ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Calder. Narodziny odwagi

Dwójka głównych bohaterów, dwa światy, dwie narracje. Młodzieniec piękny jak greckie bóstwo i niebiańska dziewczyna nosząca biblijne imię, a między nimi zakazana, apokaliptyczna miłość.Sztuczna mitologiczna kraina opływająca mlekiem i miodem i namacalna rzeczywistość, pogrążona w żądzy pieniądza. Klasyczny scenariusz (nie)współczesnego mezaliansu.

Historia stara jak świat. On chce, ale nie może, ona chce, ale nie potrafi. Połączył ich los, nie rozdzieli ich nawet śmierć. Nie potrzeba zerkać do środka. Na samej okładce wypisz, wymaluj cała treść i żadnych śladów czytelniczej niespodzianki. Finał tej opowieści, choć w tej części serii, jak wiadomo, jeszcze nie nastąpi, przewidujemy bez trudu i przy żadnym wysiłku intelektualnym. Choć każde z kochanków (pozornie) przynależy do innej grupy społecznej i pochodzi "nie z tego" świata, cała ich miłość (to, co dla nich wspólne i nierozerwalne) wydarza się w XVIII-wiecznej konwencji życia zgodnego z naturą i "skłonnością serca". On - wybrany na robotnika - jest wykształcony, ale, jak wszyscy mieszkańcy doliny, obywa się bez jakichkolwiek zdobyczy cywilizacji. Ona - wybrana na zbawicielkę ? pozbawiona dostępu do edukacji, całe dnie spędza samotnie w złotej klatce na wzgórzu. Jakaś niezwykła więź emocjonalna i pociąg seksualny (chuć jak na" dobrych dzikusów" przystało) sprowadzają ich do intymnego zakątka okolonego bujną roślinnością, którego centrum stanowi arkadyjskie źródło, czyste jak łza. W eterze unosi się słodkawa woń kwiatów powoju i ziemisty odór obłędu wypełniającego się proroctwa. Zapachy miłości i śmierci przenikają wzajemnie swoje serca i oplatają czytelnika mocnymi, odurzającymi sidłami - przynajmniej tak powinno być, jak sądzę.

Tymczasem, naszkicowany zaledwie przez autorkę zarys utopii w guście Jakuba Rousseau sypie się, tak po prostu. I to nie tylko na poziomie fabularnym, co jest zamierzone. Z kartki na kartkę kruszy się koncepcja paralelnych światów obrana przez pisarkę za oś konstrukcyjną książki. Równoległe rzeczywistości są wadliwie skonstruowane, przez co cała opowieść jest niesymetryczna i niespójna, rozwarstwia się, rozszczelnia, rozsypuje na kawałki. Można by powiedzieć, że jej szkielecik jest kruchy jak chińska porcelana. Z tą znamienną różnicą, że kruchość porcelany stanowi o jej osobliwym pięknie, wysublimowaniu i delikatności. Wątłość opowieści świadczy o jej niedopracowaniu, kanciastości i siermiężnej budowie. Ponadto porcelanowa kruchość, w kontekście miłości i to miłości pierwszej (!), kojarzy się z pewną nieporadnością, niezdarnością przez tę pierwszość właśnie fascynującą! Bohaterowie, którzy od pierwszych chwil potrafią nazywać doświadczenia nie z tego świata, a mówiąc dokładniej nie z ich świata ? nie są, nie mogą być w żaden sposób prawdziwi. Nastoletni kochankowie nazywający to, co najbardziej im bliskie a zarazem obce (bo pierwsze), cielesne, intymne od tak ? dosłownie, prostacko, językiem tabloidów ? nie mogą szczerze przeżywać zauroczenia. I nie chodzi tu o jakąś moją czytelniczą nadwrażliwość czy pruderię, a o delikatność, czar, magię i baśń. Skoro świat miał być utopijny czy też wymyślona przez pisarkę miłość miała być utopijna, baśniowa to trzeba było pójść za ciosem i siłą napędową tego świata uczynić magiczny, płynny, lejący się jak satyna język. Wówczas można by liczyć na efekt językowej kuli śniegowej, która zbierając w swe szeregi uczucia (których pełno), myśli (niedopracowane), wyobraźnię (bogatą), wiedzę (oszczędną) i słowa (proste) uderza w czytelnika z całym impetem. Jak bardzo brakuje mowy baśni, żargonu dziecka, języka pierwszego ? nieśmiało nadającego imiona poszczególnym elementom rzeczywistości!

