ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Płytki umysł. Jak internet wpływa na nasz mózg

Neuroplastyczność mózgu od dawna nie jest już nowym pojęciem, jednak nie wszyscy jeszcze są świadomi tego, że nasz mózg może się zmieniać, nawet kiedy jesteśmy dorośli. Jak pokazuje Nicholas Carr każda nowa technologia, począwszy od zegara czy druku, a skończywszy na internecie, realnie wpłynęła na nasz mózg i procesy myślowe. Każde z tych mediów pozwalało rozwijać pewne zdolności poznawcze, jednak nierzadko kosztem innych. Dlaczego płytki umysł? Jak pokazują badania przytoczone w książce, poprzez nadmierne spędzanie czasu w internecie, zmienia się nasz sposób przetwarzania treści. Czytanie na ekranie monitora wpływa na stopień koncentracji (szczególnie jeśli chodzi o dłuższe teksty) oraz na głębokość przetwarzania informacji. Również wielozadaniowość, do niedawna tak zachwalana, okazuje się mieć wiele negatywnych skutków, począwszy od niezdolności do głębokiej refleksji nad tekstem, a skończywszy nawet na zmniejszeniu kreatywności. Nicholas Carr jest amerykańskim pisarzem popularnonaukowym, a jego Płytki umysł był nominowany w 2011r. do nagrody Pulitzera. I nie ma się czemu dziwić, ponieważ jest to książka bardzo merytoryczna, o bogatym podłożu naukowym i pozbawiona subiektywnej demonizacji internetu czy komputerów, jaką możemy znaleźć w wielu innych książkach (chociażby Cyfrowej demencji Manfreda Spitzera). Internet ma nieocenioną liczbę zalet, jednak jako jego stali użytkownicy, powinniśmy być również świadomi jakie konsekwencje niesie ze sobą jego użytkowanie. Dlatego książka ta jest obowiązkową lekturą dla każdego z nas.
Opętani Czytaniem ALEKSANDRA KOSIARCZYK; 2017-05-25

Dręczyciel

Tate i Jared znają się od dzieciństwa i zawsze byli sobie niezwykle bliscy. Dziewczynie zawsze wydawało się, że łącząca ich przyjaźń przetrwa wszelkie przeciwności losu oraz będzie trwać wiele lat. W pewne wakacje Jared postanawia spędzić wakacje u swojego ojca, z którym nie utrzymywał wcześniej kontaktu. Chłopak wraca jednak od niego zupełnie odmieniony i w pod żadnym względem nie przypomina już człowieka, jakim był kiedyś. Z dnia na dzień jego zachowanie w stosunku do Tate diametralnie się zmienia i bez żadnego wyraźnego powodu zaczyna dręczyć dziewczynę. Dziewczyna nigdy nie podejrzewała, że chłopak którego zawsze uważała za najlepszego przyjaciela może zadać jej tak wiele bólu. Co tak naprawdę wydarzyło się w wakacje? Oraz dlaczego chłopak wydaje się szczerze nienawidzić Tate? Jared nigdy nie miał łatwego startu w życiu i już od najmłodszych lat musiał mierzyć się z wieloma trudnościami. Jego matka miała poważny problem z alkoholem i nigdy nie poświęcała mu odpowiednio dużo uwagi. Nic nie było jednak w stanie przygotować go na to, co los trzymał dla niego w zanadrzu. Tamte wakacje bezpowrotnie oddarły go ze wszelkiej beztroski oraz odcisnęły na nim ogromne piętno. Całe szczęście wyparowało z jego życia jak za dotknięciem magicznej różdżki i chłopak nie potrafił już być tą osobą, co kiedyś. W jednej chwili z pogodnego czternastolatka Jared przeobraził się w prześladowcę, który za wszelką cenę pragnie uczynić z życia Tate prawdziwe piekło. Czy chłopakowi uda się zapanować nad ogarniającym go mrokiem? Tate ucieka na rok do Paryża, dzięki czemu choć na chwilę może uwolnić się od nieustających upokorzeń, jakich doznawała ze strony Jareda. Po powrocie w rodzinne strony dziewczyna nie zamierza już być tą potulną oraz zaszczutą dziewczynką, jaką była kiedyś. Tate odnalazła w końcu w sobie odwagę, by stawić czoła swojemu prześladowcy oraz odpłacić mu pięknym za nadobne. Pełna determinacji postanawia raz na zawsze wyjaśnić wszystkie niejasności oraz zamknąć ten niezwykle bolesny rozdział w jej życiu. Jakich tajemnic Jared tak pilnie strzeże? Czy pomimo wszystkiego uda im się kiedykolwiek zakopać topór wojenny oraz odzyskać to, co kiedyś ich łączyło? Jak zakończy się ta historia? „Dręczyciel” to książka obok której po prostu nie można przejść obojętnie! Stworzona przez autorkę historia uzależnia już od pierwszej strony i nie pozwala o sobie zapomnieć przez bardzo długi czas. To, co najbardziej urzekło mnie w tej opowieści to niezwykli bohaterowie, dzięki którym czytelnik nie może się nudzić choćby przez chwilę. Ich ciągłe docinki oraz przepychanki niejednokrotnie wywołują szeroki uśmiech na twarzy oraz dostarczają ogromnej rozrywki. Czytanie tej książki można porównać do jazdy bez trzymanki. Gdy już nam się wydaje, że wszystko wraca na odpowiednie tory, wydarzenia przyjmują niespodziewany obrót. Autorka zdecydowanie potrafi budować napięcie, przez co czytelnik choćby na chwilę nie może oderwać się od tej książki. Muszę przyznać, że z ogromnym zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów, dzięki którym bardzo mile spędziłam wolne popołudnie. Historia Tate oraz Jareda jest pełna mroku, pożądania oraz starannie skrywanych tajemnic, które w połączeniu tworzą prawdziwą mieszankę wybuchową. Autorka pokazuje, jak cienka potrafi być czasami granica pomiędzy miłością, a nienawiścią oraz zmusza czytelników do głębszej refleksji. Na takie książki zdecydowanie warto czekać. Gorąco polecam!
Addictedtobooksstories.blogspot.com Aleksandra Szałek; 2017-05-08

