ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Olo na Atlantyku. Kajakiem przez ocean. Wydanie 2

Myślisz, to niemożliwe, żeby ktokolwiek przepłynął przez Atlantyk kajakiem napędzanym wyłącznie siłą własnych mięśni. Myślisz, to niemożliwe, żeby ktokolwiek dokonał tego w pojedynką. A jednak. 

Aleksander Doba, wszechstronny podróżnik i odkrywca wielokrotnie wyprawiał się na samotną kajakową przygodę. Zdobywca podróżniczej nagrody Super Kolos 2011 przepłynął kajakiem m.in. dookoła Bałtyku i Bajkału. Podróżnik roku 2015 amerykańskiej edycji „National Geographic” opisuje w książce, którą miałam przyjemność czytać, swoją niezwykłą podróż przez Atlantyk, za którą z resztą otrzymał wyżej wymienione wyróżnienie.

Książka „Olo na Atlantyku. Kajakiem przez ocean” to właściwie dziennik, w którym Aleksander Doba opisuje swoje zmagania najpierw z przygotowaniami do wyprawy, później z naturą, a na koniec z niespodziankami po dopłynięciu do brzegu. Możesz dowiedzieć się z niego m.in. jak zaparza się kawę na środku oceanu i co zrobić, kiedy spotkasz rekina. Myślę, że to całkiem przydatne informacje ;) Na końcu książki znajdziemy „Alfabet oceaniczny Aleksandra Doby”. Kajakarz opisał tam jeszcze więcej ciekawostek, wzbogaconych zdjęciami.

Książka jest niezwykle ciekawa, ale to dość oczywiste, bo trudno, żeby opowieść o przepłynięciu w pojedynkę Atlantyku taka nie była. Historia jest niesamowita, ale człowiek, który ją przeżył jeszcze bardziej. Na kartach swojego dziennika zaraża optymizmem i zachwyca swoim podejściem do życia.

„Lepiej żyć jeden dzień jako tygrys, niż sto dni jako owca” to motto życiowe 70-letniego podróżnika, od którego wszyscy powinniśmy się uczyć, jak spełniać marzenia
dlaLejdis.pl Dominika Jaworowska; 2016-11-09

Calder. Narodziny odwagi

Autorkę poznałam jakiś czas temu przy innej pozycji, która to była bardzo zachwalana, każdy się zachwycał, ja troszkę mniej.   Dlatego kiedy dostałam kolejną polecankę tego tytułu - ostatnimi czasy jestem za bardzo podatna na sugestię innych czytelników. W każdym razie powiedziano, że powinnam przeczytać. Na szczęście każdemu autorowi daję kilka szans, tak też było i tym razem.
Tematyka rzeczywiście ciekawa. Bo o sektach nie jeden raz słyszałam, ale chyba w żadnej jeszcze książce nie czytałam. Z chęcią i ciekawością zasiadłam do czytania, jakie tym razem było moje spotkanie z twórczością Mii Sheridan ? 
 
Książkę zaczynami od prologu, który według mnie jest jednym wielkim spojlerem. No ale trudno. Widać autorka tego nie przemyślała. W każdym razie po prologu poznajemy dziesięcioletniego Caldera. Chłopca wychowującego się w osadzie, nad którą sprawuje pieczę niejaki Hector. Guru i przywódca. Dla większości ten wybrany przez ich Bogów - ich Ojciec. Mający poprowadzić swój lud do Elizjum kiedy nadejdzie czas wielkiej powodzi. Jednak zanim nastąpi przepowiadana tragedia, ich Pan musi poślubić zesłaną przez Bogów kobietę, ma ona mieć znak, dzięki któremu zostanie rozpoznana. Jako, że przywódca jeździ na tak zwane pielgrzymki w celu poszukiwań i nawracania zagubionych dusz w końcu odnajduje swojego anioła. 
 
