ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Fueled. Napędzani pożądaniem

Pierwszy tom serii Driven zdecydowanie skradł moje serce. Historia Rylee i Coltona tak mnie wciągnęła, że po prostu musiałam od razu sięgnąć po kolejną część. I tym razem się nie zawiodłam.
 
Rylee Thomas długo żyła w odrętwieniu po tragicznym wypadku, w którym straciła ukochanego. Kiedy na jej drodze pojawił się Colton Donavan, życie nabrało tempa i kolorów. Z takim mężczyzną warto się zapomnieć, nawet jeśli miałoby to być jedynie na chwilę, bez gwarancji jakiejkolwiek przyszłości, bo tylko tyle mógł jej obiecać. Trudno jednak trzymać uczucia na wodzy, gdy trafia się na kogoś, kto potrafi zatrząść w posadach twoim światem.
Colton Donavan od zawsze bawił się kobietami. Piękne, długonogie blondynki nie zagrzewały długo miejsca u jego boku. Wszystko zmieniło się, gdy poznał Rylee – dziewczynę, która nie była na każde skinienie i której nie zależało na tym, by ogrzać się przez chwilę w blasku jego sławy. Rylee to dla niego wyzwanie rzucone przez przewrotny los, które każe zrewidować dotychczasowe podejście do życia.
 
Fueled kontynuuje akcję przerwaną w Driven. Już pierwszym zaskoczeniem było dla mnie zachowanie Rylee po tym, jak zbudzony z koszmaru Colton ją odtrąca. Zwykle pierwsze spięcie bohaterów w tego typu powieściach rozpoczyna etap wzajemnych "podchodów", w których obydwoje grają na przetrzymanie. K. Bromberg tym razem jednak postanowiła nie czerpać ze schematów i zaskoczyć czytelniczki dojrzałością głównej bohaterki. Relacja Rylee i Coltona ewoluuje. Choć nie zawsze jest między nimi różowo, a czasami miałam wręcz ochotę potrząsnąć jednym czy drugim, wreszcie Rylee nie jest jedyną, której zależy na tym związku. Przyjemnie było obserwować zwłaszcza przemianę Coltona, który z pana "nie bawię się w związki" zaczął dojrzewać do "a może dla niej warto?".
 
Autorka skradła moje serce także tym faktem, iż w Fueled dopuściła do głosu Coltona. Kilka rozdziałów napisanych jest z jego perspektywy, dzięki czemu przestaje być dla nas tajemnicą to, jakie demony trawią jego duszę. Bezpośrednio możemy ujrzeć to, czego się boi i jak postrzega Rylee. Bagaż emocjonalny, który w pierwszym tomie miał jedynie postać ostrzeżenia przed złym chłopcem, tutaj nabiera realnych kształtów. Narracja z punku widzenia Coltona daje nam również możliwość, by lepiej poznać jego przyjaciela, Becketta, który jest dla niego jak brat i zawsze wesprze go w potrzebie, chociażby Colton sam nie wiedział jeszcze, że tego wsparcia potrzebuje.
 
Realcja Rylee i Coltona jest pełna pasji i namiętności. Również w tym tomie nie brakuje gorących scen łóżkowych, które potrafią wywołać rumieńce na twarzy. W ich związku nie ma miejsca na nudę. Bohaterowie muszą stawić czoła nie tylko demonom przeszłości, które nie odpuszczają. Obydwoje muszą walczyć z pewnymi przeszkodami, które czasem przybierają postać długonogich blondynek. Jeśli wcześniej nie zapałaliście sympatią do Tawny, tym razem szczerze ją znienawidzicie.
 
Fueled zdecydowanie utrzymała poziom Driven, a może nawet odrobinę go przeskoczyła. Ta powieść wciąga od początku do samego końca. Dzieje się naprawdę dużo, nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji, a zakończenie jest bardzo mocne. Gdybym nie miała po ręką kolejnego tomu, nie wiem, jak wytrzymałabym oczekiwanie na to, by dostać go w swoje ręce.
 
