Recenzje

Leo wraca na boisko! ⚽️ Po wakacjach młody zawodnik Rycerzy wraca do Londynu i do swojego klubu, ale tym razem czeka go jeszcze więcej wyzwań. Drużyna bierze udział w Turnieju Mistrzów, a żeby utrzymać się w Premier League, musi go wygrać. Jak myślicie, uda im się? 👀 Przyznam szczerze, że kwestie awansów i spadków w ligach piłkarskich to dla mnie nadal czarna magia. 😄I choć ta książka tego nie zmieniła… to przecież nie o to tu chodzi. Seria o Leo, młodym chłopaku z Ohio, który spełnia swoje marzenia i trafia do profesjonalnej drużyny w Londynie to świetna propozycja dla młodych fanów piłki nożnej. Każda część porusza ważne tematy: ambicję, radzenie sobie z porażkami, współpracę i dążenie do celu. W tej części akcja wychodzi poza Londyn - Turniej Mistrzów to mecze z najlepszymi drużynami Europy, więc razem z Leo zwiedzamy europejskie stolice, m.in. Paryż, Barcelonę czy Pragę. ✈️ Nowością jest też wątek tajemniczej „przeszkody” - ktoś sabotuje drużynę i o mały włos Rycerze nie zostają wykluczeni z rozgrywek. Jak zawsze czytało mi się tę historię świetnie, i mówię to jako ktoś, kto totalnie nie zna się na piłce. I chyba to będzie najlepsza rekomendacja.

Błędy. Każdy z nas je popełnia. Najważniejsze to przyznać się do nich i umieć przeprosić. Ale kluczowe w tym jest to, by zrobić to wcześniej, niż później. Zwlekanie w czasie nie wróży niczego dobrego. Erika właśnie stoi przed trudnym wyborem - własnym sumieniem czy kuszącą propozycją, która jest dla niej bramą do spełnienia marzeń. A ona chce tylko jednego: akceptacji surowej mamy. Tylko czy w momencie, gdy pozna bliżej Chase'a będzie umiała wybrać mniejsze zło? Chłopak bowiem pod płaszczem wesołka i żartownisia skrywa całe morze kawałków szkła, z którego jest zbudowanego jego serce. On również ma w sobie to coś, co czyni go wartego wszystkiego. Cudna powieść. Może faktycznie skierowana do młodzieży 16+ ale wartości w niej zawarte, refleksje nad własnym życiem, które można poczynić, składnia do tego, by myśleć, że ta powieść nie ma ograniczeń wiekowych. Fakt, że tło wydarzeń do lata liceum ale cała reszta? Jak najbardziej uniwersalna. Autorka bardzo fajnie bawiła się słowami. Jej opisy i dialogi były lekkie. Naprawdę czytanie mi się nie dłużyło. Wręcz przeciwnie - nawet nie zorientowałam się kiedy dotarłam do końca. Ta historia pobudza wyobraźnię. Wczułam się w nią już od pierwszej strony. A im głębiej w tekst, tym było bardzo emocjonalnie, przewrotnie, ekscytująco. Słodko, romantycznie kontra smutno i aż przerażająco. Ot, samo życie. Kreacja bohaterów również w punkt. Zarówno główna para, jak i ich przyjaciele. Wyraziści ale stanowiący całość świetnej grupy. Pierwsze spotkanie z twórczością autorki było jak najbardziej pozytywne. Dlatego też będę chciała przeczytać jej poprzednią powieść "Grzeczni chłopcy nie kradną staników". Jestem ogromnie ciekawa co tam wymyśliła dla stworzonych przez siebie postaci. Polecam

