ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Słodkie sekrety, czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem


"Słodkie sekrety" czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem, to cudnie wydana książka, pełna bardzo ciekawych i smakowitych przepisów książka kucharska dla osób na diecie bezglutenowej, ale nie tylko. Każdy znajdzie tutaj dla siebie przepisy na zdrowe słodkości :-) Książka ukazała się niedawno nakładem Grupy Wydawniczej Helion. 

Autorka książki jest Weronika Madejska, autorka bloga Natchniona.pl. Jest ot jej druga książka, pierwsza to "Bez glutenu. Bez wyrzeczeń".W wieku 12 lat musiała przejść na dietę bezglutenową z powodu choroby. Przeżyła wtedy szok, bo nie bardzo wiedziała jak może obyć się bez tylu pysznych rzeczy. Metodą prób i błędów przerabiała przepisy, tworzyła nowe receptury z różnym skutkiem. Początki zawsze są trudne. Dzięki swojemu uporowi i ciągłym ćwiczeniom radziła sobie coraz lepiej. Zaczęłam prowadzić bloga, który z tygodnia na tydzień miał coraz większe grono czytelników, zaczęła prowadzić warsztaty kulinarne. Podczas spotkań z czytelnikami bloga i bezpośrednim z nimi rozmowom, dowiedziała się z jak wieloma nietolerancjami pokarmowymi się borykają. Właśnie dzięki nim powstał pomysł na książkę :Słodkie sekrety". Pisanie książki było ciężką przygodą, ale udało się. Trening czyni mistrza jak pisze autorka. Najważniejsze to nie poddawać się :-)

W książce nie znajdziemy nieatrakcyjnych imitacji prawdziwych cukierniczych cudów. Autorka chce nas zachęcić do nowego spojrzenia na warianty roślinne. W poradniku znajdziemy wyłącznie dopracowane receptury, mnóstwo wskazówek, by smakołyki które zobaczymy na zdjęciach można było zrobić we właśnej kuchni. Nie znajdziemy tu przepisów które zawierają produkty zwierzęce, jest za  mnóstwo kremów, ciast, ciasteczek, które zostały przygotowane nie tylko bez mąki pszennej, ale też bez jaj czy mleka.

Książka podzielona jest na pory roku, każdy rozdział na podrozdziały ( na co dzień, dla malucha, na szybko, na wyjątkowe okazje). 

Pierwszym rozdziałem są podstawy, gdzie znajdziemy wskazówki dotyczące zamienników, podstawowe przepisy na produkty, których będziemy używać do przygotowania słodkości z książki (mleko kokosowe, migdałowe, jaglane, bita śmietana, jogurt kokosowy, lukier, aquafaba itd). 

Autorka zachęca nas do eksperymentowania, ponieważ dzięki temu nabierzemy wprawy. Mamy się nie zrażać tym, że coś nam nie wyjdzie, bo czasem robimy coś dziesiąty raz z kolei i nie wyjdzie niestety, ale nie wiemy wtedy, czy jajka, które kupiliśmy są takie same jak poprzednie, owoce mniej lub bardziej soczyste.

Podsumowując - jestem pod ogromnym wrażeniem książki i talentu autorki. Stworzyła ciekawe, zdrowe przepisy na cudowne słodkości, które wyglądają jak z najlepszej cukierni i nigdy nie powiedziałabym, że są bez mąki pszennej, jajek czy mleka. Oprócz przepisów znajdziemy tu dużo wskazówek, podpowiedzi, co robić, żeby wyszło dobrze. Nauczymy się przygotowywać bajeczne bezy, czy roślinny biszkopt i wiele innych pysznych słodkości. Oprócz świetnych przepisów w książce znajdziemy cudne zdjęcia, oraz autentyczne historie czytelników, którzy dzielą się swoimi przejściami z alergiami i nietolerancjami. Przepisy są napisane bardzo przejrzyście, dokładnie wytłumaczone, więc z każdym sobie poradzimy. Ja muszę się zebrać w sobie i zmobilizować. Chcę przygotować kilka słodkości, które znalazłam w tej książce :-) Polecam Wam ją bardzo :-)
kruchebabeczki.blogspot.com Beata Dźwierzyńska