MOJA OCENA: 8/10
 
W dalszym ciągu podtrzymuję zdanie, że Driven K. Bromberg jest jedną z lepszych serii erotycznych, jakie czytałam. Jeśli zachwycił Was pierwszy tom, również Fueled Was usatysfakcjonuje. Polecam!
zaczytana-dolina.blogspot.com Marta; 2016-08-17

Hard Beat. Taniec nad otchłanią

Miłość rządzi się swoimi prawami. Najczęściej spotykamy ją w momentach najmniej przez nas spodziewanych. Możemy się przed nią bronić, możemy przed nią uciekać czy udawać, że nic nie czujemy. Jednak nie łatwo jest zapomnieć o prawdziwej miłości, a ona zawsze znajdzie sposób by dostać się do naszego serca i już w nim pozostać na zawsze. 
 
Co w fabule piszczy?
 
Tanner Thomas, korespondent wojenny na Bliskim Wschodzie po stracie swojej najbliższej przyjaciółki Stelli, próbuje ułożyć swoje życie na nowo. Jednak jest to trudniejsze niż przypuszczał, a wszystko zdaje się przypominać mu o bolesnej stracie. Tanner by zakopać ból, który odczuwa każdego dnia, rzuca się w wir pracy i wyrusza na kolejną misję reporterską. Konieczność zaakceptowania nowej osoby w roli fotografa, nie sprzyja nawiązaniu przyjaznych kontaktów. Początkowa niechęć Tannera i Beaux stopniowo przeradza się w coś więcej i skutecznie odwraca uwagę reportera od bolesnych wydarzeń. Jednak jak się wydaje nie tylko Tanner ucieka od demonów z przeszłości. Beaux Croslyn pomimo twardej postawy i  ciętego języka skrywa pewne fakty dotyczące swojej przeszłości, których nie chce nikomu wyjawiać. Kiedy przeszłość Beaux zaczyna  zagrażać ich relacji, Tanner jest zdeterminowany by poznać jej sekrety. Jednak odkrycie prawdy będzie bardziej bolesne niż przypuszczał.
 
Moja opinia 
 
Kristy Bromberg rozwija swój talent pisarski w zawrotnym tempie. Każda kolejna książka autorki jest lepsza od poprzedniej, a „Hard Beat” jest według mnie jak do tej pory jej najlepszym dziełem. Autorka tym razem zabiera nas w podróż do świata Tannera Thomasa (dla wtajemniczonych brata Rylee) próbującego zapomnieć o dotkliwej stracie, która go spotkała. Autorka bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie kreacją głównego bohatera. Tanner jest zupełnym przeciwieństwem mężczyzn, do których przywykłam w literaturze erotycznej. Nie jest opryskliwy, nie dominuje, jego język nie obfituje w wulgaryzmy, a jego przemyślenia są bardzo dojrzałe i głębokie. Nie jest to typowy playboy, tylko mężczyzna z krwi i kości, który u kobiet ceni coś więcej niż tylko ładny wygląd. Tanner jako korespondent wojenny ryzykuje życie każdego dnia, jednak „haj”, którego doświadcza za każdym razem gdy trafia na trop rekompensuje mu to ryzyko. Żyje chwilą, pędzi niczym błyskawica i wspina się po kolejnych szczeblach kariery dziennikarskiej, jednak jedno spotkanie z tajemniczą Beaux każe mu zwolnić, zatrzymać się i odetchnąć. Znajomość z początkowej wzajemnej niechęci powoli przeradza się w głębokie uczucie, pełne namiętności, pożądania, ale i mrocznych sekretów. Czy miłość w kraju ogarniętym wojną, gdzie każdy dzień może być ostatnim, jest możliwa? Kristy Bromberg udowadnia, że tak, jednak jest to miłość intensywniejsza, silniejsza, podszyta strachem i groźbą utraty tej bliskiej nam osoby. 

„Hard Beat” to całkiem nowa opowieść o miłości. Wszystko co zdarzyło się w książce było dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Nie jest to kolejna wyświechtana historyjka o miłości, gdzie wszystko zmierza do takiego samego zakończenia. „Hard Beat” napisana jest plastycznym, łatwym w odbiorze językiem, gdzie zachowano równowagę pomiędzy dialogami a opisami. Autorka tym razem skupiła się bardziej na emocjonalnej części relacji damsko-męskich niż na scenach seksu pomiędzy bohaterami. Czytając niemal możemy poczuć tą silną, emocjonalną więź pomiędzy Tannerem i Beaux, możemy poczuć ten sam strach, tęsknotę, ale i wielką miłość. Tak jak wspomniałam sceny erotyczne w książce nie dominują. Autorka jednak przedstawiła je w bardzo subtelny, wyważony sposób, zupełnie inny niż w swoich poprzednich książkach. Było to dla mnie miłe zaskoczenie. 

