ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Zeszyt łobuza i jego kumpli

 Mówi się, że podczas deszczu dzieci się nudzą. Nudzą się także wówczas, kiedy oderwane od ekranów komputera czy smartfonów nie mają żadnej alternatywy, żadnej propozycji na wypełnienie wolnego czasu. Wówczas do głowy przychodzić im mogą najbardziej szalone i często niezbyt bezpieczne pomysły, które pojawiają się równie szybko, jak zmarszczki na czołach zmartwionych rodziców. Głośna, niekiedy nawet pełna agresji „zabawa”, jest też sposobem na zwrócenie na siebie uwagi opiekunów, jest wołaniem o zainteresowanie.

Jak sprawić, żeby taki mały łobuz znalazł konstruktywne zajęcie, a przy tym rozwijał swoje umiejętności
koncentracji, ćwiczył kreatywność, ale by procesy te były właściwie ukierunkowane? Jak okazać dziecku zainteresowanie i wyrazić zrozumienie dla jego potrzeb? Doskonałym na to sposobem jest wręczenie mu książki, które zdetronizuje niejedną grę komputerową, a przy tym zachęci dziecko do współdziałania w grupie. „Zeszyt łobuza i jego kumpli” – bo o tej książce mowa – to najnowsza propozycja wydawnictwa Septem. Autorzy, Ewa Jarocka i Sebastian Kuffel, stworzyli wciągającą księgę przygód, tak bowiem można nazwać zagłębianie się w prawidła rządzące Jasną bądź też Ciemną Stroną Mocy. Dzięki tej dwustronnej książce dziecko może wcielić się w różne postacie, może puścić wodze fantazji, może wykreować dowolną postać, która pozwoli mu na realizacje konkretnych zadań. Książka doskonale sprawdzi się nie tylko jako prezent dla miłośników Gwiezdnych Wojen, ale dla wszystkich, lubiących dobrą zabawę i zadaniowy tryb działania. Już dzieci w wieku wczesnoszkolnym odnajdą wiele przyjemności w realizacji poszczególnych wyzwań, choć tak naprawdę również młodzież niejednokrotnie korzystać będzie z „Zeszytu…” młodszego brata. Co więcej, męska forma i słowo „łobuz” nie odstraszy nawet dziewczynek – wierzę, że i one niestrudzenie walczyć będą z Ciemną Stroną Mocy, bądź też … to właśnie w mrocznych klimatach odnajdą się doskonale.

Wśród zadań, jakie dzielne łobuziaki mają do zrealizowania jest portretowanie kosmitów czy robotów, drużynowo mogą stworzyć ranking najgorszych gier komputerowych, a także wcielić się w tropicieli dzikich zwierząt. Zespołowo będą również poszukiwać schronienia przed Zombie, a nawet mogą zorganizować konkurs wiedzy o Ciemnej Stronie Mocy. To wszystko dzięki wstąpieniu do Klubu Mrocznej Ligi, któremu mogą nadać nazwę, narysować odznakę czy ustalić tajne hasło. Na tych, których pociąga bardziej Jasna Strona Mocy, czeka Klub Tajnych Agentów, którzy mogą wcielić się w trenera piłki nożnej, ujawnić, jakiej drużynie kibicują ozdabiając we właściwy sposób koszulkę, a także … przygotować wraz z rodzicami pizzę. Taka uczta będzie wspaniałym zakończeniem konkursu wiedzy o Jasnej Stronie Mocy i zasłużonym odpoczynkiem po konstruowaniu samolotów, identyfikacji poszczególnych organów człowieka czy grze w statki.

 To zaledwie kilkanaście z wielu propozycji zamieszczonych na kartach tej niecodziennej książki, która wciąga czytelników do zabawy, przemycając również edukacyjne treści. „Zeszyt…” można wypełniać samodzielnie, choć tak naprawdę największą przyjemność daje współpraca drużynowa. Już sam fakt, iż dzieci nie tylko działają w grupie, ale muszą w niej ustalić pewne zasady i przestrzegać ich, ma nieoceniany walor pedagogiczny, stanowi bowiem przygotowanie do współpracy z rówieśnikami w szkole czy na podwórku. Zapełniając kolejne strony książki dzieci zupełnie zapominają o istnieniu gier komputerowych, a co więcej, aktywne uczestnictwo w realizacji kolejnych zadań nie wyklucza obecności rodziców. Jestem też przekonana, że w przypadku wielu wyzwań, będą oni równie ciekawi rezultatu, jak ich dzieci. Osobiście polecam erupcję wulkanu, tylko uwaga – pokryjcie stół folią! Do pozostałych zadań wystarczy tylko gotowość do dobrej zabawy, a tej z „Zeszytem Łobuza i jego kumpli” nie zabraknie.
QulturaSlowa Justyna Gul

Oby w piekle podawali piwo

Człowiek, którego można albo nienawidzić, albo uwielbiać, łamiący bariery obyczajowe, obrażający definicję poczucia dobrego smaku alkoholik (i seksoholik zarazem), a jednocześnie idol tych, którzy mają wszystko gdzieś i jarają się życiem w ciągłym zgiełku imprez i przygodnego seksu:) ... W powyższym, jednym tylko cytacie zawiera się esencja tej książki!:)) Panie i Panowie: oto Tucker Max!
 
