ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Dręczyciel

Kiedy myślisz, że kogoś znasz, życie skutecznie zmienia twoje poglądy.
Gdy najlepszy przyjaciel odwraca się od ciebie, twoje życie legnie w gruzach.
Wszystko się zmienia. Już nic nie jest takie same.


Tate i Jared byli najlepszymi przyjaciółmi od dzieciństwa. Znali siebie na wylot, wiedzieli o sobie wszystko. Ale gdy pewnego dnia Jared wrócił z podróży, zmienił się. Nie chciał rozmawiać z Tate, a dodatkowo zacząć ją dręczyć i namawiał do tego swoich przyjaciół. W ciągu kilku dni życie dziewczyny zmieniło się bez powodu. Jej psychika została zniszczona, jednak postanowiła wyjechać do Paryża, aby odpocząć od wszystkiego. Kiedy wróciła, już nie była tą samą dziewczyną, stała się piękna, młodą kobietą, która prezentowała z dumą siebie. Nie była już szarą myszką, którą Jared i jego przyjaciele mogli pomiatać, teraz ona przejęła stery.

Bardzo polubiłam głównych bohaterów, którzy potrafi rozśmieszać mnie mimo wszystko swoim zachowaniem. Tate posiadała przy sobie gaz pieprzowy, kij basebaloowy pod łóżkiem oraz łom w samochodzie! Gdybym ją spotkała, to obawiałabym się jej, naprawdę. A sposoby wykorzystania tych rzeczy śmieszyły mnie do łez. Tate jest dziewczyną, która jest twarda i nie da sobą pomiatać. Nie zawaha się kopnąć niegrzecznego pana w krocze. Zresztą przekonacie się sami.
Jareda mimo jego dręczenia polubiłam. Jest tajemniczy i skrywa wiele tajemnic. Potrafi także przyłożyć, jeśli wymaga tego sytuacja. I chociaż udaje twardziela, to w środku nim nie do końca jest.

 
"Płakałam przez ciebie już niezliczoną ilość razy - uniosłam ku niemu powoli środkowy
palec i zapytałam.
- Wiesz co to jest?- poklepałam środkowym palcem kąt mego oka.
- To ja,ocierająca ostatnią łzę, jaką dostaniesz."

WOW!
Tak mogę wyrazić się o tej książce. Jest wyjątkowa, oryginalna, niesamowita, wzbudza emocje, porusza ważne tematy i pochłania czytelnika.
Zupełnie nie spodziewałam się takiej historii. Liczyłam na słodki romans, a jednak otrzymał genialną książkę, która ma bardzo dobrze obmyślaną fabułę. Bohaterowie są świetni, a podczas czytania nie brakowało śmiechu.
Bardzo cieszę się, że miałam przyjemność przeczytania "Dręczyciela". Fabuła oczarowała mnie. Całą historię bardzo przyjemnie i lekko czyta się, co jest ogromnym plusem. Pióro Penelope Douglas zdecydowanie jest warte poznania. Pomysł na książkę miała i w pełni go zrealizowała. Zrobiła to bardzo dobrze. Akcja pędziła i nie brakowało emocji. Wiele scen rozbawiło mnie, ale także pojawiał się momentami lęk. Zawiść głównych bohaterów i wzajemne uprzykrzanie sobie życia były wręcz komiczne.
Były sceny smutne i przykre, a osadzenie wydarzeń w liceum było atutem i jednocześnie minusem. Uczniowie chociaż są nastolatkami, którym buzują hormony, byli strasznie wredni i chamscy. Dziewczyny nie szanowały siebie, latały za grupką wybranych chłopaków (jak to bywa w takich książkach), a oni oczywiście z tego korzystali. W sumie w codziennym życiu większość dziewczyn lepiej nie postępuje, aczkolwiek powoli zaczyna nudzić mnie schemat grupki popularnych osób, za którą biega cała reszta i wspólnie sieją rozpustę.
Zakończenie książki jest całkiem miłym zaskoczeniem. Tzn. spodziewałam się go po części, ale znalazły się elementy, których nie przewidziałam i za to książka ma ode mnie ogromny plus.

"Byłeś moją burzą, moją chmurą gradową, moim drzewem w ulewie. Kochałam te wszystkie rzeczy i kochałam ciebie. Ale teraz? Jesteś jak pieprzona susza. Myślałam, że palanci jeżdżą tylko niemieckimi samochodami, ale okazało się, że dupki w Mustangach też mogą zostawić blizny."