Making Faces

W małym, cichym miasteczku mieszkała grupa przyjaciół. Wśród nich Ambrose Young – błyskotliwy i śmiały, młody zapaśnik ze sporymi szansami na sportową karierę. Nic dziwnego, że nie zwrócił uwagi na Fern Taylor. Zawsze miła i pogodna, nie rzucała się w oczy. Nie zauważył, że obdarzyła go uczuciem szczerym i silnym – to dla niego za mało. Ich wspólna historia mogłaby nigdy nie powstać, gdyby pewnego dnia nie wybuchła wojna. Ambrose wraz z czterema przyjaciółmi z miasteczka wyruszył do Iraku. Wrócił sam, ciężko ranny. Stracił nadzieję, ale nie Fern. Jej uczucie do niego wciąż trwało, choć już wkrótce okazało się, że miłość do mężczyzny ze złamaną duszą nie jest prosta. (Opis okładkowy) „Making faces” to moje trzecie i mam nadzieje, nie ostatnie spotkanie z Amy Harmon. W Polsce póki co dostępne są trzy tytuły. Jakiś czas temu pisałam wam o „Prawie Mojżesza” oraz „Pieśni Dawida”. Ten tytuł różni się jednak od nich. Już śpieszę z wyjaśnieniem. Narratorem jest ktoś trzeci. Nie mówi w książce żaden bohater, tak jak w przypadku wspomnianych pozycji. Rozdziały zatytułowane są w nawiązaniu do ich treści. Autorka wciąż wykazuje się lekkością pióra. Bohaterowie są rzeczywiści. Idealni w swej nieidealności. Czytając historie Fern oraz Ambrosa poznajemy też innych cudownych bohaterów. Ok, nie wszyscy są cudowni. Jednak ta powieść bez Baileya nie byłaby tak piękna. Przyjaźń między nim, a dziewczyną jest niezwykła. Bailey jest takim słoneczkiem, nie tylko dla bohaterów, a również dla czytelników. Dość liczne retrospekcje pomagają w lepszym zrozumieniu emocji młodych ludzi. Na szczęście nie wprowadzają zamieszania. Zaczynając czytać „Making faces” bohaterowie kończą szkołę średnią. W trakcie są dosyć spore przeskoki czasowe. Spędzamy w tym małym miasteczku kilka lat. Widzimy jak nastolatkowie zmieniają się w dojrzałe osoby. Miłość Fern dojrzewa tak samo jak kobieta. Na szczęście w porę Ambrose uświadamia sobie, że odwzajemnia jej uczucia. Może nie tyle sobie uświadamia, ile pozwala sobie na emocje. Ich przyszłość nie jest taka oczywista. Na drodze do szczęścia spotkają jeszcze wiele przeszkód. Cały czas muszą też radzić sobie z traumami i żałobą. Życie nie jest łatwe. Czy miłość przezwycięży demony? Historia, którą stworzyła Amy Harmon niesie nadzieje. Pokazuje, że brzydota może być piękna. Udowadnia, że w życiu najważniejsze jest życie w zgodzie ze sobą. Przypomina, że miłość jest najważniejsza. Piękna, wzruszająca i zapadająca w pamięć. Osobiście nie mogę doczekać się innych powieści. Chciałabym więcej i więcej. Autorka potrafi zaczarować. Na pewno jeszcze nie raz wrócę do tego tytułu. Serdecznie wszystkim polecam.
Lottaczyta.com.pl Karolina Krakowiak; 2017-05-11

