrywcza, a pióro autorki bardzo proste. Z drugiej jednak mimo wszystko wciągnęła mnie w swoje szpony, nie mogłam się od niej oderwać, chociaż w trakcie czytania nie raz przewróciłam oczami. Początek w moim odczuciu okazał się dość prymitywny, pierwsze spotkanie głównych bohaterów jest intensywne i gorące, ale obudziło we mnie obawę, że całość będzie się składać w głównej mierze ze scen zbliżeń. Na szczęście te obawy się nie sprawdziły, a autorka na jakiś czas ostudziła sprawy między nimi, stawiając na pełne chemii potyczki. Z dużą satysfakcją obserwowałam Masona, który w końcu musiał się dla kogoś postarać. To było fajne. Zgrzytał mi jednak czas, w jakim to wszytko się odbywało. Właściwie zakochali się w sobie w ciągu tygodnia i praktycznie ze sobą zamieszkali. Ta zmiana Masona wyszła mało autentycznie. Choć na pozór fabuła może uchodzić za nieco płytką, to pod tym płaszczykiem udało się autorce wpleść wątki, które dostarczyły dawki emocji. Mamy tu obraz osoby zmagającej się z brakiem zaufania przez doświadczenie zdrady. Autorka zwraca również uwagę na brak pewności siebie, czy rodzinne problemy. Uważam, że całkiem udanie dopełniają całość. Tak jak wspomniałam wyżej, pióro autorki jest dość proste. Brak w nim głębszych przemyśleń, czy rozbudowanych opisów. Jest dynamiczne, a książkę czyta się z lekkością. „Miasto grzechu” to przewidywalna, ale romantyczna opowieść o tym, że pierwsze wrażenie potrafi być mylne, że życie potrafi zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie, stawiając na naszej drodze osobę, która kompletnie je zmienia. Mimo wspomnianych wad bawiłam się z nią dobrze, okazała się fajnym odmóżdżaczem. Z chęcią poznam też historie kolejnych bohaterów tej serii. Jeśli szukacie czegoś pikantnego i niezobowiązującego, sięgnijcie po „Miasto grzechu”!
Nasze obietnice
𝘋𝘻𝘪𝘦𝘸𝘤𝘻𝘺𝘯𝘢, 𝘬𝘵ó𝘳𝘢 𝘯𝘪𝘦 𝘮𝘢 𝘸𝘴𝘱𝘰𝘮𝘯𝘪𝘦ń, 𝘪 𝘤𝘩ł𝘰𝘱𝘢𝘬, 𝘬𝘵ó𝘳𝘺 𝘤𝘩ę𝘵𝘯𝘪𝘦 𝘶𝘸𝘰𝘭𝘯𝘪ł𝘣𝘺 𝘴𝘪ę 𝘰𝘥 𝘸ł𝘢𝘴𝘯𝘺𝘤𝘩. Mason to chłopak uważany za bezdusznego. Nie cieszy się zaufaniem otoczenia, ma trudny charakter. Gdy pewnego dnia chłopak podczas jazdy motocyklem zauważa na poboczu ranną dziewczynę jego bliskim trudno jest uwierzyć w to, że to nie on maczał w tym palce. Dziewczyna niestety nie może ponoć mu w dowiedzeniu prawdy, ponieważ sama nic nie pamięta. Mason za wszelką cenę chce pomóc dziewczynie. Jednak prawda o niej może się okazać boleśniejsza od niewiedzy. Z piórem Sylwii pierwszą styczność mam właśnie po tym tytule i muszę szczerze przyznać, że na prawdę przypadł mi do gustu. Wykreowanie postacie w tej książce w moim odczuciu było idealne dzięki czemu potrafiłam ich faktycznie wyczuć. Mason z pozoru bezduszny, patrzący tylko na własny czubek nosa to tak na prawdę chłopak po przejściach. Chłopak, którego gonią demony przeszłości a on nie potrafi sobię z nimi poradzić. Blondi to postać bardzo tajemnicza. Nie wiemy o niej praktycznie nic. Nie znamy jej imienia, wieku czy nawet miejsca zamieszkania. Obserwowanie przemiany Masona było niesamowitym doświadczeniem. Relacja głównych bohaterów i jej rozwój został przeprowadzony znakomicie. ,,- 𝘑𝘶ż 𝘥𝘰𝘴𝘵𝘢ł𝘦𝘮 𝘯𝘢𝘫𝘭𝘦𝘱𝘴𝘻𝘺 𝘱𝘳𝘦𝘻𝘦𝘯𝘵 𝘱𝘰𝘥 𝘴ł𝘰ń𝘤𝘦𝘮. - 𝘑𝘢𝘬𝘪? - 𝘊𝘪𝘦𝘣𝘪𝘦. 