Książka sypie się w rękach nie tylko za sprawą dość ubogiego (klejonego, wypchanego cienkimi rwącymi się kartkami) wydania. Liczni bohaterowie skonstruowani są typowo, charakterologicznie, jak w baśniach ? z podziałem na czarnych i białych. Ze świecą szukać jakiejkolwiek postaci będącej na granicy, jakiejkolwiek postaci żywej, takiej z krwi i kości! Przez to, że naprzemiennie śledzimy myśli i słowa Caldera i Eden i to z ich perspektywy poznajemy świat (w zamyśle autorki ? światy) poszczególnym bohaterom odebrana została tożsamość. Zły Hector jest zły z zasady. Nie wiadomo, w jaki sposób się porusza, z jakim akcentem mówi, jakie ma słabości i przyzwyczajenia.

Przemienna narracja pierwszoosobowa (Calder/Eden), mówiąc o językowym poziomie powieści, jest w podwójnym stopniu skomplikowana i stanowi dla pisarki nie lada wyzwanie. Wydaje się, że autorka zapomniała, że o wydarzeniach śledzonych przez czytelnika opowiada kolejno dziecko, nastolatek, młody dorosły i oczywistym jest, że z czasem język człowieka ulega przeobrażeniu wraz z nieuchronną zmianą jego światopoglądu. Tu konstrukcje lingwistyczne są skostniałe, sztywne, od samego początku "dorosłe". W przytoczonym przeze mnie fragmencie piętnastoletnia Eden (niepotrafiąca ani czytać ani pisać, a więc nieznająca żadnych literackich opowieści o miłości) marzy o śmiechu Caldera, który "pieści jej skórę". Na dodatek, jakim cudem (skoro oba paralelne światy obywają się bez cudów!) młodzi bohaterowie posługują się językiem, który nie należy (już) do ich świata? Starszyznę Akadii stanowi grono amerykańskich degeneratów, którzy żyli w prawdziwym świecie, ale za sprawą miłosiernego ojca akadyjskiej sekty zostali ?uratowani? i przeniesieni do dzikiej krainy (s)pokoju, gdzie panuje zakaz rozmów o ?tamtej? krainie i jej "wynalazkach".

Bezzasadne wydaje się również usprawiedliwianie surrealistycznych wizji i wyobrażeniowych zmyśleń Mii Sheridan czerpaniem z śródziemnomorskich mitów i legend, które niepogłębione i niedoczytane tracą swój magiczny potencjał. Przejrzysta, źródlana woda, góry, wiejski prostaczy śpiew, leśna polana i światło księżyca - to wszystko doskonale znamy już z mitologicznej opowieści o kozłonogim bożku imieniem Pan. Legenda Wodnika czy opowieść o pięknym podczaszym greckich bogów również niczego ożywczego nie wnosi do historii Caldera i Eden. Oświeceniowa wizja utopijnej rzeczywistości oraz klasyczny, literacki model mezaliansu także zostają niefortunnie wplecione w nurt opowieści amerykańskiej pisarki. Ponadto stworzona przez nią hybrydyczna rzeczywistość jest światem niezwykle pretensjonalnym, grzecznym i poprawnym politycznie - liberalnym, patriarchalnym, europejskim, i wreszcie katolickim. Nieprzebrana liczba motywów, które nawet połączone ze sobą nie wnoszą do literatury niczego nowego, a co gorsza niczego godnego szczególnej uwagi. Opieranie opowieści na zasadzie krzywego zwierciadła równolegle istniejących, wypaczonych światów nie ma sensu, podobnie jak multiplikowanie papierowych bohaterów. Niestety, historia Caldera i Eden sprawia wrażenie nieuporządkowanego obrazu, sennego, choć wcale nie onirycznego, zlepionego, pozbawionym minimalnego rygoru, językiem wyobraźni. Jedynym klejem, który chwyciłby i tę układankę i serca czytelników jest (niewykorzystany) potencjał emocjonalny powieści. Parada lęków, śmiechu, podniecenia? Szept, w miejscu krzyku, niedopowiedzenie zamiast dosłowności. Porcelanowa kruchość i poetyckie, łagodne wyrafinowanie ? tego życzę sobie gorąco podczas lektury kolejnej części miłosnej opowieści. 
Karolina Tolak-Zasuń

