Recenzje
Making Faces
W Hannah Lake żyje sobie beztrosko piątka młodych przyjaciół, bardzo dobrych zapaśników: Ambrose, Jesse, Beans, Paulie i Grant. Jest jeszcze Bailey, chory na dystrofię mięśniową syn trenera, który trzyma się z chłopakami oraz jego kuzynka a zarazem najlepsza przyjaciółka - Fern, przeciętna rudowłosa dziewczyna, która opiekuje się Baileyem i od najmłodszych lat podkochuje się w Ambrosie Youngu, przystojnym chłopaku, za którym szaleją dziewczyny. Fern cierpi na syndrom brzydkiego kaczątka, wie, że jest mało atrakcyjna, a jej rude kręcone włosy i piegi nigdy nie przyciągnęły uwagi żadnego chłopaka. Kiedy we wrześniu 2001 r ma miejsce zamach na WTC, Ambrose wraz z przyjaciółmi wstępują do wojska i od razu zostają wysłani do Iraku. Jednak z wojny żywy wraca tylko Ambrose. Ciężko ranny, z oszpeconą twarzą, która została zmasakrowana przez bombę nie jest już dawnym Ambrosem - wesołym zapaśnikiem o pięknej twarzy. Teraz przypomina zeszpeconego potwora, który żyje zamknięty we własnej skorupie i zmaga się z poczuciem winy. Fern jest zdeterminowana, by przywrócić chłopakowi dawną wiarę i wyeliminować jego poczucie beznadziejności i brzydoty. Fern chce udowodnić Ambrosowi, że jego twarz wcale nie jest dla niej najważniejsza. Tylko czy chłopak jest gotowy przyjąć uczucie dziewczyny, którą kiedyś odtrącił?
Jest we mnie wciąż tyle uczuć i myśli, że nie wiem od czego zacząć. Ileż ja łez wylałam nad tą historią! "Making faces" to prosto, ale genialnie napisana przepiękna powieść, która na bardzo długo zapada w pamięci. Serwuje całą gamę różnorodnych emocji, sprawiając, że z oczu płyną łzy smutku, łzy wzruszenia i łzy radości. A wszystkiemu towarzyszy ogromny podziw i szacunek dla bohaterów.
O samych bohaterach można mówić wiele. Autorka wykreowała wspaniałych bohaterów, którzy nie pozostają czytelnikowi obojętnymi. Ich cudowne charaktery sprawiają, że czytelnik chce być tacy, jak bohaterowie - naturalnie piękni i dobrzy. Nie tylko Fern, Ambrose i Bailey, ale także bohaterowie drugoplanowi jak ojciec Ambrosa, rodzice Fern i Baileya oraz ich przyjaciele - wszyscy stali się moją jedną wielką rodziną, której nie chciałam opuszczać zamykając ostatnią stronę książki.
Po skończonej lekturze jeszcze długo tuliłam książkę do serca, jakbym wierzyła, że w ten sposób całe jej piękno i ciepło wsiąknie we mnie.
"Making faces" to powieść z bogatym przesłaniem, odkrywająca wiele prawd o człowieku, jego skrytych pragnieniach, obawach i radzeniu sobie z trudnymi zmianami w życiu. Uczy pokory, uświadamiając, że wszystko dzieje się po coś a każda tragedia ma również zbawienne skutki. Tak naprawdę dopiero, gdy Ambrose oślepł na jedno oko dostrzegł piękno Fern. Piękno, które wypływało z jej serca.
Historia bohaterów ukazuje również jak piękna jest siła bezwarunkowej przyjaźni. Przyjaźni, która zdolna jest do największego poświęcenia - do tego, by oddać życie.
"Making faces" to wyjątkowa pod każdym względem książka, która warta jest tego, by poświęcić jej czas. Po jej przeczytaniu czytelnik ma ochotę otworzyć pierwszą stronę i przeżyć tę piękną historię jeszcze raz. To historia, która pomimo wielu tragedii, jakie mają miejsce w życiu bohaterów, koi serce czytelnika. Wypełnia wszystkim, co najlepsze, gwarantując wspaniałe emocje i zapadając w pamięci na bardzo długo. Jestem szczęśliwa, że dane mi było poznać tak wartościowych bohaterów i przeżywać wraz z nimi ich tragedie i radości.
tworze-czytam-fotografuje.blogspot.com Zuzanna Prochasek; 2017-04-23
Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy
„Moskiewcy diggerzy wiedzą niemal wszystko o sekretach podziemnej Moskwy. Znają tajemnicę Metra-2 i schronów Stalina. Jednak niechętnie dzielą się tą wiedzą z innymi. Na szczęście paru diggerów zna mój przyjaciel i przewodnik (…), który nieraz się z nimi zapuszczał w mroczne korytarze podziemnego labiryntu (…)” – te słowa zachęcające nie tylko do odwiedzin moskiewskich podziemi, ale i do eksplorowania samego miasta i chłonięcia jego specyficznej atmosfery, kieruje do czytelnika Maciej Jastrzębski.
