ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

CO-DZIENNIK

„Co-Dziennik” to publikacja do codziennej pracy przez 365 dni w roku, a właściwie jest też przewidziany i ten 366 dzień, który czasami występuje.
 
W książce tej to właściwie osoba, która ją zakupiła - „czytelnik” jest jej głównym autorem. Odnaleźć tu można różne zadania na poszczególnych stronach pozycji, jest ich właściwie 366 jeśli uznać za jedno z nich kontakt z „pomysłodawczynią” książki, jej „autorką”.
 
Pozycja przyciąga wzrok, już sama jej okładka to robi, do tego jest ona bardzo kolorowa.
 
Zadania? Różne. Bywają to pytania innym razem dotyczą one tego by wymienić pewne rzeczy bądź na przykład tyczą się wystawienia sobie pewnego dyplomu. Czasem „należy” coś wymienić, innym razem coś trzeba samemu „zdefiniować”. Są więc różnorodne.
 
Nie ma tu nad czym dużo pisać, bo i samej treści jest niewiele. By przekonać się jakie to są zadania warto zajrzeć do środka i wówczas podjąć decyzję, odpowiedzieć sobie na pytanie ‘czy to coś dla mnie?’
 
Autorka miała ciekawy pomysł na publikację, to trzeba przyznać. Osobiście mam mieszane uczucia co do tego dzieła. Zawsze to jednak jakiś pomysł na przyjrzenie się sobie a także chociażby swojemu życiu i różnym jego aspektom.
swiatairi.blogspot.com Marta Tomczak

Psychologia Zmiany - najskuteczniejsze narzędzia pracy z ludzkimi emocjami, zachowaniami i myśleniem

Zawiera najskuteczniejsze techniki pracy z ludzkim myśleniem, zachowaniem, które są połączeniem sposobów wykorzystywanych podczas terapii czy coachingu. 

„Psychologia zmiany” zawiera przede wszystkim określenie roli people helpera. Według Mateusza Grzesiaka może to być psycholog, terapeuta, osoba interesująca się psychologią, menedżer.... każdy, kogo interesuje psychologia zmiany opierająca się na modyfikacji sposobu myślenia i postępowania. Dla autora poradnika najważniejsze jest czerpanie z wielu źródeł wiedzy, z różnych dyscyplin. Wiele z nich pomaga diagnozować problemy, motywuje, zmienia przekonania. 

Tak naprawdę książek proponujących wewnętrzną zmianę jest bardzo wiele. „Psychologia zmiany” jest niestety jedną z nich. Mateusz Grzesiak proponuje wzorce oparte na wielu źródłach, pojawia się jednak odczucie, że jest to bardziej zapis przemyśleń mówcy motywacyjnego niż trenera. Niestety Mateusz Grzesiak pomimo wielu swoich osiągnięć nie jest certyfikowany przez organizacje coachów w Polsce, zatem książkę można odbierać jako zapis poglądów, a nie przykładowe metody diagnozowania i rozwiązywania problemów. 

Ponadto w odniesieniu do ostatnich kontrowersji wokół Mateusza Grzesiaka, szczególnie dotyczących braku stałych poglądów w głoszonych tezach niestety nie polecam „Psychologii zmiany” jako jedynego i właściwego źródła. 
dlaLejdis.pl Sylwia Wasin; 2017-02-09

CO-DZIENNIK

„Co-Dziennik” to publikacja do codziennej pracy przez 365 dni w roku, a właściwie jest też przewidziany i ten 366 dzień, który czasami występuje.
 
W książce tej to właściwie osoba, która ją zakupiła - „czytelnik” jest jej głównym autorem. Odnaleźć tu można różne zadania na poszczególnych stronach pozycji, jest ich właściwie 366 jeśli uznać za jedno z nich kontakt z „pomysłodawczynią” książki, jej „autorką”.
 
Pozycja przyciąga wzrok, już sama jej okładka to robi, do tego jest ona bardzo kolorowa.
 
Zadania? Różne. Bywają to pytania innym razem dotyczą one tego by wymienić pewne rzeczy bądź na przykład tyczą się wystawienia sobie pewnego dyplomu. Czasem „należy” coś wymienić, innym razem coś trzeba samemu „zdefiniować”. Są więc różnorodne.
 