Jedynie do czego mogę przyczepić się, to zbyt szybkie wybaczenie przez główną bohaterkę Jaredowi. Od samego początku było wiadome, że pogodzą się, ale nie sądziłam, że zrobi ona to tak szybko. I szczerze? Powód, dla którego on ją dręczył był naprawdę błahy, wręcz śmieszny. Liczyłam na jakiś wielki szok, a tutaj w sumie przemówiła zazdrość.
 
"Dręczyciel" to książka, którą zdecydowanie warto poznać. Godziny które poświęcimy dla tej książki, będą dobrym spożytkowaniem czasu. Fabuła z pewnością przypadnie do gustu nie jednej osobie, a wiele osób tak jak ja będzie zachwycona książką. Nie zabraknie również śmiechu, a mocne charaktery bohaterów spodobają się wam z pewnością.
Nie zastanawiacie się i sięgnijcie po "Dręczyciela". Jest tego wart!
Bookparadise.pl Natalia Zaczkiewicz

Pełna MOC życia. Jeśli o czymś w życiu marzysz - sięgnij po to. Wydanie II zmienione

Pełna MOC życia to zbiór refleksji oraz doświadczeń autora na temat różnych dziedzin życia. Walkiewicz pisze m.in. o odwadze, marzeniach, zmianach, decyzjach, sukcesie, biznesie, wartościach czy przekonaniach.

Autor zdobywa naszą sympatię już podczas wprowadzenia. Stwierdza w nim, że ta książka to kawałek jego prawdy o życiu. Podkreśla, że jest to tylko jego prawda i po jakimś czasie może się ona zmienić. Sam stawia siebie w roli posłańca, który przekazując swoje przemyślenia i historie z życia swojego oraz innych osób, które spotkał na swojej drodze, chce pobudzić nas do refleksji na temat własnego życia. Zachęca nas, aby znaleźć swoją prawdę, która będzie nas wspierała w mądrym, szczęśliwym i spełnionym życiu. Przestrzega nas przed zbyt pochopnym ocenianiem tego, co przeczytamy w jego książce. Nawet jeżeli się z czymś nie zgadzamy, to nakłania nas do refleksji nad tym dlaczego mamy odmienne podejście, zamiast kategorycznego negowania tego, co autor ma do powiedzenia. Ponadto Walkiewicz przyznaje, że sam przeżywa momenty zagubienia, co jest trochę pocieszające. Niestety często wydaje nam się, że cały czas powinniśmy wiedzieć czego chcemy i podążać w tym kierunku bez wahania.

Najbardziej spodobała mi się część "do młodych". Znajduje się tam trzynaście rad, które warto wziąć sobie do serca. Pełna MOC życia jest nagromadzeniem wielu różnych opinii i przemyśleń autora. Większość jest bardzo cennych i dobrze jest je sobie zapamiętać oraz żyć w zgodzie z nimi. Jednak jak to zwykle bywa nie ze wszystkimi poglądami się zgadzam. Zwyczajnie zaburzają one moje postrzeganie pewnych spraw. Często na początku czułam opór wobec jakiejś opinii, ale biorąc sobie radę Walkiewicza ze wstępu powstrzymywałam się od oceniania i dopuszczałam myśl, że może jednak autor ma rację. Ale jak sam pisze to są tylko jego prawdy, nasze nie muszą takie być i nie musimy się z nim zgadzać. Nie o to w tym chodzi.

Jacek Walkiewicz pisze m. in. o tym, że każdy człowiek na naszej drodze pojawia się w jakimś konkretnym celu. Czasami przypadkowo spotkana osoba może wpłynąć na całe nasze życie. Twierdzi, że nie dostajemy odwagi, ale doświadczenia, w których możemy się odwagą wykazać, że życie to zmiana.

Książka ma bardzo specyficzny charakter przekazu. Przypomina bardziej rozmowę z autorem lub wykład. Niektórym taka forma przekazu przypadnie do gustu, a niektórym nie. Jeżeli podoba Ci się wystąpienie Walkiewicza to książka prawdopodobnie też Ci się spodoba. Na końcu każdego rozdziału znajduje się "rozmyślnik", w którym autor przygotował kilka pytań do zastanowienia.

To nie jest książka, która da Ci konkretne rady jak żyć, ale skłoni Cię do refleksji, zastanowienia się nad tym jak postrzegasz siebie oraz otaczający Cię świat. Nad tym jak żyjesz teraz, a jak chciałbyś żyć.
praktykarownowagi.blogspot.com/ Dorota M.

Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy

„… Może niektórzy się oburzą na to porównanie,
ale Moskwa ze swoimi tajemnicami przypomina Egipt …”
Dzisiejsza Moskwa jest bardzo rozwinięta, ale autor książki udowadnia, że prawie każde miasto, ma swoje drugie dno, dosłownie i w przenośni. Rosyjska stolica, skrywa pewne zagadki, tajemnice, legendy, a nawet magię. Począwszy od zaginionej bizantyjskiej biblioteki Iwana Groźnego, po tunele łączące Kreml, z lotniskiem Wnukowo…
Autorem publikacji jest Maciej Jastrzębski, który swoją dziennikarską przygodę, rozpoczął z radiową Trójką. Od wielu lat, jest korespondentem zagranicznym Informacyjnej Agencji Radiowej Polskiego Radia. Obecnie mieszka w Moskwie i przekazuje wszystkie informacje, dotyczące wydarzeń z Rosji. Na swoim koncie ma kilka książek m.in. „Matrioszka Rosja i Jastrząb”, oraz „Krym: miłość i nienawiść”.
Polak postrzega Rosjanina w specyficzny sposób, ale nasi wschodni sąsiedzi, to według mnie kontrasty i charakter. Najlepiej czuć to na Podlasiu, gdzie znajdują się moje rodzinne korzenie. Nie istnieją jawne podziały, a polityka i wydarzenia kulturalne ze sobą współgrają. Ponadto, dzieci mogą uczyć się w szkole dwóch języków- polskiego i rosyjskiego, co zaprocentuje tylko w przyszłości dodatkowymi umiejętnościami.
Współcześnie i my również w coś wierzymy. Przeznaczenie, Bóg i legendy znajdują swoje miejsce i w naszej kulturze. Według statystyk, Rosjanie wydają sporo pieniędzy na usługi jasnowidzów, wróżek i znachorów.
Legend o samej Moskwie jest także wiele. Jedne opowiadają o mistrzach czarnej magii, inne o skarbach ukrytych pod samym Kremlem, a także o mężnych bohaterach. Publikacja, jest odpowiednia dla osób, które interesują się Rosją.
Polityka zajmuje również szczególne miejsce. Sympatie, antypatie i zmagania z komentarzami rosyjskich dziennikarzy, wpływają na wizerunek Polski.
Rosjanie zaś, wypracowali sobie systematyczność. Moskwa, jest miastem kontrastów. Bogate dzielnice zadziwiają i kuszą przepychem, natomiast biedna codzienność - przytłacza. Słynna Rublowka, o której już kiedyś pisałam na blogu jest prestiżową dzielnicą, gdzie mieszkają nie tylko milionerzy i dygnitarze. Jej mieszkańcy, szukają rozgłosu, nowości i np. zegarków za pięćdziesiąt tysięcy euro. To już zupełnie inny świat …
Ponadto, dowiecie się co nieco o Liberii, czyli zaginionej przed wiekami bibliotece cara Iwana IV Groźnego, gdzie podobno, znajdowały się dzieła starożytnych autorów. Na jej temat istnieje wiele spekulacji. A co stało się, z metalowymi zapinkami i drogocennymi ozdobami?
Autorowi do napisania książki, posłużyły rozmowy przeprowadzone w latach 2010 – 2016, a także ciekawa bibliografia w języku polskim i rosyjskim, z którą możecie się zapoznać.
Publikacja, uzupełniona jest zdjęciami. Gorąco polecam i życzę miłej lektury.
http://redaktor21.bloog.pl/ Katarzyna Żarska

Dręczyciel

Antoine de Saint - Exupéry mawiał:
"Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają latać."
Jak się poczujesz  gdy Twój przyjaciel podetnie Ci skrzydła? Co się dzieje gdy bliska Ci osoba staje się Twoim Dręczycielem? Czy i Ty czytelniku, odnajdziesz siebie w tej historii? Bo ja siebie odnalazłam.
 
Tate i Jared znali się od dzieciństwa. Dziewczyna uważała kiedyś, że chłopak jest najfajniejszym, najmilszym, najukochańszym i najpiękniejszym chłopcem na świecie. Spędzali ze sobą całe dnie wspinając się po drzewach, a domu wracając tylko po to by coś zjeść. 
Tate, bardzo wcześnie straciła swoją mamę i zostaje sama z ojcem. Natomiast Jareda wychowywała tylko mama, która miała problemy z alkoholem. 
Obu połączyła niesamowita więź przyjaźni. Wspierali się nawzajem i zwierzali ze swoich sekretów. Byli nierozłączni jak przystoi na prawdziwych przyjaciół, lecz pewnego dnia Jared odsunął się od Tate. Gdy wrócił z wakacji od ojca, dziewczyna już nie rozpoznawała w nim swojego przyjaciela. Chłopak zaczął ją nienawidzić i upokarzać przed innymi. Zamienił jej życie w piekło sprawiając, że dziewczyna nie czuła się dobrze, ani w szkole, ani we własnym domu. 
Wkrótce dziewczyna na rok wyjeżdża do Francji. Po powrocie już nie jest tą samą osobę. Z zastraszonej nastolatki, stała się młodą kobietą, która jest świadoma swojej wartości. Ludzie których znała są pozytywnie zaskoczeni tą zmianą i nawet Jared jest zafascynowany nią.