Dręczyciel

GDY NAJLEPSZY PRZYJACIEL STAJE SIĘ NAJGORSZYM WROGIEM...
Tate i Jared przyjaźnili się od zawsze. Byli sobie naprawdę bliscy, do pewnego czasu. Wszystko się zmienia, gdy mają czternaście lat, a chłopak musi w wakacje pojechać do swojego taty. Wraca jako całkowicie inna osoba. Zaczyna dręczyć Tate. Nie widać wyraźnych przyczyn. Upokarza ją na każdym kroku. Im bardziej dziewczyna go unika, tym mocniejsze są jego ataki. W końcu ma dość i postanawia na rok pojechać do Paryża. I to jej pomogło, odetchnęła, odpoczęła i mogła przez chwilę być na nowo szczęśliwa. Ale bajka nie może przecież trwać wiecznie, prawda? Chce przecież skończyć liceum w swoim mieście, w domu. Nie pozostaje jej nic innego jak wrócić. Jest silniejsza, odważniejsza i pewniejsza siebie. Za cel stawia sobie także, by nie pozwolić się więcej dręczyć, nie zrobiła przecież nic złego, nie zasłużyła sobie na to wszystko.
 
 
CZY ISTNIEJE MIŁOŚĆ BEZ NIENAWIŚCI?
Dlaczego Jared zmienił się tak bardzo i co jest przyczyną jego zachowania? Jako ludzie musimy mieć wypisane od góry do dołu powody przez które coś się zmienia, w tej książce nie jest inaczej, lecz autorka bawi się czytelnikiem i nie chce zdradzić nam sekretu na samym początku. Tajemnica zaczyna się ujawniać pomału w środku książki. Do mnie nie do końca przemówiły motywy chłopaka. W pełni rozumiem dramatyczność jego przejść, bo w książkach jest ich pełno i szybko można się do nich przyzwyczaić nie rozdziawiając szeroko buzi. Myślę, jednak, że nic nie jest w stanie usprawiedliwić takiej okrutności wobec drugiego człowieka. Skoro komuś działa się krzywda to czemu chciałby zadawać swój ból innym robiąc im też w jakimś stopniu krzywdę? 
 
 
KOCHAM, NIE KOCHAM, KOCHAM, NIE KOCHAM...
W pewnym sensie przypomina mi ta książka zabawę małych dziewczynek, które wyrywają płatki kwiatków z myślą o jakimś chłopaku mówiąc ,,lubi, nie lubi" (czy jakiekolwiek inne wersje tych słów) do ostatniego płatka, który ma decydującą moc. Tate jest niezdecydowana pod względem uczuć do Jareda. Jej postępowanie jest jednak dużo łatwiejsze do zanalizowania. Po prostu gubi się tym jak w jednej chwili chłopak jest okrutny, a w drugiej zdaje się darzyć ją pozytywnym uczuciem. Nie irytowało mnie zachowanie głównej bohaterki, bo moim zdaniem było zrozumiałe. Jareda też polubiłam. Bardzo miłe i śmieszne były ich słowne starcia. Najczęściej przy nich po prostu wybuchałam śmiechem. Mega przyjemne były w odbiorze, choć niektóre były wobec siebie bardzo wredne to mimo wszystko dla czytelnika bardzo zabawne. 
 
