Recenzje
Eden. Nowy początek
Po skończeniu ,,Caldera'' musiałam od razu zabrać się za kontynuację opowieści. Historia dwójki bohaterów, którzy na dobre skradli moje serce, tak mnie wciągnęła, że musiałam poznać jak potoczą się dalsze ich losy. Piękna ona, piękny on i niesamowita miłość, która na dobre ich połączyła. Niestety, na świecie żyją takie istoty, które za wszelką cenę chcą ich rozdzielić. I w końcu im się to udaje. Niedowierzanie, smutek, serce roztrzaskane na milion kawałeczków, odnajdywanie swojego miejsca w nowej rzeczywistości- to tylko wierzchołek góry lodowej. Jak bohaterowie poradzą sobie w zaistniałej sytuacji? Czy na nowo się odnajdą? I najważniejsze... Czy będą w końcu szczęśliwi? Te i inne pytania towarzyszyły mi do końca lektury.
Od teraz Mia Sheridan jest dla mnie jedną z najlepszych autorek powieści, z którymi mogłam się do tej pory zapoznać. Jej pióro zawładnęło moim umysłem, duszą oraz sercem. W nich odnajduję ukojenie, radość, nadzieje na lepsze jutro, prawdziwą miłość, która chwyta za serce, historie z życia wzięte, a także mam okazję poznać co to ból, rozczarowanie, strach, przemoc fizyczna oraz psychiczna. Te wszystkie emocje autorka skupia w jednym miejscu, wplata w różne wydarzenia nadając im mocy, takiej, że czytelnik wczytując się w opowieść otrzymuje nadmiar bodźców ze zdwojoną siłą przebicia. Podsyca ciekawość, dodaje ogromną ilość niewiedzy, bólu, a także miłości. To wszystko sprawia, że od historii nie sposób się oderwać, a przywiązanie do bohaterów daje wiele radości, ale także niepewności czy wszystko dobrze się zakończy.
Mieszkańcy Akadii w końcu doczekali się spełnienia przepowiedni- powodzi, która zabierze wszystkich do nowego świata, do Elizjum. Do miejsca, gdzie będą żyć wiecznie i w szczęściu. Eden wraz z Calderem od samego początku wiedzieli, że przemówienia Hectora są kłamstwem i nie wróżą one nic dobrego. Po tragicznych wydarzeniach, zmaganiach z przeciwnościami losu oboje uchodzą z życiem. Niestety, zakochani zostają rozdzieleni, a myśl, że ta druga połówka zginęła w powodzi roztrzaskuje ich serca na milion kawałków.
Eden trafia pod skrzydła bogatego jubilera, który daje jej dach nad głową, oraz namiastkę bezpieczeństwa za naukę jego wnuczki gry na fortepianie. A Calder może liczyć na pomoc swojego najlepszego przyjaciela Xandera. Cała trójka przeżywa ból na swój sposób, jedni zapijają swój smutek, a drudzy choć na chwilę starają się zapomnieć o minionych wydarzeniach zatracając się w muzyce. Niestety koszmary senne nawiedzają co noc, okropne wspomnienia dają wciąż o sobie znać nie pozwalając normalnie funkcjonować. Nieznana rzeczywistość przytłacza... Ale któregoś dnia drogi bohaterów krzyżują się. Ich serca na nowo się odnajdują, ale czy nie jest za późno na odbudowanie tego, co było? Każdy z nich przeszedł wewnętrzną metamorfozę po przeżyciach, więc, czy ich miłość jest nadal tak silna jak przedtem?
Kolejny raz straciłam kontakt z rzeczywistością, odcięłam się od dźwięków, rozmów, zamknęłam się na otaczający świat, by całą sobą wczuć się w opowiadają historię. Stanąć ramię w ramię z bohaterami powieści i razem z nimi odkrywać świat. Oni są dla mnie jak bliscy przyjaciele, z którymi muszę odnaleźć upragnione szczęście. Czasami za mocno przeżywam to, co się dzieje w powieści. Zagryzam mocno zęby, mózg pracuje na najwyższych obrotach, pot leje się z czoła, emocje uderzają w podświadomość ze zdwojoną siłą, adrenalina trzyma w napięciu, jednak uwielbiam ten stan i za nic w świecie bym tego nie zmieniła.