Praca 2.0. Nie ukryjesz się przed rewolucją rynku pracy

Zanim zaczęłam czytać książkę „Praca 2.0” dr Sergiusza Prokurata, pokusiłam się o przeczytanie kilku opinii w internecie na jej temat. Książka wzbudza wiele emocji, jedni ją kochają, inni krytykują. Tak się składa, że tematyka nowych technologii, wirtualizacji przedsiębiorstw, globalizacji i nowoczesnych organizacji jest mi bardzo bliska. Zagłębiałam ją również przy okazji pisania mojej pracy magisterskiej kilka lat temu. I mimo że książka należy do dziedziny specjalistycznych, pełno w niej wykresów i danych statystycznych, to chwilami czytałam ją z wypiekami na twarzy. Autor przedstawia bardzo skrajną wizję świata, w jakim przyjdzie nam żyć w niedalekiej przyszłości. Dla jednych może ona się wydawać kontrowersyjna, jakby rodem z filmów science-fiction albo przynajmniej z „Jetsonów” – mojej ulubionej bajki z dzieciństwa. Ja natomiast uważam, że w tym właśnie kierunku zmierza nasza codzienność. I mnie się to podoba. Czas wyzwań Praca 2.0 oferuje idealne warunki dla freelancerów. Kończy się era społeczeństwa przemysłowego, ustępując miejsca gospodarce opartej na wiedzy. Teraz to nie firma-pracodawca definiuje człowieka, ale jego umiejętności. Dlatego tak ważne staje się budowanie swojej marki, szczególnie w mediach społecznościowych, które coraz częściej są źródłem informacji headhunterów i potencjalnych współpracowników. Świat 2.0 to czas wyzwań, inwestycji w siebie i własny rozwój. Bowiem w cenie nie są już zdobyte tytuły, ukończone szkoły i imponujące CV, ale rzeczywiste umiejętności, praktyczna wiedza i to, co naprawdę możesz zaoferować swojemu pracodawcy. Niestety te umiejętności ciężko jest pozyskać w formalnym procesie edukacji, dlatego tak ważny staje się rozwój we własnym zakresie. Kultura 2.0 Świat 2.0 jest niematerialną, wirtualną rzeczywistością, która uzupełnia, a nawet stopniowo zastępuje tradycyjne realia. Czytamy e-booki zamiast książek, nie kupujemy płyt, tylko słuchamy ich on-line, oglądamy szkolenia przez internet i prowadzimy biznesy bez wychodzenia z domu. Dzięki cyfryzacji produktów i usług mamy możliwość przetwarzania ich bez ograniczeń ilościowych i zbędnych kosztów. Traci tutaj sens stare dobre prawo podaży i popytu, bo ich podaż nigdy się nie kończy. Wszystko się zmienia. Niektóry krytykują kulturę zrodzoną z nowej internetowej rzeczywistości, twierdząc że prowadzi ona do utraty szacunku dla „prawdziwej” kultury. W końcu w internecie każdy może nazwać się artystą. To właśnie kwintesencja pozytywnych i negatywnych skutków globalizacji. Jednak niezależnie od naszych poglądów na ten temat, świat 2.0 obejmie wszystko i wszystkich, pozostaje nam więc pogodzić się z tym i korzystać z dobrodziejstw nowej rzeczywistości. Sergiusz Prokurat w swojej książce poddaje analizie rzeczywistość gospodarki i rynku pracy XXI wieku. Jego poglądy są jednoznaczne – wszystko zmierza ku cyfryzacji, nowe technologie wkraczają w kolejne obszary naszego życia i nie da się przed tym uciec. Ale z drugiej strony, czemu mielibyśmy chcieć uciekać? Jedno jest pewne. Przed nami bardzo ciekawa przyszłość, rynek pracy bogaty w wiele szans i możliwości, ale tylko dla tych, którzy są na to gotowi. „Praca 2.0” to potężna dawka wiedzy na temat panujących realiów i tego, co czeka tuż za rogiem, bo przyszłość jeszcze nigdy nie była tak blisko. Niestety jest też druga strona medalu. Nowoczesne maszyny, samosterujące samochody, komputery i roboty powoli wypierają niektóre zawody. Ludzie wykonujący rutynowe obowiązki zastępowani są przez automatyczne taśmy produkcyjne i kasy samoobsługowe. Dlatego teraz jedyną szansą, by odnieść sukces będzie odnalezienie swego miejsca w świecie 2.0. Nauczenie się czegoś, co jest w cenie, stworzenie swojej tożsamości. Rynek pracy 2.0 to miejsce dla ludzi kreatywnych, podążających za pasją i dążących do zawodowego spełnienia. To czas ekspertów, wąskich specjalizacji, blogowania i dzielenia się wiedzą. Nie wszystko da się zastąpić maszynami, dlatego w rozwoju zawodowym należy skupić się na tym, z czym one radzą sobie najgorzej. Rutynę zamienić na kreatywność i innowację. „Praca 2.0” to książka, która otwiera oczy tym, którym wydaje się, że zmiany ich nie dotyczą, że jakoś uda im się przejść obok nich. Ale niestety właśnie ta jedna rzecz nie ulega wątpliwości. Przed nową erą nie da się uciec. Świat pracy 2.0 to miejsce, stawiające na samowystarczalność i ambicje. To czas dla ludzi, którzy nie liczą na to, że „jakoś się ułoży”, tylko polegają na sobie. Dla jednych jest to frustrujące zjawisko, ale innym, na przykład mnie, podoba się to poczucie kontroli. Tak czy inaczej ten trend będzie się umacniał. Pozostając poza erą cyfrową, będziesz należeć do niewiele znaczącej mniejszości. Masz więc wybór. Ja jestem gotowa. A Ty?
Freelance Mama Brzozowska Ewa