 
PODSUMOWUJĄC
Książka bardzo, bardzo mi się spodobała. Mimo ciężkich przeżyć i chwil naprawdę jest przyjemna w odbiorze. Ja najczęściej reagowałam na nią śmiechem, bo nie sposób było odnosić się do sytuacji w powieści inaczej. Mimo, iż książka jest bardzo mocno przewidywalna, a zwłaszcza jej koniec, to miło śledzi się losy Tate i Jareda. Do tego pozostaje w czytelniku ta szczypta ciekawości oraz przyczyn zachowań chłopaka. Nie można jej odmówić klimatu szkoły, wyścigów samochodowych czy imprez. Naprawdę wszystko dobrze było opisane, aczkolwiek prosto. Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu, bo ten pozostawił po sobie pozytywne emocje. Może nie jest to jakieś wybitne arcydzieło, ale nie odmówię książce najwyższej oceny z tego względu, że milej nie mogłam spędzić wieczoru. 
 
OCENA: 10/10 (arcydzieło)
Jabluszkooo.blogspot.com Patrycja Sawicka

Upały, mango i ropa naftowa

Terytorium skrajności. To słowa autora o kraju, który go zafascynował i zatrzymał na rok w swych granicach. Podróżujący rowerem po Ameryce Południowej polski tramp jest dobitnym przykładem, że można poznać wiele ziem, ale zdarzy się ta jedna, która uwięzi wędrowca, zaczaruje, zmusi do miłości. Wenezuela jest takim krajem, mieści w sobie bowiem skrajności obyczajowe, religijne, polityczne tak silne, że spotykane tylko tu. Jak pisze w Przedmowie autor, w poszukiwaniu odpowiedzi na piętrzące się pytania i paradoksy sięgnął do książek i rozmów. "Czas spędzony w Wenezueli pozwolił na przebycie całego cyklu rozwojowego miłości: od zakochania się przez rozczarowanie po akceptację i przywiązanie".

Wenezuela w tej chaotycznej, nieco amatorskiej monografii ukazuje się Czytelnikowi w całej swej fascynującej sprzeczności. Piękno wenezuelskiej natury działa na turystę inaczej, gdy spojrzeć na nie przez pryzmat polityki Hugo Chaveza. Warunki ekonomiczne - kraj drogi, a jednak tani - zmuszają do postawienia oczu w słup, zaś życie codzienne Wenezu-elczyków i ich mentalność zmusza Polaka do refleksji, czy nie łączy nas jakaś tradycja. Na przykład szlachecka? Ujmuje pogoda ducha Wenezu-elczyków i ich hart w radzeniu sobie z niedostatkiem. Opis kraju daleki jest od ?pocztówkowych" kolorów, jakimi cieszą się relacje urlopowych eksploratorów. Z każdego zdania uderza Czytelnika zdumienie autora wynikające z czasu, jaki spędził na miejscu. Autor radzi sobie ze zwątpieniami, nie tylko pisząc gęstą publicystykę, ale przeprowadzając wywiady albo relacjonując rozmowy z najdziwniejszymi ludźmi spotkanymi na szlaku. Mimo tej niejednorodności otrzymujemy obraz kraju żywy, subiektywny, ale głęboki, mówiący Czytelnikowi prawdę o trudnej współczesności latynoskiego państwa uwikłanego w globalną politykę. Ale to także opowieść o ludziach, którzy potrafią każdą sytuację obrócić w żart.
Tygodnik Angora Ł. Azik

Dręczyciel

Dziś chcę wam przedstawić książkę z serii Fall Away pióra Penelope Douglas „Dręczyciel”. Kiedy pierwszy raz przeczytałam opis książki bardzo zafascynował mnie. Poczułam lekki dreszcz emocji, który towarzyszył mi aż do ostatniej strony.
 