Max w dużej mierze spisał w tej książce swoje, nazwijmy to "przygody" ;), opisane wcześniej na prowadzonym przez siebie blogu. Historie pochodzą przeważnie sprzed kilkunastu lat, lecz w żadnym razie nie odbiera im to pikanterii, barwy ani cudownie obrazoburczego wydźwięku jakie ze sobą niosą. Budzą po prostu uśmiech - na przemian z głośnym śmiechem!
 
Przez strony (i łóżka, przyczepy kempingowe, toalety, itd. itp.) przewija się dziewczyna za dziewczyną, alkohol leje się strumieniami (aż się wierzyć człowiekowi nie chce, że można tyle wypić i wciąż... żyć), eksces goni eksces, a całość opowiedziana jest rozbrajająco szczerze, bez żadnego owijania w bawełnę. Zapewne część (większość?) historii należy potraktować z dużym przymrużeniem oka (i z poprawką na małe podkoloryzowanie), jednak nie ma to znaczenia: ta lektura ma być ROZRYWKĄ. I tak też jest :) ...
 
 
Nie ma sensu się oburzać na kilka (no dobra, wiele) rzeczy jak... seksizm, obrażanie kogo tylko popadnie, obrzydliwości w rodzaju tego, co się może wydarzyć w hotelowym holu kiedy człowiek musi pędem do toalety (brrr!... to było naprawdę straszne...), czy podsycanie stereotypów i szydzenie zarówno z przyjaciół, jak i z przygodnie poznanych ludzi... Umówmy się: ta książka nie jest i nie ma być poprawna politycznie. Ma BAWIĆ. Z tego zadania wywiązuje się znakomicie!
 
Można mówić co się chce, można się oburzać, nazywać takie książki szmirą, ale prawda jest nieco inna: takie książki mają być przede wszystkim dobrą zabawą dla czytającego. "Oby w piekle podawali piwo" jest właśnie taką książką. Ja bawiłem się przednio. I wszystkim Wam też to polecam: TUCKER MAX GWARANTUJE DOBRĄ ROZRYWKĘ! (nawet jeśli według co poniektórych nie jest ona najwyższych lotów).

Sprawdźcie koniecznie czy w piekle podają piwo! ;)
Gorąco polecam.
cosnapolce.blogspot.com Northman; 2016-10-23

Prawo Mojżesza

Przepraszam, ale zanim zapoznam was z recenzją, muszę najpierw sięgnąć po dobrą paczkę chusteczek…
Chlip.. Chlip…
Ech… Już mi lepiej.
A więc…
Ktoby w ogóle pomyślał, że taka mała i z niepozoru delikatna książka, może ukrywać w sobie aż taki wielki wulkan emocji.
Był śmiech…
Był gniew…
A także morze łez.
Po prostu, czułam w sobie całą paletę emocji, które ściskały moje serce ramionami nadziei i miłości.
Ech…
„Prawo Mojżesza” to niezaprzeczalnie najbardziej szalony wyciskacz łez z jakim ostatnio przyszło mi się spotkać.
Jest trochę jak cebula, która ma w sobie wiele warstw i tajemnic do odkrycia.
Natomiast jej środek…
Może i jest trochę szczypiący, ale dzięki temu wywołuje w nas morze oczyszających łez.
Fabuła i styl:
Bardzo spodobała mi się fabuła tej nietuzinkowej książki. Była inna, wyjątkowa i co najważniejsze bezkompromisowa.
Tak naprawdę, to jej zadaniem nie było to aby nas „milusio ugłaskać”, a raczej hmm… ” pozytywnie wkurzyć”. Ta opowieść ma budzić w czytelniku: gniew, wzruszenie, nadzieję i ciekawość, a nie rozpuszczać nas wyłącznie w cukrowej polewie namiętności.
Styl autorki jest prosty, płynny i niesamowicie barwny. Wypełniony emocjami i niespodziewanymi zwrotami akcji. Trochę tajemniczy, jednak nie budzący w nas uczucia nudy.
Wzrusza duszę, łamie serce – po prostu jest nietuzinkowo wyjątkowy.

