Recenzje
Prawo Mojżesza
Kintsugi znane także jako kintsukuroi to rodzaj japońskiej sztuki naprawiania rozbitych przedmiotów. Popękana ceramika nie jest wyrzucana tylko ratowana, a pęknięcia są wypełniane specjalną mieszanką z użyciem złotego bądź srebrnego pyłu. Roztrzaskane naczynia otrzymują drugie życie i niejednokrotnie zyskują na wartości. Składanie fragmentów na nowo za sprawą złota przekłada się na myśl, zgodnie z którą błędy, potknięcia i załamania oraz radzenie sobie z nimi stają się ważnym elementem historii, nie zaś czymś, co przesądza o wartości i przekreśla przyszłość. Pęknięcia przestają być ukrywane, a stają się pięknym świadectwem przeżyć.
Mojżesz już przed narodzinami nie miał łatwego życia. Jego matka była narkomanką, a on przyszedł na świat z piętnem – stał się dzieckiem cracku, kompletną osobą złożoną z pęknięć. Porzucony w koszu na pranie, od zawsze był tym „innym”. Osierocony, opuszczony, przerzucany z domu do domu przez ludzi, którzy go nie chcieli, z nikim nie potrafił nawiązać bliższego kontaktu. Szukał swojego miejsca na świecie, za przewodnika mając swój niezwykły artystyczny talent. W końcu droga poprowadziła go do pewnego miasteczka, gdzie jego los odmieni się na zawsze… Siedemnastoletnia Georgia jest silna i zdecydowana, ma plany na przyszłość i z całego serca kocha pracę z końmi na farmie rodziców. Ranczo jest jej miejscem na ziemi. Pewnego dnia na farmie pojawia się tajemniczy nastolatek, który ma pomagać mieszkańcom w codziennych zajęciach. Dziewczyna próbuje się do niego zbliżyć, zajrzeć w głąb przez pęknięcia, ale to nie takie łatwe – nie, gdy cały świat ostrzega ją przed nim, nie, gdy Mojżesz próbuje wyrwać się z uścisku jej cierpliwości. Jednak serce Georgii nie zamierza się poddać.
W rozbitym życiu Mojżesza pojawia się ktoś, kto chce wypełnić pęknięcia. Tym złotem staje się Georgia.
Moja znajomość z Amy Harmon nie rozpoczęła się od fajerwerków. Iskrzenia od pierwszego wejrzenia też nie było. Oczekiwania zbudowane na cudzych pieśniach pochwalnych postawiły przed autorką wyzwanie, któremu… nie sprostała tak do końca. Z drugiej strony trudno też mówić o porażce. Historia stworzona przez Harmon niewątpliwie ma swój urok i łączy pomysłowe rozwiązania, które nieczęsto pojawiają się w romansach, jednak czegoś mi zabrakło… Tym czymś są emocje. Relacja Mojżesza i Georgii, szczególnie w pierwszej części powieści, przechodzi od nieśmiałego flirtu do istnej eksplozji. Tylko że ja tego nie zauważyłam – a raczej nie odczułam. Widzimy starania Georgii, która próbuje wślizgnąć się w pęknięcia powstałe w murze, który zbudował wokół siebie Mojżesz. Widzimy Mojżesza, który zmaga się ze swoją przeszłością i z potrzebą bycia kochanym. Widzimy młodych ludzi połączonych uczuciem tak silnym, że mogą mu się tylko poddać. Jednak wszelkie czyny i podszyte romantyzmem sytuacje nie niosą ze sobą żadnych silniejszych uczuć. Autorka próbuje pokazać niezwykłość tej relacji, ale nie za bardzo jej to wychodzi. Gdyby nie wzniosłe słowa i mówienie wprost, jak bardzo się kochają, to ta miłość mogłaby czytającemu umknąć. Początek i rozkwit tej relacji pod kątem emocjonalnym zupełnie mnie nie przekonuje. Jak nam romans… to jest dość beznamiętnie. Chyba panuje jakaś plaga, bo mogłabym przysiąc, że już kiedyś pomyślałam tak o innej książce.
U Amy Harmon podobało mi się wszystko to, co romansem nie było. Na całe szczęście mam z czego wybierać. Pomysł na historię ratuje „Prawo Mojżesza”, maskując niedociągnięcia wątku romantycznego. Jest ciekawie, odrobinę paranormalnie, a nawet… kryminalnie. Delikatność przeplata się z rozpaczą, piękno z desperacją, a wszystko łączy ze sobą duchowość, co nadaje historii niezwykłe barwy. Pomysłowości zdecydowanie Harmon nie brak. Życie Mojżesza staje się tłem dla perypetii ludzi poturbowanych przez los, zagubionych bądź skrzywdzonych. Jego dar otwiera nowe ścieżki w losach bohaterów, ujawnia dawno pogrzebane tajemnice, a także… koi. Jednak za spokój, który przynosi, Mojżesz musi zapłacić wysoką cenę. W obliczu ostrzeżenia widniejącego na okładce (historia bez szczęśliwego zakończenia) nie sposób nie snuć domysłów na temat tego, co może przydarzyć się bohaterom – a biorąc pod uwagę smutek, który kryje się na kartach powieści, łatwo o czarne myśli. Odniosłam wrażenie, że śledzenie osobnych ścieżek Mojżesza i Georgii było ciekawsze niż ich wspólna opowieść. Może wzięło się to z faktu, że nie przekonała mnie ich relacja? To interesujące, że przekonali mnie do siebie jako jednostki, ale nie jako para. Ich dorastanie, przechodzenie przez osobiste piekło i w konsekwencji stawanie się innymi osobami było interesujące. Mamy do czynienia z metamorfozami, które opierają się nie tylko na zakazanym uczuciu – rolę odgrywa wiele czynników, można powiedzieć, że są one kompleksowe.
