Recenzje

To, co odróżnia ludzi rzeczywiście osiągających swoje cele od reszty, rzadko sprowadza się do samego talentu czy sprzyjających okoliczności. Różnica leży w zdolności do wytrwałego działania mimo oporu rzeczywistości oraz w umiejętności rozumienia siebie i innych. Innymi słowy: determinacja nadaje kierunek i siłę, a inteligencja emocjonalna pozwala tę siłę właściwie ukierunkować. Bez jednego drugie determinacja może prowadzić do ślepego uporu, a sama wrażliwość emocjonalna bez konsekwencji działania kończy się biernością. Zbiór tekstów zebranych w książce „Determinacja. Inteligencja emocjonalna”, opracowany na podstawie artykułów opublikowanych w prestiżowym miesięczniku Harvard Business Review, jest próbą uchwycenia tej właśnie równowagi. Mimo niewielkiej objętości, nie jest to książka do szybkiej lektury ani poradnik pełen uproszczonych recept. Raczej przypomina dobrze skomponowany zestaw studiów przypadków i refleksji, które pokazują, jak w praktyce wygląda połączenie twardości charakteru z dojrzałością emocjonalną. Największą wartością tej publikacji jest jej zakorzenienie w rzeczywistości organizacyjnej. Autorzy nie operują abstrakcyjnymi hasłami, lecz pokazują konkretne sytuacje: konflikty w zespołach, decyzje podejmowane pod presją, długotrwałe projekty wymagające odporności psychicznej. W książce znajdziemy m.in. wywiad z Shannon Huffman Polson, jedną z pierwszych kobiet-pilotów śmigłowców Apache w amerykańskiej armii, test pozwalający ocenić poziom naszej determinacji czy artykuł na temat przekonania siebie do realizowania trudnych zadań. Z tych wszystkich tekstów wyłania się determinacja rozumiana nie jako heroiczny zryw, lecz jako zdolność do codziennego podejmowania pracy, nawet gdy postęp jest niewidoczny. To podejście bliskie dawnemu rozumieniu pracy — jako rzemiosła wymagającego cierpliwości i powtarzalności, a nie nieustannej ekscytacji. Równocześnie książka konsekwentnie podkreśla, że sama siła woli nie wystarcza. W wielu przytoczonych artykułach widać wyraźnie, jak brak inteligencji emocjonalnej prowadzi do wypalenia, konfliktów i błędnych decyzji. Umiejętność rozpoznawania własnych emocji, kontrolowania impulsów oraz empatycznego rozumienia innych nie jest tu dodatkiem, lecz warunkiem skutecznego działania. Co istotne, autorzy unikają sentymentalizmu — inteligencja emocjonalna nie jest przedstawiana jako „bycie miłym”, lecz jako narzędzie zarządzania sobą i relacjami. Styl publikacji pozostaje wierny tradycji Harvard Business Review: rzeczowy, oparty na badaniach i doświadczeniu praktyków, pozbawiony zbędnych ozdobników. Dla czytelnika oznacza to konieczność skupienia, ale też gwarancję, że treść nie jest powierzchowna. Nie znajdziemy tu modnych sloganów ani łatwych obietnic sukcesu. Zamiast tego otrzymujemy materiał, który wymaga refleksji i — co ważniejsze — zastosowania w praktyce. Szczególnie cenne jest ukazanie napięcia między konsekwencją a elastycznością. Książka pokazuje, że prawdziwa determinacja polega na trzymaniu się celu, ale niekoniecznie jednej drogi. To rozróżnienie, choć pozornie oczywiste, w rzeczywistości bywa zaniedbywane — i często decyduje o tym, czy wysiłek przynosi efekty. Co prawda zbiorowy charakter publikacji sprawia, że niektóre wątki się powtarzają, a całość nie ma jednej, spójnej narracji. To jednak taka forma oddaje różnorodność perspektyw i pozwala spojrzeć na problem z wielu stron. W rezultacie pozycja „Determinacja. Inteligencja emocjonalna” to książka, która przypomina o rzeczach podstawowych, lecz często lekceważonych. Sukces nie wynika z jednorazowego impulsu ani z samej wiedzy, lecz z połączenia wytrwałości i samokontroli. To podejście może wydawać się mało spektakularne, szczególnie w obecnych czasach, ale właśnie ono — jak pokazują przytoczone analizy — przynosi trwałe rezultaty.