Słodkie sekrety, czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem

Bardzo lubię słodkości i często szukam tej zdrowszej ich wersji. Bo przecież słodkie musi być, chociażby raz w tygodniu. Z wielkim zaciekawieniem sięgnęłam po książkę Weroniki Madejskiej "Słodkie sekrety czyli bezglutenowe, roślinne historie pisane lukrem", która ukazała się nakładem Grupy Wydawniczej Helion. Autorka książki prowadzi swojego bloga kulinarnego - Natchniona.pl. Jest to jej już druga propozycja. 
Tak jak pisze sama autorka na dietę bezglutenowa musiała przejść w wieku 12 lat z powodów zdrowotnych i musiała uporać się z tym problemem. Zaczęła sama tworzyć przepisy, próbować i testować. Na początku było jej ciężko, bo potrafiła niewiele, ale z czasem dzięki swojemu uporowi i ćwiczeniom zaczęła sobie radzić coraz lepiej. 
Wielu z nas boryka się z nietolerancjami pokarmowymi i szuka sprawdzonych receptur. Oczywiście można by było żyć bez słodyczy, ale dlaczego odmawiać sobie tej przyjemności. 
Książka jest podzielona na pory roku, a każda z nich na podrozdziały. W książce znajdziemy przepisy na słodkości bez glutenu, nabiału i jajek, żelatyny a także cukru, miodu i kukurydzy, wiele z nich nie zawiera orzechów.
W książce poczytamy także na temat potrzebnego w kuchni sprzętu oraz podstaw - jak przygotować mleko kokosowe czy bitą śmietanę z mleczka kokosowego, tahinę czy sos waniliowy. Mnie bardzo zainteresował daktylowy karmel, wiem, że będzie pyszny. Dowiemy się także jak zrobić biszkopt czy ciasto kruche. Podoba mi się także wplecenie w treść książki historii czytelników. 

Wiosną jak pisze Weronika wszystko się zaczęło. To wtedy dowiedziała się, że nie może jeść wszystkich produktów. Wertowała książki kucharskie, ale wszędzie była mąka pszenna czy bułka tarta. Po wielu poszukiwaniach udało się jej razem z mamą stworzyć skromne menu - a był to akurat czas przed Wielkanocą. W tym dziale są koktajle, panna cotty, smoothie, placki, naleśniki, mazurki czy ciasto drożdżowe a także ciasto milionera, które mi osobiście kojarzy się z dużą słodkością i kalorycznością, a ten przepis jest zdecydowanie lekki. 

Lato mi osobiście kojarzy się z bogactwem warzyw i owoców. Na targach pojawiają się truskawki, potem jagody, trzeba szybko korzystać z sezonowości bo zmienia się błyskawicznie. W tej części są jagodzianki, babeczki, pierogi z owocami, mus czekoladowy, knedle, lemoniady i szejk a także pyszne gofry. Znajdziecie także przepis na apetycznie wyglądający tort czekoladowy czy tiramisu bez jajek i mleka. 

Jesień to czas przyjemności. Mamy wtedy bardziej ochotę na jakieś pyszne ciasto, przy kubku herbaty i książce. Mi jesień kojarzy się z marchewką, cukinią, burakami, jabłkami i gruszkami. I takie są przepisy na słodkości, ciasto marchewkowe, szarlotka, ciasto dyniowe. Są rogaliki, batoniki czy ciasteczka, owsianka z pieczonym jabłkiem i banoffe pie. 
Zima to zupełnie inne smaki no i świąteczny czas. To zapach cynamonu, imbiru, goździków czy pomarańczy. Ciasteczka, kruche renifery,pierniczki czy babeczki. Są też racuchy, które dla mnie  są zawsze wspomnieniem dzieciństwa, czekolada do picia czy napar imbirowy. Nie może zabraknąć tortu makowego czy strucli, pączków i faworków. 
Powiem wam, że mimo iż ja gluten jem i nie zamierzam z niego całkowicie zrezygnować, to z wielką chęcią wypróbuję kilka przepisów. Każdy przepis jest naprawdę dopracowany i tak napisany, że każdy przygotuje coś pysznego bez problemu. Zdecydowanie polecam dla wszystkich osób, nie tylko dla tych które muszą być na diecie bezglutenowej czy muszą walczyć z alergią.


 
kulinarnamaniusia.pl Marzena Szkodzińska

Making Faces

'Jeżeli Bóg wymyślił nam twarze, to czy się śmiał, gdy stworzył mnie?
Czy stworzył nogi, które nie chodzą, i oczy które widzą źle?
(...) Czy mój wygląd, to przypadek, czy okrutne zrządzenie losu?
Czy mogę obwiniać Go za to, czego u siebie nie znoszę?
(..)Czy czerpie z tego jakąś przyjemność, że wyglądam aż tak źle?
Jeśli Bóg wymyślił nam twarze, to czy się śmiał, gdy stworzył mnie?''