W ,,Eden. Nowy początek" odnajdziemy wiele cudownych emocji, które chwytają za serce. Wirują wokół czytelnika, owijają się jak wąż, wysysają energię, by przepełnić je ogromem wrażeń. Mamy okazję poznać ból towarzyszący bohaterom, cierpienie i niedowierzanie po ,,stracie miłości życia''. Autorka kolejny raz pozwala czytelnikowi zajrzeć w ich podświadomość, myśli. Towarzyszyć im na każdym kroku, spoglądać na ich życie z dystansu, być takim cichym obserwatorem ich zmagań z rzeczywistością.
Opowieść połknęłam jednym tchem, tak bardzo byłam ciekawa jak potoczą się losy moich ulubionych bohaterów, którzy skradli moje serce, że nim się obejrzałam z wielkim bólem i łzami w oczach musiałam się z nimi pożegnać. ,,Calder" jak i ,,Eden" są historią bardzo niezwykłą. Obie części wciąż trzymają mnie w swoich szponach, nie potrafię uwolnić się spod ich uroku. Są to dla mnie najlepsze powieści jakie czytałam w tym roku i na pewno nie jeden raz do ich historii powrócę, by jeszcze raz poczuć ich moc, ciepło, ból, a także niezwykłą miłość, która doprowadzała mnie do szczerego zachwytu.
Od teraz Mia Sheridan jest dla mnie jedną z najlepszych autorek powieści, z którymi mogłam się do tej pory zapoznać. Jej pióro zawładnęło moim umysłem, duszą oraz sercem. W nich odnajduję ukojenie, radość, nadzieje na lepsze jutro, prawdziwą miłość, która chwyta za serce, historie z życia wzięte, a także mam okazję poznać co to ból, rozczarowanie, strach, przemoc fizyczna oraz psychiczna. Te wszystkie emocje autorka skupia w jednym miejscu, wplata w różne wydarzenia nadając im mocy, takiej, że czytelnik wczytując się w opowieść otrzymuje nadmiar bodźców ze zdwojoną siłą przebicia. Podsyca ciekawość, dodaje ogromną ilość niewiedzy, bólu, a także miłości. To wszystko sprawia, że od historii nie sposób się oderwać, a przywiązanie do bohaterów daje wiele radości, ale także niepewności czy wszystko dobrze się zakończy.
Mieszkańcy Akadii w końcu doczekali się spełnienia przepowiedni- powodzi, która zabierze wszystkich do nowego świata, do Elizjum. Do miejsca, gdzie będą żyć wiecznie i w szczęściu. Eden wraz z Calderem od samego początku wiedzieli, że przemówienia Hectora są kłamstwem i nie wróżą one nic dobrego. Po tragicznych wydarzeniach, zmaganiach z przeciwnościami losu oboje uchodzą z życiem. Niestety, zakochani zostają rozdzieleni, a myśl, że ta druga połówka zginęła w powodzi roztrzaskuje ich serca na milion kawałków.
Eden trafia pod skrzydła bogatego jubilera, który daje jej dach nad głową, oraz namiastkę bezpieczeństwa za naukę jego wnuczki gry na fortepianie. A Calder może liczyć na pomoc swojego najlepszego przyjaciela Xandera. Cała trójka przeżywa ból na swój sposób, jedni zapijają swój smutek, a drudzy choć na chwilę starają się zapomnieć o minionych wydarzeniach zatracając się w muzyce. Niestety koszmary senne nawiedzają co noc, okropne wspomnienia dają wciąż o sobie znać nie pozwalając normalnie funkcjonować. Nieznana rzeczywistość przytłacza... Ale któregoś dnia drogi bohaterów krzyżują się. Ich serca na nowo się odnajdują, ale czy nie jest za późno na odbudowanie tego, co było? Każdy z nich przeszedł wewnętrzną metamorfozę po przeżyciach, więc, czy ich miłość jest nadal tak silna jak przedtem?