„Prawo Mojżesza” to słodko-gorzka opowieść, która przez rozpacz wznosi bohaterów ku nadziei. To nie tylko historia Mojżesza i Georgii – to przede wszystkim historie ludzi, których spotkali na swojej drodze, to paleta uczuć i mozaika losów, której elementy połączyły pęknięcia wypełnione przez miłość.
Amy Harmon musi się jeszcze trochę postarać, by zjednać sobie moją sympatię, jak zrobiły to Colleen Hoover i Mia Sheridan, dlatego niecierpliwie czekam na polskie wydanie „Making Faces”, które, o ile się nie mylę, jest jej najpopularniejszą powieścią.
Mojżesz już przed narodzinami nie miał łatwego życia. Jego matka była narkomanką, a on przyszedł na świat z piętnem – stał się dzieckiem cracku, kompletną osobą złożoną z pęknięć. Porzucony w koszu na pranie, od zawsze był tym „innym”. Osierocony, opuszczony, przerzucany z domu do domu przez ludzi, którzy go nie chcieli, z nikim nie potrafił nawiązać bliższego kontaktu. Szukał swojego miejsca na świecie, za przewodnika mając swój niezwykły artystyczny talent. W końcu droga poprowadziła go do pewnego miasteczka, gdzie jego los odmieni się na zawsze… Siedemnastoletnia Georgia jest silna i zdecydowana, ma plany na przyszłość i z całego serca kocha pracę z końmi na farmie rodziców. Ranczo jest jej miejscem na ziemi. Pewnego dnia na farmie pojawia się tajemniczy nastolatek, który ma pomagać mieszkańcom w codziennych zajęciach. Dziewczyna próbuje się do niego zbliżyć, zajrzeć w głąb przez pęknięcia, ale to nie takie łatwe – nie, gdy cały świat ostrzega ją przed nim, nie, gdy Mojżesz próbuje wyrwać się z uścisku jej cierpliwości. Jednak serce Georgii nie zamierza się poddać.
W rozbitym życiu Mojżesza pojawia się ktoś, kto chce wypełnić pęknięcia. Tym złotem staje się Georgia.
Moja znajomość z Amy Harmon nie rozpoczęła się od fajerwerków. Iskrzenia od pierwszego wejrzenia też nie było. Oczekiwania zbudowane na cudzych pieśniach pochwalnych postawiły przed autorką wyzwanie, któremu… nie sprostała tak do końca. Z drugiej strony trudno też mówić o porażce. Historia stworzona przez Harmon niewątpliwie ma swój urok i łączy pomysłowe rozwiązania, które nieczęsto pojawiają się w romansach, jednak czegoś mi zabrakło… Tym czymś są emocje. Relacja Mojżesza i Georgii, szczególnie w pierwszej części powieści, przechodzi od nieśmiałego flirtu do istnej eksplozji. Tylko że ja tego nie zauważyłam – a raczej nie odczułam. Widzimy starania Georgii, która próbuje wślizgnąć się w pęknięcia powstałe w murze, który zbudował wokół siebie Mojżesz. Widzimy Mojżesza, który zmaga się ze swoją przeszłością i z potrzebą bycia kochanym. Widzimy młodych ludzi połączonych uczuciem tak silnym, że mogą mu się tylko poddać. Jednak wszelkie czyny i podszyte romantyzmem sytuacje nie niosą ze sobą żadnych silniejszych uczuć. Autorka próbuje pokazać niezwykłość tej relacji, ale nie za bardzo jej to wychodzi. Gdyby nie wzniosłe słowa i mówienie wprost, jak bardzo się kochają, to ta miłość mogłaby czytającemu umknąć. Początek i rozkwit tej relacji pod kątem emocjonalnym zupełnie mnie nie przekonuje. Jak nam romans… to jest dość beznamiętnie. Chyba panuje jakaś plaga, bo mogłabym przysiąc, że już kiedyś pomyślałam tak o innej książce.
U Amy Harmon podobało mi się wszystko to, co romansem nie było. Na całe szczęście mam z czego wybierać. Pomysł na historię ratuje „Prawo Mojżesza”, maskując niedociągnięcia wątku romantycznego. Jest ciekawie, odrobinę paranormalnie, a nawet… kryminalnie. Delikatność przeplata się z rozpaczą, piękno z desperacją, a wszystko łączy ze sobą duchowość, co nadaje historii niezwykłe barwy. Pomysłowości zdecydowanie Harmon nie brak. Życie Mojżesza staje się tłem dla perypetii ludzi poturbowanych przez los, zagubionych bądź skrzywdzonych. Jego dar otwiera nowe ścieżki w losach bohaterów, ujawnia dawno pogrzebane tajemnice, a także… koi. Jednak za spokój, który przynosi, Mojżesz musi zapłacić wysoką cenę. W obliczu ostrzeżenia widniejącego na okładce (historia bez szczęśliwego zakończenia) nie sposób nie snuć domysłów na temat tego, co może przydarzyć się bohaterom – a biorąc pod uwagę smutek, który kryje się na kartach powieści, łatwo o czarne myśli. Odniosłam wrażenie, że śledzenie osobnych ścieżek Mojżesza i Georgii było ciekawsze niż ich wspólna opowieść. Może wzięło się to z faktu, że nie przekonała mnie ich relacja? To interesujące, że przekonali mnie do siebie jako jednostki, ale nie jako para. Ich dorastanie, przechodzenie przez osobiste piekło i w konsekwencji stawanie się innymi osobami było interesujące. Mamy do czynienia z metamorfozami, które opierają się nie tylko na zakazanym uczuciu – rolę odgrywa wiele czynników, można powiedzieć, że są one kompleksowe.