W małym, spokojnym miasteczku swoje życie wiedzie grupka nastolatków, których łączy fakt, że chodzą do wspólnego liceum. Wśród nich jest nieśmiała i zakompleksiona Fern, która od dziecka była pozbawiona urody. Mała i drobna, z burzą rudych loków na głowie i z krzywymi zębami, była przeciwieństwem swojej ślicznej przyjaciółki Rity.
Jednak była osobą inteligentną i wrażliwą, o pięknym sercu. Opiekowała się swoim chorym kuzynem, Baileyem, który chorował na dystrofię mięśniową. Choroba ta sprawiła, że chłopak nie miał władzy nad swoim ciałem. Pomimo niesprawiedliwości, która go spotkała, był pozytywnym człowiekiem, który z dystansem podchodził do samego siebie. Wraz z Fern, byli dla siebie wspaniałymi przyjaciółmi. Wspierali się i jedno dbało o drugiego.
Jest też Ambrose Young. Utalentowany chłopak, zawodnik futbolu, który na swoim koncie ma wiele osiągnięć. Fern kocha go, odkąd skończyła 9 lat. Chłopak był dla dziewczyny ideałem piękna, lecz on nigdy jej nie zauważał. Wszystko się zmieniło, gdy jej przyjaciółka Rita, poprosiła ją o napisanie do niego listu. Dziewczyna się zgodziła, jednak to nie były zwykłe listy, bo Fern wkładała w nie całe swoje serce, duszę i uczucia. Pewnego dnia chłopak dowiaduje się, kto je pisał i jest wściekły. Stało się to czego pragnęła Fern - chłopak ją zauważa, jednak nie tak jak ona sama by tego chciała.
Ataki terrorystyczne z 11 września, zmieniają dotąd bezpieczny świat młodych ludzi. Na ich oczach dzieje się historia, która będzie pamiętana przez następne pokolenia. Ambrose, chcąc walczyć za swój kraj i wolność, wraz z piątką przyjaciół zaciąga się do wojska. Tragedia, która wydarzy się podczas ich misji, zmieni życie chłopaka. Już nigdy nie będzie taki sam. Czy można na nowo posklejać człowieka, który utracił nie tylko twarz, lecz całego siebie?


Amy Harmon, wprowadza w nas historię pełną bólu i cierpienia. Na okładce książki widnieje napis: ''Czy masz odwagę spojrzeć w utraconą twarz?''. Ambrose nie tylko stracił swoją urodę, stracił coś o wiele ważniejszego: siebie. Tragedia, której był świadkiem odebrała mu pewność i wiarę w lepsze jutro. Borykał się z wyrzutami sumieniami, wmawiał sobie, że jego twarz, jest karą za jego grzechy. Fern nie zależało na jego wyglądzie, kochała go za to jakim był człowiekiem. Czy dziewczynie uda się sprawić, że Ambrose znów zacznie żyć? Czy chłopak uwierzy, że wygląd to nie wszystko?
Autorka w ''Making faces'' porusza wiele aspektów życia. Przemoc w rodzinie, nieuleczalna choroba, skutki wojny, która odciska na człowieku głębokie piętno, żałoba po najbliższych ludziach. Pokazuje nam, że życie jest niesprawiedliwe, ale gdy mamy przy sobie wartościowych ludzi, łatwiej je znieść. Wygląd, to nie wszystko. Uroda przemija, a to co nosimy w sercu i to jak żyjemy, pozostaje z nami na zawsze. Ludzie wiele tracą kierując się tylko wzrokiem.
Czas na podsumowanie. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Amy Harmon i na pewno nie ostatnie. Czeka już na mnie ''Prawo Mojżesza''. Autorka ma lekki styl pisania. Stworzyła ciekawych bohaterów, wykreowała sytuacje, które możemy spotkać w swoim życiu. Momentami książka przynudzała, miała kilka niedociągnięć, ale nie mogę odmówić jej emocji, które wręcz otaczają czytelnika z każdą kolejną stroną. Tu jest ich aż tyle, że momentami bolało mnie serducho przy czytaniu. Obok tej książki nie można przejść obojętnie, bo jest nie tylko historią nastolatków, których życie potraktowało niesprawiedliwie, a przede wszystkim skarbnicą mądrości. Daje nam niezły wycisk życia, lekcję którą zapamiętamy na długo. Ta powieść przede wszystkim zmusza nas do zastanowienia się nad sobą, swoim życiem i postępowaniem.
Nie ostatni raz była w moich łapkach, bo jeszcze nie raz do niej powrócę.
www.instagram.com/katherine_the_bookworm/ Ewelina Żyła

Koszmar Morfeusza

W dzisiejszych czasach, autorkom erotyków nie jest łatwo napisać coś, co będzie inne od tysięcy innych erotyków. Zdawać by się mogło, że wszystko już było... a jednak nie było... i K. N. Haner to właśnie udowadnia...

