ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

TukTukCinema. Czyli rzecz o Indiach, Gangesie, radości życia, wiecznie psującym się skuterze i Bolku i Lolku

Czy można indyjską auto rykszę, spalinowego tuk tuka, trzy kołowe "coś" o 7 koniach mechanicznych przerobić na objazdowe kino?

Można! A co zrobić, jeżeli załatwienie wszystkich pozwoleń trwa za długo, a czas oczekiwania na nie "zależy od wysokości łapówki"? Można zrobić to samo, ALE NA SKUTERZE! Indyskiej Hondzie o zawrotnej mocy 7 KM, choć hindusi twierdzą, że to niemożliwe. Robert Robb Maciąg w 2015 roku, jadąc na indyjskim skuterze trasą wzdłuż świętego Gangesu wyświetlał polskie kreskówki, gdzie tylko się dało. Trasa przejazdu liczyła dwa i pół tysiąca kilometrów, w ciągu 3 tygodni, aż 12 razy, Robbowi udało się rozłożyć ekran (lub znaleźć białą ścianę) i zrobić polskie kino. Pełne Bolka i Lolka oraz Reksia.

Pomysł przerodził się w projekt, który w Indiach trwa nadal i kontynuowany przez hinduskich przyjaciół Robba Maciąga. Tymczasem w Polsce, ukazała się nakładem Wydawnictwa Bezdroża książka pt. TukTukCinema. Czyli historia o Indiach, Gangesie, radości życia, wiecznie psującym się skuterze i Bolku i Lolku. To fascynująca, szczera, nielukrowana relacja z tej szalonej wyprawy.

Zobacz Indie oczami zakręconego outsidera, który próbuje je poznać i zrozumieć, a także wniknąć w ich naturę głębiej, niż jest w stanie zrobić to turysta. I poczuj radość z tego spotkania.

Robb Maciąg ma niesamowitą zdolność skracania dystansu. W trakcie podróży nie pozuje na wielkiego odkrywcę, białego „bwana” w korkowym kapeluszu. Zamiast tego po prostu zanurza się w świecie z szeroko otwartymi oczami, traktując wszystkich spotkanych ludzi jak przyjaciół. Uczmy się tej postawy, warto.
Tomek Michniewicz

W tej książce nie znajdziecie stereotypowych bajek o kolorowych i pachnących Indiach czy postkolonialnych opisów indyjskiej biedy. Robb Maciąg nie robi z siebie najdzielniejszego i wszechwiedzącego arcypodróżnika. On najzwyczajniej w świecie jest opętany ideą podarowania dzieciakom chwil radości. A że należy do pierwszej ligi polskich gawędziarzy, to opowiada nam o swoim opętaniu w taki sposób, że trudno się od niego oderwać.
post-turysta.pl​
 
dlaLejdis.pl

Fast text. Jak pisać krótkie teksty, które błyskawicznie przyciągną uwagę

„Fast text. Jak pisać krótkie teksty, które błyskawicznie przyciągną uwagę” jest dość specyficzną książką. Czytając ją możemy się poczuć czasami jak na lekcji języka polskiego w liceum. Pomimo tego niesie ze sobą sporą ilość wiedzy i przykładów.

O książce
Dużą zaletą książki jest to, że pisana jest przez Polską autorkę, która zna specyficzne realia polskich odbiorców. Książka przedstawia różne sposoby na przyciągnięcie odbiorców na naszą stronę. Dzięki fast text dowiemy się jak pisać zachęcające strony „O mnie” oraz jak pisać ciekawe twitty i wpisy na facebooku.

Moja opinia
Fast text czyta się dość szybko i przyjemnie, a duża ilość przykładów w książce sprawia, że dużo łatwiej możemy zrozumieć dane zagadnienie i je przećwiczyć.
Jak już wspominałem wcześniej, książka jest napisana przez Polkę, panią Joannę Wrycza-Bekier. Dzięki temu w książce nie znajdziemy porad, których się nie da zastosować na naszym rynku, jak to ma czasami miejsce z zagranicznymi autorami.
Książka ma też jeden mały minus (przynajmniej dla mnie). Mianowicie podczas czytania niektórych fragmentów czułem się jak na lekcji języka polskiego w liceum, gdzie omawiane są dynamiczne czasowniki, inspirujące przymiotniki itp.
Jako że jestem osobą bardziej techniczną, musiałem sobie w głowie odświeżyć pamięć i znaleźć odpowiednie rekordy dotyczące: „co to był czasownik”, „czym jest przymiotnik”. W dorosłym życiu każdy z nas tego używa. Jednak mało kto się zastanawia pisząc jakieś zdanie, który z tych wyrazów jest czasownikiem a który przyimkiem.