Mieszkańcy a wraz z nimi Calder oczekują kiedy zobaczą kobietę z przepowiedni, dzięki której nastąpi zbawienie. Jakie jest ich zdumienie gdy u boku mistrza widzą drobną dziewczynkę, nieco przestraszoną i wycofaną. Chłopiec od razu zwraca uwagę na oczy i coś bijącego z twarzy Eden. Ona również przygląda się właśnie jemu. Niestety ich losy są zupełnie inne. On jest zwykłym dzieckiem robotników. Ona wybraną.  Nie mogą się widywać, nie mogą nawet ze sobą rozmawiać, ani tym bardziej bawić się.
 
Przepowiednia, przepowiednią, ale życie pisze różne scenariusze. I tym razem miało inne plany wobec dwójki małych dzieci. Między którymi pojawiła się nić sympatii i ciekawości. Eden potrzebowała kogoś z kim mogłaby porozmawiać i czuć zrozumienie. Calder był zafascynowany misją jaką dziewczynka miała spełnić. Jako jedyny odważa się zaprosić do zabawy, mimo zakazów o jakich wszyscy zdają sobie sprawę. Właśnie ten mały gest sprawia, że od tego momentu oboje są dla siebie bliżsi. I chociaż wiedzą jakie jest przeznaczenie, że Ona gdy  osiągnie pełnoletność poślubi swego Ojca, to teraz najważniejszy jest czas, który im pozostał. Przyszłość jest nieważna. Muszą być ostrożni. Ponieważ ich znajomość jest niebezpieczna. Muszą się ukrywać. Im dłużej się nie widzą, tym większe jest przyciąganie. 
Lata mijają nieubłaganie, dwoje młodych ludzi przestało być dziećmi, teraz odkrywają w sobie coś innego, czy miłość może mieć szanse w zaistniałej sytuacji? 
 
Muszę się przyznać, że tę książkę przeczytałam jednym tchem. Byłam na maksa zafascynowana światem jaki ukazała autorka. Ponieważ jak wspomniałam we wstępie, nie miałam okazji czytać innej pozycji nawiązującej do sekty od wewnątrz. Tego jaka "polityka" obowiązuje, reguły i wymagania. I chociaż niekiedy odczuwałam pewien niedosyt to i tak uważam, że autorka świetnie sobie poradziła. 
Mieszkańcy nie mieli możliwości wyjścia na zewnątrz, do złego świata, w którym byli sami źli ludzie, grzesznicy.  Ba. Oni bali się pomyśleć o wyjściu poza granicę ich osady. Czuli się szczęśliwi ponieważ byli bezpieczni. Ich Ojciec dbał o swoje dzieci. Pracowali i żyli z tego co udało się uprawiać. A, że nie mieli łazienek, czy bieżącej wody? O pralce nie wspominając? Bóg przecież nie stworzył tego wszystkiego, a oni mieli być pokorni.  I przyjmować los taki jaki został im dany. Bez wszelkich udogodnień.  Zasada była jedna, im bardziej się poświęcasz tym lepszy los czeka Cię w ich raju....
 
Nie będę opisywała wszystkich zasad jakie panowały w sekcie, ale no naprawdę często budziły  kontrowersje, a najgorsze było, że każdy się im poddawał, bo tak musi być. Bo jeden człowiek tak powiedział. Coś niesamowitego. Jak można potrafić manipulować ludzką psychiką, byłam no w sumie dalej jestem pod wrażeniem. 
 
Jak każdy wie, nie lubię książek w których przewodzi wątek miłosny, jednak tutaj wielkie brawo dla Sheridan. Bardzo ładnie, wręcz delikatnie rozwijała uczucie głównych bohaterów. Ukazywała ich pytania, rozterki. Wzajemną fascynację. Pierwszy raz nie miałam uczucia typu  - o Boże kiedy koniec. Wręcz przeciwnie. Kolejny plus książki.
Dodatkowo cały czas jesteśmy świadkami manipulacji Hectora, jego fanatyzmu i pierwszych buntów, niepewności czy aby wszystko czym karmi swoich poddanych jest prawdą? Zasiane ziarenko niepewności zaczyna kiełkować, a kiedy osiągnie konkretne rozmiary...  
 