Sięgając po "Koszmar Morfeusza", tak przeze mnie wyczekiwany, wiedziałam, już po części co mnie czeka. Skąd wiedziałam? Czytałam już wcześniej pierwszą część powieści pt. "Sny Morfeusza". Książki te idealnie wstrzeliwują się w czas, w którym potrzebuję zapomnienia, a one mi to właśnie dają. Wracając jednak do meritum - wiedziałam co mnie czeka, ale rzeczywistość zaskoczyła mnie zupełnie, a Kasia powaliła na kolana.

Przypomnijmy sobie na początek głównych bohaterów.
 
On - tajemniczy, mroczny, zmienny i mega przystojny biznesmen o imieniu Adam. Ona - piękna, początkująca pani architekt Cassandra. Poznają się dzięki wielu dziwnym zbiegom okoliczności i jak to zwykle bywa, od razu czują do siebie niesamowity pociąg fizyczny. Jest i klub od którego się zaczęło, najbardziej fascynujący i tajemniczy w całej książce. To w tym klubie Adam i Cassandra spotykają się pierwszy raz, ale czy na pewno pierwszy?  Adam, przystojny jak młody bóg, z bogiem nie ma nic wspólnego, bo dusza jego szatańską jest, a przynajmniej chce za takiego uchodzić, mogę powiedzieć wręcz, że za takiego się uważa. Cassandra mimo wyglądu anioła, również potrafi pokazać różki, ale jej serce jest pełne miłości, której Adam nie chce jej dać. To ma być tylko seks, ale nie byłoby książki gdyby nie problemy. Jedni kochają, inni boją się kochać, a jeszcze inni zwyczajnie w miłość nie wierzą. Adam ma swój sposób na traktowanie kobiet - masz mnie słuchać, masz mi się oddawać i basta. Niestety nie przewidział jednego ( jak każdy facet) - kobiety potrafią owinąć mężczyznę wokół palca, czy on tego chce, czy nie, ale zanim do tego dojdzie, czeka ich długa droga... pełna nagłych zwrotów akcji, które jeszcze bardziej podsycają ciekawość.
 
Tak było w pierwszej części. A w drugiej? Nie, nie, nie zdradzę Wam fabuły, bo książkę musicie przeczytać sami, ale powiem Wam, że Adam i Cassandra nadal się kochają, mimo, że chwilami można by sądzić inaczej. To w tej części poznajemy nieco lepiej Cassandrę, bo i wątków z kobietą jest więcej, ale mamy też okazję poznać lepiej tajemniczą organizację, w którą uwikłany jest Morfeusz, a wierzcie mi, jest co poznawać i nawet w najśmielszych snach, nie wyobrażacie sobie tego, co w niej znajdziecie.
 
"Sny Morfeusza" jest przesycona emocjami, dawkowanymi w bardzo wyrafinowany sposób. Nigdy nie wiemy co czeka nas na następnej stronie. Kochamy razem z Cassandrą, nienawidzimy z nią i razem z nią przeżywamy orgazmy. My kobiety jesteśmy Cassandrą. Cała fabuła jest tak wciągająca, że czujemy się jej częścią. Chociaż z wieloma decyzjami bohaterów, zwłaszcza dziewczyny, się nie zgadzam i tak jestem z nimi duszą, ciałem i sercem.
 
Całość doprawiona jest ogromną dawką seksu i tajemnicą w tle. Podoba mi się to, że sceny seksu są opisane zazwyczaj gustownie i ze smakiem, chociaż wulgaryzm też się znajdzie, taki, że ja, weteranka erotyków, rumieniłam się jak dziewica. Każda z tych scen jest inna, co jest bardzo ważne, żeby się zwyczajnie nie znudzić. Wszystko jest napisane poprawnym stylistycznie językiem, przejrzyście i ciekawie. Nie ma zbędnych opisów ani przydługich monologów. Najważniejsza jednak jest akcja, a ta zaskoczyła mnie zupełnie. To nie jest kolejna "taka sama" powieść, a  tego, co w niej jest napisane po prostu nie da się przestać czytać.
 