Bohaterowie:
Mojżesz – to niezwykły chłopak o wrażliwej i nieco mrocznej osobowości, która nie tylko budzi w ludziach uczucie strachu, ale i także rodzi w nich pewną nutkę ciekawości.
W końcu…
Nikt tak naprawdę nie wie, co siedzi temu chłopakowi w głowie.
Czy jest n typem z pod ciemnej gwiazdy, czy może wrażliwym artystą w czepku urodzonym?

Gregoria – to cudowna i pełna ciepła dziewczyna, która potrafi swoim śmiechem nadać życiu barw szczęścia. Kiedy poznaje Mojżesza, zauracza się w nim bez pamięci i to nie tylko w jego egzotycznej urodzie, ale i także w jego tajemniczej aurze niedostępności.
Tak naprawdę…
To ten związek nie ma racji bytu.
Ona jest światłem pełnym ładu i spokoju.
On natomiast jest ciemnością, pełną sprzeczności i gniewu.
Razem tworzą niebezpieczną sprzeczność pełną błyskawic i grzmotów.
Czy taki związek ma w ogóle szansę dożyć świtu?
Czy raczej…
Zostanie on skazany na zatracenie się w otchłani mroku ?

Szata graficzna:
Okładka „Prawa Mojżesza” jest niczym niepozorne malowidło, które skrywa w swoim wnętrzu wiele tajemnic i marzeń.
Tak naprawdę, to ta okładka nie potrzebuje żadnych mocnych słów, aby móc w końcu głośno krzyczeć. Bo wystarczy tylko na nią spojrzeć, aby móc w pełni zrozumieć jej milczący przekaz. 
Ciemny  błękit, który powoli pochłania smutkiem jasne, radosne tło, może oznaczać tylko jedno: – W moim życiu nie jest zbyt kolorowo, ponieważ ciemne chmury zawisły wrogo nad moją nieszczęsną głową.

Podsumowanie:
„Prawo Mojżesza” to książka, która z pewności pozostanie w sercu czytelnika na bardzo, bardzo długo.
Ta opowieść to po prostu…
Atomowy zawrót głowy, połączony z ekstremalnym kopem emocjonalnym.
Co tu dużo pisać…
Bezkresne morze łez smutku i wzruszenia – masz w tej książce gwarantowane!
Polecam gorąco.
blackcrow87.wordpress.com

Sweet Ache. Krew gęstsza od wody. Seria Driven

Erotyki nie bardzo mnie do siebie przekonują, długo zastanawiałam się co jest tego powodem. Po kilku pozycjach z tego gatunku dochodzę do wniosku, że historie wzorowane na tej Greya to nie moja bajka. Ale takie, gdzie pojawia się miłość, przeszłość z problemami, trudne relacje zdecydowanie bardziej do mnie przemawiają. Tak było w przypadku "Sweet Ache", ta historia mocno mnie wciągnęła i sprawiła, że inaczej spojrzałam na ten gatunek. 
 
Hawkin Play zdobywa każdą kobietę, której zapragnie. Również te, którymi nie jest zainteresowany próbują zwrócić na siebie jego uwagę i spędzić z nim upojne chwile. Taka już rola muzyka rocka, który jest rozchwytywany przez płeć piękną. Przekona się jednak, że nie każda kobieta jest tak chętna na zawarcie bliższej znajomości. Quinlan została zmuszona do asystowania Hawkinowi podczas wykładów na uniwersytecie. Ich relacja od początku nie należy do najlepszych, ale przyciąganie, które pojawia się od pierwszych chwil powoduje, że ciężko będzie im ze sobą wytrzymać. 
 
Nie jest to książka o tym że on by chciał, a ona nie, jak może wynikać z opisu. W tej historii wiele się dzieje, szczególnie trudna i mroczna przeszłość Playa jest mocno wyeksponowana i to ona sprawia, że tę książkę czytałam z przyjemnością. Jest przyciąganie i magnetyzm, w pewnym momencie pojawiają się namiętne sceny między bohaterami, ale pojawia się coś jeszcze - uczucie. Początkowo niezrozumiałe, potem odpędzane przez strach, jednak cały czas kiełkujące i rozrastające się. Jest również brat bliźniak, który ciągle sprawia problemy, bardzo duża trauma z dzieciństwa i ukochana matka. 
 
"Sweet Ache" to kolejny, szósty już tom cyklu "Driven", a ja, jak to się ostatnio zdarza, czytałam ją bez znajomości poprzednich części. Jednak absolutnie nie traci ona z tego powodu, pomimo pojawiających się bohaterów z wcześniejszych wydarzeń jest to całkowicie odrębna historia. 