„Prawo Mojżesza” to słodko-gorzka opowieść, która przez rozpacz wznosi bohaterów ku nadziei. To nie tylko historia Mojżesza i Georgii – to przede wszystkim historie ludzi, których spotkali na swojej drodze, to paleta uczuć i mozaika losów, której elementy połączyły pęknięcia wypełnione przez miłość.
Amy Harmon musi się jeszcze trochę postarać, by zjednać sobie moją sympatię, jak zrobiły to Colleen Hoover i Mia Sheridan, dlatego niecierpliwie czekam na polskie wydanie „Making Faces”, które, o ile się nie mylę, jest jej najpopularniejszą powieścią.
room6277.blogspot.com Natalia_Lena; 2016-10-05
Prawo Mojżesza
Zdarzają się takie historie, które przepełnione są namacalnym bólem i skrajnymi emocjami, są wyjątkowe, niepowtarzalne, oryginalne, ale zdarzają się też książki sztampowe, nudne i pozbawione większych wzruszeń. Do której grupy należy Praw Mojżesza?
Ta książka to jedna z tych lektur, których nie można streścić w kilku słowach, nie można jednoznacznie opisać fabuły, zarysować jej w ogół, ponieważ tutaj każdy szczegół, każda literka jest ważna w odkrywaniu treści.
Mogę tylko powiedzieć, że jest to historia porzuconego dziecka — Mojżesza i twardej Kowbojki — Georgii. Historia inna niż wszystkie i to nie są tylko puste słowa, w tej książce znajdziecie coś, czego nigdy wcześniej nie było.
Prawo Mojżesza wyłamuje się ze wszelkich schematów, nie pasuje do żadnego gatunku, jest jedyne w swoim rodzaju. Ktoś powie „pusty romans” nie tym razem, tutaj wszystko dzieje się innym torem, w tle są rzeczy odrobinę nadprzyrodzone, a wszystko to otoczone jest pasją, talentem, zagubieniem i wieloma innymi skrajnymi emocjami. Nie lubię pisać recenzji takich książek jak ta, wtedy zbyt wiele uczuć we mnie buzuje, mój umysł jest zdominowany przez historię, a słowa wpisywane przez palce, są chaotyczne, a mimo to nie oddaje to szczegółowo mojego zachwytu nad książką. Postaram się, żeby było składnie i przejrzyście, ale nie gwarantuję, że nie wpłyną ze mnie wszystkie emocje, jakie w sobie kumuluję.
Na początek powiem, że autorka zastosowała mój ulubiony rodzaj narracji, czyli z dwóch punktów widzenia. Jednak narracja to tylko drobna kropla w morzu doskonałości tej książki. Jest w niej wiele innych wartościowych rzeczy, o których chce wspomnieć. Jestem oczarowana budową postaci — Mojżesz, dziecko cracka, chłopak, którego matka porzuciła zaraz po porodzie, dziecko niechciane, niekochane. Całe jego dzieciństwo było pasmem samych upadków, nie miał siły, aby zmierzyć się z przeciwnościami losu i ze swoimi wewnętrznymi rozterkami. Ten młody mężczyzna został zbudowany na chybotliwych fundamentach, nie sposób się mu dziwić, że nie potrafi ustać w pionie. Jego niespotykane zdolności również są czymś, co dodaje książce i postaci wiele dobrych cech. Da jednych taki dar to przekleństwo dla innych wyróżnienie.
Prawo Mojżesza wyłamuje się ze wszelkich schematów, nie pasuje do żadnego gatunku, jest jedyne w swoim rodzaju. Ktoś powie „pusty romans” nie tym razem, tutaj wszystko dzieje się innym torem, w tle są rzeczy odrobinę nadprzyrodzone, a wszystko to otoczone jest pasją, talentem, zagubieniem i wieloma innymi skrajnymi emocjami. Nie lubię pisać recenzji takich książek jak ta, wtedy zbyt wiele uczuć we mnie buzuje, mój umysł jest zdominowany przez historię, a słowa wpisywane przez palce, są chaotyczne, a mimo to nie oddaje to szczegółowo mojego zachwytu nad książką. Postaram się, żeby było składnie i przejrzyście, ale nie gwarantuję, że nie wpłyną ze mnie wszystkie emocje, jakie w sobie kumuluję.
Na początek powiem, że autorka zastosowała mój ulubiony rodzaj narracji, czyli z dwóch punktów widzenia. Jednak narracja to tylko drobna kropla w morzu doskonałości tej książki. Jest w niej wiele innych wartościowych rzeczy, o których chce wspomnieć. Jestem oczarowana budową postaci — Mojżesz, dziecko cracka, chłopak, którego matka porzuciła zaraz po porodzie, dziecko niechciane, niekochane. Całe jego dzieciństwo było pasmem samych upadków, nie miał siły, aby zmierzyć się z przeciwnościami losu i ze swoimi wewnętrznymi rozterkami. Ten młody mężczyzna został zbudowany na chybotliwych fundamentach, nie sposób się mu dziwić, że nie potrafi ustać w pionie. Jego niespotykane zdolności również są czymś, co dodaje książce i postaci wiele dobrych cech. Da jednych taki dar to przekleństwo dla innych wyróżnienie.