Kolejny raz straciłam kontakt z rzeczywistością, odcięłam się od dźwięków, rozmów, zamknęłam się na otaczający świat, by całą sobą wczuć się w opowiadają historię. Stanąć ramię w ramię z bohaterami powieści i razem z nimi odkrywać świat. Oni są dla mnie jak bliscy przyjaciele, z którymi muszę odnaleźć upragnione szczęście. Czasami za mocno przeżywam to, co się dzieje w powieści. Zagryzam mocno zęby, mózg pracuje na najwyższych obrotach, pot leje się z czoła, emocje uderzają w podświadomość ze zdwojoną siłą, adrenalina trzyma w napięciu, jednak uwielbiam ten stan i za nic w świecie bym tego nie zmieniła.
W ,,Eden. Nowy początek" odnajdziemy wiele cudownych emocji, które chwytają za serce. Wirują wokół czytelnika, owijają się jak wąż, wysysają energię, by przepełnić je ogromem wrażeń. Mamy okazję poznać ból towarzyszący bohaterom, cierpienie i niedowierzanie po ,,stracie miłości życia''. Autorka kolejny raz pozwala czytelnikowi zajrzeć w ich podświadomość, myśli. Towarzyszyć im na każdym kroku, spoglądać na ich życie z dystansu, być takim cichym obserwatorem ich zmagań z rzeczywistością.
Opowieść połknęłam jednym tchem, tak bardzo byłam ciekawa jak potoczą się losy moich ulubionych bohaterów, którzy skradli moje serce, że nim się obejrzałam z wielkim bólem i łzami w oczach musiałam się z nimi pożegnać. ,,Calder" jak i ,,Eden" są historią bardzo niezwykłą. Obie części wciąż trzymają mnie w swoich szponach, nie potrafię uwolnić się spod ich uroku. Są to dla mnie najlepsze powieści jakie czytałam w tym roku i na pewno nie jeden raz do ich historii powrócę, by jeszcze raz poczuć ich moc, ciepło, ból, a także niezwykłą miłość, która doprowadzała mnie do szczerego zachwytu.
Czytamybokochamy.blogspot.com Magda Z; 2016-10-18
Hard Beat. Taniec nad otchłanią
W miłości i na wojnie wszystkie chwyty dozwolone!
Życie korespondenta wojennego Tannera Thomasa zmienia się bezpowrotnie, gdy podczas jednej z reporterskich wypraw ginie Stella — jego narzeczona, a jednocześnie fotografka, z którą współpracował przez ostatnie dziesięć lat. Targany bólem rzuca się w wir kolejnych niebezpieczeństw, by choć na chwilę zapomnieć o tej stracie. Pomaga mu w tym Beaux Croslyn, nowa partnerka zawodowa, dla której Tanner — z wzajemnością — traci głowę.
Beaux w niczym nie przypomina typowej kobiety. Nie chce rozmawiać o swoich sekretach i nie chce się angażować, ale próbuje przyciągnąć Tannera bliżej, żeby ukryć się we mgle wzajemnego pożądania. Niestety, jej przeszłość zaczyna zagrażać ich relacji, a nawet życiu. Wówczas reporter postanawia za wszelką cenę odkryć prawdę.
Pełna sekretów, namiętności i adrenaliny opowieść o miłości wbrew wszelkim regułom, postanowieniom i obietnicom. Czy Tanner i Beaux mogą liczyć na odrobinę szczęścia?
*Moje odczucia:
Głównym bohaterem powieści jest Tanner Thomas - korespondent wojenny, który zmaga się ze śmiercią swojej partnerki Stelli oraz przyjaciółki. Wiadomo, że śmierć bliskich osób zawsze jest dla nas ciężkim przeżyciem, z którym nie możemy się pogodzić, i wciąż zadajemy pytania: dlaczego? Rzadko kiedy jednak dostajemy na te pytania odpowiedzi. Nie jesteśmy w stanie przewidzieć scenariusza życia każdego z nas, zawsze pozostanie on dla nas zagadką.
"Ten, kto powiedział,że miłość jest jak wojna, którą łatwo rozpocząć, lecz trudno zakończyć, dobrze wiedział, o czym mówi."