Nie ma tu nad czym dużo pisać, bo i samej treści jest niewiele. By przekonać się jakie to są zadania warto zajrzeć do środka i wówczas podjąć decyzję, odpowiedzieć sobie na pytanie ‘czy to coś dla mnie?’
 
Autorka miała ciekawy pomysł na publikację, to trzeba przyznać. Osobiście mam mieszane uczucia co do tego dzieła. Zawsze to jednak jakiś pomysł na przyjrzenie się sobie a także chociażby swojemu życiu i różnym jego aspektom.
swiatairi.blogspot.com Marta Tomczak

Prawo Mojżesza

Zły chłopiec i dobra dziewczyna w świecie, w którym reguły przestały obowiązywać. Sięgałam po tę powieść zachwycona pozytywnymi opiniami czytelników.Przygotowałam się na wzruszenia, emocje, łzy. Z emocjami poszło średnio, wzruszeń było kilka, żadnych łez. Najmocniejszą stroną tej powieści jest w moim odczuciu wątek paranormalny. Obecność duchów, ich niemały wpływ na rozwój akcji, nuta tajemniczości, lekko duszna atmosfera i zagadka w tle. Dawno nie spotkałam się z takim motywem w literaturze, a interesujące rozwinięcie przez autorkę tego tematu, policzyłam jej na największy plus. Podobały mi się także fragmenty związane z rodziną, macierzyństwem i przyjaźnią. Harmon pozwoliła sobie na popularne tematy, ale tło akcji pozwoliło nam uniknąć nudy. W tych miejscach czułam, że ta powieść faktycznie może być wartościowa, piękna, zapadająca w pamięć. Ale? Pierwsze kilka rozdziałów nie poruszyło mnie w ogóle. Podążałam za Georgią i Mojżeszem obserwując rozkwit ich uczucia. Pocałunki, muśnięcia rąk, oczekiwania, zaangażowanie. Przypomniałam sobie swoją pierwszą miłość i zrobiło mi się cieplej na sercu. Spodziewałam się chyba, że ten związek będzie wyglądał nieco inaczej. Miałam wrażenie, że ta relacja rozwinęła się za szybko, dla mnie autorka nieco rozdmuchała to wszystko. Nie podoba mi się, że Georgia tak łatwo padła Mojżeszowi w ramiona, lecąc do niego jak ćma do ognia. Taka młodzieńcza miłość to motyw niemalże obowiązkowy w przypadku literatury młodzieżowej, stąd też często banalny i oklepany. Moim zdaniem w tym przypadku w dużej mierze właśnie taki był. Uwielbiam literaturę młodzieżową i spodziewałam się, że to elementy dla niej charakterystyczne będą tutaj odgrywały pierwsze skrzypce. Jednak zostały one zdominowane przez romans bohaterów, który oprócz wątku paranormalnego niczym specjalnym się dla mnie nie wyróżniał. A szkoda. Takie słodko- gorzkie opowieści o miłości to niestety nie moje klimaty, choć z pewnością mogą spodobać się czytelniczkom lubującym się w tego typu powieściach. Książkę czyta się lekko i szybko. Autorka posługuje się prostym językiem, który w przypadku tej dosyć prostej opowieści jest jak najbardziej odpowiedni. W moich oczach książka jest nieco nierówna. Fragmenty ?poza romansem? interesowały mnie najbardziej, jednak było ich najmniej. Zostały one złapane klamrą buchającej miłości bohaterów. W tym uczuciu wyczuć można było dużą namiętność, na szczęście obyło się bez scen intymnych, co także muszę docenić. Nadziei dla siebie i książki doszukiwałam się w elementach kryminalnych. W pewnym momencie łatwo poczuć, że coś jest nie tak. Atmosfera tajemnicy osnuwa bohaterów, sprawiając, ze powieść nabiera nieco innego wymiaru. Niestety łatwo jest rozgryźć winnego, ja przynajmniej nie miałam z tym problemu. Szkoda, że autorka nie wysiliła się w tej sprawie bardziej. Wiem, ze to nie o tym miała być ta książka, ale dodała jej trochę charakteru. Bohaterzy? Mojżesz zrobił na mnie świetne wrażenie. Tajemniczy, mroczny, niegrzeczny. Artysta malarz. Cudo. Taki typ złego chłopaka jak najbardziej mnie interesuje. Co do Georgii mam mieszane uczucia. Z jednej strony autorka kreuje ją na postać silną, z drugiej pokazuje nam dziewczynę, która ulega chłopakowi łatwo i chętnie, nie zwracając uwagi na wcześniejsze zawody i rozczarowania. Ta powieść na pewno nie jest zła. Ale nie doszukałam się w niej bestsellera. Spośród książek, które czytałam w ostatnim czasie okazała się najsłabsza. Mam wrażenie, ze autorka nie wykorzystała do końca potencjału i pozwoliła by interesujące wątki zostały przesłonięte dosyć banalnym romansem. Po cichu liczyłam jeszcze na zakończenie, które jednak tę łezkę wyciśnie. Najlepiej smutne. Niestety, nie doczekałam się. Za możliwość poznania tej historii dziękuję portalowi Sztukater.
rudarecenzuje.blogspot.co.uk RUDA RECENZUJE

