ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Getting Things Programmed. Droga do efektywności

Pierwszy raz o tym, że praca programisty polega nie tylko na programowaniu, przekonałem się w trakcie _ lektury legendarnego Pragmatycznego Programisty autorstwa Andy Hunta i Da-ve'a Thomasa. Byłem wtedy na czwartym roku studiów i choć teraz wydaje mi się to dość niedorzeczne - wówczas było to dla mnie nie lada odkryciem. Inna sprawa, że rzeczywistość była wtedy nieco odmienna od teraźniejszej, ale to temat na oddzielną dyskusję...
Dziś na łamach tej kolumny chciałbym przedstawić pozycję, która w moje ręce trafiła dość przypadkowo - pierwszy raz usłyszałem o niej kilka tygodni temu od kolegi z projektu, a było to w trakcie poobiedniej dyskusji na temat podnoszenia efektywności pracy programisty. W trakcie tej rozmowy kolega opowiadał o tym, jak wdrożył zawarte w tej książce porady w swojej codziennej pracy. Zaintrygowany tą dyskusją rzeczoną książkę niezwłocznie zdobyłem i zatopiłem się w jej lekturze.
O czym jest więc książka Getting Things Programmed? Otóż, dość niespodziewanie, nie jest ona wcale o programowaniu. A przynajmniej nie bezpośrednio. W skrócie traktuje ona o tych wszystkich rzeczach, które robi się dookoła programowania, a które w szalenie istotny sposób wpływają na jakość i ilość pracy związanej z samym programowaniem. Cel książki jest prosty: pomóc programiście (Tobie!) zorganizować sobie pracę tak, aby uzyskać jak najwyższy poziom efektywności oraz zadowolenia.
Aby przejść do konkretów, zapraszam na szybki przegląd zawartości opracowania:
- Pierwszy rozdział: Podstawy. Tutaj autor przedstawia ideę książki oraz omawia szereg podstawowych pojęć wykorzystywanych w kolejnych jej rozdziałach.
- Rozdział drugi: Zbieranie tematów. W tej części autor zapoznaje czytelnika z koncepcją rejestru, czyli osobistej listy zadań, proponując przy tym szereg porad odnośnie wdrażania, przetwarzania i utrzymywania takiej listy.
- Rozdział trzeci: Burze mózgu (zauważ liczbę pojedynczą w tytule tego rozdziału: mózgu, nie mózgów). W rozdziale tym autor szuka odpowiedzi na pytnie: od czego zacząć pracę, mając gotowy (i zapewne przepełniony) rejestr zadań?, jak się w nim odnaleźć?
- Rodział czwarty: Wyodrębnianie zadań - to ciąg dalszy dyskusji na temat zarządzania zadaniami, tym razem w nieco szerszym kontekście. Mowa tutaj o takich zagadnieniach, jak określanie celu czy dekompozycja zadań złożonych.
- Rozdział piąty: Szacowanie zadań programistycznych - tego tematu nie mogło zabraknąć w książce o technikach podnoszenia efektywności pracy programisty! Autor skupia się tutaj przede wszystkim na szukaniu optymalnych metod szacowania własnych zadań.
- Rozdział szósty: Planowanie pracy. Wreszcie - mając wszystkie potrzebne fragmenty układanki (opisane w poprzednich rozdziałach), autor omawia techniki planowania codziennej pracy programisty. Pilnie czytając ten rozdział, dowiesz się również, jak odróżnić zadania pilne od ważnych, i zrozumiesz, dlaczego te drugie bywają... ważniejsze:)
- Rozdział siódmy: Wykonywanie zadań. Planowanie planowaniem, ale zadania same się nie zrobią. W tym rozdziale autor doradza, jak efektywnie je wykonywać. Dwa słowa kluczowe przewijające się w tym rozdziale to skupienie i rozpraszacz. Jak uzyskać (i utrzymać) to pierwsze i jak walczyć z tym drugim - o tym opowiada autor w tej części książki.
- Rozdział ósmy (i ostatni): Indywidualna retrospektywa. W tym rozdziale autor przedstawia szereg argumentów za tym, aby zainwestować czas w przeprowadzanie pisemnych auto-re-trospektyw. Pokazuje też sposoby na wdrożenie tej praktyki w Twojej codziennej pracy.

