Recenzje
Dręczyciel
Lubię czasami sięgnąć po lżejsze powieści z pogranicza young i new adult, w związku z tym postanowiłam przeczytać „Dręczyciela”. Nie spodziewałam się jednak, że dostanę tak wciągającą i dającą do myślenia historię. Czego możecie spodziewać się po tej książce? Przekonajcie się sami.
Tate i Jared przyjaźnili się od lat, byli nierozłączni praktycznie od momentu, gdy dziewczyna wprowadziła się do domu obok. Jednak, gdy mieli po 14 lat, coś niespodziewanie się zepsuło. Jared wrócił wówczas z wakacji spędzanych u ojca i nagle, po prostu z dnia na dzień, zaczął dręczyć dziewczynę. Utrudniał jej życie na każdym kroku. Rok przed zakończeniem szkoły średniej, Tate postanowiła wyjechać do Paryża. Spędziła tam cały rok szkolny. Powróciła odmieniona, silniejsza, zdecydowana. Już nie jest tą zaszczutą, przerażoną dziewczynką, lecz znającą swoją wartość młodą kobietą. Przed nią już tylko ostatnia klasa szkoły średniej. Jednak trzeba ją przetrwać a walka z przeciwnikiem okazuje się być nierówna, wszak ma on przewagę, znając jej największe sekrety, wiedząc gdzie uderzyć, by najmocniej zabolało. Jednak największą zagadką okazują się być tajemnice i motywy kierujące chłopakiem.
Był czas, kiedy cieszyłam się, że poświęca mi całą swoją uwagę. I choć bardzo mi zależało, żeby zostawił mnie w spokoju, podobało mi się jednocześnie jego ewidentne zaskoczenie. Podobał mi się sposób, w jaki na mnie teraz patrzył. Ale zaraz potem przypomniałam sobie, że go przecież nienawidzę.
Historię Tate i Jareda czyta się przyjemnie. Jest w niej miejsce zarówno na humor, dramaty nękające młodych ludzi, ich rodziny czy przyjaciół, przyjaźń, młodzieńczą miłość, jak i na nieco namiętności. Szczególnie to ostatnie jest podane w sposób smaczny, określiłabym nawet grzeczny, gdyż w dużej mierze powieść skierowana jest do młodzieży. Fabuła skonstruowana jest w sposób zaciekawiający czytelnika. Stopniowe budowanie napięcia, ujawniane kolejne informacje, małymi kroczkami rozjaśniające sytuację oraz wyjaśniające motywy postępowania Jareda i nagle wielkie bum, kiedy to tajemnica chłopaka zostaje wyjaśniona. Na ten moment czeka się szczególnie.
Zabawnie i wzruszająco
Historia wciąga tak bardzo, że trudno odłożyć ją na bok i zrobić przerwę lub iść spać. Postać Jareda i długo nieznane motywy jego postępowania, ani trochę w tym nie pomagają. Czytając, chce się wiedzieć jak najszybciej, co było przyczyną konfliktu pomiędzy tą dwójką. Tym sposobem przeczytanie książki zajmuje bardzo mało czasu, mimo ponad 320 stron pisanych dość drobnym drukiem. Dialogi pomiędzy bohaterami, w tym ich słowne utarczki, nie raz są bardzo zabawne, zdarza się jednak również nimi wzruszyć.
Autorce nie udało się uniknąć powielania pewnych, oklepanych wręcz, tematów. Historia momentami jest wręcz nieco naciągana, a ostatnią opinią, jaką można o niej powiedzieć, to, że jest oryginalna. Mimo to, byłam zaskoczona przyjemnością, jaką sprawiło mi jej czytanie.
Jeśli miałabym umieścić „Dręczyciela” w konkretnym gatunku, to wstawiłabym go gdzieś pomiędzy young adult a new adult. Penelope Douglas za swoich bohaterów przyjęła postaci stojące u progu dorosłości, kończące szkołę średnią, gdyż mają po 18 lat. Znajdziecie tutaj zarówno wątki obyczajowe, dramatyczne historie, jak i romans.