Rzutki dziennikarz, wieloletni współpracownik Polskiego Radia i korespondent zagraniczny, jak nikt inny potrafi opowiadać o swojej pracy i miejscu, w którym przyszło mu żyć. Jego Moskwa jest nieoczywista, pełna sprzeczności, osnuta legendami, które po dziś dzień wywierają wpływ na codzienność mieszkańców miasta i na jego rozwój. Wyrazem jego fascynacji miastem z jego bogatą historią i tajemnicami oraz ludźmi, jest opublikowana nakładem Wydawnictwa Helion książka „Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy”. To pozycja dla wszystkich lubiących intrygujące historie o reportażowej formie, choć mocno naznaczonej światem legend. To lektura dla podróżników, socjologów, ludzi kochających Matuszkę Rossiję mimo licznych jej wad.
Jastrzębski wprowadza nas w klimat książki, przywołując starą legendę, jedną z wielu dotyczących Moskwy. Ponoć burzliwe dzieje miasta i wszystkie klęski oraz nieszczęścia są wynikiem zuchwałego czynu, jakiego dopuścił się kniaź rostowsko-suzdalski Jurij Dołgorukij, wielki książę kijowski. Z tajemniczej podziemnej świątyni Jariły zabrał leżący na ołtarzu nóż, ściągając na siebie i na Moskwę gniew pradawnych bogów… Patrząc na dzieje miasta można się zastanowić, czy to tylko legenda.
Moskwa tętni życiem, ale i zaskakuje swoją różnorodnością i kontrastami. Widać je również na kartach książki Jastrzebskiego, który daleki jest od koloryzowania rzeczywistości. Zgłębia on (dosłownie) ulice miasta, sięgając do fantastycznych, a niekiedy upiornych historii, przygląda się też życiu toczącemu się na powierzchni, choć raczej mowa tu o marnej egzystencji.
Razem z autorem poszukiwać będziemy biblioteki Iwana Groźnego, zwanej Liberią, zapuszczamy się do starych schronów, odkrywamy fascynację metrem, które gwarantuje nie tylko szybką podróż, ale niezwykle doznania estetyczne i możliwość podziwiania fresków czy rzeźb. Słuchamy opowieści o Metrze-2, czyli tajnych liniach moskiewskiego metra, poznajemy też legendy o placu Maneżowym i wybuchających na nim pożarach. A wszystko to przesiąknięte jest tajemnicą graniczącą z mistycyzmem. Nie bez przyczyny Rosjanie wydają miliardy dolarów na usługi wróżek, jasnowidzów i znachorów, skoro sama Moskwa spowita jest w niedopowiedzenia, które łatwo można wytłumaczyć działaniem sił nadprzyrodzonych. A może Moskwa jest taka dlatego, że to jej mieszkańcy wciąż czują silną potrzebę odwoływania się do sił wyższych?
Odpowiedzi na to pytanie możemy poszukać w znakomitej książce „Rubinowe oczy Kremla”, która pozwala nieco inaczej spojrzeć na miasto, które można albo kochać, albo darzyć nienawiścią. Doskonała kreacja słowa, wspaniale prowadzona opowieść znamionuje rękę mistrza – z tej strony autor dał się już poznać za sprawą wcześniejszych publikacji – i wypada sobie tylko życzyć kolejnej, tak dobrej książki. A zanim znajdzie się na rynku, zawsze możemy wybrać się do Moskwy, powędrować krętymi uliczkami tworzącymi swoisty labirynt miejski, a nawet zwiedzić podziemia wraz z diggerami. I wszystko to w towarzystwie Jastrzębskiego a raczej jego książki.
QulturaSlowa Justyna Gul; 2017-05-19
Nawyk wytrwałości. Jak go wykształcić metodą małych kroków
Kłopoty z wytrwałością? Prezentowana książka stara się podać rozwiązanie dla tego problemu. Remedium ma być strategia małych kroków. Ale czy recenzowana pozycja robi to z powodzeniem?