Niemniej jednak lektura książki „Fast text. Jak pisać krótkie teksty, które błyskawicznie przyciągną uwagę” była przyjemna i polecam ją wszystkim osobom, które chcą pisać przyciągające uwagę czytelnika teksty.
motocyklowylifestyle.pl

Przez polskie góry. Przewodnik biegacza. Wydanie 1

​Nasze polskie, piękne góry, to świetna propozycja na relaks, uprawianie sportu, a także podziwianie pięknych widoków i odpoczynek.  Nasze góry to bardzo dobry pomysł na wyrobienie sobie kondycji i odporności . I to właśnie dziś Wam proponujemy!

Biegi górskie. Na początek brzmi groźnie prawda? Ale spokojnie, nikt przecież nie będzie zaczynał od tras bardzo trudnych i wymagających. Zacznijmy może najpierw od przygotowania psychicznego, następnie skompletujmy potrzebny sprzęt, ubrania i oczywiście wiedzę o danych trasach. Tak jak autorzy tego poradnika radzą, najpierw starajmy się zacząć od marszu, na krótkich trasach, a dopiero później stopniowo zwiększajmy poziom trudności.

Poradnik zawiera wiele praktycznych porad dotyczących naszego stroju, tego co potrzebne nam będzie i w co powinniśmy się zaopatrzyć. Warto z tym wszystkim się zapoznać, najpierw trochę poteoretyzować, a gdy już poczujemy się gotowi na wyprawę – wtedy pamiętajmy aby robić wszystko z rozwagą, a czekają nas niesamowite i niezapomniane przeżycia.

Pomyślicie pewnie, że to super pomysł i nowe ciekawe doświadczenia. Lecz pamiętajmy! Biegi górskie to nie to samo co biegi miejskie – po równym terenie. Tutaj swoją trasę szczególnie musimy zaplanować, warto skorzystać z przykładowych tras z poradnika (a trzeba przyznać, że naprawdę jest ich cała masa) i najlepiej wybrać taką gdzie w połowie będziemy mogli odwiedzić schronisko i tam odpocząć, a nawet jak mówią autorzy posilić się np. doskonałą szarlotką.

To niewielki poradnik, który zmieści się do każdej torebki, zabierzecie go ze sobą na wakacje lub właśnie w góry i nie zajmie Wam dużo miejsca. Dodatkowo zauważyć trzeba, że stworzony jest jakby wprost dla biegaczy gotowych planować swoje trasy. Stworzony jako kołonotatnik idealnie się do tego nadaje i zachwyca swą praktycznością.
DobreRecenzje.pl Edyta; 2016-10-05

Końca świata nie było

​Kraje Ameryki Środkowej są stosunkowo rzadko odwiedzane przez polskich turystów, zwłaszcza podróżujących samotnie. Odstraszają ich przede wszystkim tamtejsze niebezpieczeństwa i zagrożenia, o których dużo się mówi i pisze, chociaż w praktyce nie jest aż tak źle. Ponadto dosyć powszechna bieda – ogromna część tamtejszych społeczeństw musi przeżyć za mniej niż równowartość dolara dziennie. Fatalne drogi oraz lokalna komunikacja. A także dosyć skromna liczba zabytków (może poza Gwatemalą) wysokiej klasy, chociaż równocześnie ciekawa przyroda, krajobrazy, góry oraz wulkany itp. Każda więc aktualna relacja z tamtych stron świata ma ogromne znaczenie dla innych potencjalnych podróżników. Nawet opublikowana, jak w przypadku najnowszej książki podróżniczej Bezdroży, z czteroletnim „poślizgiem” w stosunku do opisywanych miejsc i wydarzeń. A np. zawarta w niej relacja z pobytu na szczycie piramidy – świątyni Dwugłowego Węża – Majów w Tikál w Gwatemali 21 grudnia 2012 roku, czyli w dniu, w którym nastąpić miał Koniec Świata według kalendarza Majów, to już jednak prehistoria. Chociaż autorka ciekawie opisała zarówno zawiłości tego kalendarza oraz dlaczego nie doszło do zapowiadanego kataklizmu. Po prostu była to zła interpretacja faktów. Kończył się wówczas tylko, trwający 5200 lat, cykl kalendarzowy i zaczynał nowy.
 