Ile razy mówimy sobie, że nie mamy siły, odkładamy zadania na później i nawet nie próbujemy sprawdzić, co tak naprawdę się za tym kryje? Peter Hollins zachęca, żeby się na chwilę zatrzymać i zadać sobie proste, ale niewygodne pytanie: czy to faktycznie zmęczenie, czy może strach, przytłoczenie albo zwykła potrzeba komfortu?🤔 Książka dobrze pokazuje, że to, co nazywamy lenistwem, rzadko jest czystym „nie chce mi się”. Częściej to mieszanka apatii, zagubienia, niskiej samooceny czy lęku przed porażką. I dopóki nie nazwiemy tych rzeczy, trudno ruszyć dalej. Trzeba postawić sprawę jasno: nie motywacja jest kluczem, tylko działanie. Nawet wtedy, gdy go nie czujemy. To podejście może wydawać się surowe, ale ma w sobie dużo prawdy. Bo jeśli czekamy na moment, w którym „będzie się chciało”, możemy czekać bardzo długo.🫣 W książce pojawia się sporo konkretnych narzędzi, ale niektóre zostają w głowie bardziej niż inne. Dla mnie nowa była zasada 90 sekund: świadomość, że pierwsza reakcja organizmu jest automatyczna, a to, co robimy później, jest już naszym wyborem. To daje ciekawą perspektywę i pozwala szybciej wychwycić moment, w którym sami sobie podcinamy skrzydła.🪽 Dla mnie najciekawsze była myśl o dyskomforcie i o tym, że osoby skuteczne niekoniecznie mają więcej motywacji, tylko lepiej radzą sobie z tym, co niewygodne. Faktycznie, może właśnie to robi największą różnicę.🏆 W moim odczuciu to była dobra książka, króciutka, ale nie przełomowa. To, co najbardziej pomoże każdemu z nas jest faktycznie podejmowanie życiowych wyzwań, a nie tylko czytanie o nich. Zatem idźmy i zróbmy to, z czym od dawna zwlekamy. Do dzieła!💛

​Dzisiaj przychodzę do Was z książką, która stała się dla mnie małym, tegorocznym odkryciem. "Samoregulacja w praktyce" to nie jest kolejna książka o emocjach, dbaniu o siebie, ale także radzeniu sobie z niełatwym zadaniem, jakim jest wychowanie dziecka. Ale czy tylko? Znajdziemy w niej przede wszystkim metodę ZUZA. To genialna w swojej prostocie autorska metoda Natalii, który pomaga nie pogubić się w stresie: ✨ Z jak Zrozumienie ✨ U jak Ukojenie ✨ Z jak Zadbanie (o komfort i potrzeby) ✨ A jak Adaptacja (akceptacja i działanie) W końcu jakiś polski, łatwy do zapamiętania skrót, a nie długie, angielskie akronimy! ​Podczas lektury zwróciłam uwagę na kilka niezwykle mądrych spostrzeżeń, które sprawiają, że ta książka nabiera uniwersalnego wymiaru: autorka udowadnia, że to pozycja dla każdego, nie tylko dla rodziców. Wszyscy, od lekarzy i nauczycieli, aż po przypadkowe osoby spotykane w sklepie, mamy wpływ na poczucie bezpieczeństwa dziecka. Nasze reakcje kształtują w nim między innymi przekonanie, czy jego potrzeby są ważne, co jest fundamentem jego rozwoju to fascynujące, jak dzieci nas naśladują. Natalia Fedan pisze, że uczą się one samoregulacji, po prostu przebywając w naszym towarzystwie i nazywa to zjawisko ,,mózgowym wi-fi”, co stanowi ciekawe i zaskakująco trafne określenie trafiło do mnie również wyjaśnienie różnicy między samokontrolą a samoregulacją. Często mylimy je ze sobą, a tymczasem: „Samokontrola jest trochę jak walka - ze sobą, swoimi impulsami, rytmami, emocjami, ale bez ich zrozumienia i wzięcia pod uwagę. Jest nam trudno, ale zaciskamy zęby, ściągamy lejce i robimy tak jak trzeba”. Ttakie „zaciskanie zębów” na dłuższą metę prowadzi do wypalenia, podczas gdy samoregulacja uczy nas słuchać sygnałów płynących z ciała. To, co przekonało mnie zdecydowanie najbardziej, to także podejście do "niegrzecznego" zachowania dziecka. Autorka pokazuje, że to nie jest zła wola, tylko przeciążenie układu nerwowego. Zamiast etykietować dziecko, warto zadać sobie pytanie: "Co ono teraz czuje i czego potrzebuje?". To nie tylko poradnik o dzieciach, to przede wszystkim lekcja bycia łagodnym dla samego siebie i dlatego warto przeczytać nawet, jeśli nie macie dzieci (podobnie jak ja). A jeśli spodziewacie się małej pociech, to autorka ma dla Was całą listę pomysłów, jak w tym trudnym, początkowym okresie zadbać o siebie i malucha. Tym nieco bardziej doświadczonym mamom (i tatom!) przypomina, że nie muszą być idealni: "wystarczająco dobra" to naprawdę wystarczająco, a nasze "muszę" i "powinnam" warto czasem zepchnąć na dalszy plan, by zrobić miejsce na oddech i odzyskanie siebie”. ​Jeśli czujesz, że potrzebujesz w swoim życiu więcej spokoju, a mniej "walki o przetrwanie", koniecznie zajrzyj do tej lektury. Daj sobie chwilę na zrozumienie siebie. To najlepsze, co możesz zrobić dla siebie i swojego dziecka. ❤️