Porównując „Hard Beat” z pozostałymi książkami serii Driven, muszę stwierdzić, że jest to chyba najbardziej dojrzała powieść tej autorki. Książka dotyka problemów związanych z utratą bliskiej osoby, niewyobrażalnej tęsknoty oraz sile i determinacji, by walczyć o tych, których się kocha. Podczas czytania doświadczyłam całej palety emocji. Czułam smutek, radość, wzruszenie, złość, podejrzliwość i ulgę. Każda kolejna kartka powieści wciągała mnie coraz głębiej w historię Tannera i Beaux sprawiając, ze trudno było mi się oderwać od lektury.

Podsumowując, „Hard Beat” to emocjonująca historia o silnym uczuciu, które jest w stanie pokonać największe przeszkody, o niezłomnej nadziei, o dawaniu drugich szans oraz o tym, że nawet na końcu świata można znaleźć swoją miłość. Bromberg również i tym razem mnie nie zawiodła, a ja dostałam wszystko to co cenię sobie w książkach: emocje, ciekawą nietuzinkową fabułę, dobrze skonstruowanych bohaterów oraz trzymające w napięciu zwroty akcji. Jeżeli jeszcze do tej pory nie sięgnęliście po książki tej autorki, jest to najwyższa pora by to zmienić, a ja wam obiecuję, że warto! Polecam z całego serca! 
 
zaczytanabloguje.blogspot.com Karolina Rybkowska; 2016-09-01

Proces grupowy. Poradnik dla trenerów, nauczycieli i wykładowców. Wydanie II rozszerzone

Gdy kobieta szuka bliskości (pyta – „jak ci minął dzień?”), partner stwarza dystans, odpowiada zdawkowo („dzień jak co dzień”) i angażuje się w czynności, które tworzą między nimi mur, np. gra na konsoli. Bez szczerości i otwartości nie sposób zbudować zaufania. Zastępują je: manipulacje, krytyka i niespodziewane wybuchy złości partnera. 

„Zaufanie jest podstawą wiary w to, że potrafimy przewidywać zachowanie innych i możemy na tym przewidywaniu polegać.” Dr Agnieszka Kozak

Niektóre kobiety żyją w złudnym przeświadczeniu, że jeśli tylko się postarają, mogą zapobiec agresji słownej i dominacji partnera:

„Jeżeli tylko zrozumiem, jeżeli wszystko sobie poukładam, nigdy więcej nie popełnię tego samego błędu – na czymkolwiek by on polegał – i nigdy już nie będę musiała przeżywać czegoś równie okropnego.” Patricia Evans

To iluzja, że możesz zrobić coś, by powstrzymać krytykę, czepialstwo, które wynikają z tego, jak twój partner czuje się ze sobą, a nie z twoich dokonań.

4 powody, dla których twój partner unika bliskości

1. Unika uczuć, których w sobie nie akceptuje poprzez ich projekcję na ciebie

Zarzucając ci – „Atakujesz mnie”, gdy upominasz go, że zignorował to, co mówisz lub zezłościł się na ciebie bez przyczyny – partner dokonuje projekcji. Obarcza cię winą za własne agresywne zachowanie. Nieagresywny partner wyraziłby troskę, dążyłby do porozumienia, współczuł, gdyby jego partnerka powiedziała, że poczuła się dotknięta. Agresywny partner zaprzecza faktom („wcale nie jestem zły”, „nie przypominam sobie, żebym mówił/ zrobił coś takiego.”) Prawdopodobnie w dzieciństwie zepchnął do podświadomości poczucie bezsilności, bezwartościowości, o których istnieniu mu przypominasz wyrażając otwarcie swoje emocje. Dlatego próbuje ciebie kontrolować, by kontrolować swoje tłumione emocje, których tak bardzo nie chce dopuścić do głosu.