To tylko jeden z wielu przykładów zabytków i miejsc w których autorka była. Oraz opisała nie tyle je, bo po pod tym względem odczuwałem w trakcie lektury znaczny niedosyt. Zwłaszcza w przypadku obiektów w których byłem i wiem, co o nich można napisać, aby zainteresować czytelnika i wzbogacić jego wiedzę oraz chęć poznania także i tych miejsc. Ale skoncentrowała się głównie na swoich przeżyciach i wrażeniach. Nie wszystkich aż tak ważnych dla innych.

Słusznie bowiem wydawca stwierdził na tylnej stronie okładki m.in., że: "To opowieść nie tylko o podróży do Świątyń Majów, na szczyty aktywnych wulkanów i wiosek zamieszkiwanych przez Garifunów, lecz także o podróży w głąb siebie, o poszukiwaniu celu w życiu, o własnej drodze do szczęścia, a przede wszystkim o odkrywaniu wiary w siebie i swoje możliwości”.

Te wątki chyba zresztą dominują w całej książce i wielu opisanych wydarzeniach. Napisanej, co warto podkreślić, ładnym językiem. Co nie dziwi, gdyż autorka ukończyła polonistykę, chociaż nie tylko. W niezliczonych miejscach jej relacji z podróży przebija strach, czy da sobie sama radę. A także przed czyhającymi na nią, jako samotnie podróżującą białą kobietą po krajach latynoskich „machos”, niebezpieczeństwami, o których ostrzegano ją na każdym kroku tylko potęgując ten strach.

Tymczasem w ciągu niemal 5 miesięcy podróży, która zaczęła się od ponad miesięcznej intensywniej nauki języka hiszpańskiego w Gwatemali, autorka pokonała blisko 4 tys. km głównie lokalnymi, najtańszymi, środkami transportu. Także – a to podobno rzeczywiście bywa niebezpieczne, nocnymi „chicken busami”, którymi podróżują niemal wyłącznie lokalsi. I chociaż wielokrotnie czuła się rzeczywiście zagrożona, a niemal zawsze mało komfortowo w miejscach publicznych, to tylko raz była napastowana seksualnie na rzekomo bezpiecznej plaży – ale udało się jej uciec napalonym tubylcom.

Kilkakrotnie też niebezpieczeństwo było blisko, ale do niego nie doszło. „Męczyło mnie to, że nie mogę swobodnie gdzieś pójść by nie narażać się na wieczne zaczepki (mężczyzn)” – napisała w jednym miejscu. „Po raz pierwszy znalazłam się w kraju (Salwador), gdzie na każdym niemal kroku bezpieczeństwa pilnowała policja” – w innym. A w jeszcze innym przytoczyła e-maila od poznanego przez Internet Eduardo, z którym zwiedzała salwadorską stolicę. Który, gdy była już „bezpieczna” w Gwatemali, napisał do niej:
„Pamiętasz jak robiłaś zdjęcia w centrum? Przed kościołem El Rosario? Omal nie padłem wtedy na zawał. Nie powiedziałem ci wtedy tego, by cię nie przestraszyć, ale czekałem tylko, aż ktoś da nam w łeb i zabierze sprzęt. Twój aparat za bardzo kusił.” Autorka zrobiła nim jednak, oraz mniej rzucającym się w oczy podręcznym, mnóstwo świetnych zdjęć podczas tej podróży. A ich wybór w książce stanowi jej dodatkowy walor.