Będę polecała ten tytuł ponieważ naprawdę jest godny uwagi, mnie czytało się świetnie, cieszyłam się, że mam przy sobie drugą część, ale o niej następnym razem...:)
agaaa006.blogspot.com Agnieszka Bruchal; 2016-10-09

Jedz i bądź piękna! Zdrowa dieta na każdą porę roku

Książka, o której dzisiaj chcę opowiedzieć, okazała się dla mnie totalnym zaskoczeniem. Kiedy zdecydowałam o tym, że chcę przeczytać tytuł „Jedz i bądź piękna! Zdrowa dieta na każdą porę roku” autorstwa Doroty Augustyniak-Madejskiej i Bożeny Biernot, spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Sądząc po tytule i pobieżnym czytaniu opisu, byłam przekonana, że w środku będą przepisy na lekkie dania przez cały rok. Są one, owszem. Ale wewnątrz znalazłam o wiele, wiele więcej. Co takiego?

Sporo stron to oczywiście dużo ciekawych (ale prostych) receptur, jednak są one podzielone nie tylko na pory roku, ale o tym za chwilę. Stanowią one mniej więcej połowę książki i to drugą, a co w takim razie jest w pierwszej? Niezliczone porady dotyczące nie tylko żywienia. Autorki zwracają uwagę na te aspekty naszego życia, na które jedzenie ma wpływ. Opowiadają o tym, jak często symptomy chorobowe są zależne od niezdiagnozowanej do tej pory alergii pokarmowej, która mimo tego, że jest od urodzenia pozostaje niezauważona. I nie chodzi tylko o gluten! Jest trochę historii  z życia pacjentów o tym, jak zmiana diety pozwoliła na to, że wiele osób uniknęło trudnego leczenia, czy wręcz operacji. Jak się przekonać, czy to dotyczy nas? Na temat specjalistycznych testów diagnozujących, również przeczytacie.

Kolejna rzecz. Ile razy próbowaliście przejść na dietę? Ile razy traciliście na wagę, by potem ponownie na niej przybierać, mimo tego, że nie jecie więcej? Ten problem także jest dość obszernie wyjaśniony. Jak na ironię, organizm osoby, która przybiera na wadze, a jednocześnie jest na diecie, może być od wewnątrz głodzony! Trudno uwierzyć, prawda? Podobnych do wyżej wymienionych tematów i obalania mitów, na przykład dotyczących odchudzającego chrupkiego pieczywa, jest w książce naprawdę dużo. Wiele kwestii jest komentowanych przez specjalistów z danej dziedziny, jak dietetycy i psycholodzy.

Czytając pierwszą część, dowiadujemy się wielu ciekawych rzeczy, niektóre może są dość oczywiste, ale najzwyczajniej w świecie o nich zapominamy. Pierwszym moim założeniem, kiedy planowałam recenzję było to, żeby przygotować zdjęcia zdrowego jedzenia zrobionego na podstawie wskazówek autorek. Potem jednak doszłam do wniosku, że chociaż druga część jest interesująca, pierwsza jest wyjątkowo wartościowa i to właśnie na niej należałoby się skupić.

Nie mniej, teraz pora na przybliżenie części praktycznej. Przede wszystkim jest ona podzielona na pory roku i… grupy krwi. Do tego są załączone tabele z gotowymi jadłospisami dla całej rodziny.Trudno wyobrazić sobie gotowanie, kiedy przy stole jest kilka różnych grup krwi, ale i na to znajdujemy odpowiedź. Autorki tak przygotowały zestawienia, że jedna potrawa dla danej grupy krwi jest korzystna, dla innej obojętna, a to znaczy, że jej nie szkodzi. Przy kolejnym posiłku proporcje się odwracają. Wszystko wytłumaczone jest jasno i przejrzyście, przez co staje się to realne do wykonania. Nie zmienia to faktu, że wymaga baaaaardzo dużo kulinarnej dyscypliny.