Pamiętasz swoją pierwszą przyjaźń. Bo ja tak i wspominam to bardzo dobrze, ale nasi główni bohaterowie nie mieli już tyle szczęścia. Tate i Jared znali się od dzieciństwa. Łączyła ich przyjaźń a może nawet i coś więcej? Wszystko się zmieniło, kiedy mieli po czternaście lat. To właśnie jeden telefon od człowieka, który nie kontaktował się z synem od dziesięciu lat. Dziwne? Wystarczył aż dwa miesiące i wszystko się zmieniło o sto osiemdziesiąt stopni. Jared wraca i z początku nie daje znaku życia a później zaczyna zmieniać się w stosunku do Tate. Ciągłe wyśmiewanie, poniżanie, upokarzanie a im bardziej schodziła mu z drogi tym bardziej sadystycznie ją traktował. Dziewczyna nie rozumie zachowania sąsiada. Z początku próbowała dowiedzieć się, czemu tak się zachowuje, ale to nic nie dało. Dziewczynę bardzo boli jak wyśmiewają się z niej wszyscy w szkole aż przechodzi to w istny terroryzm. Wreszcie dziewczyna wyjeżdża na rok do Paryża. Tam wszystko się zmienia to właśnie Tate się zmienia jest bardziej dowartościowana i nie jest już tą przestraszoną myszką, co kiedyś. Staje się silna i zdecydowana. Postanawia więcej nie dopuścić, aby ją dręczono. Podnosi wysoko głowę i nie bać się przechodzić przez szkolne korytarze. Co się wydarzyło tamtego lata? Co ukrywa Jared wyśmiewając się i nie dopuszczając do dziewczyny żadnego chłopaka?
Jared najlepszy przyjaciel Tate, lecz po kilku tygodniowym wyjeździe do ojca wszystko się zmienia. Staje się opryskliwy i samolubny, ale życie go też nie rozpieszcza. Matka alkoholiczka, która nawet nie przejmuje się synem i jego telefonami, kiedy był u ojca i że coś się dzieje. To właśnie zaczęło zmieniać jego wartości moralne. Po powrocie od ojca to właśnie jego sąsiadka była pierwszą osobą, o której pomyślał żeby z nią porozmawiać. Ale widok, który zobaczył nie spodobał mu się to przez ten jeden moment znienawidził dziewczynę. Od samego początku nie spodobała mi się ta postać. Ale miałam nadzieje, że się zmieni i tak się stało tylko potrzebował moralnego kopa. Dzięki wyjazdowi Tate do Paryża wszystko się zmienia. Tylko czy demony przeszłości nie ujrzą światła dziennego a chłopak będzie umiał otworzyć się przed wszystkimi?
 
"Oj, Tate. Ja zawszę dostaję to, czego chcę."
 
Tate młoda nastolatka zamknięta w sobie, zaszczuta przez przyjaciela i jego kolegę. Lecz ostatnia impreza przed wyjazdem do Paryża wszystko zmienia. Po powrocie nastolatka nie jest już tą samą osobą nie tylko wydoroślała, ale stała się piękną kobietą. Jest teraz pewna siebie nie boi się podnieść głowy iść przez szkolny korytarz. To wszystko motywuje dziewczynę do działania( nie boi się nawet wyłączyć całego prądu w domu i tym psuje imprezę Jareda). Kiedy znów sąsiedzi zbliżają się do siebie na tyle, blisko aby znów do siebie wrócić dziewczyna dowiaduje się, co motywowało chłopakiem i czemu to robił. Dziewczyna wybacza mu, bo go kocha, ale to, co stało się w domu Beckmanów wychodzi na światło dzienne. Filmik krąży po szkole z jednego telefonu do drugiego ośmieszający Tate. Dziewczyna nie wytrzymuje i domyślając, kto mógł to zrobić robi najgorszą rzecz, jaką mogła zrobić. Ale czy postąpiła słusznie?
 