Tanner żeby poradzić sobie ze stratą, rzuca się w wir pracy, która tak naprawdę jest niebezpieczna. Czy ktoś kiedyś z Was postawił się na miejscu reportera? Zastanowił się, co niejednokrotnie musi zrobić, by uzyskać dobry materiał do swojej pracy?
No i jeszcze główna bohatekra Beaux - nowa partnerka w pracy Tannera. To kobieta, która wie czego chce i wie jak sama ma o siebie zadbać. Do romantyzmu jej bardzo daleko. Potrafi być okropnie pyskata, ale na temat swojej przeszłości nie zdradza nic. Co zrobi, kiedy okaże się, że właśnie ta jej przeszłość będzie zagrażać nie tylko jej, ale i Tannerowi?
"Lepiej upaść twardo i roztrzaskać sobie serca na kawałki, a potem odbić się od dna, niż rozpadać się kawałek po kawałku, zrywając kolejne cieniutkie nitki nadziei. "
K. Bromberg po raz kolejny zachwyciła mnie swoją powieścią. Dodatkowo narracja jednoosobowa wywarła na mnie pozytywne wrażenie, ponieważ dzięki niej autorka w pewnym stopniu trzyma postać Beaux w tajemniczości. Odkrywanie na każdej kolejnej stronie powieści prawdy o niej, jest niezwykle interesujące i sprawia, iż nie możemy się doczekać, aż poznamy całą prawdę.
Hard Beat. Taniec nad otchłanią to powieść, która dostarczy Wam istniej mieszanki wybuchowej, jeśli chodzi o emocje. Sceny erotyczne wyzwolą w Was pożądanie oraz pobudzą wyobraźnię. Autorka dopracowała każdy szczegół fabuły, przez co czytelnik nie ma szans na rozczarowanie. Barwne postacie, wciągająca treść, i wiele zagadek sprawi, że miło spędzicie czas z lekturą.
Zachęcam do przeczytania, gdyż warto!
czytaninka.blogspot.com Grażyna Wróbel; 2016-10-17
Nawyk samodyscypliny. Zaprogramuj wewnętrznego stróża
Jak często zdarzyło się Wam powiedzieć – dzisiaj tego nie zrobię, jutro mam więcej czasu to się spokojnie wyrobię. Nadchodzi jutro i co? Znowu odkładamy nasze zadania i tak dochodzi do tego, że pewnego dnia budzimy się i czeka na nas wiele zadań, z którymi z pewnością się nie wyrobimy na czas. Jednocześnie chcąc odpocząć mamy wyrzuty sumienia, że nie wykonujemy pilnych zadań i narastają nam zaległości. Jak wyrwać się z tego błędnego koła? Pomocne mogą okazać się poradniki, które przygotował dr Niel Flore, a które ukazały się nakładem wydawnictwa One Press – Nawyk samodyscypliny i Nawyk samodyscypliny w pracy.
Książka Nawyk samodyscypliny porusza temat związany z efektywnością pracy, w bardzo ogólny sposób i odnosi się zarówno do naszych codziennych czynności w życiu prywatnym, jak i w pracy. Na wielu przykładach pokazuje, jak zmienić swoje nawyki, by praca była efektywniejsza, nie odkładać zadań na „święte nigdy”, a także by cieszyć się wypoczynkiem bez wyrzutów sumienia (warto pamiętać, że efektywny wypoczynek, sprawiający satysfakcję i rozwijające nasze horyzonty, również korzystnie wpływa na wydajność naszej pracy).
Autor przekonuje nas, że przede wszystkim powinniśmy zmienić podejście do samych siebie. Kolejnym krokiem jest opracowanie odpowiedniego harmonogramu dnia i pozbycie się złych nawyków. No właśnie, ale jak je rozpoznać i sobie z nimi poradzić? W pierwszym rozdziale autor opisuje powody, dla których odkładamy zadania – często okazuje się, że powodem jest to, że boimy się, że nim nie podołamy, a także, paradoksalnie, że nie będziemy mieli na wszystko czasu. Kolejne rozdziały to omówienie sposobów odkładania działań i możliwości radzenia sobie z tym problemem.
W książce znajdziemy ciekawe przykłady na to, jak prosto można zreorganizować swój dzień, by zyskać więcej czasu na efektywne działanie.