Patrząc przez pryzmat kilkunastu książek omawiających miękkie apekty związane z pracą programisty (np. Pragmatycznego Programisty, serii książek Roberta C. Martina, czy pozycji Jak stać się lepszym programistą autorstwa Pete Goodliffe'a), muszę powiedzieć, że Getting Things Programmed broni się całkiem nieźle. Przede wszystkim autorowi udało się znaleźć konkretną niszę tematyczną (jego opracowanie skupia się przede wszystkim na indywidualnych technikach podnoszenia efektywności pracy, pomijając aspekty związane z pracą w większym zespole itp.). W ramach tej niszy tytuł autorstwa Michała Bartyzela jest bardzo konkretny i wyczerpujący. Czytając tę lekturę, po raz kolejny przekonałem się, że książki pisane w języku polskim czyta się znacznie płynniej i przyjemniej od tłumaczeń (przy czym piszę to, mając wielki szacunek dla tłumaczy!). Biorąc pod uwagę, że książka Getting Things Programmed ma jedynie 184 strony - da się ją pochłonąć w ekspresowym tempie - co dla wiecznie przeciążonych pracą programistów będzie zapewne zaletą. Ja osobiście wyniosłem z jej lektury bardzo dużo praktycznej wiedzy (szczególnie podobał mi się rozdział na temat indywidualnej retrospektywy). Myślę, że każdy programista znajdzie tutaj coś, co pomoże mu usprawnić i poukładać swoją pracę. Dlatego też z czystym sumieniem polecam książkę pana Michała.
Programista Magazyn RAFAŁ KOCISZ; 2016-12-01

Pełna MOC życia. Jeśli o czymś w życiu marzysz - sięgnij po to. Wydanie II zmienione

Książka nie jest poradnikiem, to raczej zbiór refleksji i myśli autora, czasami dość oczywistych. To opowieść o jego życiu i zdobytym przez lata doświadczeniu.

Ja książka to kawałek mojej prawdy o życiu. Ta prawda nie jest ani dobra, ani zta, ani radosna, ani smutna. Jest moja. Moja prawda to suma moich doświadczeń i tego, czym podzielili się ze mną inni ludzie" - tak pisze sam Walkiewicz. Uaktualnione i wzbogacone o kilka nowych przemyśleń drugie wydanie pokazuje "oczywiste oczywistości". Książka nie zawiera nowych, oryginalnych treści i koncepcji, są to raczej refleksje i interpretacje, które czytelnik poznaje przez pryzmat doświadczeń autora. Czasami warto jednak przypomnieć sobie o takich oczywistościach. Tym bardziej że liczne przygody i wyjazdy autora, które jak sam zaznacza w pewnym stopniu go uksztattowaty, opowiedziane zostały tatwym językiem i z dużym poczuciem humoru. Do młodych Jacek Walkiewicz kieruje kilkanaście rad: poznaj siebie, żyj uważnie i świadomie, pielęgnuj i realizuj marzenia, nadaj sens swojemu życiu, pamiętaj o motywacji i odwadze, naucz się optymizmu, odwagi i cierpliwości, bądź ciekawy świata. Pisze także o mocy, jaką mają stówa i czym jest dla niego sukces. Każdy rozdział kończy "rozmyślnikiem", w którym kilkoma pytaniami sktania czytelnika do refleksji. Gościnnie syn autora dzieli się historią swoich podróży oraz nauką, jaką z nich wyciągnął.
Charaktery DG; 2016-12-01

QGis. Tworzenie i analiza map

Współcześnie powszechnie posługujemy się lokalizacją: korzystamy z map Google'a albo odczytujemy współrzędne z nawigacji satelitarnej w smartfonie. Często potrzebna jest nam jednak możliwość przeanalizowania i zaprezentowania informacji przestrzennych. Dzięki książce przygotowanie kartogramu czy utworzenie siatki dróg nie będzie już wymagało poszukiwania specjalisty. Atrakcyjna forma graficzna (ponad 300 ilustracji) ułatwi czytelnikowi zapoznanie się z możliwościami QGIS - darmowego, intuicyjnego oprogramowania do pracy z danymi przestrzennymi.
GEODETA

Dolina Białej Wody. Wydanie II

Podziel się Tagi Piotr Korczak Nakładem Wydawnictwa Bezdroża ukazało się drugie wydanie kultowej w środowisku wspinaczkowym książki pt. "Dolina Białej Wody". Autor Piotr Narwaniec jest pionierem wspinaczki sportowej w Polsce, autorem wielu przełomowych dróg wspinaczkowych w skałkach podkrakowskich i w Tatrach ...Podziel się Tagi Piotr Korczak Nakładem Wydawnictwa Bezdroża ukazało się drugie wydanie kultowej w środowisku wspinaczkowym książki pt. "Dolina Białej Wody". Autor Piotr Narwaniec jest pionierem wspinaczki sportowej w Polsce, autorem wielu przełomowych dróg wspinaczkowych w skałkach podkrakowskich i w Tatrach, a także bohaterem filmu Marcina Koszałki "Deklaracja nieśmiertelności".