„W miarę upływu czasu agresywnemu partnerowi coraz trudniej jest zdobyć się na szczerość wobec samego siebie i uświadomić sobie własny ból. Gniew, strach i pogarda dla samego siebie zostają zepchnięte w głąb świadomości, gdzie dojrzewają w ukryciu. Ponieważ mężczyzna zamyka się na tę część samego siebie, nie jest w stanie rozpoznać źródła tych uczuć. Kiedy zaś wypływają na powierzchnię, ich źródłem jest dla niego własna partnerka. Nazywamy to projekcją uczuć. Przenosząc na nią swoje uczucia, mężczyzna obarcza ją winą za wszystko, co sam robi, i za agresję, która ją spotyka z jego strony.” Patricia Evans

Przeczytaj także: Zamaskowana przemoc w związku – dlaczego mężczyźni ją stosują, a kobiety się na to godzą?

2. Odczuwa lęk przed bliskością
Wchodzenie w głębokie relacje może zakończyć się odrzuceniem. Partner nie angażuje się w bliskie relacje, by uniknąć braku akceptacji i zranienia.

„Otwartość oznacza mówienie o sobie, o emocjach, o swoich potrzebach, pragnieniach, radościach, ale też czasami słabościach.” Dr Agnieszka Kozak

Lęk przed bliskością doprowadza do tego, że nie ujawnia siebie, by nie cierpieć, ale też traci szansę na tworzenie relacji na wysokim poziomie. Nie sposób zaspokoić swoją i cudzą potrzebę miłości, jeśli zastępuje się je kontrolowaniem innych i wzbudzaniem w nich lęku. Władza staje się substytutem miłości. Wybranki dominujących partnerów doświadczają straty – w postaci samotności w związku, braku miłości i bliskości, na które zasługują, i które są ich naturalnymi potrzebami. Cierpi również sam partner. On też potrzebuje miłości, bliskości i uznania, które w takim układzie są niedostępne.

3. Unika odpowiedzialności i konfrontacji
Odsłaniając siebie, odkrywamy, że w naszym życiu nie wszystko funkcjonuje tak, jak powinno. Unikanie konfrontacji może być sposobem na uniknięcie odpowiedzialności za siebie i innych, kryje się za tym potrzeba zachowania obecnego status quo, która wynika z lęku przed zmianą.

„Im bardziej jesteśmy szczerzy, tym bardziej odkrywamy obszary, w których moglibyśmy coś zmienić, porzucić coś znanego i rutynowego, zacząć robić coś bardziej satysfakcjonującego, ale jednak nowego i ryzykownego.” Dr Agnieszka Kozak

4. Wstydzi się okazywać emocje
Ujawnianie swoich emocji, płacz w miejscu publicznym, wyrażanie smutku w bezpośredni sposób jest społecznie nieakceptowane. Za to złość daje poczucie mocy, bycia groźnym, ważnym, niezłomnym:

„W kulturze nastawionej na rywalizację istnieje więc obawa, że ujawnienie siebie (swoich emocji czy potrzeb) może być uznane za przyznanie się do słabości.” Dr Agnieszka Kozak

Złość może maskować inne emocje, takie jak wstyd, lęk, poczucie bezwartościowości. Dominujący i agresywny partner, który unika bliskości, na przykład wycofując się z konfliktów, chce kontrolować relację, stać wyżej w hierarchii z obawy przed zdemaskowaniem wstydliwej części siebie.

Przeczytaj także: „Nie ma z ciebie żadnego pożytku”, „jesteś przewrażliwiona” – jak rozpoznać zamaskowaną agresję?

„Otwartość na innych, doświadczanie siebie w bliskich i szczerych relacjach z innymi, oznacza spotkanie ze światem, który przez wiele lat był skrywanym terenem, gdzie nikt nie miał dostępu. Podróż do tego świata wydaje się zagrażająca, więc lepiej nie być szczerym wobec innych. W ten sposób oni odwdzięczą się tym samym, nie naruszą naszego bezpiecznego trwania.” Dr Agnieszka Kozak

Niedostępność emocjonalna partnera odbierana jest przez bliskie osoby (partnerkę i dzieci) jako odrzucenie i brak akceptacji. Dominujący partner nie zna partnerki, nie jest nawet jej ciekaw, zaniedbuje potrzeby emocjonalne dzieci. Jest zbyt zajęty budowaniem muru i podtrzymywaniem swej pozycji osoby dominującej w związku, a także swojego idealnego wizerunku, by dostrzec kogokolwiek poza sobą. Zaspokojenie potrzeby miłości i wzajemności jest w takim układzie niemożliwe. By zburzyć mur często niezbędna okazuje się terapia, jednak decyzja o jej rozpoczęciu leży po stronie partnera.