Twórcze wyzwania. Projektuj, eksperymentuj, testuj, buduj, wymyślaj, twórz, inspiruj i uwolnij swój geniusz

Ostatnimi czasy funkcjonuję jak robot: wstaję, ogarniam się, idę do pracy, wracam z pracy, padam na twarz i powtarzam te czynności od poniedziałku do piątku. Potrzebowałam więc książki, która pobudzi moje szare komórki do myślenia po godzinie 16, z czym ostatnio było ciężko. Postanowiłam podjąć twórcze wyzwania. Co z tego wyszło?
 
Książka zawiera 150 różnych twórczych wyzwań. Nie będę ich omawiać, nie ma to większego sensu. Wykonanie niektórych zadań może tylko nieco zaboleć, zwłaszcza wstanie 30 minut wcześniej, ale oprócz tego autor jest dla nas dość łaskawy. Dzięki niemu możemy sobie zrobić mini wakacje, tańczyć i bazgrać. Jedno z wyzwań każe nam wymyślić 100 zastosowań książki trzymanej w ręku. To dość trudne. Ja spasowałam po tym, jak w punkcie 32 padło hasło "karma dla chomika". W sumie po tym, jak Logan by ją zjadł, niewiele bym z nią zrobiła.
 
To publikacja przeznaczona przede wszystkim dla osób z dużym poczuciem humoru i dystansem do siebie. Przy Twórczych wyzwaniach na chwilę zapomniałam o stresie w pracy i miałam niezły ubaw, robiąc rysunki obiema rękami. Nie myślałam, że starej, 26-letniej dupie sprawi to taką radochę. Podobnie jak bazgranie.
 
Plusem książki jest to, że każde wyzwanie w dowolnej chwili można porzucić lub po prostu się go nie podjąć, jeśli uważa się, że to ponad nasze siły. Autor prosi tylko o jedną rzecz, mianowicie o to, by zaznaczyć w jakiś sposób zadania, które zostały wykonane. Ne ma też przeciwwskazań, by robić je z kimś. Może to sprawić nawet więcej frajdy. I jeszcze jedna sprawa. Lepiej uprzedźcie domowników, czym się zajmujecie. W innym przypadku może stanąć nad Wami mama/tata/brat/siostra czy ktokolwiek inny, patrząc się dziwnie na to, jak z pasją bazgrzecie po kartkach. Polecam na odstresowanie i pobudzenie szarych komórek do życia.
http://czytelnia-mola-ksiazkowego.pl Zaczytana bez pamięci; 2017-02-08

Koszmar Morfeusza

Kolejna część przygód Adama i Cassandry. Wiele wydarzeń, które ciągle trwają jak koszmar. Jednak żadne z nich nie jest w stanie temu zapobiec. Co będzie dalej? Tego żadne z nich nie przewidzi i liczą tylko na los, który im raczej nie sprzyja. Wszędzie niestety tylko kłamstwa i intrygi. 
Moim zdaniem książka ciekawa, ale również i straszna, co doprowadza do wielu załamań. Jednak w kontekście do pierwszego tomu ten akurat wypada o niebo lepiej niż jego poprzednik, co tylko pokazuje, że klątwa drugiego tomu potrafi być złamana. 
Lekturę tą mogę polecić każdej odważnej osobie oraz tym którzy uwielbiają świat mafii. 
 
Moja ocena: 8/10
rudablondynkarecenzuje.blogspot.com Andżelika Arendarska