ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Getting Things Done, czyli sztuka bezstresowej efektywności. Wydanie II

Książka jest bardzo znana, i jest już klasyką odnośnie zarządzania projektami a bardziej zadaniami. Ponieważ jest bardzo popularna i wiele osób chwaliło sobie ją to postanowiłem osobiście przeczytać i sprawdzić co jest takiego magicznego w metodzie GTD. Odnośnie do samej książki ma ok. 400 stron i raczej nie czytało mi się za jednym tchem, parę razy udało mi się zasnąć. No cóż, organizacja własnego biurka i obowiązków nie jak ma się do książek sensacyjnych, które bardzo lubię. Dlatego uważam, że książka jest „ciężka”. Mimo to postanowiłem zgłębić tajniki GTD. Pocieszające jest to, że jak posuwałem się bardziej do przodu to „akcja” w książce była ciekawsza a końcówkę wręcz przeleciałem. Książka opisuje, w jaki sposób organizować sobie pracę. I autor stara się udowodnić, że nie warto trzymać spraw w głowie. My mamy tylko generować pomysły a do przechowywania ma nam służyć zewnętrzny system. Ponieważ mam już zaliczony kurs 5S w biurze oraz na komputerze, jak również korzystam z takich aplikacji jak remeberthemilk czy trello oraz nozbe, więc znane mi są pewne aspekty metody GTD. I zapewne początek książki był dla mnie po prostu nudny. Ale każdy jest inny więc nie jest powiedziane, że ta książka nie będzie interesująca dla Ciebie.
moneygrabbing.co.uk Radosław Salak

Końca świata nie było

Samotne podróżowanie to nie lada wyzwanie. A co ma powiedzieć kobieta o jasnej karnacji i blond włosach, która zdecydowała się na samotną podróż do Ameryki Środkowej? 

Pewnego dnia Anita Demianowicz wpadła na pokręcony pomysł. Zdecydowała się porzucić ciepłą posadkę (której wręcz nienawidziła) w korporacji i postanowiła wyruszyć w pięciomiesięczną samotną podróż (a męża postanowiła zostawić w domu). Żeby tego było mało, wybranym przez nią kierunkiem była… Ameryka Środkowa. Dlaczego pokręcony? Ano dlatego, że samotnej i atrakcyjnej kobiecie o jasnej skórze i włosach nie jest łatwo przetrwać w kulturze, w której dominuje kult macho.

Dlaczego akurat Ameryka Środkowa? Na trasę swojej pierwszej samodzielnej podróży Anita (Ana – jak nazywali ją miejscowi) wybrała Gwatemalę, Honduras, Salwador i Meksyk. Od jakiegoś czasu interesowała ją kultura Majów, dlatego też chciała znaleźć się w tamtym rejonie świata właśnie 21 grudnia 2012 roku i „przeżyć” koniec świata, który przepowiedzieli Majowie. Jak się okazuje, końca świata nie było. Przy okazji chciała nauczyć się języka hiszpańskiego. Niestety kraje te nie cieszą się dobrą sławą, wręcz przeciwnie. Każdy odradzał podróżniczce te kierunki, nawet sami miejscowi ostrzegali ją przed niebezpieczeństwami czyhającymi za każdym rogiem. Jak sama autorka pisze, nie bała się podróży, strach zaczął ją paraliżować dopiero wtedy, gdy ludzie zaczęli ją straszyć i ostrzegać. Co więcej, Anita pisze, że w trakcie swojej podróży po jednym z najniebezpieczniejszych regionów świata, nie spotkało ją nic złego ze strony tubylców. Właściwie to na każdym kroku spotykała się z ciepłem, empatią i pomocą miejscowych, którzy w pewien sposób czuli się za nią odpowiedzialni. Przecież Latynosi słyną ze swojej otwartości i pozytywnego nastawienia do świata. Niestety raz spotkała ją jedna przykra i niebezpieczna sytuacja, na szczęście Anicie nic się nie stało, gdyż zdołała uciec. Mimo wszystko wydarzenie to dało do myślenia i przez to stała się bardziej ostrożna i mniej ufna.

Anita Demianowicz chciała dobrze poznać kulturę i obyczaje krajów, które odwiedziła. Dlatego też uczyła się języka hiszpańskiego i mieszkała u gościnnych rodzin. Z nimi spędziła Wielkanoc i Boże Narodzenie, była uczestniczką w barwnych i hucznych tradycyjnych procesjach i fiestach. Podróżowała głównie tzw. chicken busami przeznaczonymi dla miejscowych. Wspinała się po wulkanach i zdobyła prawie każdy, który znalazł się na jej drodze. W dżungli, którą dzielnie przemierzała towarzyszył jej blisko siedemdziesięcioletni przewodnik, który nie mógł nadziwić się jej możliwościom fizycznym i psychicznym. Jak się okazuje, jej największym marzeniem było spotkanie z czarną pumą i spojrzenie jej wprost w oczy. Z kolei w dawnej stolicy państwa Majów brała udział w uroczystościach związanych z końcem kalendarza Majów.