"Próbowałam myśleć, ale nie mogłam. Nie chciałam. Wszystkie lata rozłąki skupiły się w tej jednej chwili."
 
Poznajemy także Madoca najlepszego kolegę Jareda. Koledzy razem terroryzowali dziewczynę. Chłopak z początku zaczął się domyślać, co kieruje Jaredem i czemu próbuje odstraszyć od dziewczyny wszystkich zainteresowanych nią chłopców. Po powrocie z Paryża dziewczyna zaczyna podobać się, co raz bardziej wszystkim chłopakom ze szkoły, tylko, co zrobić, kiedy jedna dziewczyna podoba się dwóm kumplom?
 
"O co chodzi z tą Tate? - odezwał się Madoc. Jared zatrzymał się i znów się odwrócił, Madoc zaś mówił dalej: - Dlaczego to robimy? Wiem, że pytałem cię już o to wcześniej, ale nie chcesz mi nic powiedzieć. Po prostu nie kumam."
 Następną osobą, o której chcę jeszcze wspomnieć jest K.C. najlepsza przyjaciółka Tate. Choć nie zawsze rozumiałam postępowania tej dziewczyny, ale to dzięki niej Tate uzmysławia sobie, że kocha się w Jaredzie. Chodzenie z kimś, aby wzbudzić w kimś zazdrość to nie jest najlepszy pomysł (chyba, że na chłopaku, który przed chwilą zdradził swoją dziewczynę i jeszcze tego żałuje). K.C. jest pozytywną postacią w tej książce, jako jedyna w całej szkole pomaga się pozbierać Tate z tym wszystkim. Kocham ją za to, ale że spotykała się z Jaredem to już nie bardzo.
 
Autorka książki w bardzo ciekawy sposób opisała nam czasami prawdziwe życie nastolatek. Nadal często zdarza się że w szkole jest ktoś dręczony i prześladowany. Bardzo się cieszę, że w książce został poruszony tak bardzo ważny jak zarazem bardzo trudny temat. Cieszyłam się, że dziewczyna dzielnie znosiła te upokorzenia i nie stał się nic złego. Czytając całą książkę czytałam z zapartym tchem nie mogąc się doczekać końca. Pisarka na każdym kroku szokowała mnie wydarzeniami, jakie powstawały i zbiegami okoliczności i to, co nam przyniosła na samym końcu. Po skończeniu książki czułam lekki niedosyt, bo chciałabym jeszcze przeczytać coś z pióra tej pisarki. Książka jest napisana prostym językiem i dostępna dla wszystkich nawet dla nastolatków. To co wam pokazuje to jest tylko część tego co możecie znaleźć w książce. Muszę oczywiście wspomnieć o okładce książki, bo na samym początku przykuła moją uwagę, ale tytuł książki odbiegał dla mnie od okładki. Teraz po przeczytaniu książki wiem, że to był strzał w dziesiątkę. Gratuluję! 
zaczarowana-ksiazka.blogspot.com Beata Matuszewska