O tym, że partner celowo stosuje agresję, np. poprzez oddalenie się się od bliskich, świadczy fakt, że przy obcych potrafi być czarujący i miły, a jego twarz zmienia się o 180 stopni za zamkniętymi drzwiami.
Niedoskonała Mama Marta Szyszko; 2016-09-20

Slow Burn. Kropla drąży skałę. Seria Driven

Jesienne szarugi za oknem pozytywnie niestety nie nastrajają. Zimno, wietrznie i nader pesymistycznie wręcz... Jednak dla mnie ma to swoje plusy- można owinąć się kocem, zasiąść przed kaloryferem z kubkiem gorącej herbaty i z przyjemnością nadrabiać czytelnicze zaległości. W piątek skończyłam lekturę kolejnej książki K. Bromberg - Slow burn - Kropla drąży skałę. Dziś podzielę się z Wami wrażeniami. Niedawno pisałam Wam o innej powieści tejże autorki - Hard Beat. Jeśli jeszcze nie czytaliście mojej recenzji- klik. 
 
Czy kropla wydrążyła skałę i w moim sercu? Czy druga, przeczytana przeze mnie książka K. Bromberg spodobała mi się bardziej, niż pierwsza? Tego dowiecie się czytając dalej.

Okładka

Zapoznawszy się już z twórczością K. Bromberg sądzę, iż szata graficzna jest charakterystyczna dla pisanych przez nią powieści. Kolorystycznie przykuwa wzrok, czcionki jak najbardziej zsynchronizowane. Sam tytuł Slow Burn - Kropla dąży skałę sugeruje nieco fabułę nadchodzącej lektury (po jej ukończeniu mogę spokojnie potwierdzić, że w stu procentach do niej pasuje). Całokształt podoba mi się wizualnie (bardziej, niż to było w przypadku Hard Beat), jest sensualny. 

Opis z tyłu

Niestety nie miałam jeszcze przyjemności przeczytania początków serii Driven, jednak nie przeszkodziło mi to w lekturze powieści. Opis jest odrobinę zbyt... typowy, jak na mój gust. Zwiastuje schematyczną miłość, która nie powinna się wydarzyć, a jednak ziarenko zostało gdzieś zasiane i wykiełkowało. Myślę, iż pytania na samym końcu są zbędne- osobiście nie lubię takich wybiegów. Gdybym w wyborze lektury miała sugerować się opisami z tyłu książek- nie wiem czy sięgnęłabym po tę akurat. A jeśli tak to dla zdania - Rozkręca się niepowtarzalna karuzela emocji, instynktów i pragnień, wciągająca, uzależniająca, przyprawiająca o zawrót głowy, dreszcze i bezsenność. Tak. 
 
Moje wrażenia - fabuła, kreacja bohaterów, język
 
Pierwsza powieść pani K. spodobała mi się w takim stopniu, iż z chęcią sięgnęłam po jej kolejną powieść. I tak oto moje uczucia zmieniały się w ciągu lektury od zaintrygowania do znudzenia do niemożliwie wielkiej irytacji do akceptacji do jeszcze większej irytacji do zadowolenia do ponownej irytacji do zaciekawienia (gdzie czytałam z prędkością światła, chcąc dowiedzieć się jednego) do akceptacji zakończenia, które oceniam pozytywnie. Momentami miałam ochotę odłożyć książkę, przyznam się. Dlaczego? O ile główny bohater, wytrwały w walce o swoje pragnienia Beckett, o wielkim sercu, silnych ramionach i światłym umyśle normalnego człowieka skradł moje serce od samego początku, o tyle Haddie, imprezowa trzpiotka, której jedyną myślą było nie wiązać się a bawić doprowadzała mnie do szału każdym, absolutnie każdym swoim zachowaniem, czy wyrażaną myślą- książka jest bowiem napisana naprzemiennie z perspektywy obu bohaterów. 
 