Od jakiegoś czasu jestem wielką fanką bloga prowadzonego przez Anitę i bacznie śledzę jej każdy wpis. Dlatego też książkę jej autorstwa pochłonęłam od razu. Język, jakim się posługuje autorka jest lekki i przyjemny, a humorystyczne fragmenty sprawiają, że uśmiech towarzyszy na twarzy czytelnika przez całą lekturę książki. Do tego piękne i profesjonalne fotografie inspirują do odbycia własnej podróży szlakiem Anity Demianowicz. „Końca świata nie było” to opowieść nie tylko o podróży do świątyń Majów, na szczyty aktywnych wulkanów i wiosek zamieszkiwanych przez Garifunów, lecz także o podróży w głąb siebie, w poszukiwaniu życiowego celu i sensu istnienia, o znalezieniu własnej drogi do szczęścia, a przede wszystkim o odkrywaniu wiary w siebie i swoje możliwości
dlaLejdis.pl Klaudia Kwiatkowska; 2016-10-29

Prawo Mojżesza

W ostatnim czasie jest dość głośno o tej książce. Jedni ją chwalą, a inni nie. Ja należę do tych osób średnio zadowolonych. Zacznijmy od tego, że głównymi bohaterami są: Mojżesz - jest on synem narkomanki i został porzucony w koszu na śmieci. Ale znalazł on ciepły kąt u babci. I Georgia, która jest wesołą siedemnastolatką mieszkającą na ranchu wraz z rodzicami, którzy prowadzą hipoterapię, a ona jak to dziecko wychowane na wsi, kocha zwierzęta i przede wszystkim konie. Jest to jej pasja i wiąże z nią swoją przyszłość. Obie postacie są bardzo ciekawe i niepowtarzalne i mają w sobie coś przyciągającego, a zarazem odpychającego.

Pewnego dnia Mojżesz zjawia się z babcią u rodziców Georgii i babcia pyta się jej rodziców czy nie mógłby im odpłatnie pomóc w czymś. Babka chce go czymś ciekawym zająć, ale ten wydaje się rodzicom dziewczyny strasznie dziwny, ale ostatecznie się decydują. Georgia próbuje go zagadać nie raz, ale ten jest strasznie niemiły i opryskliwy, ale przyciąga ją jak magnes. Chłopak spławia ją jak może, ale ona co po chwila go męczy, aż w końcu się zaprzyjaźniają, ale czy tylko to?

Mojżesz jest bardzo dziwnym chłopakiem, wielu uważa go za niezrównoważonego psychicznie, ale dziewczyna odkrywa go od środka i się nie poddaje. Chłopak ma pewien dar, którym jest obdarzony, ale nie zdradzę Wam, co to jest za dar. Musicie same przeczytać. Ogólnie cała historia nie jest zła, a zakończenie kończy się happy endem. Jestem pewna, że wielu z was przypadnie ona do gustu. Ja osobiście mam jakoś mieszane uczucia do niej. Nie do końca mi się spodobała, drażniło mnie zachowanie Mojżesza jak i tej rozmarzonej dziewuchy, ale potem mi się ich szkoda zrobiło i jakos ich przetrawiłam. Mam nadzieję, że druga część będzie ciekawsza. Mam Pieśń Dawida i zobaczymy czy będzie lepsza. Ciekawa jestem czy byście sięgnęły po tą lekturę?
kosmetycznieee.blogspot.com Nataleczka; 2016-10-29

TukTukCinema. Czyli rzecz o Indiach, Gangesie, radości życia, wiecznie psującym się skuterze i Bolku i Lolku

Pomysł na spędzenie wakacji? Przejechać Indie na skuterze i wyświetlać miejscowym dzieciom (i nie tylko) bajki o Bolku i Lolku. Czy coś takiego może w ogóle się udać? 

Robb Maciąg, pisarz i podróżnik po udanej wyprawie do Nepalu, podczas której wyświetlał dzieciom w szkole kreskówki z Bolkiem i Lolkiem postanowił powtórzyć przygodę. Tym razem ruszył wzdłuż indyjskiego Gangesu i to nie jak typowy turysta – taksówkami czy autobusem. Maciąg już na miejscu kupił wątpliwej jakości skuter i ten właśnie środek transportu stał się jego wiernym przyjacielem podróży.