Do tego Gloria jest typem bohaterki, który lubię, czyli silna, niezależna, choć momentami krucha od środka.
Książka została podzielona na dwie części, w pierwszej mam problem młodych ludzi, a w drugiej już dorosłych. Każda z nich ma w sobie sporo dobrego, ale jednak to ta druga część jest w moim odczuciu przepełniona skrajnymi emocjami, bardziej niż początek. Prz tej części w moich oczach pojawiły się łzy, moje serce zostało ściśnięte przerażaniem, bólem głównych bohaterów. Zostałam rozłożona na łopatki i nie potrafiłam się podnieść.
Prawo Mojżesza to rewelacyjna książka, przerosła moje wszelkie oczekiwania, wyłamuje się ze wszelkich schematów. Opowiada o bólu, straci, miłości, potrzebie akceptacji i przynależności. W prosty i klarowny sposób usiłuje nam udowodnić, że inny nie zawsze znaczy gorszy.
Prawo Mojżesza to rewelacyjna książka, przerosła moje wszelkie oczekiwania, wyłamuje się ze wszelkich schematów. Opowiada o bólu, straci, miłości, potrzebie akceptacji i przynależności. W prosty i klarowny sposób usiłuje nam udowodnić, że inny nie zawsze znaczy gorszy.
Ksiazkomiloscimoja.blogspot.com
Prawo Mojżesza
Życie Mojżesza od samego początku nie było usłane różami. Jego matka narkomanka porzuciła go od razu po narodzinach, a lata jego młodości przetykane były różnego rodzaju problemami, dzięki którym chłopak zyskał reputację trudnego.
Jest też Georgia. Uwielbia konie i nie odpuszcza, dopóki coś jej się nie uda. A że lubi trudne przypadki, nie powinno dziwić, że Mojżesz, przystojny, lecz nieco przerażający i dziwaczny nastolatek, zafascynował ją niemal od pierwszej chwili.
A jednak relacja, jaką nawiązują ze sobą Mojżesz i Georgia, nie od początku maluje się na różowo. Mnóstwo tu wzajemnego niezrozumienia, emocjonalnego przepychania się i walki o to, które pierwsze ulegnie. Bo to, że któreś w końcu ulegnie i da się temu uczuciu porwać, jest przecież nieuniknione.
Tylko że cała ta historia jest w gruncie rzeczy bardzo smutna, ściskająca za gardło i wzbudzająca w czytelniku poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Ponieważ Mojżesz widzi duchy zmarłych oraz ich wspomnienia, nie raz i nie dwa on i Georgia będą musieli stanąć przed trudnościami, które zaczną piętrzyć się przed nimi właśnie z tego powodu.
Powieść Amy Harmon ma w sobie dużo emocji, ale nie są to emocje z gatunku tych, które towarzyszą wielkim historiom. Prawo Mojżesza jest w porządku, choć bez fajerwerków. Ot, poprawna historia z niezłą fabułą, o której trudno się rozpisywać. Bywają lepsze.
Jest też Georgia. Uwielbia konie i nie odpuszcza, dopóki coś jej się nie uda. A że lubi trudne przypadki, nie powinno dziwić, że Mojżesz, przystojny, lecz nieco przerażający i dziwaczny nastolatek, zafascynował ją niemal od pierwszej chwili.
A jednak relacja, jaką nawiązują ze sobą Mojżesz i Georgia, nie od początku maluje się na różowo. Mnóstwo tu wzajemnego niezrozumienia, emocjonalnego przepychania się i walki o to, które pierwsze ulegnie. Bo to, że któreś w końcu ulegnie i da się temu uczuciu porwać, jest przecież nieuniknione.
Tylko że cała ta historia jest w gruncie rzeczy bardzo smutna, ściskająca za gardło i wzbudzająca w czytelniku poczucie ogromnej niesprawiedliwości. Ponieważ Mojżesz widzi duchy zmarłych oraz ich wspomnienia, nie raz i nie dwa on i Georgia będą musieli stanąć przed trudnościami, które zaczną piętrzyć się przed nimi właśnie z tego powodu.
Powieść Amy Harmon ma w sobie dużo emocji, ale nie są to emocje z gatunku tych, które towarzyszą wielkim historiom. Prawo Mojżesza jest w porządku, choć bez fajerwerków. Ot, poprawna historia z niezłą fabułą, o której trudno się rozpisywać. Bywają lepsze.
zielona-cytryna.pl Agnieszka Baran
Piekło - niebo. Zrozumieć Koreę
Koreę Południową postrzegamy jako wzór kraju stabilnego i dynamicznie się rozwijającego. Na Koreę Północną i komunistyczne rządy Kim Dzong Una patrzymy z niepokojem. A jak naprawdę wygląda życie na północy i południu? Rafał Tomański odkrywa blaski i cienie tego, co po obu stronach granicy. Pokazuje, jaką cenę za rozwój płacą mieszkańcy Korei Południowej, wyjaśnia, czym jest generacja sampo i dlaczego tak wielu młodych ludzi ma tam depresję.
wokolfaktu.pl Katarzyna Stańczyk; 2016-10-09
Insight. Droga do mentalnej dojrzałości
Macierzyństwo to poranki pełne latającej w koło kaszy i uśmiechów od ucha do ucha, popołudnia zabaw na dywanie i kipiącej zupy. W komplecie są jeszcze wieczory. Długie lub krótkie, w zależności od tego, jak szybko udało się spacyfikować Młodego Człowieka. Co można zrobić z takim wolnym wieczorem? Można się wyspać, zdecydowanie! Bardzo często wybieram tę opcję i ląduje obok Jaśka o 21-szej. Można pograć w planszówki, można obejrzeć film. Ale można też pomyśleć przez chwilę o sobie, o swoim rozwoju osobistym.