𝘕𝘪𝘤𝘻𝘦𝘨𝘰 𝘸𝘪ę𝘤𝘦𝘫 𝘮𝘪 𝘯𝘪𝘦 𝘵𝘳𝘻𝘦𝘣𝘢”. To w jaki sposób Sylwia nadała tajemiczości tej książce jest niesamowite. Wszystkie niewiadome odkrywane z każdym kolejnym przeczytanym rozdziałem nie dają czytelnikowi się oderwać i trzymają w napięciu aż do samego końca książki. Wątek 𝒐𝒃𝒊𝒆𝒕𝒏𝒊𝒄 składanych przez głównych bohaterów sobie nawzajem był przeprowadzony doskonale. ,,- 𝘖𝘣𝘪𝘦𝘤𝘶𝘫ę 𝘊𝘪 𝘵𝘰. -[...]- 𝘐 𝘵𝘰 𝘯𝘢 𝘮𝘢ł𝘺 𝘱𝘢𝘭𝘦𝘤. 𝘈 𝘵𝘢𝘬𝘪𝘦𝘫 𝘰𝘣𝘪𝘦𝘵𝘯𝘪𝘤𝘺 𝘯𝘪𝘦 𝘮𝘰ż𝘯𝘢 𝘻ł𝘢𝘮𝘢ć. - Ż𝘢𝘥𝘯𝘦𝘫 𝘰𝘣𝘪𝘦𝘵𝘯𝘪𝘤𝘺 𝘯𝘪𝘦 𝘮𝘰ż𝘯𝘢 𝘻ł𝘢𝘮𝘢ć. - 𝘛𝘢𝘬, 𝘢𝘭𝘦 𝘵𝘢𝘬𝘢 𝘯𝘢 𝘮𝘢ł𝘺 𝘱𝘢𝘭𝘦𝘤 𝘮𝘢 𝘱𝘰𝘥𝘸ó𝘫𝘯𝘪𝘦 𝘸𝘪ążą𝘤ą 𝘮𝘰𝘤”. Poświęćmy również chwilę wydaniu tej książki. Okładka, która po przeczytaniu nabiera przepięknego znaczenia. ,,- 𝘞𝘪𝘦𝘴𝘻, 𝘤𝘰 𝘬𝘰𝘤𝘩𝘢𝘮 𝘸 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘰𝘥𝘢𝘤𝘩 𝘴ł𝘰ń𝘤𝘢? - 𝘖𝘣𝘪𝘦𝘵𝘯𝘪𝘤ę”. ,,𝑵𝒂𝒔𝒛𝒆 𝒐𝒃𝒊𝒆𝒕𝒏𝒊𝒄𝒆” to książka, które przez długi czas nie da o sobie zapomnieć. I jestem pewna, że jeszcze nie raz do niej wrócę. Zdecydowanie polecam sięgnąć po ten tytuł.
Prywatna ochrona
4.5/5 Miałam lekki problem z zaczęciem tego tytułu,ponieważ wiedziałam, że będzie wiązało się to z przypływem wspomnień z czasów, w których miałam okazję czytać Prywatną Ochronę na platformie wattpad, ale zdecydowanie nie zawiodłam się na tej opowieści. Może być to związane z moim sentymentem do historii Adel i Ryana. Podczas czytania przez moją głowę przepływała masą flashbacków, które jeszcze bardziej utwierdziły mnie w przekonaniu, jak bardzo lubię tę książkę.Co do stylu pisania Stefanii. Uważam, że jest jak najbardziej w porządku. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i szybko, więc nie mam do tej kwestii żadnych zastrzeżeń. Mimo dosyć małej liczby stron fabuła została dosyć mocno rozwinięta. I szczerze mogę powiedzieć, że podczas czytania nie odczułam, że ta konkretna książka należy raczej do tych krótszych. Sytuację były tak fajnie opisane, że czytanie dla mnie było samą przyjemnością. Bohaterowie zostali wykreowani w fajny i poprawny sposób. Nie było żadnego przypadku, który w jakiś sposób, by mi w szczególności podpadł. No może oprócz Lucasa, który został opisany w taki sposób, żebyśmy zanim raczej nie przepadali i nie darzyli go jakąś większą sympatią. Bo nasza uwaga powinna zostać przekierowana w stronę Ciemnookiego ochroniarza. Który mógł wydawać się orzechem nie do zgryzienia i gburowatym przypadkiem, lecz pod tą skorupą tak naprawdę skrywał się skrzywdzony chłopak, który został w większym bądź mniejszym stopniu pokrzywdzony przez los. Ja jestem naprawdę wdzięczna i dumna z autorki, że udało jej się wydać książkę, bo dzięki temu mogę trzymać ją w wersji papierowej u siebie na półce.