Poza skuterem było coś jeszcze – stary laptop, projektor i… kreskówki z Bolkiem i Lolkiem. Po co to wszystko? Żeby dzieci z egzotycznego dla nas kraju zaprosić na darmowe kino.

Nie jest to kolejna relacja z podróży dla turystów żądnych atrakcji. Autor pokazuje codzienne życie w Indiach bez ogródek. Mówi wprost jak jest, jednak próżno szukać tu wzniosłych zachwytów nad indyjskimi krajobrazami czy przesadnego pokazywania miejscowej biedy.

Mimo wielu kontrastów, chaosu na indyjskich ulicach i częstego braku organizacji wśród tamtejszych mieszkańców, autor nie krytykuje świata, w którym jest tylko gościem. Nawet więcej, czuje się tam bardzo swobodnie, mimo że zawitał tylko na chwilę.

Okazuje się, że nawet na drugim końcu świata poczucie humoru i reakcje są takie same i że każdy czasem jest małym dzieckiem. Uśmiech i radość mają to samo znaczenie w każdym zakątku globu, a, często już u nas zapomniana, bajka otwiera ludzi na innych, pomaga też poznawać świat.

„Tuk Tuk Cinema” to nie poradnik o podróżach. Książka zwraca uwagę na wiele rzeczy, których na co dzień nie zauważamy lub które uznajemy za zupełnie nieistotne. Warto się czasem zatrzymać i tak po prostu cieszyć się otaczającym nas światem. Bez oceniania i wyciągania pochopnych wniosków.

Cytat otwierający książkę mówi jasno: „Kto nie lubi ludzi, niech do Indii nie jedzie”. Myślę, że jest to doskonałe podsumowanie natury Maciąga, a także całej jego wyprawy. 
dlaLejdis.pl Sandra Wróbel; 2016-10-27

Sesje twórczej pomysłowości dla pedagogów, psychologów i trenerów grupowych

Jeżeli jesteś, lub chcesz być pedagogiem, psychologiem, trenerem grupowym i szukasz inspiracji do pobudzenia grupy odbiorców i do tego aby jeszcze lepiej się zaangażowali i zrozumieli o co Ci chodzi – to ta książka napisana jest właśnie dla Ciebie.

Jak sam autor mówi, na przykładzie szkół, gdyby nauczyciel pozwalał wychodzić uczniowi poza utarty schemat myślenia, pozwalał mu się rozwijać, tworzyć swoje nowe pomysły – to w Polsce mielibyśmy o wiele więcej osób z dobrymi pomysłami na biznes, naukowców, a przede wszystkim osób, które nie boją się wyrażać głośno swoich pomysłów. Nie ważne czy to dobry i udany pomysł, czy jednak mimo dobrych chęci, trochę gorszy.

Trenerzy grupowi! W tej książce znajdziecie inspiracje do szkoleń, zaczerpniecie nowe pomysły, znajdziecie nie tylko nowe ćwiczenia, które pozwolą się Wam samym rozwinąć, ale także Waszej grupie. Ta książka to naprawdę dobra pozycja dla Wszystkich którzy zajmują się pracą z mniejszą lub większą grupą. I szczerze tutaj przyznam, że do tej pory lepszej książki na ten temat na rynku nie spotkałam.

Pomysły…..ważne, że są, czasem mogą okazać się głupie i nieudane, ale czasem mogą zwiastować nam naprawdę wielki sukces. I dlatego warto próbować!

Dla poparcia moich słów pozwolę sobie przytoczyć kilka najgłupszych wynalazków, które autor zamieścił w książce, a stworzył je miesięcznik „Focus”. Będą to m.in.
-Teczka antywłamaniowa
-Robot do odbierania telefonów
-Karabin z zakrzywioną lufą do strzelania zza węgła
I jak, zaskoczeni? Po więcej musicie sięgnąć do książki.

Najważniejszy jest optymizm i nie wolno się zniechęcać.

Oczywiście znajdziecie tutaj też trochę teorii, ale powiedzmy sobie szczerze, że trochę zagadnień teoretycznych musi być abyśmy po pierwsze, mieli słowne poparcie tego o czym autor mówi, a po drugie przecież musimy wiedzieć co jest bardziej ważne a co trochę mniej.

Życzę zatem wszystkim całej masy pomysłów i niezwykle cenionej teraz w obecnych czasach kreatywności.
DobreRecenzje.pl Edyta; 2016-10-26