 
''Byłeś moją burzą, moją chmurą gradową, moim drzewem w ulewie. Kochałam te wszystkie rzeczy i kochałam ciebie. Ale teraz? Jesteś jak pieprzona susza. Myślałam, że palanci jeżdżą tylko niemieckimi samochodami, ale okazało się, że dupki w Mustangach też mogą zostawić blizny.''

''Dręczyciel'', to wbrew pozorom ciepła i lekka powieść. Czyta się ją szybką, dialogi są zabawne i nie pozostawiają czasu na nudę. Już na początku książki można zauważyć, że głównych bohaterów do siebie ciągnie. Byłam bardzo ciekawa, co kierowało chłopakiem w jego działaniach i gdy już się wyjaśniło miałam mieszane uczucia. Byłam zaskoczona, ale również zszokowana tym co musiał przeżyć. Przyznam się, że nie od dziś mam słabość do męskich postaci. I chociaż bardzo polubiłam Jareda, bo da się zauważyć, że nie był złym człowiekiem, to jednak byłam po stronie Tate. 
Sama sytuacja bohaterki była dla mnie dość bliskim tematem. Ja również byłam zaszczuwana w szkole. Szarą myszką, którą każdy pomiatał. Rozumiałam jej chęć ucieczki, jej bezradność w sytuacji podczas której było ofiarą. Większość ludzi nie bierze pod uwagę, że wyśmiewając się z kogoś i oczerniając daną osobę, zostawiają na jej umyśle uszczerbek na wiele lat. Bo nie łatwo jest zaufać innym po czymś takim. Mi zajęło to sporo czasu, a nadal tego uczę.

Autorka pokazała nam młodych ludzi wkraczających w dorosłość. Za każdym  złym, czy dobrym czynem stoi nasza przeszłość i to ona kierowała głównym bohaterem. Ja wierzę, że człowiek może się zmienić za sprawą złych doświadczeń. 
''Dręczyciel'', to nie tylko historia o gnębieniu, ale również o stracie i nadziei. Ta historia uczy, że warto pomyśleć, że nasze gesty mogą nie tylko pomagać, ale również niszczyć drugiego człowieka. Zastanówmy się parę razy zanim sprawimy komuś przykrość. 
Jeśli szukasz książki, którą czyta się szybko, ta jest dla Ciebie. Pomimo tematu, który jest poruszany czyta się ją lekko. Ja nie raz się przy niej uśmiałam, no bo kto normalny trzyma łom w aucie, czy kij baseballowy pod łóżkiem? Tylko nasza główna bohaterka! Nie zabraknie tu emocjonalnych scen, pokrapianych zmysłowością. Ale również bólu i zawodu. Ta książka jest jedną z tych, które dostarczają emocji. Kto tak jak ja będzie czekał na kolejną część? 
Redgirlbooks.blogspot.com Ewelina Żyła

Making Faces

Jakiś czas temu miałam okazję czytać dwie książki Amy Harmon - „Prawo Mojżesza” i „Pieśń Dawida” i śmiało mogę powiedzieć, że dzięki nim stałam się fanką tej autorki. Nie mogłam sobie odmówić lektury kolejnej jej powieści - „Making faces” i z pewnością nie odmówię sobie żadnej kolejnej. Dlaczego?
 
 
Fern Taylor jest inteligentną dziewczyną, szaloną i wrażliwą. Niestety jej niesforne rude włosy, „patykowatość”, okulary i aparat ortodontyczny sprawiają, że czuje się jak brzydkie kaczątko. Nie przyciąga chłopięcych spojrzeń, a już z pewnością nie takich, jakich by sobie życzyła i o jakich czyta w płomiennych romansach, których jest wielbicielką. Od najmłodszych lat kocha się w Amrose'ie Youngu – przystojnym i błyskotliwym zapaśniku, który niestety zupełnie się nią nie interesuje. Dziewczyna ma nadzieję, że to kiedyś się zmieni, ale czy jest na to jakakolwiek szansa?
 