Ostatnie tygodnie zawierały takie właśnie wieczory. Powodem była świeżutka książka Michała Pasterskiego Insight; Droga do mentalnej dojrzałości. Spędziłam z Insight kilkanaście wieczorów. Najpierw mnie zachwyciła, później trochę znudziła, następnie zainspirowała i nauczyła paru rzeczy o sobie. Ale po kolei.
Michał Pasterki jest autorem znanego bloga na temat rozwoju osobistego i edukacji. A także autorem metody rozwoju osobistego zwanej Insight. Insight czyli inaczej wgląd to według Pasterskiego sposób na samodzielne osiągnięcie mentalnej dojrzałości, lepsze poznanie siebie i spokój wewnętrzny.
A czym dla mnie jest Insight? Albo – przekornie – czym nie jest?
Insight to nie krótki poradnik, jak być szczęśliwym.
Pasterski nie traktuje po macoszemu żadnego zagadnienia. Wszystko, o czym mówi, omawia dogłębnie, w sposób jak najbardziej zrozumiały dla czytelnika. Swoje teorie popiera licznymi przykładami. Poszczególne zagadnienia spaja odautorskim, spersonalizowanym komentarzem. Dzięki temu czytelnik czuje się prowadzony za rękę przez całą lekturę. Insight to nie poradnik, który można pochłonąć jednym tchem. Aby przebrnąć przez 700 stronicowy tom należy poświęcić dużo czasu i energii.
Insight to nie czarodziejska różdżka
Nie znajdziemy u Pasterskiego prostych i szybkich sposobów, jak się zrelaksować lub być szczęśliwym. Autor wymaga od czytelnika skupienia, poświęcenia czasu i energii na zrozumienie poszczególnych zagadnień i wykonanie ćwiczeń. I wielokrotnie powtarza, że samo przeczytanie ksiażki nie zmieni naszego życia, nie sprawi, że będziemy szczęśliwsi. Pasterski dostarcza nam szeroki zakres wiedzy i narzędzi do samorozwoju. Jednak na każdym kroku przypomina, że jedyną osobą, która jest w stanie zmienić nasze życie jesteśmy my sami. W efekcie czytelnik dostaje 700 stron porządnej, spójnej lektury oraz możliwość korzystania z aplikacji mobilnej Insight. I propozycję – jeśli chcesz osiągnąć stan mentalnej dojrzałości, przeczytaj uważnie i sumiennie wykonuj ćwiczenia.
Insight to nie książka do wertowania
Michał Pasterski serwuje czytelnikowi kompendium wiedzy o samorozwoju. Jednak już na wstępie ostrzega, że podczas lektury wymagana jest samodyscyplina. Zaleca, aby książkę czytać powoli, ale strona po stronie, sumiennie poszerzając wiedzę i wykonując wszystkie ćwiczenia. Insight nie jest książką, którą można otworzyć na dowolnej stronie, a następnie wykonać ćwiczenie, które sprawi, że poczujemy się lepiej. To znaczy oczywiście – można tak zrobić. Ale efekt prawdopodobnie będzie tylko promilem tego, co czytelnik może osiągnąć, kiedy zmierzy się lekturą jako całością.
Wszystkie powyższe cechy to ogromne plusy książki Michała Pasterskiego. Nie ma wątpliwości, że Insight to książka samorozwojowa z faktorem „wow”! Naprawdę solidny kawał świetnie podanej wiedzy plus cała masa ciekawych ćwiczeń.
Minusy?
Są, a jakże. Ale nie są to minusy Insight jako pozycji. To nie wady książki czy błędy autora. To raczej wzajemne niedopasowanie się książki i czytelnika, jakie zaszło w moim przypadku.
Zacznę anegdotycznie: Ćwiczenie na stronie 298. Tytuł: Godzina bezczynności. Treść: „Zadbaj o to, aby nic ci w tym czasie (tj w czasie 60 minut ćwiczenia – A.P.) nie przeszkadzało. (…) Po prostu pobądź ze swoimi myślami. Obserwuj, co się dzieje w twojej głowie, ale nie ingeruj w tok myślowy. Niech twoje myśli sobie płyną tak, jak im wygodnie. Możesz się w nie wsłuchać i podążać za nimi. (…) Po godzinie zapisz swoje nioski i spostrzeżenia.”
Świetne ćwiczenie! Mega inspirujące! Taka była moja pierwsza reakcja. Koniecznie chcę spróbować, jestem ciekawa, co siedzi w mojej głowie! Pomyślałam, że wykonam to ćwiczenie podczas drzemki młodego. To będzie godzina, w czasie której nikt mi nie przeszkodzi. Młody zasnął, ja rozpoczęłam śledzenie swoich myśli. I wiecie co? Obudziłam się po godzinie.