„Dręczyciela” poleciłabym czytelnikom, którzy polubili historie pisane przez Jessikę Sorensen, między innymi serię „Przypadki”. Styl pisania Penelope Douglas, poruszana w powieści problematyka czy też budowanie napięcia, przypominają nieco styl właśnie Sorensen. Bardzo lubię tę autorkę i jej książki, być może, dlatego „Dręczyciel” szybko przypadł mi do gustu.
Jeśli zainteresowała Was ta historia, śpieszę donieść, że książka Penelope Douglas jest dopiero pierwszą z serii Fall Away. Następna w kolejce jest ta sama historia, jednak pokazana z perspektywy Jareda. O ile czasami pisanie z punktu widzenia drugiego bohatera tej samej historii wydaje się być naciągane, o tyle w tym przypadku wydaje się być strzałem w dziesiątkę. W rzeczywistości to jego historia jest dużo bardziej intrygująca i interesująca, niż Tate, więc myślę, że po lekturze „Dręczyciela” wielu z Was będzie niecierpliwie czekało właśnie na tę część.
Kulturantki.pl Ewa Mikosz - Malara
Driven. Namiętność silniejsza niż ból
Jego usta…
Kradną mi pocałunki.
Jego dłonie…
Zdobywają mnie…
Krok po kroku.
A ja?
Kocham go i nienawidzę.
Pragnę a jednocześnie…
Czuję wstręt i obrzydzenie.
Jego oczy…
Kuszą mnie i zniewalają.
Jego uśmiech…
Pochłania mnie i zachęca rozkoszą.
On…
Skradł mi nie tylko serce, ale i także moją duszę.
On…
Nie tylko dał mi nadzieję, ale i także napełnił cudem nieidealnej miłości.
Fabuła:
Fabuła książki jest nie tylko niesamowicie zmysłowa, pełna namiętności i niespodziewanych zwrotów akcji, ale i także niewiarygodnie emocjonalna oraz trzymająca w erotycznym napięciu.
Według mnie, historia Rylee oraz Caltona nie jest wyłącznie opowieścią o zmysłowej namiętności, w której to główną rolę gra wyłącznie seks.
Seria Driven, to przede wszystkim niesamowita gra uczuć oraz pragnień, które potrafią ukazać znaczenie miłości w trochę inny, aczkolwiek w równie piękny sposób.
Styl:
Styl autorki jest po prostu rewelacyjno-perfekcyjny.
Swoim literackim smakiem, przypomina mi on moją ukochaną słodką czekoladę z dodatkiem ostrego chilli…
Jest lekko pikantny, ale nie brakuje w nim tej słodkiej i zmysłowej nuty, którą tak mocno pragnie się pochłonąć wszystkimi zmysłami serca i duszy.
Ech…
Taka jest właśnie Pani Bloomberg – pełna rozkosznej pasji, która zniewala smakiem dzikiej namiętności.
Bohaterowie:
Ona – jest piękna niczym diament. Nieoszlifowana, niedostępna i wypełniona kobiecym czarem.
Jedno jej spojrzenie wystarczy, aby rozpalić w nim nie tylko płomień namiętności, ale i wulkan ognistej zmysłowości.
On – jest nieposkromiony niczym upadły anioł. Mroczny, niebezpieczny i zabójczo przystojny.
Jeden jego uśmiech wystarczy, aby jej serce zabiło z nieziemskiej i dzikiej rozkoszy.
Ona jest jak woda, pełna kontroli i kojącego spokoju.
On jest jak ogień, pełen chaosu i niszczącej katastrofy.
Czy pomimo dzielących ich różnic, będą w stanie odnaleźć w sobie nutkę szczerej miłość?
Szata graficzna:
Okładki z serii „Driven” są zarówno bardzo namiętne, jak i nietuzinkowo zmysłowe oraz pełne mrocznych tajemnic.