Samotna, tak długa podróż, była wyborem autorki. Chęcią sprawdzenia się – rzuciła dla niej dobrze płatną pracę – gdyż wcześniej podróżowała po świecie z mężem, który nie tylko stanowił dla niej punkt oparcia, ale i załatwiał większość spraw oraz rozwiązywał problemy, gdy pojawiały się. Tym razem pozostawał jej z nim tylko elektroniczny kontakt na odległość. Podróżniczka była, i opisała je, w wielu ciekawych miejscach.
M.in. nad jeziorem Atitlán, a także na studenckich pochodach oraz licznych procesjach wielkanocnych w Quetzaltenago w Gwatemali. W Copán Ruina i na trekkingu w parku narodowym Celaque w Hondurasie. I tamże we wsiach zamieszkanych przez mniejszość etniczną – Garifunów. Wyjątkowo biednych, w 70% analfabetów, których nadmorskie tereny wbrew prawu zamieniane są brutalnie w turystyczne kurorty. Weszła na dwa wulkany: Santa Anta i Izalu w parku narodowym Cerro Verde w Salwadorze.

Czy – w drodze powrotnej do kraju – w Meksyku, była w sławnym miasteczku Majów San Juan Chamula i tamtejszym niesamowitym kościele. W którym wiara chrześcijańska miesza się z dawnymi wierzeniami i obrzędami. Czy nad Aqua Azul składającym się z około 500 małych wodospadów, a także w stolicy tego kraju Cuidad Mexico. Jak już wspomniałem, dużo jeździła. „Jedną trzecią część z 5 miesięcy podróży – napisała pod koniec książki, spędziłam w środkach transportu”. I – dodam – czekaniu na nie.

Niekiedy w nocy, w bardzo niesprzyjających warunkach. W sumie czytelnik dowiaduje się z tej książki sporo o codziennym życiu ludzi w tamych krajach oraz upośledzonej roli w nich kobiet. Jak również o niekiedy bardzo trudnym dzieciństwie najmłodszego pokolenia. O spotkaniach z tubylcami i wieloma przykładami życzliwości oraz pomocy z ich strony z jakimi spotkała się. Ale również z podróżnikami – cudzoziemcami, zwierzętami („watahy zdziczałych psów” w Hondurasie).

Wieloma niecodziennymi sytuacjami. Nachalnymi cinkciarzami na granicach. Próbami wymuszenia przez pograniczników na granicy gwatemalsko – honduraskiej bezzasadnej opłaty, z czego zrezygnowali dopiero na wiadomość, że podróżniczka jest dziennikarką i prosi o… rachunek. Ale już po drugiej stronie granicy na honduraskich funkcjonariuszach nie zrobiło to wrażenia. Przeżyła niezbędną wizytę u dentystki z archaicznym sprzętem oraz czystością „kategorii C” w gabinecie.
I rozterki przed ruszeniem w drogę powrotną do kraju: „Obawiałam się powrotu do normalnego życia”. Ale w roku następnym przyjechała w ten region świata na kolejne 3 miesiące. A ta podróż w 2012 roku do Ameryki Środkowej stała się, o czym informuje wydawca na tylnej okładce, początkiem wielkiej podróżniczej przygody autorki.

Relację tę czyta się z zainteresowaniem, chociaż, jak już wspomniałem, również pewnym niedosytem informacji oraz ocen w wielu miejscach tak ważnych, jak wysokiej klasy zabytki czy rezerwaty przyrody. Chociaż ciekawym pomysłem okazały się „Objaśnienia” – ostatnie kilkanaście stron książki, w których autorka zawarła sporo informacji, faktów oraz komentarzy do każdego z 23 rozdziałów, z których się ona składa.
GLOBTROTER INFO Cezary Rudziński; 2016-10-05

