Recenzje
Hard Beat. Taniec nad otchłanią
„Hard beat. Taniec nad otchłanią” to kolejna powieść K. Bromberg, którą miałam okazję ostatnio przeczytać i podobnie jak poprzednie jej książki, zdobyła ona moje serce. Po prostu nie mogłam się od niej oderwać. Jest to opowieść pełna namiętności, pożądania, ale również smutku, cierpienia i tęsknoty.
Przedstawia ona historię Tannera Thomasa- brata Rylee, którą znamy z poprzednich części serii Driven. Jest on korespondentem wojennym, który w trakcie jednej z wypraw, traci swoją przyjaciółkę, a zarazem współpracownika- Stellę, z którą pracował 10 lat. Po tragicznych zdarzeniach ponownie rzuca się w wir pracy, podejmując najbardziej niebezpieczne akcje. Jego współpracownicą zostaje Beux Croslyn- kobieta uparta, pewna siebie, z tajemniczą przeszłością. Od samego początku między tym dwojgiem iskrzy. Pomimo początkowej niechęci, oboje zakochują się w sobie. Wówczas daje o sobie znać przeszłość kobiety. Tanner jako zawodowy dziennikarz podejmuje próbę odkrycia prawdy.
Książka ta wywołuje w czytelniku wiele emocji. Jest ona pełna namiętności, pożądania i niepewności. Historia bohaterów wciąga już od samego początku. Ciężko się od niej oderwać. Z wielką ciekawością, a zarazem zapartym tchem śledziłam losy tej dwójki.
Nie jest to, jak mogłoby się wydawać, zwyczajny romans, w którym z góry wiemy, co się wydarzy. Życie Tannera nie jest usłane różami. Jest ono pełne trosk, cierpienia i tęsknoty. Musi się on zmierzyć z wieloma przeciwnościami losu, aby odnaleźć własne szczęście.
Fabuła powieści jest ciekawa, dynamiczna, występuje tutaj wiele zaskakujących zwrotów akcji. Jesteśmy świadkami nie tylko tych radosnych wydarzeń. Mamy do czynienia z wieloma dramatycznymi sytuacjami. Bohaterowie są doskonale wykreowani przez autorkę. Już od samego początku zdobyli oni moją sympatię. Język jest barwny, plastyczny, pobudza wyobraźnię czytelnika.
Doskonałym pomysłem jest osadzenie akcji powieści w miejscu, w którym toczy się wojna. Narratorem jest Tanner i to z jego perspektywy obserwujemy wszystkie zdarzenia. Poznajemy jego uczucia, przeżycia i emocje. Widzimy, jak zmienia się jego stosunek oraz uczucia do Beux.
Podsumowując, jest to książka, która wywołuje w czytelniku wiele emocji. Niewątpliwe jest to świetna pozycja na jesienne wieczory. Gorąco polecam.
Przedstawia ona historię Tannera Thomasa- brata Rylee, którą znamy z poprzednich części serii Driven. Jest on korespondentem wojennym, który w trakcie jednej z wypraw, traci swoją przyjaciółkę, a zarazem współpracownika- Stellę, z którą pracował 10 lat. Po tragicznych zdarzeniach ponownie rzuca się w wir pracy, podejmując najbardziej niebezpieczne akcje. Jego współpracownicą zostaje Beux Croslyn- kobieta uparta, pewna siebie, z tajemniczą przeszłością. Od samego początku między tym dwojgiem iskrzy. Pomimo początkowej niechęci, oboje zakochują się w sobie. Wówczas daje o sobie znać przeszłość kobiety. Tanner jako zawodowy dziennikarz podejmuje próbę odkrycia prawdy.
Książka ta wywołuje w czytelniku wiele emocji. Jest ona pełna namiętności, pożądania i niepewności. Historia bohaterów wciąga już od samego początku. Ciężko się od niej oderwać. Z wielką ciekawością, a zarazem zapartym tchem śledziłam losy tej dwójki.
Nie jest to, jak mogłoby się wydawać, zwyczajny romans, w którym z góry wiemy, co się wydarzy. Życie Tannera nie jest usłane różami. Jest ono pełne trosk, cierpienia i tęsknoty. Musi się on zmierzyć z wieloma przeciwnościami losu, aby odnaleźć własne szczęście.