Od pierwszych stron mocno iskrzy między bohaterami, a że oboje są bardzo wyzwoleni nie mają problemu ze związkiem na krótką metę, który przyniesie im dużo przyjemności. Gorzej, kiedy oboje zaczynają czuć coś więcej. Druga osoba staje się dla nich cenna, chcą ją chronić i pomagać. Niestety w świecie Hawkina nic nie jest łatwe, a Quinlan musi odkryć mroczne sekrety muzyka. 

Historia osadzona w zwykłym świecie, gdzie pojawiają się osoby trzecie, które chcą pomóc lub wręcz przeciwnie. Życie, które toczy się dalej, nie zamiera na czas, kiedy bohaterowie postanawiają być ze sobą. To wszystko mocno uwiarygodnia ten tytuł. Istotne były dla mnie relacje Hawkina z bratem, wykorzystywanie i próba oderwania się od wyrzutów sumienia. Historia, która pojawia się i z czasem robi coraz bardziej mroczna i niewiarygodna, przesuwa środek ciężkości tej książki. 

Play bardzo przypadł mi do gustu, choć początkowo zachowywał się jak dupek, to z czasem pokazał, że jest bardzo wrażliwym, interesującym i przyciągającym mężczyzną. Quinlan to współczesna kobieta, mocno wyzwolona, samodzielna i nie ograniczona przez żadne konwenanse. Oboje tworzą mieszankę wybuchową. 

Tego typu lektury skutecznie poprawiają humor, wzbudzają niesamowicie dużo emocji i dają zadowolenie. Autorka pozytywnie mnie zaskoczyła i z chęcią sięgnę po inne tytuły przez nią napisane. Być może zaskoczy mnie ponownie. 
http://ksiazkowewyliczanki.blogspot.com/ Magda Barwińska; 2016-10-11

Trakcja, czyli złap przyczepność. Jak każdy startup może osiągnąć szybki wzrost

Ilu z nas marzy o założeniu swojej własnej firmy, o tym żeby może na początek sprzedać swój dobry pomysł jako Startup, żeby go rozwinąć a później poszukać inwestora i sprzedać za naprawdę dobrą cenę. Cóż realia mają się tak, że pomysły oczywiście są (i to czasem całkiem dobre), ale wykonanie już gorsze, ciężko rozwinąć interes i co jest najgorsze – poszukać użytkowników.

Autor na ten temat wie wszystko czego tylko chcielibyście się dowiedzieć. Sam rozwinął już niejedną firmę, ale wie jaka to ciężka praca i jak łatwo wpaść w pułapki, które sami zastawiamy na siebie. Przede wszystkim nasza firma potrzebuje trakcji – przyczepności. Tutaj mamy dwa podstawowe elementy, których jeśli nie spełnimy – firma się nie uda. Te elementy to nastawienie na marketing i pozyskiwanie nowych użytkowników, oraz sam pomysł na firmę i wskazanie niszy – lub wcale niekoniecznie niszy rynkowej, ale przede wszystkim dobry pomysł i zaangażowanie w rozwój naszego „dziecka”. I tutaj wyróżniamy trzy fazy:

I faza – zrobienie czegoś czego ludzie pragną
II faza – reklamowanie (marketing) czegoś czego ludzie pragną
II faza – skalowanie biznesu

Najgorsze jest połączenie I fazy z II fazą, tak, żeby jak to autor określił „nie przypominało to przeciekającego wiadra”. Jest to niezwykle trudne zadanie, ale potrzeba tylko trochę pracy, chęci i przede wszystkim wysokich ambicji i zdecydowanie osiągnąć można wiele.

Sam autor stworzył przeglądarkę. Miała to być konkurencyjna do tej, którą ma Google. Czym miała się wyróżniać? Co takiego miała mieć lepszego niż Google? I w końcu najważniejsze pytanie – czy pomysł się udał? Aby Was zachęcić, powiem tylko, że to przeglądarka o nazwie DuckDuckGo. Sprawdźcie sami, przeszukajcie trochę Internet i zagłębiajcie się w książkę.

Sama pozycja książkowa jest wprost niesamowita. Przede wszystkim autor pisze językiem, który zrozumie każdy, trafi on do każdego i nie będziecie zanudzani terminami naukowymi. Tutaj autor wprost namawia i zaraża swoją energią do działania. Poznacie także różne techniki marketingu, dzięki którym przyciągniecie nowych użytkowników, a które inne firmy już wykorzystują. Naprawdę warto, bowiem wiele można się nauczyć i wynieść z lektury tej książki.
DobreRecenzje.pl Edyta; 2016-10-28