Przynoszą na myśl bezdenną i ciemną noc, otuloną ramionami pożądania oraz zmysłowości.
Ich mroczna głębia porusza w czytelniku nie tylko uśpione zmysły, ale i także erotyczną wyobraźnię.
Jak dla mnie…są one idealną esencją piękna, zamkniętego w dotyku miłosnej namiętności.
Podsumowanie:
Seria „Driven” to nieziemsko namiętna i rozpalająca zmysły historia, która wciągnie cię do świata pełnego niezwykłych doznań oraz mrocznych sekretów ciała i duszy.
Ta seria, to także niezwykła gra uczuć, które niczym czerwone wino kuszą nas do siebie smakiem pożądania oraz obietnicą zmysłowej przygody.
Polecam gorąco!!!
blackcrow87.wordpress.com Ewelina Chojnacka
Azory. Travelbook. Wydanie 1
Z jastrzębiem w herbie
Tylko marynarze i lotnicy w pełni uświadamiają sobie, gdzie leży archipelag Azory, grupa dziewięciu wysp zagubionych na bezkresnym Atlantyku. Choć wulkaniczne wyspy należą do Portugalii, odgrywają znacznie poważniejszą globalną rolę niż tylko terytorium zamorskiego unijnego państwa, stacjonują tu bowiem poważne siły lotnicze i morskie Stanów Zjednoczonych.
Tylko dwie godziny lotu z Lizbony na zachód trwa podróż, która każdemu zagwarantuje wiele atrakcji. Od niedawna Azory są znacznie łatwiej dostępne, stały się też modne pośród wagabundów korzystających z tanich ofert samolotowych (lot z Londynu za 40 euro, z Lizbony za 22). A wyspy zwiedzić warto, 0 czym przekonuje autor syntetycznego przewodnika, znający niemal każdy azorski kamień. Wyspy, choć znane od czasów fenickich, na nowo zostały odkryte pod koniec XV wieku. I od tego czasu kuszą swymi walorami: historycznym centrum miasta Angra na wyspie Terceira i winnicami na wyspie Pico, ale przede wszystkim urokami naturalnymi: jeziorami wulkanicznymi (wyspy są nadal czynne sejsmicznie, a na wyspie Faial ciągle groźny jest wulkan Capelinhos), licznymi wodospadami, jaskiniami lawowymi, naturalnymi basenami oceanicznymi, a także jeziorami z gorącą wodą termalną. W wodach otaczających archipelag pojawiają się migrujące walenie, zaś żyjący tam na stałe 70-tonowy kaszalot jest atrakcją sam w sobie. Azorczycy kultywują stare tradycje, które dziś przesądzają o wartościach kulturowych wysp, jak choćby marcowe pokutne marsze mężczyzn. Wyspy niosą ulgę oczom, pola herbaciane, winnice czy ?toskańskie krajobrazy" na wyspie Santa Maria sprawiają, że przybysz nie czuje oceanicznego oddalenia.
Przewodnik zawiera gotowe propozycje wycieczek pieszych, które można odbywać po wyspach, na samej wyspie Santa Maria tras jest pięć i jak zapewnia autor, stanowią wspaniałą okazję do oderwania się od biernego relaksu na plaży czy przy stole.
Tygodnik Angora Ł. Azik; 2017-04-09
Koszmar Morfeusza
Koszmar Morfeusza do druga część z cyklu Mafijna Miłość. W internecie aż huczy, że ta książka nie jest dla grzecznych dziewczynek. O tak! Ja też to muszę przyznać, ta książka zdecydowanie nie jest dla grzecznych dziewczynek. Autorka po raz kolejny funduje nam niesamowity rollercoaster emocji! Ponadto rewelacyjnie manipuluje czytelnikiem, nie pozwala mu oderwać się od książki. Napięta akcja, wiele ciekawych wątków, powoduje, że nie chce przestać się czytać! Nie mam pojęcia, jak K.N. Haner to robi, ale muszę przyznać, że jest świetna w tym co robi! Przepadłam kompletnie czytając Koszmar Morfeusza i już nie mogę doczekać się kontynuacji...