Przyrodni brat

Greta to cicha i spokojna nastolatka, z którą nigdy nie było żadnego problemu. Jakiś czas temu jej matka wyszła ponownie za mąż i cała rodzina wiodła wspólnie szczęśliwe życie. Dziewczyna nie wiedziała jednak, że jej ojczym ma syna z poprzedniego małżeństwa, który teraz niespodziewanie miał z nimi mieszkać przez rok. Szybko okazało się, że Elec to całkowite przeciwieństwo Grety - jest brawurowy, pewny siebie, zaborczy i niesamowicie wściekły na swojego ojca i jego nową rodzinę (a przynajmniej takiego udaje). Początkowe próby nawiązania kontaktu z przyrodnim bratem szybko spełzają na niczym, jednakże choć Elec traktuje Gretę jak śmiecia, dziewczynę ciągle coś do niego ciągnie. Szybko zaczyna rozkwitać pomiędzy nimi uczucie, które w ogóle nie miało mieć miejsca. Powiem tak, choć zanim zabrałam się za czytanie tej książki, byłam do niej raczej neutralnie nastawiona - opis przedstawiony na okładce wydawał się być na prawdę interesujący, a sama okładka dość intrygująca, to już po pierwszych stronach chciałam się poddać i całkowicie się jej pozbyć. Gdy już po kilku stronach zaczęłam czytać, jak to główna bohaterka niesamowicie zachwyca się swoim przyrodnim bratem (oczywiście z podtekstem seksualnym), całkowicie odechciało się się poznawania tej historii. Przez to wszystko obawiałam się, że cała książka będzie taką typową nic nie wartą książką, a na poznawanie takiej pozycji zdecydowanie nie miałam ochoty. Ale postanowiłam zacisnąć zęby i brnąć w to wszystko dalej. Na szczęście z czasem wszystko zaczęło się w miarę uspokajać i koniec końców bardzo się cieszę, że już na początku się nie poddałam. Przede wszystkim, o czym koniecznie muszę tutaj wspomnieć, uważam, że opis przedstawiony na okładce książki na prawdę mocno odbiega od tego, co możemy znaleźć w jej wnętrzu. Sama spodziewałam się jakiegoś na prawdę wielkiego znęcania się psychicznego w wykonaniu Eleca nad Gretą, a otrzymałam tak na prawdę zwyczajne słowne utarczki ze strony chłopaka, który zwyczajnie nie mógł znieść tego, że jego ojciec ma nową rodzinę. Ja przynajmniej tak to odebrałam, Już od pierwszych stron było bowiem widać, dlaczego Elec zachowuje się tak a nie inaczej i łatwo można było dostrzec, że zależy mu na Grecie. Myślę więc, że Wydawnictwo trochę poniosła fantazja, gdy pisali opis dla tej pozycji. Rozmawiałam o tym z jedną dziewczyną, gdy zaczęłam czytać Przyrodniego brata, że jest to chyba kolejna pozycja, gdzie przyrodnie rodzeństwo się w sobie zakochuje (dla niej niestety, dla mnie jak najbardziej stety) - jak chociażby Czy wspominałam, że Cię kocham (recenzja klik). Jednak co mi sie w tej książce podobało to to, że jest to tak jakby połączenie właśnie książki Estelle Maskame oraz Love, Rosie Cecelii Ahern (recenzja klik). Chodzi mi o to, że owszem mamy