Na koniec mogę powiedzieć tyle, że zaskoczeń było sporo i to na plus. Chociaż książka nie jest przesadnie gruba, czytałam ją powoli, po kilka stron, żeby móc się zastanowić nad dopiero poznanymi treściami. O ile nie jestem pewna, czy wprowadzę u siebie proponowane jadłospisy (chyba troszkę przez lenistwo), o tyle jestem przekonana, że wiele kwestii będę drążyć dalej. Mam dość specyficzne problemy zdrowotne, a to, co przekazały autorki w pewnych momentach było dość znajome i logicznie wytłumaczone. Chcę im podziękować, że naprowadziły mnie na kolejne zdrowotne „śledztwa”.
Kulturantki.pl Ewa; 2016-10-11

Pieśń Dawida

Mimo, że mam za sobą dopiero 2 książki Amy Harmon to już mogę stwierdzić, że autorka jest i będzie jedną z moich ulubionych już na długo. Posiada dar ukryty w słowach, potrafi rozbawić, oczarować, a za chwilę kompletnie zdruzgotać czytelnika. Nie sposób oderwać się od jej książek i przestać o nich myśleć nawet po skończonej lekturze. Jestem nią wprost oczarowana i z ogromną niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnych jej pozycji wydanych w Polsce!

"Prawo Mojżesza" jest moją ulubioną książką, a "Pieśń Dawida" jest cudowną jej kontynuacją, mimo, że głównie skupia się na innych bohaterach. Jak głosi sam tytuł historia tutaj opowiedziana dotyczy Dawida Taggert'a (Taga) czyli przyjaciela Mojżesza z pierwszego tomu. Tag jest obecnie 26-letnim właścicielem baru, siłowni, oraz sklepu z artykułami sportowymi z logo Tag Team. Bierze również udział w walkach na pięści i obecnie przygotowuje się do jednej z nich. Pewnego razu poznaje niewidomą Amelie (Millie), która została zatrudniona do pracy w barze przez menedżera Taga w formie żartu. Dziewczyna tańczy na rurze i mimo, że jest niewidoma radzi sobie świetnie. Poza pracą opiekuje się młodszym bratem z którym porozumiewanie się nie należy do najprostszych. Od razu zwraca na siebie uwagę Dawida i od tej pory stają się sobie coraz bliżsi... Cała historia jednak zaczyna się od tajemniczego zniknięcia Taga, który pozostawił po sobie jedynie taśmy z nagraniami od momentu poznania Millie do swojego zniknięcia. Wystawił swoje mieszkanie na sprzedaż, klub, siłownie i sklep przepisał swoim przyjaciołom, a ze sobą zabrał jedynie samochód i zniknął bez słowa. Amelie prosi o pomoc Mojżesza, bo tylko on zna Dawida na tyle dobrze, aby pomóc jej rozwiązać zagadkę jego ucieczki. Co tak naprawdę ukrywa Tag i czy zdołają go ocalić przed samym sobą było prawie do samego końca wielką niewiadomą...

"Pieśń Dawida" jest utrzymana w innym stylu i klimacie niż "Prawo Mojżesza". Tutaj zdecydowanie częściej się śmiałam niż płakałam, chociaż pod koniec nie zabrakło momentów wzruszenia. Dawid i Millie mają przecudowne osobowości i mimo, że z pozoru do siebie kompletnie nie pasowali, w ostateczności okazali się być sobie pisani. Ich historia została opowiedziana przez Taga i jego nagrania, oraz przez Mojżesza. Brakuje mi słów, aby opisać tę książkę. Jest ona równie niesamowita, pełna bólu, bardzo życiowa i po prostu wspaniała pod każdym względem podobnie jak pierwszy tom. Nie sposób się przy niej nie śmiać i również nie sposób jest nie płakać. Kocham tak emocjonujące książki i bohaterów, których chciałabym poznać w rzeczywistości. 