Moim zdaniem to bardzo dobra książka, jedna z lepszych z tego gatunku. Jest nieprzewidywalna i ani trochę monotonna. Jest seks, jest miłość, jest śmiertelna choroba, mafia, jest dreszczyk emocji i jest życie... nieco bajkowe i luksusowe ( bo to przecież fikcja) ale jednak życie. Zakończenie kolejny raz totalnie mnie zaskoczyło bo... nic nie wyjaśniło, a co za tym idzie? Pozostawiło ogromny niedosyt, a oczekiwanie na kolejna część jest dla mnie prawdziwą udręką...
http://czasemtakjestczasemtakjest.blogspot.com/ Joanna Balcar-Palinker

Gdyby nie Ty... Igrając z ogniem 2


Są książki, które potrafią wciągać czytelnika, mimo mało odkrywczej fabuły i przyprawiać o mocniejsze bicie serca. Są też takie, przez które nie da się przebrnąć żadną miarą. Pisząc recenzje, przeczytałam ich wiele, z obu grup. Czy "Gdyby nie Ty. Igrając z ogniem 2" należy do tych wciągających? Czy może do tych, które czytam, bo muszę?


Layla - urocza, sławna i bogata piosenkarka, która od jakiegoś czasu otrzymuje listy z pogróżkami. Jej życie z pozoru wydaje się być idealne. Ma wszystko - rodzinę, przystojnego ochroniarza - kochanka, luksus i jest znana na całym świecie. Jednak czy na pewno jej rodzina, a zwłaszcza matka są tacy, jakich pokazują media? Czy ochroniarz na pewno jest kochankiem? Czy Layla jest szczęśliwa?
 
Brady - były żołnierz, któremu misje odcisnęły ogromne piętno. Jest przystojny, aczkolwiek nieco sfrustrowany. Chcąc zapewnić bezpieczeństwo swojej siostrze i siostrzenicy, przyjmuje niechętnie zlecenia ochrony Layli. Od tego momentu wszystko się zaczyna, a zwykłe zlecenie staje się czymś więcej...
 
Czytając opis powieści można by wywnioskować, że to romans na całej linii. Owszem, miłość tutaj również się pojawia i to płomienna miłość, taka, o której każdy z nas marzy. Jednak nie tylko na tym skupia się fabuła. Znajdziemy tutaj romans, sensację i szczyptę komedii. Autorka skupia się również na aspekcie samobójstwa, przemocy psychicznej w rodzinie, kłamstwach, intrygach i wewnętrznym ja. Rozdziały pisane są na przemian, z punktu widzenia Layli i z punktu widzenia Bradyego, co wyjątkowo sobie w powieściach cenię, bo pozwala mi to poznać oboje bohaterów w równym stopniu. Zawsze zastanawia mnie jak autorki potrafią umiejętnie wczuć się w rolę mężczyzny. Tutaj autorce udało się to świetnie. Dialogi i opisy są wyważone, więc nie powieje nudą, a język literacki, którym autorka włada, śmiało można określić jako jeden z barwniejszych, poprawnych literacko i działających na wyobraźnię.

W powieści pojawia się również seks - jedna czy dwie sceny - i tu chylę czoła w kierunku autorki, która potrafiła je ująć w sposób subtelny i intrygujący. To tylko dwie sceny, wydawać by się mogło, że zbyt mało, a jednak dla mnie wystarczająco, bo między słowami wyczuwalne było  wielkie pożądanie bohaterów. Jak dla mnie bomba - bo czasem lepiej się czegoś domyślać i na to czekać, niż mieć podane na tacy.

"Gdyby nie Ty..." należy do powieści, które mają to coś i których treść ciągle i ciągle powoduje ciekawość, taką, że trudno się powstrzymać przed zajrzeniem kilka stron do przodu, żeby już, w tej chwili znać dalsze losy bohaterów. Oj, sporo musiałam mieć samozaparcia, żeby tego nie robić. W każdym razie historia jest bardzo ciekawa, wciąga bez reszty i powoduje dreszczyk emocji. Nie jest to literatura na miarę największych pisarzy, jednak sięgając po nią z całą pewnością nie będziecie żałować swej decyzji. Czyta się lekko, szybko i przyjemnie. Polecam!
http://czasemtakjestczasemtakjest.blogspot.com/ Joanna Balcar-Palinker