Uzupełnieniem wiedzy zawartej w książce Nawyk samodyscypliny jest publikacja Nawyk samodyscypliny w pracy tego samego autora. Tym razem skupia się on na zagadnieniach związanych z efektywnym wykonywaniem zadań w pracy. Początkowo autor przedstawia podstawowe techniki radzenia sobie z problemem odkładania zadań i brakiem samodyscypliny. Kolejne rozdziały podpowiadają, w jaki sposób wyznaczać sobie odpowiednie cele, jak zarządzać czasem, a także gdzie szukać motywacji, koncentrować się na wyznaczonych celach oraz efektywnie komunikować z innymi. Ciekawym rozdziałem jest także ten, w którym poruszona została kwestia zarządzania pracownikami wykazującymi skłonności do odkładania zadań.
Czy metody opisane w tych książkach są skuteczne? Tak jak to z poradnikami tego typu bywa, jedni ocenią je jako niezwykle skuteczne, dla innych będą jedynie wyznacznikiem dla dalszych poszukiwań. Według mnie w obu tych książkach znajduje się kilka porad, które z pewnością ułatwią zarządzanie własnym czasem, a co za tym idzie, zwiększenie własnej efektywności.
Książka Nawyk samodyscypliny porusza temat związany z efektywnością pracy, w bardzo ogólny sposób i odnosi się zarówno do naszych codziennych czynności w życiu prywatnym, jak i w pracy. Na wielu przykładach pokazuje, jak zmienić swoje nawyki, by praca była efektywniejsza, nie odkładać zadań na „święte nigdy”, a także by cieszyć się wypoczynkiem bez wyrzutów sumienia (warto pamiętać, że efektywny wypoczynek, sprawiający satysfakcję i rozwijające nasze horyzonty, również korzystnie wpływa na wydajność naszej pracy).
Autor przekonuje nas, że przede wszystkim powinniśmy zmienić podejście do samych siebie. Kolejnym krokiem jest opracowanie odpowiedniego harmonogramu dnia i pozbycie się złych nawyków. No właśnie, ale jak je rozpoznać i sobie z nimi poradzić? W pierwszym rozdziale autor opisuje powody, dla których odkładamy zadania – często okazuje się, że powodem jest to, że boimy się, że nim nie podołamy, a także, paradoksalnie, że nie będziemy mieli na wszystko czasu. Kolejne rozdziały to omówienie sposobów odkładania działań i możliwości radzenia sobie z tym problemem.
W książce znajdziemy ciekawe przykłady na to, jak prosto można zreorganizować swój dzień, by zyskać więcej czasu na efektywne działanie.
Uzupełnieniem wiedzy zawartej w książce Nawyk samodyscypliny jest publikacja Nawyk samodyscypliny w pracy tego samego autora. Tym razem skupia się on na zagadnieniach związanych z efektywnym wykonywaniem zadań w pracy. Początkowo autor przedstawia podstawowe techniki radzenia sobie z problemem odkładania zadań i brakiem samodyscypliny. Kolejne rozdziały podpowiadają, w jaki sposób wyznaczać sobie odpowiednie cele, jak zarządzać czasem, a także gdzie szukać motywacji, koncentrować się na wyznaczonych celach oraz efektywnie komunikować z innymi. Ciekawym rozdziałem jest także ten, w którym poruszona została kwestia zarządzania pracownikami wykazującymi skłonności do odkładania zadań.
Czy metody opisane w tych książkach są skuteczne? Tak jak to z poradnikami tego typu bywa, jedni ocenią je jako niezwykle skuteczne, dla innych będą jedynie wyznacznikiem dla dalszych poszukiwań. Według mnie w obu tych książkach znajduje się kilka porad, które z pewnością ułatwią zarządzanie własnym czasem, a co za tym idzie, zwiększenie własnej efektywności.
Czytając Iwona; 2016-10-10
Slow Burn. Kropla drąży skałę. Seria Driven
Czekała na mnie cierpliwie, bardzo cierpliwie. Przechodziłam koło niej wiele razy, nie mogąc się zdecydować. Czytać, czy nie czytać, a może sięgnąć po coś innego? Jednak nadszedł ten dzień, kiedy mimo wielu pozycji na liście sięgnełam po Nią.