***
W lekturze Koszmar Morfeusza autorka przenosi czytelnika do bardzo mrocznego świata – świata Adama vel Morfeusza, który pracuje dla niebezpiecznej mafii. Mroczne sekrety Morfeusza z coraz to większym natężeniem pokazują swoje oblicze, mimo że lepiej byłoby dla wszystkich, aby pozostały tajemnicą. Adam wręcz jest zmuszony do tego, aby ukrywać swój związek z Cassandrą. I wcale nie jest to takie proste, jakby się wydawało, a prawda potrafi szybko ujrzeć światło dzienne... Dzięki tej części możemy lepiej poznać zasady panujące w organizacji, dla której pracuje Adam. Byłam bardzo ciekawa, na czym to się opiera. Jak już autorka pozwoliła czytelnikowi poznać mroczny świat tejże organizacji, to muszę przyznać, że byłam trochę zaskoczona. Seks, narkotyki, przemoc, szemrane interesy, bardzo niebezpieczni ludzie to właśnie w ten „brudny” świat – świat mafii zostaje uwikłana Cassandra. Na stronach nie zabrakło również brutalności, bezwzględności. Zdecydowanie jest to świat, z którym lepiej nie zadzierać! A najgorsze w tym wszystkim jest to, iż dziewczyna decyduje się na bardzo pochopny i odważny krok, mianowicie nadzwyczaj chce pomóc swojemu najdroższemu i stopniowo zaczyna igrać z członkami złowieszczej organizacji. W ten czas rozpoczyna się prawdziwy koszmar...
„Naprawdę mam o nim zapomnieć? Ale jak, skoro to jedyny facet na świecie, którego pokochałam jako mężczyznę. Wiem, jaki jest naprawdę, i gdyby nie to całe gówno, w którym tkwi, byłby cudownym człowiekiem.”
W drugiej części zdecydowanie więcej jest Cassandry i to właściwie wokół niej skupia się cała akcja książki. Cassandra prócz tego, że jest trochę naiwna i bez opamiętana zakochana z Adamie udowadnia, że potrafi być niesamowitą i pomocną przyjaciółką, na którą zawsze można liczyć. Postać Adama natomiast nie występuje tak często jak w Sny Morfeusza. W tej części autorka nadała mu taką rolę, że pojawia on się w najmniej oczekiwanych chwilach, by zaraz potem niespodziewanie zniknąć. Bardzo ciekawa była postać Anthon'ego, którego Cassandra poznała na siłowni, i w którego ramionach poszukiwała chwil zapomnienia. Autorka pozwoliła też czytelnikowi poznać bliżej Val, z która pracuje Cass, jak i Erosa – szefa Adama, który zainicjował w życie głównych bohaterów wiele komplikacji. K.N. Haner niesamowicie go wykreowała. Zdecydowanie jest człowiekiem bez serca, bez jakichkolwiek skrupułów, brutalny, niebezpieczny, bezwzględny, a także pełen pogardy i nienawiści dla całego świata. Dodatkowym uatrakcyjnieniem tej części była korespondencja prowadzona mailowo pomiędzy głównymi bohaterami.
***
Prócz tego w tej części, ponownie możemy spotkać się z lekkim piórem autorki, co powoduję, iż książkę czyta się w ekspresowym tempie. Muszę przyznać, iż autorka stworzyła tak bardzo niesamowity klimat w tej książce – klimat mroku i nieustającej niepewności, że cały czas jestem pod imponującym wrażeniem. Autorka wnikliwie, wręcz profesjonalnie kreuje świat mafii, który z każdą kolejną stroną książki staje się coraz bardziej mroczny. Ta książką to niesamowite połączenie kryminału z fragmentami thrillera i powieścią erotyczną. Akcja pędzi jak szalona! W tej części bardzo dużo się dzieje. Muszę przyznać, iż Koszmar Morfeusza bardziej mnie wciągnął i zdecydowanie jest bardziej nieprzewidywalny, aniżeli pierwsza część serii. Co zasługuję, na dużą pochwałę, bo z reguły to pierwsze cześć wciągają bardziej, niż kolejne.