Strategia ta opiera się na podzieleniu dużego zadania na mniejsze etapy i konsekwentną ich realizację. Niestety, wcale nie jest to takie łatwe w praktyce. Jak to zwykle bywa, w prostych koncepcjach, diabeł tkwi w szczegółach.
W pierwszej części książki, autorka stara się wytłumaczyć, dlaczego jesteśmy tak bardzo niekonsekwentni i często nie potrafimy rozpocząć, bądź też zakończyć pewnych, często istotnych, działań. Ta część zawiera opis problemów takich jak wieczne odkładanie wszystkiego w czasie lub paraliżujący strach przed przystąpieniem do pracy, czy też nadmierny zapał i entuzjazm.
W kolejnym rozdziale możemy zapoznać się ze strategią małych kroków, która ma być sposobem na wykorzenienie starych, złych nawyków, a zarazem wprowadzenie nowych, umożliwiających konsekwentną realizację naszych planów. Na plus należy zaliczyć fakt, że znajdują się tutaj przykłady najczęściej napotykanych problemów, takich jak chociażby stopniowa utrata motywacji.
Kolejne rozdziały poświęcone są różnym aspektom życia, w których możemy z powodzeniem zastosować proponowaną przez autorkę strategię małych kroków. Są one kolejno poświęcone nałogom, dbaniu o ciało, rozwojowi zawodowemu i szczęśliwym związkom.
Muszę nieco krytycznie odnieść się do rozdziału dotyczącego idealnego ciała, a konkretnie do zawartych tam porad żywnościowych. Autorka prezentuje tam konkretny plan żywienia, polecając go jako sposób na zrzucenie zbędnych kilogramów. Na co dzień współpracuję między innymi z psychodietetykami i zawsze zalecają oni indywidualne podejście do problemu i jego diagnostykę. Oczywistym jest, że nawet najlepsza książka nie zastąpi indywidualnej konsultacji, jednak zarówno w rozdziale poświęconym nałogom, jak i idealnemu ciału brakuje tego typu informacji.
Jeśli już piszę o słabszych momentach książki, to wspomnę, że czasem brakuje w niej dokładniejszych opisów technik.
Autorka zaleca między innymi relaksację i wizualizację. Rzeczy te nie są oczywiste dla wszystkich, a nawet osoby doświadczone powinny aktualizować swoją wiedzę w tym zakresie. Sam pamiętam swoje zdziwienie, gdy zapoznałem się z wynikami badań angielskich uczonych, które wykazały, że wizualizacja polegająca tylko i wyłącznie na fantazjowaniu na temat osiągnięcia sukcesu, zmniejsza realną szansę na jego rzeczywiste osiągnięcie.
Z drugiej jednak strony bardzo przypadł mi do gustu zestaw ćwiczeń zaprezentowany w rozdziale poświęconym związkom. To jedna z mocniejszych stron książki i aż prosiło by się o więcej tego typu zestawów ćwiczeń. Pozwalają one na skuteczną zmianę złych nawyków i pracę nad relacjami nie tylko z partnerem, ale też ze wszystkimi otaczającymi nas ludźmi. Dzięki temu książka nabiera charakteru warsztatowego i zyskuje walory terapeutyczne.
Rozdziały poświęcone rozwojowi zawodowemu i budowaniu zdrowych relacji z ludźmi są najmocniejszymi w całej książce i zawierają wiele przydatnych porad.
Książka jest też okraszona licznymi, inspirującymi cytatami, niczym ciasto rodzynkami. Dzięki takiemu zabiegowi nie “zapychamy” się tekstem tak szybko i mamy ochotę na kolejny kawałek. Innymi słowy, książkę czyta się lekko.
Podsumowując, książka jest pozycją udaną, pomimo tego, że mogłaby być nieco bardziej szczegółowa. Wydaje mi się, że dobrze spełnia swoje zadanie i można ją polecić zarówno osobom początkującym, jak i tym, które już znają strategię małych kroków.
opsychologii.pl Marcin Kaźmierczak; 2017-04-28
Kurza twarz! Przeklinanka kolorowanka antystresowa
Wydaje mi się, że w ostatnim czasie nieco poszły w zapomnienie kolorowanki dla dorosłych, tzw. kolorowanki antystresowe. Już nie atakują z każdych stron posty dotyczące tych publikacji. Osobiście nieco nad tym ubolewam, ponieważ lubię oglądać, w jaki sposób i jaką techniką, inni wykańczają swoje obrazki. Każdy bowiem ma własną interpretację, technikę i używa różniących się od pozostałych barw, przez co jeden szkic zyskuje zupełnie inną odsłonę. Mam nadziej, że niebawem Wydawnictwa oddadzą w nasze ręce kolejne pozycje godne uwagi, a być może jeszcze nas czymś zaskoczą?