Jeśli miałabym znaleźć jedną wadę książki, to śmiem twierdzić, że epilog był zdecydowanie za krótki! Potrzebuję poznać więcej szczegółów na temat dalszych losów wszystkich bohaterów :( Oczywiście najpierw Was zachęcam do przeczytania "Prawa Mojżesza", a następnie po sięgnięcie po najwspanialszą kontynuację czyli po "Pieśń Dawida". Obydwie historie są z pozoru proste i nawet tytuły, ani okładki niewiele zdradzają, ale wystarczy kilka stron, aby przepaść bez szans i dać się wciągnąć w świat stworzony przez Amy Harmon.
Lubimy Czytać kogellmogell; 2016-10-11

Prawo Mojżesza

Internet został chyba już niemalże z każdej strony "zaatakowany" opiniami do Prawo Mojżesza.Dosyć długo zastanawiałam się czy i ja również chcę poznać  historię, która jak głosi okładka - nie kończy się happy endem. Do bólu poruszająca, łzy same płyną i tak dalej. Ciekawość wzbierała, czasem lubię poczytać coś tkliwego, wyrywającego duszę z zawiasów. Gdy nadarzyła się możliwość, zasiadłam do lektury, a moje wrażenia są następujące...
 
Mojżesz jest bardzo nietypowym nastolatkiem, nie bardzo rozumiem dlaczego został określony jako niebezpieczny. Widać nawet w dzisiejszych czasach, mimo postępu widmo grzechów rodziców ciągnie się za dziećmi, które muszą pokutować.
Z punktów medycznych przesądzone zostało, że będzie miał takie, a nie inne dolegliwości. Tak musi być i koniec. No i jest. Dziecko urodziło się genetycznie obciążone - bo musiało.
Faktem jest, że młodzieniec jest dosyć specyficzny, nie potrafi usiedzieć na miejscu - co jak twierdzą specjaliści jest spadkiem po matce narkomance. Szkoda tylko, że osobiście sama znam wiele dzieci mających zdrowych rodziców, które są niebywale pobudzone. Cóż, Mojżesz jest dzieckiem Cracka, a co za tym idzie. Wszystko co dziwne i najgorsze musi być do niego przyczepione.
Po śmierci matki, która kilku godzinnego chłopca pozostawiła w koszu na brudną bieliznę, chętnych do opieki zabrakło. Bo kto by chciał wychowywać dziecko upadłej kobiety - narkomanki. Z góry spisane na straty.  
Lata lecą i w końcu już pełnoletni Mojżesz zjawia się w miasteczku swojej babci, która jako jedyna nie bała się nietypowego zachowania wnuka, potrafiła znaleźć wyjście z różnych sytuacji.  Dlatego też na nadmierną ruchliwość odpowiednia była praca. Jak widać chcieć, to móc. 
 I tym sposobem niebezpieczny, ale zarazem egzotyczny młody mężczyzna trafia na farmę rodziców Georgii. 
 
Dziewczyna słyszała historie krążące na temat matki oraz samego Mojżesza. Dlatego  w pewnym sensie odczuwała lęk i fascynację tym nieobliczalnym chłopcem. I kiedy zjawia się do pracy w obejściu, przyciąga uwagę młodziutkiej kobietki. Z jednej strony Georgia wie, że ich znajomość jest dosyć dziwna, bo sam Mojżesz nigdy nie powiedział otwarcie czy i co do niej czuje, ale jest między nimi przyciąganie. Z dnia na dzień coraz mocniej angażuje się w tę relacje, która nie powinna mieć miejsca. Zakazane uczucie, wspomnienia od których nie można się uwolnić, czy miłość potrafi zdziałać cuda? Pęknięcia Mojżesza staną się mniejsze, a on sam otworzy na coś innego niż to, co otrzymywał do tej pory? 