Zatraciłam się.
Na całe trzy dni.
Mowa tutaj o „Slow Burn” Kristy Bromberg. O książce, która potrafi kusić samym staniem na połce, ale kusić tak, żeby sięgnąć po nią dopiero w odpowiednim momencie. I zostać na dłużej.
Jak przystało na tego typu lekturę, mamy tutaj dwoje bohaterów. Samotnych. Przyjaciela Coltona, którego znamy z poprzednich części serii Driven – Becketta, a także przyjaciółkę Rylee – Haddie.
Autorka rzuca nas w wir erotyzmu już na samym początku. W pijacki seks, zaraz po ślubie ich przyjaciół. Mimo, że Beckett stara się być odporny na kobiece wdzięki, blondwłosa Haddie kusi go swoim ciałem, do tego stopnia, że meżczyna w końcu ulega.
Tak zaczyna się ich przygoda. Przygoda o niewiązaniu się z nikim, o braku zobowiązań,o regułach, które zostają złamane jedna za drugą.
Bromberg nie kończy na miłości i zbliżeniach. Książka ma głębsze dno, które muszę przyznać jest dość twarde.
Już na poczatku jest wspomniane, iż siostra Haddie zmarła na nowotwór. Główna bohaterka boi się o siebie, ale jeszcze bardziej boi się zrobić badania, aby wykluczyć ewentualną chorobę. Widząc Daniela, męża Lex, utwierdza się w przekonaniu, że nie zasługuje na miłość, że nie chciałaby zostawić ukochanego mężczyzny w stanie otępienia po swojej śmierci. To skłania ją do odpychania Becketta i jego uczuć od siebie, a zbliżenia między nimi traktuje jako „terapie zapomnienia o problemie”. Wie, że wykorzystuje przyjaciela Coltona do swoich uciech, ale mimo to nie potrafi przestać.
Nie potrafi odciąć się od Becketta Danielsa.
On sam zaś, kompletnie nie rozumie jej zachowania, chce jakiś konkretów, wytłumaczenia, dlaczego jest tak a nie inaczej, jednak Haddie jest zamkniętą w sobie osobą, która woli uciec od problemu, niż go wyjaśnić.
Chciałabym napisać co przytrafiło im się jednej nocy, jednak nie mogę. Nie mogę, bo wtedy spalę wszystkie emocje jakie ta książka wywiera na człowieku, który ją czyta. Nie mogę i nawet nie chce, gdyż każda osoba, zrozumie i odczuje lekturę inaczej.
Pióro Bromberg jest lekkie, przyjemne, ale też zaskakujące. Gdy czytelnik jest już pewny swoich racji, zawsze okazuje się, że wcale nie jest tak jak sobie to wymyślił wcześniej. Autorka potrafi z małego ognia zapalniczki stworzyć istny pożar uczuć, namiętność i pożądania miedzy bohaterami. Coś co miało być przygodą na jedną noc, okazuje się miłością na całe życie, jednak miłością niełatwą. Cieżką, wymagającą wytrwałości i silnej, niemalże żelaznej woli. Zbliżenia opisuje zaś dokładnie, starannie i niezwykle łatwo można sobie je wyobrazić. Jednak nie porwała mnie sama historia miłości tych dwojga jak zdrowie Haddie. Szybko zjednała sobie moje serce i pokochałam ją jako bohaterkę, przez co cieżej mi było czytać to co dzieje się w późniejszych momentach książki.
Oczywiście autorka sprytnie zagrała na końcu, ponieważ od dawna nie odkładałam lektury ze łzami w oczach. Co lepsze...pierwsze łzy były ze smutku, ale zaraz potem zmieniły się na łzy szczęscia, a na mojej twarzy pojawił się uśmiech.