Niestety, samorozwój, który proponuje Michał Pasterski w Insight nie jest dla każdego. Nawet, gdybym chciała wykonywać poszczególne ćwiczenia krok po kroczku, w maleńkich kawałkach, bardzo trudno mi znaleźć czas na pracę nad swoim rozwojem w tym momencie życia. Nieprzerywane płaczem albo innymi atrakcjami 15 minut to w tej chwili luksus. I szczerze mówiąc, jeśli wieczorem znajdę takie 15 minut to mam milion pomysłów, jak je zapełnić: Rozmową z mężem. Wypiciem ciepłej herbaty. Napisaniem czegoś na bloga. Obróbką zdjęć, bo fotografia to moja mała pasja. A czasem, niestety, to jedyne wolne 15 minut poświęcam na gotowanie obiadu, prasowanie, ogarnianie mieszkania i inne małe czynności, które tak trudno wykonać, kiedy większość dnia spędzamy pilnując, żeby nasze uczące się właśnie wstawać dziecko nie wybiło sobie jedynego zęba. Samorozwój pozostaje wtedy na odległym miejscu mojej listy „to do”. Oczywiście to kwestia priorytetów. I tu przechodzimy do kolejnego punktu, dlaczego Insight nie jest dla mnie.
Jestem zadowolona ze swojego życia. Lubię miejsce, w którym jestem w tej chwili. Jestem dumna z tego, co osiągnęłam. Jestem szczęśliwa z ludźmi, którzy mnie otaczają. Jest mi dobrze z samą sobą. Lista rzeczy, które chce zmienić albo nad którymi chcę pracować to obecnie tylko lista celów, których realizacja jest niemożliwa ze względu na brak funduszu lub fakt, że Jasiek jest troszkę za malutki. Nawet, kiedy podczas wykonywania ćwiczeń w Insight mocno się wysiliłam, nie znalazłam fragmentów mojego życia, nad którymi chciałabym popracować. Aktualnie mój poziom samoakceptacji jest wysoki, w związku z tym zwyczajnie nie czuję potrzeby głębszego poznawania siebie i pracy nad swoją mentalną dojrzałością. Mam wrażenie, że etap naprawdę dużych rewolucji w moim życiu psychiczno-duchowym, etap milowych kroków w zakresie samorozwoju mam już za sobą. Teraz po prostu jestem szczęśliwa, tak zupełnie zwyczajnie szczęśliwa i nie mam potrzeby wprowadzania zmian.
Dlatego nie przeczytałam Insight od deski do deski, choć bardzo się starałam. Zwyczajnie nie czułam potrzeby dochodzenia do końca książki. Fajnie było odkurzyć w głowie co lepsze teorie dotyczące samorozwoju. Przyjemność sprawiło mi samo obcowanie z lekturą, bo Insight to pozycja świetnie napisana, a w dodatku z rewelacyjnymi ilustracjami. Z ogromną ciekawością (jako psycholog i jako nauczyciel) przeczytałam wiele ćwiczeń i oczami wyobraźni widzę, jak wykorzystam je w pracy. Gdybym miała podsumować moje spotkanie z Insight musiałabym przyznać, że czytałam trochę na przekór autorskim założeniom – nie realizowałam ćwiczeń punkt po punkcie, opuszczałam fragmenty teoretyczne, które opisywały znane mi doskonale teorie. Ale w końcu sam autor piszę, że jednym z moich celów jest nauczenie cię samodzielnego myślenia i nie chciałbym, żebyś przyjmował moje słowo bez własnej refleksji.
Podczas lektury dowiedziałam się także paru ciekawych rzeczy o sobie – na przykład dzięki jednemu z ćwiczeń odkryłam, że mam w tej chwili ogromny problem z koncentracją uwagi. Doskonale wiem, dlaczego tak jest – po części zawdzięczam to smartfonowi ze stale włączonym wi-fi, a po części urokom wczesnego macierzyństwa, kiedy to człowiek nigdy nie wiem, ile minut ma spokoju – 30 a może tylko 3, w związku z tym nawet nie próbuje skoncentrować się na dłużej. Będę musiała zrobić sobie smartfonowy detoks raz na jakiś czas, bo jako nastolatka i studentka miałam uwagę jak igła i potrafiłam pracować w skupieniu przez naprawdę długie okresy czasu.
Mimo, że moja przyjaźń z Insight jest trochę nietypowa, uważam że najnowsza pozycja wydawnictwa Onepress to świetna pozycja dla wszystkich, którzy naprawdę chcą zainwestować swój czas i energię w samorozwój. Na koniec, żeby podeprzeć moje wynurzenia, opowiem Wam o mojej ulubionej teorii (a także metodzie pracy z problemami), którą zaproponował czytelnikom Michał Pasterki.
Teoria subosobowości
Autor Insight twierdzi, że nasza osobowość to nie pojedyncza, niezmienna całość. Osobowość stanowi raczej coś w rodzaju „mentalnego zgromadzenia” rożnych części, tzw. subosobowości. W różnych sytuacjach życiowych kontrolę przejmuje różne części naszej osobowości, w wyniku czego zmienia się nasze zachowanie oraz sposób odczuwania i myślenia. Swoje subosobowości można poznać i oswoić, dzięki temu będzie nam łatwiej je zaakceptować i kontrolować ich poczytania. W każdym z nas może żyć Perfekcjonista, ale także Samotnik, Marzyciel, Imprezowicz, Romantyk, Grzeczna Dziewczyna, Matka czy Wrażliwe Dziecko. Naszym zadaniem w procesie rozwoju osobistego jest przede wszystkim integracja poszczególnych osobowości, a sposoby na to, jak tego dokonać, znaleźć można w Insight właśnie.