Fern praktycznie cały czas spędza ze swoim kuzynem, Baileyem. Od najmłodszych lat byli nierozłączni i mimo upływu lat to się nie zmieniło. Uwielbiają swoje towarzystwo, świetnie się rozumieją i są dla siebie ogromnym wsparciem. Bailey cierpi na dystrofię mięśniową Duchenne'a, przez którą stopniowo zostaje coraz bardziej unieruchomiony, spędzi resztę życia na wózku skazany na łaskę lub niełaskę innych i do tego wie, że nie będzie żył długo. Mimo to Bailey się nie poddaje, nie użala się nad sobą, a stara się wyciągnąć z danego mu życia jak najwięcej.
 
Ambrose jest miejscową gwiazdą, liderem drużyny zapaśniczej, w którym podkochuje się mnóstwo dziewczyn. Pokłada się w nim wielkie nadzieje, ma zagwarantowane uniwersyteckie stypendium i wiele osób wróży mu świetną karierę, jednak chłopak boi się, że nie sprosta oczekiwaniom, że być może nie wszystko pójdzie zgodnie z planem. Dlatego wybiera inną drogę. Po ukończeniu liceum postanawia zaciągnąć się do wojska i namawia do tego samego kolegów z drużyny. Wydarzenia z 11 września są ciągle żywe, dlatego chłopcy pragną przysłużyć się ojczyźnie, spełnić obowiązek i sprawdzić się w nowych warunkach, jednak nie spodziewają się, że ta szczenięca decyzja będzie tak brzemienna w skutkach.
 
Opowieść o tych młodych ludziach sprawiła, że na kilka chwil zapomniałam o otaczającym mnie świecie, zupełnie się w niej zatraciłam, zapomniałam o obowiązkach, o tym, że powinnam od dawna spać, a nie pisać na gorąco o tym, co niedawno przeżyłam. „Making faces” to pełna uroku historia o młodości, dorastaniu, o pięknie i brzydocie, o wspaniałej przyjaźni, o chorobie, umieraniu, miłości, żałobie, obowiązku, poczuciu winy, o tym, że w młodym wieku często lekkomyślnie podejmujemy decyzje, które potem zaważą na całym naszym życiu. Czytamy tu też o tym, jak istotny jest wygląd zewnętrzny, o tym, że osobom ładnym jest łatwiej w życiu, co jednak może okazać się zgubne. Gdy komuś wszystko przychodzi gładko, to później nie umie on sobie radzić z porażkami, nie wie, jak się w takiej sytuacji zachować.
 
„Pod pewnym względem jej status brzydkiego kaczątka działał jak pole siłowe, które chroniło ją przed światem, aż dorośnie, osiągnie swój potencjał i zrozumie, że zasługuje na więcej, niż jej się wydaje”.
 
Mamy tu bardzo ciekawą fabułę, nie brakuje zwrotów akcji, fascynujących i bardzo różnorodnych bohaterów. Oprócz bieżących wydarzeń pojawiają się też wspomnienia z dzieciństwa, dzięki którym możemy na wszystko spojrzeć z szerszej perspektywy.
 
Pokochałam tę książkę praktycznie od pierwszego zdania, dałam się jej wciągnąć bez reszty, poruszyła mnie ona do głębi, ale przede wszystkim bardzo wzruszyła. Lubię, gdy jestem w stanie przynajmniej częściowo utożsamiać się z bohaterem danej książki, kiedy dotyka ona również jakichś moich wspomnień, dawno niedotykanych uczuć, które tkwią we mnie, z którymi sobie poradziłam, a jednak ich wspomnienie i tak mnie rozbraja. Dokładnie tak było w tym przypadku.
 
Łzy to dla mnie najlepsza rekomendacja, a biorąc pod uwagę, ile ich wylałam podczas lektury „Making faces”, to bez wątpienia muszę Wam tę powieść polecić. Ja nie płakałam, ja ryczałam, ocierałam oczy i czytałam dalej. Oczywiście nie tylko takie emocje mi towarzyszyły w trakcie tej lektury. Uśmiechałam się i wybuchałam śmiechem, bałam się, kibicowałam ukochanym bohaterom, a teraz mam w głowie mnóstwo myśli, które trudno poukładać. Ta lektura sprawiła, że pękłam, że rozprysłam się na wiele kawałków i teraz jest mi bardzo trudno się pozbierać. „Making faces” to piękna, wzruszająca i dająca do myślenia powieść, którą koniecznie musicie przeczytać.
 
Moja ocena: 10/10
korcimnieczytanie.blogspot.com Kornelia Pikulik-Czyż