Recenzje

Zanim po raz pierwszy otworzyłam „Blade” spodziewałam się kolejnego lekkiego romansu z hokejem w tle, jakich wiele na półkach z literaturą Young Adult. Moje oczekiwania zostały jednak brutalnie, a zarazem pięknie zweryfikowane już po kilku rozdziałach. Ta książka to nie jest zwykła opowieść o nastolatkach; to bolesna, intymna i niesamowicie dojrzała podróż przez zakamarki ludzkiego cierpienia, którą autorka ubrała w mroźny klimat kanadyjskiego miasteczka. Od pierwszej strony wiedziałam, że mam do czynienia z historią, która nie tylko mnie poruszy, ale wręcz zostawi w mojej psychice trwały ślad. Akcja powieści przenosi nas do malowniczego, lecz przepełnionego chłodem Canmore w zachodniej Kanadzie, gdzie życie lokalnej społeczności kręci się wokół lodowiska, hokeja i łyżwiarstwa figurowego. Główna bohaterka, siedemnastoletnia Maeve LeBlanc, to dziewczyna, która opanowała do perfekcji sztukę bycia niewidzialną. Jej codzienność to nieustanna walka o przetrwanie w cieniu domowego piekła i próba ochrony chorego brata. Punktem zwrotnym staje się moment, w którym w jej starannie odizolowany świat wkracza ktoś, kto zamiast odwracać wzrok od jej smutku, postanawia go zrozumieć. To właśnie wtedy rozpoczyna się powolny proces kruszenia murów, które Maeve budowała wokół siebie przez lata, by nikt nie dostrzegł jej siniaków i złamanego serca. Największą siłą tej powieści są bez wątpienia bohaterowie, których Martyna wykreowała z niezwykłą starannością. Maeve nie jest papierową postacią, jej motywacje, lęk przed bliskością i instynkt opiekuńczy wobec brata są tak wiarygodne, że podczas lektury niemal fizycznie czułam jej ból.Z kolei męski protagonista, który z ogromną cierpliwością stara się dotrzeć do jej wnętrza, stanowi idealny kontrast dla brutalności, z jaką dziewczyna spotyka się na co dzień. Ich relacja rozwija się w tempie, które pozwala czytelnikowi uwierzyć w rodzące się uczucie, a dialogi brzmią naturalnie, oddając zagubienie i emocjonalny chaos towarzyszący dorastaniu w traumie. Autorka posługuje się językiem niezwykle plastycznym i emocjonalnym, potrafiąc za pomocą słów oddać zarówno chłód kanadyjskiej zimy, jak i duszny klimat domu, w którym panuje strach. „Blade” idealnie wpisuje się w nurt New Adult, ale robi to w sposób świeży, unikając wyświechtanych schematów. Choć sportowa otoczka mogłaby sugerować podobieństwo do popularnych zagranicznych serii, Martyna nadaje swojej historii unikalny, słowiański wręcz ciężar emocjonalny, mimo że osadza akcję za oceanem. Jeśli podobały Wam się historie, w których miłość jest ratunkiem, a nie tylko dodatkiem do fabuły, jak choćby w twórczości Colleen Hoover czy wczesnych powieściach z motywem „broken hero”, to w „Blade” poczujecie się jak w domu, choć będzie to dom pełen trudnych pytań o granice poświęcenia i sens przebaczenia. Podsumowując, powieść Martyny to perełka, która zachwyca konstrukcją świata i głębią psychologiczną postaci, choć jednocześnie rani swoją szczerością. Najmocniejszą stroną książki jest jej autentyczność w portretowaniu traumy, która nie znika za dotknięciem magicznej różdżki, lecz wymaga czasu i wsparcia. Jedyne, co mogłoby być dla niektórych wyzwaniem, to bardzo gęsty, przytłaczający momentami klimat, ale to właśnie on czyni tę lekturę tak wyjątkową.

𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀 - “𝐃𝐳𝐢𝐞𝐧𝐧𝐢𝐤 𝐍𝐞𝐥“ 𝐀𝐥𝐞𝐧𝐚 𝐂𝐡𝐚𝐜𝐨𝐤 4.5/5⭐ „Dziennik Nel” jest książką, której naprawdę potrzebowałam w tym miesiącu, bo był to miesiąc pełen zawirowań, pełen załamań. Działo się bardzo dużo rzeczy, a ta książka pozwoliła mi zatrzymać się na chwilę i pomyśleć tak naprawdę o sobie. O tym, że każdy ma czasami gorszy czas, czy przechodzi przez uzależnienia, traumy i że jest to całkowicie normalne. Czytając „Dziennik Nel” uświadomiłam sobie, że może faktycznie fajnie spróbować też napisać swój dziennik, żeby zobaczyć, jak za rok będzie inaczej w moim życiu, czy coś się zmieni, że jest szansa na to światełko w tunelu. Podobało mi się też mega, że były sceny, które nie były pokazane w filmie. Takie trochę backstory Nel, trochę bardziej poznaliśmy pewne postacie i bardziej wczułam się nawet w klimat tego filmu, gdy już przeczytałam „Dziennik Nel” i obejrzałam sobie od nowa „Pieprzyć Mickiewicza”. Uważam, że wykonali oni świetną robotę, bo ta książka naprawdę jest w stanie pomóc niektórym zagubionym ludziom odnaleźć swój kawałek na ziemi, swoich ludzi i dać szansę na lepsze jutro, że nie jesteśmy tylko numerkami i nie jesteśmy tylko poddawani schematom, kodom, wzorom, którymi dyktuje bezduszny program komputerowy i nie musimy według nich również postępować, że czasami naprawdę warto się postawić i zmienić swoje życie. I czasami, tak w przypadku Nel, robimy to dopiero, gdy już jesteśmy na granicy swojego życia, gdzie już praktycznie walka z tym światem się zakończyła. Ale myślę, że ja przez to zrozumiałam, że to jest już ten moment, żeby podjąć naprawdę tylko te działania, które są o mnie, które świadczą o mnie, które pomogą mi, bo da się być egoistą, ale uważam, że i tak najważniejszą osobą w naszym życiu powinniśmy być my sami dla siebie, bo jedyną osobą, która spędza czas cały czas ze mną, jestem ja. I pokazała mi to właśnie Nel, że bywa gorzej, bywa źle, ale nie warto się poddawać. No i że czasami na naszej drodze stanie wysoki, uroczy, mądry chłopak zwany Dante i zawróci nasz świat, ale też pokaże, że może być kolorowo, że może być pięknie, że nie musimy się chować, że możemy być po prostu sobą. I uważam, że ta książka jest naprawdę świetna i czekam na kolejne kontynuacje „Dziennika Nel” z drugiego, z trzeciego filmu, chociaż też bardzo chciałabym poznać myśli Dantego podczas tych filmów, dlatego jestem ciekawa, co zrobi z tym wydawnictwo Beya. By the way, nie wiem, czy widzieliście, trochę dużą zmianę feedu, ale mi się bardzo podoba, zobaczymy jak dalej. 

Dzień dobry 💚 "Do wesela się zagoi" to kolejna cudowna historia z pod pióra autorki Ludki Skrzydlewskiej. Jest to emocjonalny romans z motywem slow burn osadzony w małym miasteczku Silver Springs. Historia koncentruje się na przygotowaniu ślubu przyjaciół głównym bohaterów. Tym razem autorka opowiada nam o relacji Sutton i Hugh, którzy tymczasowo za sobą nie przepadają, lecz wkrótce połączy ich głębokie i piękne uczucie. Lubię takie ciepłe i klimatyczne historię. Główna bohaterka Sutton jest samotną matką. Podziwiam ją. Jest silną kobietą. Wychowuje sama córeczkę, która jest jej promyczkiem słońca. Nie boi się pracy. Pracuje wszędzie tam, gdzie się da. Natomiast Hugh to zupełnie inna bajka. Poukładany i zdystansowany do całego świata. Skupiony przede wszystkich na pracy. Ona jest charyzmatyczna. On uporządkowany. Ja jestem zakochana w tej historii. Była fenomenalna. Dialogi brzmią naturalnie. Mają dobrą dynamikę. A humor pojawia się, gdy najmniej się go spodziewamy, aby rozładować napięcie i podtrzymać atmosferę. Bohaterowie są wiarygodni. Ich uczucie rozwija się w swoim tempie. Bardzo naturalnie i bez pośpiechu, ale za to z nutką pikanterii. Jeśli lubicie historię o samotnym macierzyństwie, zaufaniu i o uzdrawiającej sile miłości to ta książka jest dla was idealna. 

Mallory Morrigan w dniu osiemnastych urodzin zmienia swoje życie o 180 stopni. Przeprowadza się do ojca, który jest płatnym zabójcą na zlecenie, a ona planuje pójść w jego ślady. Wchodzi do świata pełnego brutalności, tajemnic i miejsca, gdzie każdy wybór niesie za sobą konsekwencje. Mallory to bohaterka, która jest pełna sprzeczności - z jednej strony silna, a z drugiej krucha i zraniona. Do tego musi mierzyć się z demonami przeszłości, które nie dają jej spokoju. Azrael Murray wprowadza w życie bohaterki coraz więcej zamieszania i chaosu. Jest postacią bardzo zamkniętą w sobie, przez co naprawdę mało o nim wiemy, co jeszcze bardziej budzi ciekawość, a momentami przez swoje zachowania nawet spory niepokój. Ma w sobie coś przyciągającego, dzięki czemu czytelnik chce dowiedzieć się o nim jeszcze więcej.

Możesz więcej! O tym, że tylko życie w pełni przynosi spełnienie” to książka, która daje do myślenia i motywuje do działania. Na minus - skład. Tekst jest nierówno rozłożony, różne akapity, dziwne odstępy od marginesów, przez co momentami czyta się ją mniej komfortowo. Na szczęście treść się broni. To nie jest pusta motywacja, tylko sensowne refleksje o życiu na własnych zasadach, wychodzeniu ze schematów i szukaniu swojego kierunku. Daje impuls, żeby coś zmienić, ale bez nachalnego „musisz”. Krótko: forma trochę przeszkadza, ale treść zdecydowanie na plus i zostaje w głowie.