***
A zakończenie? Kolejny raz autorka pozostawia Nas w ogromnej niepewności kończąc książkę w takim momencie, że prawdę mówiąc chce się krzyczeć! Nie mam pojęcia co będzie dalej. Jestem rozbita i niesamowicie ciekawa jak potoczą się losy Adama i Cass, tym bardziej biorąc pod uwagę te zaskakujące okoliczności, które spotkały dziewczynę... W takim wypadku pozostaje mi i Wam (jeżeli już czytaliście obie część) egzystować w niepewności i wyczekiwać premiery ostatniego tomu, będącego zwieńczeniem i punktem kulminacyjnym tej trylogii.
Reasumując Koszmar Morfeusza to wciągająca bez granic i pełna niesamowitych zwrotów akcji kontynuacja serii Mafijna miłość. Abstrahując od gorących i pikantnych scen erotycznych, których nie zabrakło w książce, warto zaznaczyć, iż autorka zafundowała Nam wiele chwil wyzwalających w czytelniku dozę przerażenia. Fani autorki oraz serii z pewnością będą zachwyceni. Serdecznie polecam!
nie-oceniam-po-okladkach.blogspot Hanna Smarzewska
Ukryta czarodziejka
„Nowoczesna czarodziejka” Debory Geary pozwoliła mi spojrzeć na magię z nieco innej perspektywy. Czy druga część serii, „Ukryta czarodziejka”, równie mocno przypadła mi do gustu?
Mimo że książki nierozerwalnie łączą się ze sobą, to tym razem pojawia się nowa główna bohaterka – Elorie Shaw, która mimo że wychowuje się w czarodziejskiej rodzinie, sama nie jest czarodziejką. Tak przynajmniej twierdzą osoby z jej najbliższego otoczenia. Elorie nie potrafi pogodzić się z brakiem nadprzyrodzonych umiejętności. Wciąż nie potrafi porzucić marzeń o tym, że pewnego dnia odkryje swoją moc. Gdy jakimś cudem trafia na Czarodziejski Czat nikt nie chce uwierzyć, że to jej własna zasługa, a nie wina na przykład błędów w oprogramowaniu…
Powieść w cudowny sposób łączy w sobie magię, nowoczesność oraz tradycję. Tym razem również nie zabrakło w niej oryginalności i dobrego humoru. Książka jest świetnie napisana i czyta się ją rewelacyjnie szybko (tak samo zresztą jak i pierwszy tom). Świat, który stworzyła pisarka jest kompletny, wypełniony ludźmi i ich sprawami. Chociaż czasami absurdalne, wszystko wydaje się być ogromnie realistyczne.
Dużym plusem historii jest fakt, że pojawiają się w niej bohaterowie poznani w pierwszym tomie. Pisarka nie zrezygnowała również z pełnych uroku dialogów prowadzonych na czarodziejskim czacie. Elorie w zdecydowany sposób różni się od Lauren (bohaterki poprzedniej części) i znacznie trudniej byłoby mi się z nią utożsamiać, ale również udało jej się zdobyć moje serce.
Przyznam szczerze, że „Nowoczesną czarodziejką” byłam bardzo mile zaskoczona. Tym razem jednak już wiedziałam co czeka mnie na kartach „Ukrytej czarodziejki” i pisarka ani trochę mnie nie zawiodła. To świetnie napisana, pełna uroku i magii historia. Lekturę powieści jak najbardziej wszystkim polecam, i sama liczę na to, że pojawi się kolejny tom (chociaż powoli już tracę na to nadzieję).
Mercy In Your Eyes Vicky; 2017-04-08