To co, macie ochotę na lekturę?
Ostatnie tygodnie zawierały takie właśnie wieczory. Powodem była świeżutka książka Michała Pasterskiego Insight; Droga do mentalnej dojrzałości. Spędziłam z Insight kilkanaście wieczorów. Najpierw mnie zachwyciła, później trochę znudziła, następnie zainspirowała i nauczyła paru rzeczy o sobie. Ale po kolei.
Michał Pasterki jest autorem znanego bloga na temat rozwoju osobistego i edukacji. A także autorem metody rozwoju osobistego zwanej Insight. Insight czyli inaczej wgląd to według Pasterskiego sposób na samodzielne osiągnięcie mentalnej dojrzałości, lepsze poznanie siebie i spokój wewnętrzny.
A czym dla mnie jest Insight? Albo – przekornie – czym nie jest?
Insight to nie krótki poradnik, jak być szczęśliwym.
Pasterski nie traktuje po macoszemu żadnego zagadnienia. Wszystko, o czym mówi, omawia dogłębnie, w sposób jak najbardziej zrozumiały dla czytelnika. Swoje teorie popiera licznymi przykładami. Poszczególne zagadnienia spaja odautorskim, spersonalizowanym komentarzem. Dzięki temu czytelnik czuje się prowadzony za rękę przez całą lekturę. Insight to nie poradnik, który można pochłonąć jednym tchem. Aby przebrnąć przez 700 stronicowy tom należy poświęcić dużo czasu i energii.
Insight to nie czarodziejska różdżka
Nie znajdziemy u Pasterskiego prostych i szybkich sposobów, jak się zrelaksować lub być szczęśliwym. Autor wymaga od czytelnika skupienia, poświęcenia czasu i energii na zrozumienie poszczególnych zagadnień i wykonanie ćwiczeń. I wielokrotnie powtarza, że samo przeczytanie ksiażki nie zmieni naszego życia, nie sprawi, że będziemy szczęśliwsi. Pasterski dostarcza nam szeroki zakres wiedzy i narzędzi do samorozwoju. Jednak na każdym kroku przypomina, że jedyną osobą, która jest w stanie zmienić nasze życie jesteśmy my sami. W efekcie czytelnik dostaje 700 stron porządnej, spójnej lektury oraz możliwość korzystania z aplikacji mobilnej Insight. I propozycję – jeśli chcesz osiągnąć stan mentalnej dojrzałości, przeczytaj uważnie i sumiennie wykonuj ćwiczenia.
Insight to nie książka do wertowania
Michał Pasterski serwuje czytelnikowi kompendium wiedzy o samorozwoju. Jednak już na wstępie ostrzega, że podczas lektury wymagana jest samodyscyplina. Zaleca, aby książkę czytać powoli, ale strona po stronie, sumiennie poszerzając wiedzę i wykonując wszystkie ćwiczenia. Insight nie jest książką, którą można otworzyć na dowolnej stronie, a następnie wykonać ćwiczenie, które sprawi, że poczujemy się lepiej. To znaczy oczywiście – można tak zrobić. Ale efekt prawdopodobnie będzie tylko promilem tego, co czytelnik może osiągnąć, kiedy zmierzy się lekturą jako całością.
Wszystkie powyższe cechy to ogromne plusy książki Michała Pasterskiego. Nie ma wątpliwości, że Insight to książka samorozwojowa z faktorem „wow”! Naprawdę solidny kawał świetnie podanej wiedzy plus cała masa ciekawych ćwiczeń.
Minusy?
Są, a jakże. Ale nie są to minusy Insight jako pozycji. To nie wady książki czy błędy autora. To raczej wzajemne niedopasowanie się książki i czytelnika, jakie zaszło w moim przypadku.
Zacznę anegdotycznie: Ćwiczenie na stronie 298. Tytuł: Godzina bezczynności. Treść: „Zadbaj o to, aby nic ci w tym czasie (tj w czasie 60 minut ćwiczenia – A.P.) nie przeszkadzało. (…) Po prostu pobądź ze swoimi myślami. Obserwuj, co się dzieje w twojej głowie, ale nie ingeruj w tok myślowy. Niech twoje myśli sobie płyną tak, jak im wygodnie. Możesz się w nie wsłuchać i podążać za nimi. (…) Po godzinie zapisz swoje nioski i spostrzeżenia.”
Świetne ćwiczenie! Mega inspirujące! Taka była moja pierwsza reakcja. Koniecznie chcę spróbować, jestem ciekawa, co siedzi w mojej głowie! Pomyślałam, że wykonam to ćwiczenie podczas drzemki młodego. To będzie godzina, w czasie której nikt mi nie przeszkodzi. Młody zasnął, ja rozpoczęłam śledzenie swoich myśli. I wiecie co? Obudziłam się po godzinie.