Fabuła powieści jest ciekawa, dynamiczna, występuje tutaj wiele zaskakujących zwrotów akcji. Jesteśmy świadkami nie tylko tych radosnych wydarzeń. Mamy do czynienia z wieloma dramatycznymi sytuacjami. Bohaterowie są doskonale wykreowani przez autorkę. Już od samego początku zdobyli oni moją sympatię. Język jest barwny, plastyczny, pobudza wyobraźnię czytelnika.
Doskonałym pomysłem jest osadzenie akcji powieści w miejscu, w którym toczy się wojna. Narratorem jest Tanner i to z jego perspektywy obserwujemy wszystkie zdarzenia. Poznajemy jego uczucia, przeżycia i emocje. Widzimy, jak zmienia się jego stosunek oraz uczucia do Beux.
Podsumowując, jest to książka, która wywołuje w czytelniku wiele emocji. Niewątpliwe jest to świetna pozycja na jesienne wieczory. Gorąco polecam.
ksiazkowyswiatmoniki.blogspot.com Monika Hetz; 2016-09-28
Pieśń Dawida
Amy Harmon niedawno zachwyciła mnie swoją książką "Prawo Mojżesza". Teraz miałam okazję przeczytać drugą część, czyli "Pieśń Dawida". Czy kolejna historia opowiedziana przez tę autorkę zrobiła na mnie równie dobre wrażenie? Zapraszam na recenzję.
"Pieśń Dawida" opowiada o Tagu, który pojawił się w "Prawie Mojżesza", jako przyjaciel głównego bohatera. Dawid ma za sobą ciężką przeszłość. Jest jednak niepokorny, a w życiu odniósł wiele sukcesów. Tag znany jest z przelotnych romansów. Gdy na jego drodze staje niewidoma Millie, jego świat przewraca się do góry nogami. W pewnym momencie Dawid znika i zostawia po sobie tylko kasety, na których nagrał swoją historię.
Bardzo podoba mi się gra imion bohaterów powieści Amy Harmon. Tag ma w sobie trochę Dawida, a trochę Goliata. Rzadko zwracam uwagę na to jak nazywają się poszczególni bohaterowie, ale w tej powieści to trafne i bardzo wymowne.
Moją uwagę w tej powieści przykuł Henry. Brat Millie. Chłopiec z lekkim autyzmem wielokrotnie wymieniał różne ciekawostki związane ze sportem. Czytelnikowi cały czas wydaje się, że są one po prostu tikiem chłopca, ale on wiele przekazuje i często uczy moralności głównych bohaterów.
Jeśli chodzi o wady, to początkowo miałam wrażenie, że "Pieśń Dawida" nie wyróżni się spośród innych powieści. W końcu kasety znamy już z wielu książek, a Dawid jest typowym niegrzecznym facetem, który zmienia się pod wpływem kobiety. Ta książka na pewno powiela wiele schematów.
Cała historia wyróżnia się jednak pięknym morałem. Ta powieść jest o wiele dojrzalsza i bardziej melancholijna niż "Prawo Mojżesza". Historia Dawida jest gorzko-słodka. Dla mnie smutniejsza, ale niektórzy mogą uśmiechać się po jej skończeniu. Jestem pewna, że odbiór zakończenia jest u mnie zupełnie subiektywny.
Trudno powiedzieć, która część była lepsza. Jednak jestem pewna, że poleciłabym przeczytanie obu.
"Pieśń Dawida" opowiada o Tagu, który pojawił się w "Prawie Mojżesza", jako przyjaciel głównego bohatera. Dawid ma za sobą ciężką przeszłość. Jest jednak niepokorny, a w życiu odniósł wiele sukcesów. Tag znany jest z przelotnych romansów. Gdy na jego drodze staje niewidoma Millie, jego świat przewraca się do góry nogami. W pewnym momencie Dawid znika i zostawia po sobie tylko kasety, na których nagrał swoją historię.
Bardzo podoba mi się gra imion bohaterów powieści Amy Harmon. Tag ma w sobie trochę Dawida, a trochę Goliata. Rzadko zwracam uwagę na to jak nazywają się poszczególni bohaterowie, ale w tej powieści to trafne i bardzo wymowne.