Jak pisze Dariusz Król we wstępie Doliny Białej Wody "Opowiadanie ma ogromną wartość historyczną, ponieważ odzwierciedla doskonale, mało już znany młodemu pokoleniu wspinaczy, świat skalny z epoki "konfliktu szkół". To kawał historii".

Wydanie książki jest częścią akcji charytatywnej dla Ani Starosolskiej, autor przekaże całe należne honorarium na jej leczenie. Ania jest cudownym, wesołym, spontanicznym dzieckiem cierpiącym na zespół Cockayne'a - neurodegeneracyjną chorobę genetyczną, z powodu której lekarze dają jej jeszcze tylko 5 lat życia, o ile nie będzie kontynuować drogiej terapii w Stanach. Już teraz koszt leczenia i rehabilitacji dziewczynki to 200 000 złotych rocznie.
wspinanie.pl Piotr Korczak; 2016-11-29

Zeszyt łobuza i jego kumpli

Drodzy Rodzice, uwaga! Książka stanowi realne zagrożenie dla miru domowego, świętego spokoju oraz porządku. Treści w niej zawarte nadają się do samodzielnego stosowania przez dzieci, co może skutkować bałaganem oraz wybuchowymi reakcjami otoczenia.

Gdy tylko książka 
„Zeszyt łobuza i jego kumpli” pojawiła się w naszym domu, natychmiast została zauważona przez czujne oko nastolatka i jego długą, dalekosiężną rękę: Dla łobuza? O, to coś dla mnie! No tak, trudno zaprzeczyć. Jednak jego siostra od razu wystosowała sprzeciw: Co to znaczy – tylko chłopak może być łobuzem? A ja!? Też chcę być łobuzem!

“Zeszyt łobuza…” już samą okładką wywołuje zainteresowanie adresatów książki. Podział na jasną i ciemną stronę mocy zdecydowanie przypadł obojgu do gustu i zaintrygował: To ja będę hodował pleśń (ciemna strona), a ty możesz rzeżuchę (jasna strona).

W środku można znaleźć dużo różnych zadań do samodzielnego wykonania: pokolorowania, dorysowania czy wycięcia. Ale są też przestrzenie do pracy wspólnej, gry znane rodzicom z dzieciństwa (państwa miasta czy okręty), które dla niektórych dzieciaków mogą być swego rodzaju odkryciem (tak, można w coś zagrać bez użycia komputera!), quizy czy rankingi najlepszych i najgorszych gier komputerowych (do stworzenia z kolegami). A przy okazji kto nie ucieszyłby się z kuponu na dodatkową godzinę grania na komputerze lub zwalniającego z pytania przy tablicy (o ile tylko dorośli dadzą się zaprosić do łobuzerskiej zabawy).

Publikacja jakby przypadkiem przemyca też treści edukacyjne: daje okazję do wspólnych eksperymentów, zachęcając do „produkcji prądu z ziemniaka” czy wybuchu wulkanu z octu, sody oczyszczonej i płynu do naczyń. A nie ma to jak laboratorium we własnym domu! Może dzieciaki odkryją w sobie potencjał małego naukowca?


Dlaczego “Zeszyt łobuza…” tak bardzo podoba się dzieciakom?

Po pierwsze to książka, po której można pisać. Po drugie można ją też wycinać. Po trzecie daje przepisy na śmieszne zabawy, wygłupy i gry. Po czwarte inspiruje do dalszych wygłupów. U nas trwają już negocjacje, kto zdominuje jasną, a kto ciemną stronę mocy. Jedyny mankament zauważony już na początku przeglądania książki to jej częściowa jednorazowość (rysowanki i wycinanki), jednak spora liczba stron to propozycje wielokrotnego użytku. Ciekawe, po ilu sprzątaniach kuchennego stołu znudzi się towarzystwu wybuch wulkanu albo ile jajek przerobią na gumową piłkę.

“Zeszyt łobuza i jego kumpli” to świetna propozycja na prezent dla dzieciaków w wieku 7–11 lat (ale osobiste doświadczenia pokazują, że i starsze znajdą w niej coś dla siebie). Wciąga jak chodzenie po bagnach, odrywa od innych zajęć, więc niesie za sobą ryzyko zaniechania codziennych obowiązków na rzecz lektury. A zatem jeśli nie boicie się, że pewnego dnia wasza kawa zamiast słodka będzie słona, a ponadto macie mocne nerwy (ciemna strona mocy dostarczy wam wielu straszliwych wrażeń), to koniecznie dołączcie tę pozycję do listy św. Mikołaja.
Alicja Szwinta-Dyrda