"Choć może nigdy mi nie wybaczy - i ma do tego pełne prawo - to musi usłyszeć, jak bardzo żałuję tego, że go oszukałam". "Frenemy. Przyjaciel czy wróg?" Lauren Price Patrząc na tytuł książki, wiedziałam, jak się potoczy. Jednak nie skreśliłam jej, bo chciałam się przekonać, jak autorka poprowadzi akcję. Opis książki od wydawcy wstawię wam w komentarzu, a tutaj dostaniecie od razu moją opinię. Jest to książka na pewno dla młodszych czytelników. Ukazuje ona trudności bycia nastolatkiem w czasach, gdzie większość ludzi wokół nas jest fałszywa i tylko czeka na nasze potknięcie. Główna bohaterka zostaje postawiona przed trudnym zadaniem - miała donosić na szkolnego "przestępcę". A w ramach tego miała dostać możliwość przyjęcia na wymarzone studia. No plan doskonały, szkoda tylko, że dla człowieka, który nie ma w sobie za grosz empatii i rozumu. Jak możecie się domyślić, przyjęła propozycję i zaczęła knuć plan. Czytając tę książkę, zastanawiałam się, jak duża ilość dzieci teraz mierzy się z podobnymi sytuacjami jak w tej książce. Gdzie rówieśnicy próbują im dopiec lub uprzykrzyć życie. Myślałam również o naszym głównym bohaterze, który, jak się okaże, po prostu dobrze udawał tego złego, a w pakiecie dał się podejść i pozwolił na zbliżenie się do niego. Książka idealnie pokazuje, że człowiek, który ma w sobie chociaż odrobinę rozumu, wie, że nie można iść do celu po trupach, bo źle się to skończy. Jest także przestrogą dla młodszych czytelników, do czego może doprowadzić źle dobrane towarzystwo, a już w szczególności takie, któremu trzeba się przypodobać, żeby w ogóle zaistnieć. Książę oceniam pozytywnie, napewno można z niej wiele wywnioskować a jednocześnie spędzić miło czas.

„Suma wszystkich strat. Jak ukształtowało cię dzieciństwo” autorstwa Anny Paluszak nie jest typowym poradnikiem. Nie znajdziesz w niej złotych środków na to, jak poradzić sobie ze sobą, swoimi reakcjami i sposobem bycia, ale znajdziesz w niej ogrom informacji o tym, co sprawiło, że jesteś dziś takim człowiekiem, a nie innym. Kiedyś również wydawało mi się, że mogę być kimkolwiek zechcę. Że mogę ot tak zmieniać swoje zachowanie, reakcje czy cechy charakteru. Z biegiem czasu zrozumiałam jednak, że nie do końca tak jest. Ta książka jeszcze dobitniej pokazała mi, że na to, jak dziś funkcjonuję w społeczeństwie, wpłynęło wiele różnych czynników. Anna Paluszak nie zanudza sztywnymi regułkami ani nie zarzuca czytelnika medycznym, trudnym żargonem. O stylach charakteru i o tym, co miało na nie wpływ, pisze prostym, przystępnym językiem, przedstawiając historie zwykłych ludzi. Na końcu książki znajdują się ciekawe ćwiczenia, które pozwalają czytelnikowi zajrzeć w głąb siebie, odpowiedzieć na ważne pytania i być może zrobić pierwszy krok w stronę istotnej zmiany. Polecam tę lekturę każdemu — nie po to, by rozdrapywać przeszłość, lecz po to, by lepiej zrozumieć siebie i… zacząć bardziej siebie kochać oraz akceptować.

Agnieszka ​Kozak w swojej najnowszej książce wychodzi od fundamentalnego pytania: Któż z nas nie marzy o byciu zobaczonym? W swojej analizie autorka bezlitośnie obnaża „trening”, jaki zafundował nam świat. To on nauczył nas, że samo istnienie to za mało - trzeba być „jakimś”, by zasłużyć na miejsce przy drugim człowieku. ​Główne tezy książki skupiają się na trzech filarach: ​Koniec z poprawianiem: prawdziwa bliskość zaczyna się tam, gdzie znika konieczność udowadniania swojej wartości. ​Bezpieczna więź: to relacja, która „wytrzyma napięcie” - nie dlatego, że jest idealna, ale dlatego, że jest oparta na prawdzie, a nie na dopasowywaniu się. ​Koszt autentyczności: autorka pokazuje, że choć gry pozwalają zaspokoić doraźne potrzeby, ich ukrytym kosztem jest rezygnacja z siebie. Jeśli znasz poprzednie książki autorki, ta będzie ich ukoronowaniem. Osobiście uwielbiam "Uwięzionych w słowach rodziców" i "Uwięzionych we własnej głowie". Polecam z ♥️ wszystkie książki tej autorki.