TyMyśl. Inaczej zrobią to za Ciebie... Wydanie II

Udało mi się przeczytać kolejną książkę, która ma mnie przybliżyć do mojego głównego celu, czyli emerytura w wieku 55 lat. Ma to szczególne znaczenie jak ostatnio chodzą słuch o tym, że kochana władza chce wprowadzić przywilej emerytalny tylko dla tych co pracują 15 lat. Książka TyMyśl Inaczej zrobią to za Ciebie.. napisana przez Mateusza Grzesiak ma tylko 150 stron, ale wiedza zawarta w niej jest bardzo istotna. Może pomóc w zrozumieniu tego jak działa nasza psychika a dokładnie nasz mózg i wykorzystać do naszych celów. Mózg uwielbia to, co już zna, bo odpalanie starych reakcji następuje bez wysiłku, z automatu. Jednocześnie, mózg uczy się tylko i wyłącznie wtedy, gdy poznaje coś nowego. Tak się składa, że większość ludzi nie wie jak funkcjonują nasze mózgi i nie mam na myśli procesów fizjologicznych, ale coś, co ma bezpośredni wpływ na nasze życie. Takie jak np: co to jest cieszenie się. Jakbym miał Ferrari to byłbym szczęśliwszy niż posiadanie malucha. Takie proste czyż nie. To, czemu człowiek nie może być szczęśliwy mając tego malucha. Użyty język w książce jest prosty oraz bezpośrednio tak jakby się rozmawiało z autorem. To właśnie lubię. Gdyż o trudnych rzeczach można szybko przeczytać oraz przyswoić nową wiedzę. Dziś liczy się elastyczność i to ona jest kluczem do osiągnięcia sukcesu. Z książki dowiesz się, dlaczego boisz się pająków oraz w jaki sposób pozbyć się lęku. Czy w jaki sposób zacząć w końcu akceptować siebie. Co oznacza bycie atrakcyjnym. Czy musisz spędzać godziny przed lustrem pucując się a markowe ciuchy to podstawa aby móc pokazać się. Bardzo wiele osób dowartościowuje się dzięki zewnętrznym bodźcom jak: markowe ciuchy, uznanie otoczenia, nagrody itd. Praktyczne przykłady pokazane w książce z dodatkiem teorii pomagają zrozumieć, w jaki sposób funkcjonujemy. Emocją budują naszą rzeczywistość i jeśli opanujesz je to przejmiesz ster nad swoim życiem.
moneygrabbing.co.uk Radosław Salak

TyMyśl. Inaczej zrobią to za Ciebie... Wydanie II

Udało mi się przeczytać kolejną książkę, która ma mnie przybliżyć do mojego głównego celu, czyli emerytura w wieku 55 lat. Ma to szczególne znaczenie jak ostatnio chodzą słuch o tym, że kochana władza chce wprowadzić przywilej emerytalny tylko dla tych co pracują 15 lat. Książka TyMyśl Inaczej zrobią to za Ciebie.. napisana przez Mateusza Grzesiak ma tylko 150 stron, ale wiedza zawarta w niej jest bardzo istotna. Może pomóc w zrozumieniu tego jak działa nasza psychika a dokładnie nasz mózg i wykorzystać do naszych celów. Mózg uwielbia to, co już zna, bo odpalanie starych reakcji następuje bez wysiłku, z automatu. Jednocześnie, mózg uczy się tylko i wyłącznie wtedy, gdy poznaje coś nowego. Tak się składa, że większość ludzi nie wie jak funkcjonują nasze mózgi i nie mam na myśli procesów fizjologicznych, ale coś, co ma bezpośredni wpływ na nasze życie. Takie jak np: co to jest cieszenie się. Jakbym miał Ferrari to byłbym szczęśliwszy niż posiadanie malucha. Takie proste czyż nie. To, czemu człowiek nie może być szczęśliwy mając tego malucha. Użyty język w książce jest prosty oraz bezpośrednio tak jakby się rozmawiało z autorem. To właśnie lubię. Gdyż o trudnych rzeczach można szybko przeczytać oraz przyswoić nową wiedzę. Dziś liczy się elastyczność i to ona jest kluczem do osiągnięcia sukcesu. Z książki dowiesz się, dlaczego boisz się pająków oraz w jaki sposób pozbyć się lęku. Czy w jaki sposób zacząć w końcu akceptować siebie. Co oznacza bycie atrakcyjnym. Czy musisz spędzać godziny przed lustrem pucując się a markowe ciuchy to podstawa aby móc pokazać się. Bardzo wiele osób dowartościowuje się dzięki zewnętrznym bodźcom jak: markowe ciuchy, uznanie otoczenia, nagrody itd. Praktyczne przykłady pokazane w książce z dodatkiem teorii pomagają zrozumieć, w jaki sposób funkcjonujemy. Emocją budują naszą rzeczywistość i jeśli opanujesz je to przejmiesz ster nad swoim życiem.
moneygrabbing.co.uk Radosław Salak