Czy polecam? Polecam jak najbardziej. Wszystkim. Nawet tym, którzy nie mieli okazji przeczytać historii Coltona i Rylee, bo mimo, iż pojawiają sie w książce kilkanaście razy, nie musimy wiedzieć o nich kompletnie nic.
podrugiejstronieokladki6.blogspot.com Laure; 2016-10-19
Slow Burn. Kropla drąży skałę. Seria Driven
"Slow burn. Kropla drąży skałę" to powieść będąca kontynuacją serii Driven, amerykańskiej autorki K. Bromberg. Choć może nie do końca jest to dalszy ciąg, bowiem trzy nowe powieści, które zostały wydane w Editiored po trylogii Driven ("Slow burn. Kropla drąży skałę", "Sweet ache. Krew gęstsza od wody" oraz "Hard beat. Taniec nad otchłanią") są właściwie opowieściami niezależnymi.
Miałam okazję dowiedzieć się o tym, czytając "Hard beat. Taniec nad otchłanią", która teoretycznie jest częścią ostatnią, a praktycznie, z całością ma tyle wspólnego, że główny bohater "Tańca..." jest bratem Rylee, kluczowej postaci trylogii Driven. I to właściwie by było na tyle kontynuacji. Jeśli chodzi o "Kroplę...", książka jest teoretycznie częścią czwartą, a wspólnym mianownikiem jest ponownie postać Rylee, bowiem Haddie Montgomery, główna bohaterka powieści, jest jej najlepszą przyjaciółką, a nowa historia zaczyna się praktycznie w dniu ślubu bohaterów Driven.
Fajnie, że można czytać nowe tomy niezależnie, bo jednak nie wszyscy mają możliwość i chęć zapoznania się z pierwszymi trzema częściami. Można więc traktować powieści jako niezwiązane ze sobą romanse i ja właśnie tak do nich podchodzę.
"Kropla drąży skałę" jest w sumie bardzo podobna do "Tańca nad otchłanią". Chodzi mi oczywiście o ogólną formułę książek, bo są to romanse z rozbudowanym wątkiem erotycznym. Jednak poza bogatą relacją łóżkową bohaterów, powieści mają jeszcze fabułę obyczajową. W "Tańcu..." była to praca korespondentów wojennych (nie do końca podobał mi się ten wątek, pisałam o tym TUTAJ). W przypadku powyższej książki jest to skomplikowana sytuacja osobista Haddie.
Kobieta, po śmierci swojej siostry, z którą miała bardzo bliskie relacje i łączyła ją wielka przyjaźń, nie potrafi dojść do siebie i nie umie odbudować swego życia po stracie. Chwilową ulgę w cierpieniu przynoszą jej spotkania z małą siostrzenicą, która szuka w Haddie zastępstwa mamy. Poza tym jednak, życiem bohaterki rządzi nieustanny lęk i poczucie nieuchronności śmierci i przemijania. Haddie postanawia więc w nic się nie angażować, nie wiązać z nikim na stałe, korzystać z życia i podchodzić do niego na luzie. Upiera się także przy swojej myśli, że siostra, która zbudowała szczęśliwy związek, swą śmiercią zniszczyła życie bliskich jej osób. Haddie chce żyć bez zobowiązań, więc na pierwszy ogień postanawia zabawić się z miłym facetem, poznanym na weselu Rylee.
Okazuje się jednak, że nie tak łatwo spotykać się z kimś i być z nim naprawdę blisko, bez zupełnego zaangażowania emocjonalnego. Beckett na szczęście jednak, nie należy do mężczyzn, którzy podejmują takie gry uczuciowe. Jest w stanie poczekać, aż Haddie zdeklaruje, czego tak naprawdę chce, ale jego cierpliwość też ma swoje granice. Relacja tych dwojga będzie pełna wzlotów i upadków, a do tego, w życie Haddie wkroczy coś, czego się od zawsze obawiała.
Wydaje mi się, że "Kropla drąży skałę" jest na nieco wyższym poziomie, niż "Taniec nad otchłanią". Owszem, obie książki to romanse ale przez wprowadzenie do fabuły bardzo poważnego wątku (nie chce go teraz zdradzać), powieść staje się bardzo emocjonalna i nabiera jakby nowego znaczenia. Choć nie lubię, kiedy w romansach wprowadza się tak poważne tematy, to jednak sposób, w jaki został on przedstawiony w powyższej książce, zrobił na mnie wrażenie i zagrał na emocjach. A o to chyba w tym wszystkim chodzi...
ksiazki-sardegny.blogspot.com Sardegna; 2016-10-18