Okazało się oczywiście, iż nastawienie Haddie do życia ma związek z tragiczną śmiercią jej młodej siostry- darzę to pełnym zrozumieniem i szanuję. Jednak jak można aż tak zirytować czytelnika- nie wiem. Beckett dwoi się i troi, coby jej udowodnić jak mu na niej zależy. A ta- aż chciałoby się zanucić utwór Power Play - Zawsze coś- (...) mówisz tak, potem nie, w końcu weź zdecyduj się!. Wylewa te swoje żale spowodowane niczym innym, jak własnym uporem i popełnionymi przez siebie wciąż tymi samymi błędami i sama się unieszczęśliwia. W dodatku przekonana jest święcie, że robi to dla dobra innych... Zmaga się z traumą, z własnymi tragediami, ale uważam, że wszystko ma swoje granice... Cóż, przekonajcie się sami i przeczytajcie. Powieść zaczęła mi się podobać tak naprawdę dopiero pod koniec, kiedy fabuła nabrała dynamiki a Haddie nabrała trochę ogłady dzięki wytrwałości cudownego i kojącego Becketta, który w końcu i w jej sercu wydrążył otwór jak i kropla skałę. Historia miłości baaardzo zagmatwanej, krętej i właściwie nieprzewidywalnej (bo jak tu coś przewidzieć, skoro główna bohaterka co trzy minuty zmienia zdanie?). Wątki bohaterów pobocznych zbudowane rzeczowo, logicznie, wtrącane w odpowiednich momentach. Mamy tutaj zabawnego przyjaciela Becketta, Coltona, który niedawno całkiem wziął ślub z przyjaciółką Haddie- Rylee i świata poza nią nie widzi. Mamy słodką córeczkę zmarłej niedawno siostry Haddie o imieniu Maddie, która rozczula. Jest i jej średnio jeszcze pozbierany po tragedii ojciec. Są też rodzice Haddie i Becketta (Mama, marząca o wnukach i święcie przekonana że wybranka syna będzie mieć różowe japonki- świetne! Naśmiałam się, kiedy pierwsze co po poznaniu przyszła teściowa zapytała Haddie czy ma różowe japonki, a ta odrzekła, iż kilka par!) oraz jego brat. Fabuła skonstruowana jest spójnie. Jest też kilka scen erotycznych opisanych gorzej, moim zdaniem, niż to było w Hard Beat, ale jednak dość w porządku. Bez ordynarnych zwrotów. I nie powtarzają się te sceny co pięć kartek, a występują bodajże tylko 4 razy w całej powieści. Język jest nieskomplikowany, dzięki czemu powieść czyta się szybko i przyjemnie. Nie zauważyłam jakichkolwiek błędów. 
 
Czy polecam? Długo zastanawiałam się nad odpowiedzią na to pytanie. Postanowiłam jednak udzielić odpowiedzi twierdzącej, ponieważ poza przenoszeniem w inny, magiczny świat, książka powinna budzić emocje. Nawet jeśli skrajne. Ważne, by nie przejść obok niej obojętnie.
okiem-julii.pl Julka

Sny Morfeusza

Sny są odzwierciedleniem naszych myśli, lęków, obaw i pragnień.  Ludzie nie od dziś wierzą, że to co nam się przyśni może wkrótce spotkać nas w rzeczywistości. Jednak czy wszystkie nasze marzenia senne powinny zostać urzeczywistnione? 
 
Co w fabule piszczy?
 
Cassandra Givens zdecydowanie nie ma szczęścia do facetów, a wybuchowy charakter, kobieca złośliwość i przekora nie pomagają jej w znalezieniu tego idealnego. Mimo to, co noc w snach Cassandry pojawia się tajemniczy Morfeusz przybierający postać namiętnego i przystojnego kochanka. Jednak dziewczyna nie przewiduje, że wkrótce jej marzenia senne staną się rzeczywistością, a Morfeusz wciągnie ją do bardzo niebezpiecznej gry, która rozpali jej zmysły. Czy Cassandra zaryzykuje i podejmie to wyzwanie?
 