Niestety, samorozwój, który proponuje Michał Pasterski w Insight nie jest dla każdego. Nawet, gdybym chciała wykonywać poszczególne ćwiczenia krok po kroczku, w maleńkich kawałkach, bardzo trudno mi znaleźć czas na pracę nad swoim rozwojem w tym momencie życia. Nieprzerywane płaczem albo innymi atrakcjami 15 minut to w tej chwili luksus. I szczerze mówiąc, jeśli wieczorem znajdę takie 15 minut to mam milion pomysłów, jak je zapełnić: Rozmową z mężem. Wypiciem ciepłej herbaty. Napisaniem czegoś na bloga. Obróbką zdjęć, bo fotografia to moja mała pasja. A czasem, niestety, to jedyne wolne 15 minut poświęcam na gotowanie obiadu, prasowanie, ogarnianie mieszkania i inne małe czynności, które tak trudno wykonać, kiedy większość dnia spędzamy pilnując, żeby nasze uczące się właśnie wstawać dziecko nie wybiło sobie jedynego zęba. Samorozwój pozostaje wtedy na odległym miejscu mojej listy „to do”. Oczywiście to kwestia priorytetów. I tu przechodzimy do kolejnego punktu, dlaczego Insight nie jest dla mnie.
Jestem zadowolona ze swojego życia. Lubię miejsce, w którym jestem w tej chwili. Jestem dumna z tego, co osiągnęłam. Jestem szczęśliwa z ludźmi, którzy mnie otaczają. Jest mi dobrze z samą sobą. Lista rzeczy, które chce zmienić albo nad którymi chcę pracować to obecnie tylko lista celów, których realizacja jest niemożliwa ze względu na brak funduszu lub fakt, że Jasiek jest troszkę za malutki. Nawet, kiedy podczas wykonywania ćwiczeń w Insight mocno się wysiliłam, nie znalazłam fragmentów mojego życia, nad którymi chciałabym popracować. Aktualnie mój poziom samoakceptacji jest wysoki, w związku z tym zwyczajnie nie czuję potrzeby głębszego poznawania siebie i pracy nad swoją mentalną dojrzałością. Mam wrażenie, że etap naprawdę dużych rewolucji w moim życiu psychiczno-duchowym, etap milowych kroków w zakresie samorozwoju mam już za sobą. Teraz po prostu jestem szczęśliwa, tak zupełnie zwyczajnie szczęśliwa i nie mam potrzeby wprowadzania zmian.
Dlatego nie przeczytałam Insight od deski do deski, choć bardzo się starałam. Zwyczajnie nie czułam potrzeby dochodzenia do końca książki. Fajnie było odkurzyć w głowie co lepsze teorie dotyczące samorozwoju. Przyjemność sprawiło mi samo obcowanie z lekturą, bo Insight to pozycja świetnie napisana, a w dodatku z rewelacyjnymi ilustracjami. Z ogromną ciekawością (jako psycholog i jako nauczyciel) przeczytałam wiele ćwiczeń i oczami wyobraźni widzę, jak wykorzystam je w pracy. Gdybym miała podsumować moje spotkanie z Insight musiałabym przyznać, że czytałam trochę na przekór autorskim założeniom – nie realizowałam ćwiczeń punkt po punkcie, opuszczałam fragmenty teoretyczne, które opisywały znane mi doskonale teorie. Ale w końcu sam autor piszę, że jednym z moich celów jest nauczenie cię samodzielnego myślenia i nie chciałbym, żebyś przyjmował moje słowo bez własnej refleksji.
Podczas lektury dowiedziałam się także paru ciekawych rzeczy o sobie – na przykład dzięki jednemu z ćwiczeń odkryłam, że mam w tej chwili ogromny problem z koncentracją uwagi. Doskonale wiem, dlaczego tak jest – po części zawdzięczam to smartfonowi ze stale włączonym wi-fi, a po części urokom wczesnego macierzyństwa, kiedy to człowiek nigdy nie wiem, ile minut ma spokoju – 30 a może tylko 3, w związku z tym nawet nie próbuje skoncentrować się na dłużej. Będę musiała zrobić sobie smartfonowy detoks raz na jakiś czas, bo jako nastolatka i studentka miałam uwagę jak igła i potrafiłam pracować w skupieniu przez naprawdę długie okresy czasu.
Mimo, że moja przyjaźń z Insight jest trochę nietypowa, uważam że najnowsza pozycja wydawnictwa Onepress to świetna pozycja dla wszystkich, którzy naprawdę chcą zainwestować swój czas i energię w samorozwój. Na koniec, żeby podeprzeć moje wynurzenia, opowiem Wam o mojej ulubionej teorii (a także metodzie pracy z problemami), którą zaproponował czytelnikom Michał Pasterki.
Teoria subosobowości
Autor Insight twierdzi, że nasza osobowość to nie pojedyncza, niezmienna całość. Osobowość stanowi raczej coś w rodzaju „mentalnego zgromadzenia” rożnych części, tzw. subosobowości. W różnych sytuacjach życiowych kontrolę przejmuje różne części naszej osobowości, w wyniku czego zmienia się nasze zachowanie oraz sposób odczuwania i myślenia. Swoje subosobowości można poznać i oswoić, dzięki temu będzie nam łatwiej je zaakceptować i kontrolować ich poczytania. W każdym z nas może żyć Perfekcjonista, ale także Samotnik, Marzyciel, Imprezowicz, Romantyk, Grzeczna Dziewczyna, Matka czy Wrażliwe Dziecko. Naszym zadaniem w procesie rozwoju osobistego jest przede wszystkim integracja poszczególnych osobowości, a sposoby na to, jak tego dokonać, znaleźć można w Insight właśnie.
To co, macie ochotę na lekturę?
finesja.pl Agnieszka Piotrowiak; 2016-09-28