„Muza rockmana” to książka, która od pierwszych stron wciąga w świat muzyki, emocji i skomplikowanych relacji. To nie jest zwykły romans - to historia o uczuciu, które pojawia się w nieoczywistym momencie i między ludźmi, którzy na pierwszy rzut oka w ogóle do siebie nie pasują. Główna bohaterka, Emily, jest postacią, z którą łatwo się utożsamić. Nie jest idealna, ma swoje problemy i tajemnice, ale właśnie dzięki temu wydaje się prawdziwa. Jej życie nagle się zmienia, kiedy trafia do świata koncertów i poznaje Tristana - znanego muzyka, który ma w sobie coś magnetycznego, ale też skrywa własne emocje i doświadczenia. Ich relacja rozwija się stopniowo, ale od początku czuć między nimi napięcie i chemię. Dużym atutem książki jest jej klimat. Autorka bardzo dobrze oddaje życie w trasie koncertowej - ciągłe przemieszczanie się, zmęczenie, chaos, ale też ekscytację i adrenalinę. Dzięki temu czytelnik może poczuć się, jakby był częścią tego świata. To dodaje historii autentyczności i sprawia, że nie jest ona nudna ani przewidywalna. Relacja między bohaterami nie jest łatwa. Różnica wieku, przeszłość i sekrety sprawiają, że ich uczucie napotyka wiele przeszkód. To właśnie te trudności sprawiają, że książka wzbudza emocje - momentami jest wzruszająca, momentami frustrująca, ale na pewno nie obojętna. Styl pisania jest prosty i przyjemny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Dialogi są naturalne, a opisy nie są przesadzone - wszystko jest dobrze wyważone. To sprawia, że historia płynie i trudno się od niej oderwać. „Muza rockmana” to idealna propozycja dla osób, które lubią romanse z nutą dramatu, silnymi emocjami i ciekawym tłem. To książka, która potrafi poruszyć i zostaje w głowie na dłużej. Jeśli masz ochotę na historię o miłości, która nie jest łatwa, ale za to prawdziwa i intensywna - zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Niesamowicie mocno czekałam na ten tom i chyba głównie za sprawą wątku żołnierza, ale od początku… „Redemption of Sins” to trzeci tom z uniwersum Cup of Coffee, który w moim odczuciu wypada zdecydowanie lepiej niż poprzednie części, choć nadal nie jest to historia pozbawiona wad. Tym razem skupiamy się na losach Kiary i Killiana, których relacja ma swoje korzenie w przeszłości. To bohaterowie naznaczeni doświadczeniami, stratą i trudnymi wyborami. Ich ponowne spotkanie nie jest ani lekkie, ani romantyczne w klasycznym znaczeniu, to raczej konfrontacja z tym, co zostało niewypowiedziane i niedomknięte. Motyw drugiej szansy jest tutaj wyraźny, ale nie podany w oczywisty sposób, ponieważ autorka buduje napięcie przede wszystkim na emocjonalnym ciężarze ich wspólnej historii. Styl pisania autorki jest przystępny i płynny, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Jednocześnie momentami brakowało mi większego rozwinięcia, zarówno w myślach bohaterów, jak i w niektórych sytuacjach. Dodatkowo niewielka czcionka sprawiała, że czytanie bywało męczące i wymagało większego skupienia, co niestety wpływało na komfort odbioru. Bohaterowie wypadają przekonująco i spójnie z tym, co przeszli. Kiara, mimo swojej pozornej wycofanej natury, pokazuje siłę i determinację, a Killian jako osoba naznaczona wojenną przeszłością pozostaje zamknięty i trudny w odbiorze. Ich relacja biorąc pod uwagę ich wspólną przeszłość, rozwijała się w dobrze wyważonym tempie, ani zbyt szybko, ani zbyt wolno. Wyraźnie było czuć napięcie, które narastało przez lata, a także emocje, które mimo upływu czasu wciąż między nimi pozostawały. Na plus wypada emocjonalny wydźwięk powieści. Autorka porusza trudniejsze tematy, takie jak trauma, strata czy próba odnalezienia się po latach, i robi to w sposób, który potrafi zaangażować czytelnika. Z drugiej strony niektóre wątki zostały potraktowane zbyt skrótowo, przez co nie wybrzmiewają tak mocno, jak mogłyby. 4,25/5