Moja opinia 
 
 
 
„Sny Morfeusza” były moim pierwszym spotkaniem  z twórczością K.N Haner. Nie spodziewałam się tego, że polska autorka zaskoczy mnie tak pozytywnie, tworząc pełnokrwisty erotyk, który wciąga czytelnika od pierwszej strony i nie pozwala oderwać się na długie godziny. Powieść K.N. Haner przenosi czytelnika w świat demonicznego Morfeusza, gdzie erotyczne sny stają się rzeczywistością, a ukryte głęboko pragnienia zostają zaspokojone. Jest to świat pełen mrocznych tajemnic, ognistego  pożądania oraz namiętności, która rozpali zmysły każdego z was. Taka mieszanka uderza do głowy, pobudza wyobraźnię i sprawia, że masz ochotę na więcej. 
 
Powieść pisana jest dość plastycznym, prostym w odbiorze językiem, w którym jednak nie brakuje wulgaryzmów, ale mimo to czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Fabuła „Snów Morfeusza” nie jest zaskakująca, jest to typowy erotyk, z dość schematyczną kolejnością zdarzeń. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że jest to polskie „Pięćdziesiąt twarzy Greya” jednak w jak najlepszym wydaniu. 
 
Na duży plus zasługują sceny erotyczne, które K.N Haner dopracowała w nawet najmniejszym szczególe. Autorka stanęła na wysokości zadania tworząc sceny, które pobudzają i rozpalają czytelnika do czerwoności. Szczerze mówiąc już dawno nie czytałam erotyku z tak dobrze skonstruowanymi scenami seksu, które działają na wyobraźnię. Namiętność i wzajemne pożądanie pomiędzy bohaterami jest niezaprzeczalne. Na pochwałę zasługuje również postać Adama/Morfeusza. Oczywiście jak możecie się spodziewać ma on w sobie wszystkie cechy typowe dla bohatera erotyku. Jest mega przystojny, bajecznie bogaty, pewny siebie, tajemniczy i dominujący, ale mimo, że postać ta jest bardzo schematyczna, to całokształt tworzy niezwykle intrygującą mieszankę. Podczas czytania książki najbardziej ciekawiła mnie podwójna natura Adama/Morfeusza oraz jego mroczna i tajemnicza przeszłość, która niestety w pierwszym tomie nie została czytelnikowi w pełni przybliżona. Jednak mój apetyt został skutecznie przez autorkę zaostrzony! 
 
Jednak dość sporym mankamentem książki jest według mnie postać głównej bohaterki, a zarazem narratorki – Cassandry. Cass okazała się być nadzwyczaj naiwną, irytującą, niedojrzałą i  kierującą się tylko instynktami, a nie zdrowym rozsądkiem kobietą. I o ile takie zachowanie jakoś uchodzi na sucho większości bohaterek powieści erotycznych, tak akurat w „Snach Morfeusza”  było to nieco przesadzone, przez co postać głównej bohaterki wydaje się być przerysowana i nienaturalna.Podejmowane przez Cass decyzje trudno było mi zrozumieć, często zachowywała się jak rozkapryszone dziecko, które samo nie wie czego chce. Dlatego Cassandra nie przekonała mnie do siebie, jednak mam ogromną nadzieję, że postać w kolejnej części serii trochę zmądrzeje, a przede wszystkim wydorośleje.
 
Podsumowując, „Sny Morfeusza” są przede wszystkim rozpalającą zmysły erotyczną podróżą w głąb ukrytych pragnień, gdzie bohaterowie przekraczają swoje granice, a każda kolejna kartka książki wciąga coraz głębiej w świat bezlitosnego Morfeusza. K. N Hanner spełniła wszystkie moje oczekiwania. Dostałam stuprocentową powieść erotyczną, mnóstwo gorących scen miłosnych oraz wciągającą fabułę, która nie pozwala oderwać się od czytania. Książkę polecam nie tylko fanom gatunku, ale wszystkim tym, którym brakuje mocnych wrażeń. Uwierzcie mi „Sny Morfeusza” wciągną Was w bardzo niebezpieczną grę, a wy bez wahania podejmiecie to wyzwanie!
zaczytanabloguje.blogspot.com Karolina Rybkowska; 2016-08-27