motyw, gdzie główni bohaterowie (przyrodnie rodzeństwo) się w sobie zakochują, jednakże z jakiegoś powodu obydwoje duszą w sobie te uczucia i dzieje się wszystko tak jak we właśnie Love, Rosie, że gdy w końcu któreś z nich ma odwagę, aby odzyskać tego drugiego, już jest za późno, bo ten ktoś zaczyna układać sobie życie. Bardzo lubię czytać takie historie mimo, że są dla mnie one na prawdę przygnębiające, gdy bohaterowie w końcu uświadamiają sobie, ile tak na prawdę czasu zmarnowali na te wszystkie gierki. Pod tym względem Przyrodni brat na prawdę mi się spodobał. Samych bohaterów na prawdę polubiłam (oczywiście mój number one to nie kto inny, jak Elec) i z całych sił kibicowałam im z całego serca. Przyjemnie obserwowało mi się, jak ich uczucie zaczyna rozkwitać i z jakim wielkim bólem muszą zmagać się podczas rozłąki (chociaż obydwoje mocno starają się to ukryć). W przypadku bohaterów jedyne co mi się nie podobało to to, że po pierwszej rozłące autorka przenosi historię kilka lat naprzód i tak na prawdę nie mamy zielonego pojęcia, co w tym czasie się z nimi działo. Owszem sami troszkę wspominają swoją przeszłość, jednak jest tego tak mało, że nie wiele można dowiedzieć się o ich życiu. Mi osobiście się to nie spodobało, czułam przez to zwyczajnie na prawdę spory niedosyt. Myślę, że skoro już autorka chciała zastosować taki zabieg, powinna go lepiej przemyśleć i bardziej popracować nad szczegółami. W całej książce jednak najbardziej denerwowało mnie to, że wszystko działo się tam w bardzo zawrotnym tempie. W szczególności można było to dostrzec na samym początku książki. Autorka potrafiła opisywać jedno zdarzenie, by nagle przenieść do następnego, nie dając tym samym czytelnikowi możliwości oswojenia się z daną sytuacją. Ja czułam się jakbym jechała jakąś szaloną kolejką górską, gdzie obrazy zmieniają się dosłownie co chwila i zanim zawieszę na jakimś konkretnym wzrok, wszystko się już zmienia, a mi pozostaje jedynie oszołomienie tym, co się stało. Strasznie mi się to nie podobało i czasem miałam wrażenie, jakbym czytała książkę jakiegoś kompletnie zielonego w tych tematach pisarza, a wydaje mi się, że Penelope Ward raczej do takich osób nie należy. Podsumowując więc, gdy przebrnie się już przez początkowe rozdziały książki, reszta jest na prawdę przyjemna. Nie jest to oczywiście jakaś wybitna lektura, jednakże idealnie nadaje się ona moim zdaniem do odprężenia się. Historia jest dość wciągająca, przez co czyta się ją raczej szybko. Zdecydowanie największym plusem są tutaj główni bohaterowie oraz relacja ich łącząca - szkoda więc, że autorka nie wykorzystała do końca ich potencjału. Mimo wszystko książkę polecam, jednak radzę nie nastawiać się na coś bardzo spektakularnego.
http://about-katherine.blogspot.com/ Katherine Parker; 2017-05-17