Tymczasem chciałabym napisać kilka słów na temat kolorowanki, która przeznaczona jest tylko i wyłącznie dla dorosłych. Wszystko przez to, że szkicom towarzyszą wulgaryzmy, nie są to nazbyt mocne słowa, niemniej, uważam, że dzieci nie powinny sięgać po tę książkę.
Uważam, że należy się plus za pomysłowość, bo przyznajcie, czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jak można zobrazować dane przekleństwo? Prawdopodobnie nie. W tej książce autorka przedstawiła swoje wyobrażenia, jak na przykład może wyglądać: „o w mordę jeża”, czy „do jasnej ciasnej”.
Zapewne autorka musiała włożyć wiele pracy, aby książka nabyła swój ostateczny kształt. Niemniej same rysunki wyglądają tak, jakby były rysowane gdzieś na kolanie, bądź rączką pierwszoklasisty. Niewątpliwie autorka ma bardzo swobodny styl. Atutem w tym przypadku jest to, że jeśli już ktoś wyjedzie kredką za linię, nie narobi większych szkód.
Od strony technicznej: Wymiar książki to: 20x23cm. Kolorowanka posiada miękką okładkę ze skrzydełkami. Składa się z 104 stron, kartki są klejone, ale nie wypadają, a niestety w innych przypadkach tak się zdarzało. Papier jest gładki, jednak kartki nie są zbyt grube, dlatego rysunki pokolorowane kredkami nie przebijają na drugą stronę, ale mazaki, niestety tak, przez co niszczą szkic na stronie poprzedniej. Część rysunków jest na białym tle, a pozostałe na czarnym. Niektóre szkice należy samemu wykończyć, w niektórych przypadkach wypada coś wpisać. Jest też dołączony „Dodatek dla kinomaniaków, czyli subiektywny przegląd cytatów filmowych” – tutaj należy odgadnąć, z jakiego filmu pochodzi podany cytat – w tym przypadku brak jest wulgaryzmów.
Reasumując: Jak zwykle przy tego typu publikacjach można zaszaleć z kreatywnością. Kolorowanka Joanny Star Czupryniak jest oryginalną pozycją, która z pewnością pomoże rozładować napięcie. Uważam, że zachwyci osoby dorosłe z poczuciem humoru.
Nhoryzonty.blogspot.com Magnolia044; 2017-05-22
Przyrodni brat
Elec i Greta to dwójka nastolatków, czujących do siebie pożądanie, ale jest jeden problem - są swoim przyrodnim rodzeństwem. Dlatego też miłość zostaje tępiona przez nienawiść. Ale czy na pewno? Czy będą potrafili to zniszczyć? Czy po latach pozwolą sobie na skosztowanie "zakazanego owocu"?
Moim zdaniem książka "Przyrodni brat" jest fascynująca i poruszająca. Zawarta w niej historia pokazuje czytelnikowi jak wiele trzeba poświęcić by zdusić w sobie kiełkujące uczucie, gdyż jest ono zakazane.
Zakazana relacja prowadzi nas przez dobre, ale również złe momenty. Prowadzi ona nas w wir emocji, które odczuwamy na własnej skórze, gdyż książka bardzo pobudza czytelniczą wyobraźnię oraz porusza uczuciową nić.
Jak dla mnie historie tą powinien przeczytać się każdy, kto nie boi się poczuć jak zakazany owoc oraz każdy, kto zniesie lawinę uczuć, która dopada już od pierwszego rozdziału.
Sama nie potrafiłam się zabrać za napisanie natychmiastowej recenzji, gdyż ciągle odczuwam to, co przeżyli bohaterowie. Swoimi wyczynami poruszyli mnie dogłębnie i bardzo żałuję, że ich historia tak szybko się skończyła.
Podsumowując Elec i Greta zrobili krok do zniszczenia, ale również krok do oczyszczenia, a także pokazali, że "zakazanego owocu" można spróbować.
rudablondynkarecenzuje.blogspot.com Andżelika Arendarska; 2017-05-19