Po ukończeniu książki byłam przepełniona wieloma uczuciami. Jednak zabrakło tych wszystkich, które rzekomo miały być dominujące, czyli ból, smutek i nie wiem - czarna rozpacz. Ukazana historia była interesująca, chociaż mnie wiele wątków drażniło, wydawało się z góry narzucone, niektóre wręcz stereotypowe. 
Jak napisałam, Mojżesz był dotknięty przypadłościami, które w świetle nauk medycznych musiały mieć, ponieważ jego matka podczas ciąży cały czas, albo w większej części była pod wpływem narkotyku. No dobrze, niechaj tak będzie. Jednak nigdy nie jest powiedziane, że dziecko narkomanki czy też alkoholiczki musi urodzić się z syndromem. Jest wiele przypadków zupełnie zdrowych dzieci. Dlatego mnie raziło ciągłe nawiązywanie do dziecka cracka, do jego ułomności, do tego, że nikt nie potrafił sobie z nim poradzić. Naprawdę? Skoro z góry lekarze przewidzieli ewentualne dolegliwości, to chyba powinni byli być przygotowani i od najwcześniejszego dzieciństwa otoczyć odpowiednią opieką, wdrożyć terapię. Dlaczego więc Mojżesz był uznawany za wariata, nikt go nie rozumiał, no przepraszam, mamy XXI wiek, nie średniowiecze. Od kiedy osoby nadpobudliwe muszą być faszerowane psychotropami?  Nie te czasy, z tego co się orientuje, leki psychotropowe są już ostatecznością, medycyna poszła o tyle do przodu, że można poradzić w inny sposób. Bez otępiania. I szkoda, że na genialny pomysł zajęcia młodzieńca pracą wpadła babcia, a nie genialni terapeuci. Coś się tutaj autorce nie udało, chyba za bardzo chciała ukazać nierozumienie przez otoczenie oraz dramat Mojżesza. Cóż, dla mnie wyszło mało wiarygodnie. Oczywiście mogę się nie znać. 
 
Nie mogę powiedzieć, że książka jest zła. Ponieważ gdyby nie fakt troszkę dziwnego leczenia i podejścia do chłopca, później młodzieńca, który musiał być "uszkodzony", reszta jawiła się znośnie. Relacja Mojżesza i Georgii rozwijała się nawet ciekawie. Nie było zbyt wolno, ani szybko. Miało być bez dobrego zakończenia, no i musiała wydarzyć się tragedia, w sumie to nie tylko jedna. W każdym razie po tych dziwnych zdarzeniach, akcja robi się interesująca.
Autorka nie chciała stworzyć jakiejś tam dramatycznej historyjki, dlatego też pokusiła się o wątki metafizyczne, a co za tym idzie. Chwilami jest strasznie, dzieją się zjawiska trudne do wytłumaczenia, nawet dla samego głównego zainteresowanego. Tutaj plus, pomysł był ciekawy, przemówił do mnie. 
 
Niestety, nie odczułam przywiązania do bohaterów. Ani Mojżesz, ani Georgia nie trafili do mojego serca. Przez co nie przeżywałam ich uczucia, rozterek i całej reszty, która powinna sprawić mi ból. Nie czułam nic, ewentualne zainteresowanie w jaki sposób potoczą się losy tych dwojga, w którą stronę skręci fabuła. Tylko tyle. 
I chociaż wytknęłam więcej wad, aniżeli zalet to jakimś dziwnym sposobem książkę oceniam na plus. Uważam, że mimo wszystko warto zwrócić uwagę na ten tytuł, chociażby ze względu na to coś, co wzbudza lęk...
agaaa006.blogspot.com Agnieszka Bruchal; 2016-09-28