Moją uwagę w tej powieści przykuł Henry. Brat Millie. Chłopiec z lekkim autyzmem wielokrotnie wymieniał różne ciekawostki związane ze sportem. Czytelnikowi cały czas wydaje się, że są one po prostu tikiem chłopca, ale on wiele przekazuje i często uczy moralności głównych bohaterów.
Jeśli chodzi o wady, to początkowo miałam wrażenie, że "Pieśń Dawida" nie wyróżni się spośród innych powieści. W końcu kasety znamy już z wielu książek, a Dawid jest typowym niegrzecznym facetem, który zmienia się pod wpływem kobiety. Ta książka na pewno powiela wiele schematów.
Cała historia wyróżnia się jednak pięknym morałem. Ta powieść jest o wiele dojrzalsza i bardziej melancholijna niż "Prawo Mojżesza". Historia Dawida jest gorzko-słodka. Dla mnie smutniejsza, ale niektórzy mogą uśmiechać się po jej skończeniu. Jestem pewna, że odbiór zakończenia jest u mnie zupełnie subiektywny.
Trudno powiedzieć, która część była lepsza. Jednak jestem pewna, że poleciłabym przeczytanie obu.
Pomiędzy książkami Aleksandra Miazek
Podniebny lot
Po książkę sięgnęłam nie wiedząc o niej zupełnie nic. Po prostu spodobała mi się okładka, więc zaczęłam czytać. Zaskoczenie było wielkie. Miałam wrażenie, że czytam kilka książek na raz, mi to jednak całkowicie nie przeszkadzało, Pomimo, że nie jest to coś świeżego, odkrywczego to książkę czyta się bardzo lekko i przyjemnie. Takie są właśnie erotyki, mają nas odprężyć, pobudzić, nie są wymagające, takie w sam raz na wieczorne zaczytanie.
Sporą zaletą jest otoczenie, w którym dzieje się cała historia. Tego jeszcze nie było, przynajmniej ja się jeszcze nie spotkałam. Na mój pozytyw zasłużyli też bohaterowie. Bianca, może trochę irytować, niemniej jednak ma charakter, ma swoje zdanie, jest silna i wie czego chce, a czego nie. James to niby pan i władca, ale tylko w łóżku, poza nim jest takim mężczyzną, który wzbudza po prostu sympatię. I wreszcie Stephan. Takiego przyjaciela chciałoby się mieć przy sobie, oddany, troskliwy, wrażliwy, dla przyjaciółki zrobiłby wszystko. Od pierwszej chwili bardzo go polubiłam i dzięki niemu ta książka jest ciekawa.
Nie mniej jednak książka ma kilka wad, trochę mi w niej czegoś brakowało. Zabrakło mi ... no właśnie czego ... większego zaangażowania. Mam wrażenie, że niektóre fakty, zagadnienia zostały potraktowane po macoszemu, zbyt pobieżnie, bez większego polotu. Gdyby trochę głębiej wejść w temat, uczucia towarzyszące bohaterom, ich relacje byłaby to całkiem ciekawa pozycja. Może autorka rozkręci się przy drugim tomie, na co mam wielką nadzieję.
Jak już napisałam podobieństw do innych książek z tej kategorii jest sporo, aczkolwiek nie są to odgrzewane kotlety, gdzie wieje nudą. Może moja opinia, nie pokryje się z Waszą, bowiem ja osobiście lubię takie książki.
Sporą zaletą jest otoczenie, w którym dzieje się cała historia. Tego jeszcze nie było, przynajmniej ja się jeszcze nie spotkałam. Na mój pozytyw zasłużyli też bohaterowie. Bianca, może trochę irytować, niemniej jednak ma charakter, ma swoje zdanie, jest silna i wie czego chce, a czego nie. James to niby pan i władca, ale tylko w łóżku, poza nim jest takim mężczyzną, który wzbudza po prostu sympatię. I wreszcie Stephan. Takiego przyjaciela chciałoby się mieć przy sobie, oddany, troskliwy, wrażliwy, dla przyjaciółki zrobiłby wszystko. Od pierwszej chwili bardzo go polubiłam i dzięki niemu ta książka jest ciekawa.
Nie mniej jednak książka ma kilka wad, trochę mi w niej czegoś brakowało. Zabrakło mi ... no właśnie czego ... większego zaangażowania. Mam wrażenie, że niektóre fakty, zagadnienia zostały potraktowane po macoszemu, zbyt pobieżnie, bez większego polotu. Gdyby trochę głębiej wejść w temat, uczucia towarzyszące bohaterom, ich relacje byłaby to całkiem ciekawa pozycja. Może autorka rozkręci się przy drugim tomie, na co mam wielką nadzieję.
Jak już napisałam podobieństw do innych książek z tej kategorii jest sporo, aczkolwiek nie są to odgrzewane kotlety, gdzie wieje nudą. Może moja opinia, nie pokryje się z Waszą, bowiem ja osobiście lubię takie książki.
czytelniapatrycji.blogspot.com
Prawo Mojżesza
Kompletnie nie wiem od czego powinnam zacząć dzisiejszą recenzję. Od fabuły? Bohaterów? Języka? A może od tego, że jest to pierwsza powieść przy której płakałam, a raczej ryczałam jak bóbr. I to na samym początku! Prolog został tak pięknie , a zarazem tak okrutnie napisany, że przy kupnie tej książki, powinno dostawać się zapas chusteczek Wierzcie mi, nawet najtwardszy facet, rozklei się przy tej pozycji jak małe dziecko.
Jestem pod ogromnym wrażeniem twórczości Amy Harmon. Kreacja bohaterów, język, piękne metafory, szczere i odważne dialogi, wszystko, dosłownie wszystko w tej powieści jest dopracowane na ostatni guzik. Początkowo trochę się bałam, że autorka w którymś momencie obniży poziom, ale tak się na szczęście nie stało. Nawet nie myślcie, iż uda Wam się przewidzieć kolejne posunięcie Pani Harmon! Ona po prostu bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, albo najzwyczajniej w świecie wodzi go za nos! I to jest właśnie w niej niesamowite!
Zżyłam się z bohaterami i to nie tylko tymi pierwszoplanowymi. Jednak muszę choć słówko napisać o parze głównych bohaterów - Georgii i Mojżeszu. Kochani! Co to były za osobowości! Ona - odważna, pyskata i szalona, a on - tajemniczy, małomówny i piekielnie mroczny. Z takiej mieszanki nie mogło wyjść nic dobrego, a o dziwo wyszło! Jeśli ktoś teraz spytałby się mnie, o moją ulubioną literacką parę, to oni na pewno znaleźliby się w czołówce! Naprawdę Pani Harmon przeszła samą siebie i stworzyła coś, co pod każdym względem wychodzi poza ramy schematu. Jeszcze raz ogromne brawa dla autorki!
Jednak muszę Wam coś zdradzić. Ta książka ujęła mnie, ponieważ jest nieprawdopodobnie prawdziwa. Nie ma w niej za grosz słodkiego romantyzmu, wybujałych uniesień czy wyolbrzymionych sytuacji. W "Prawie Mojżesza" każda strona przepełniona jest życiem, które chwilami jest dobre, smutne, piękne, bolesne i niezrozumiałe. Nawet teraz kiedy tę recenzję piszę, myślę o niej jak o życiu. To co przytrafiło się Mojżeszowi i Georgii jest okrutne, ale właśnie tak się dzieje w prawdziwym życiu - nie wszystko zawsze układa się po naszej myśli.
"Prawo Mojżesza" to powieść porywająca, okrutna, piękna, wyjątkowa i wzruszająca. Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność, ale mam nadzieję, że sami ją przeczytacie i zrozumiecie w czym tkwi jej fenomen. Wiele osób ocenia tę książkę w skali 10/10, ale niestety ode mnie takiej oceny nie otrzyma, gdyż zasługuje ona na o wiele wyższą notę.
Detektyw Książkowy
Prawo Mojżesza
Nadszedł dzień kiedy sama przed sobą muszę przyznać, że zmieniają mi się priorytety. Nawet w książkach. Co raz częściej, śmielej i z większym zapałem sięgam po coś co jeszcze nie dawno ominęła bym szerokim łukiem. Tę konkretną pozycję zaliczyła bym do młodzieżówek i to tych co wywierają na człowieku na prawdę ogromne wrażenie. Ja choć książkę przeczytałam już jakiś czas temu mam ją żywo przed oczami i w myślach. Takie książki cenię i tego nie zmienię.
Podejrzewam, że wielu z nas od dziecka było innych, a jak dobrze wiemy inność boli. Bycie odmiennym to coś czego jeśli możemy to unikamy za wszelką cenę. Ale co gdy nasza odmienność jest w nas głęboko wpisana i nie radzimy sobie z nią sami a co dopiero otoczenie?
W takiej właśnie sytuacji znalazł się Mojżesz - główny bohater książki Harmon. Osiemnastolatek, bo w takim wieku go poznajemy nie miał usłanego różami życia i to od maleńkości. Został porzucony w wiklinowym koszu jak biblijny Mojżesz. Niestety tu podobieństwa się kończą. Jego matka była narkomanką, zostawiła go w pralni, a sama umiera kilka dni później. Mo nazywany dzieckiem cracku od początku ma pod górkę. Jednak gdy był mały było łatwiej, bo wzbudzał współczucie i litość, bo był uroczy i słodki. Wszystko zmienia się, gdy chłopak dorasta i zaczyna sprawiać coraz więcej problemów.
Osobą, która w niego wierzy jest babcia Mojżesza. To ona go wspiera, pomaga i próbuje wskazać mu drogę wśród jego daru czy przekleństwa - w zależności jak na to patrzymy.
Chłopak pewnego dnia trafia na farmę rodziców Georgii. Miał tam pomagać w codziennych obowiązkach. Został poznany jako energiczny i sumienny pracownik. Ale też jako oschły i nieprzenikniony kompan. Jak się okazuje Georgii to wcale nie przeraża i robi wszystko by rozbić mur, którym ogrodził się Mojżesz, by go zrozumieć. Zrobi wszystko by Mojżesz złamał własne prawa jakie dla siebie stworzył. Tyle, że chcąc zrozumieć i pomóc chłopakowi sama zaczyna tonąć...
Na okładce widzimy napis:
Podejrzewam, że wielu z nas od dziecka było innych, a jak dobrze wiemy inność boli. Bycie odmiennym to coś czego jeśli możemy to unikamy za wszelką cenę. Ale co gdy nasza odmienność jest w nas głęboko wpisana i nie radzimy sobie z nią sami a co dopiero otoczenie?
W takiej właśnie sytuacji znalazł się Mojżesz - główny bohater książki Harmon. Osiemnastolatek, bo w takim wieku go poznajemy nie miał usłanego różami życia i to od maleńkości. Został porzucony w wiklinowym koszu jak biblijny Mojżesz. Niestety tu podobieństwa się kończą. Jego matka była narkomanką, zostawiła go w pralni, a sama umiera kilka dni później. Mo nazywany dzieckiem cracku od początku ma pod górkę. Jednak gdy był mały było łatwiej, bo wzbudzał współczucie i litość, bo był uroczy i słodki. Wszystko zmienia się, gdy chłopak dorasta i zaczyna sprawiać coraz więcej problemów.
Osobą, która w niego wierzy jest babcia Mojżesza. To ona go wspiera, pomaga i próbuje wskazać mu drogę wśród jego daru czy przekleństwa - w zależności jak na to patrzymy.
Chłopak pewnego dnia trafia na farmę rodziców Georgii. Miał tam pomagać w codziennych obowiązkach. Został poznany jako energiczny i sumienny pracownik. Ale też jako oschły i nieprzenikniony kompan. Jak się okazuje Georgii to wcale nie przeraża i robi wszystko by rozbić mur, którym ogrodził się Mojżesz, by go zrozumieć. Zrobi wszystko by Mojżesz złamał własne prawa jakie dla siebie stworzył. Tyle, że chcąc zrozumieć i pomóc chłopakowi sama zaczyna tonąć...
Na okładce widzimy napis:
"Ta historia nie kończy się happy endem"
To na początku przeraża i człowiek nie jest pewny czy chce się zagłębiać w tą pozycję. Ale ja lubię rzeczy, które wyłamują się ze stereotypów. A to co daje nam Amy w tej pozycji jest na prawdę cudowne. Elementy paranormalne, które są tu tak świetnie wplecione, że zamiast psuć to dają efekt wręcz piorunujący. Podwójna narracja byśmy mieli możliwość poznania historii z punktu widzenia chłopaka i dziewczyny. Czytając tę książkę miotały mną różne uczucia. Był to śmiech, były łzy, był smutek, był i żal. Jedno jest pewne - długo nie zapomnę "Praw Mojżesza". Przeczytajcie, bo warto.
swiatmiedzystronami.blogspot.com Karolina Marek; 2016-10-15