Mapowanie historyjek użytkownika. Przepis na produkt idealny

Znane określenie easy to team, hard to master idealnie wręcz pasuje do zwinnych metodyk wytwarzania oprogramowania. Weźmy taki Serum Guide?. Przy odrobinie zacięcia da się go przeczytać w godzinę, po czym można śmiało powiedzieć, że zna się podstawowe zasady działania metodologii Serum. Jednakże HeHon-K JeffOanon umiejętność pomyślnego zastosowania tych zasad w praktyce - w rzeczywistym, złożonym projekcie - wymaga szerokiej wiedzy popartej wieloletnim doświadczeniem. W zasadzie każdy z podpunktów omawianych w wymienionym wyżej dokumencie można by opisać w postaci niejednej książki, a i tak byłoby mało. Z czego to wynika? Po prostu zarządzanie projektami to mieszanka interakcji międzyludzkich, technologii, specyficznych procesów, nieprzewidzianych problemów i szeregu innych, wysoce niedeterministycznych czynników tworzących zawsze nową niepowtarzalną mozaikę, którą za każdym razem trzeba od nowa poznać i uporządkować.
Dziś w ramach Klubu Dobrej Książki chciałbym opisać pozycję, w której omówiono bardzo szczegółowo jeden z najbardziej kluczowych aspektów zwinnych metodyk wytwarzania oprogramowania: proces budowania, utrzymywania i zarządzania back-lo-giem produktu. Tym osobom, które z Agile nie miały do czynienia, śpieszę wyjaśnić, iż (w olbrzymim uproszczeniu) back-log (nie mylić z big log;)) jest listą wymagań tworzonych przez właściciela produktu (ang. product owner), na podstawie której zespół wytwarza oprogramowanie. Osoby, które miały okazję pracować w Scrumie, mają świadomość, jak kluczowym składnikiem całego procesu jest back-log: od jego jakości, kompletności, przejrzystości zależy w dużej mierze powodzenie projektu.
Książka Mapowanie historyjek użytkownika. Przepis na produkt idealny autorstwa Jeffa Pattona opisuje konkretną metodę pracy z back-logiem. Autor książki, znana i ceniona postać w środowisku Agile, jest jednocześnie autorem samej metody (od nazwy której pochodzi tytuł tego opracowania). Mapowanie Historyjek Użytkownika to metoda, która zmieni twoje postrzeganie tego, w jaki sposób należy pracować z back-logiem opartym na historyjkach użytkownika. Myślę, że dla 99% czytelników zawarte tam treści będą swoistym objawieniem. Na samym początku lektury przekonasz się, że sposób, w jaki Ty i twój zespół pracowaliście wcześniej nad przygotowywaniem historyjek użytkownika, jest - delikatnie mówiąc - niewłaściwy. W kolejnych rozdziałach książki, krok po kroku, opierając się na prostych, praktycznych przykładach, Jeff wytłumaczy Ci, jak powinien wyglądać ten właściwy sposób. Co więcej, nie poprzestanie na tym - w Mapowaniu historyjek użytkownika znajdziesz porządną dawkę wiedzy na temat zarządzania produktem budowanym w zwinnym środowisku oraz szereg ogólnych wskazówek na temat pracy z historyjkami użytkownika, które przydadzą Ci się tak czy inaczej, nawet jeśli twój zespół nie zdecyduje się na wdrożenie metody Mapowania Historyjek Użytkownika.
Gdyby ktoś poprosił mnie o streszczenie zawartości tej książki w jednym zdaniu, powiedziałbym, że efektywne tworzenie historyjek użytkownika opiera się na budowaniu wspólnego zrozumienia. Książka Jeffa jest w dużej mierze mądrym i błyskotliwym (w jak najbardziej pozytywnym sensie) rozwinięciem tej myśli. W mojej opinii jest to pozycja jak najbardziej obowiązkowa, nie tylko dla właściciela produktu, ale również dla każdego członka zespołu pracującego w środowisku zwinnym. A już szczególnie powinni ją przeczytać programiści pracujący w takich zespołach, jako że (jak dowodzi autor) ich wkład w efektywny rozwój back-log'u jest nieoceniony.
Wiele ciepłych słów należy się autorowi za styl, w którym napisana jest ta książka: lekki, dowcipny, wyważony, ale też nie nazbyt infantylny, dzięki czemu lektura Mapowania historyjek użytkownika jest czystą przyjemnością.
Cóż więcej mogę dodać? Wśród doświadczonych praktyków zwinności pokutuje opinia, że kwestie związane z tworzeniem, utrzymywaniem i zarządzaniem back-logiem produktu stanowią kluczowy, a w praktyce - jeden z najbardziej problematycznych aspektów stosowania metodologii z rodziny Agile. Osobiście w dużej mierze zgadzam się z tą opinią. W moich oczach Mapowanie historyjek użytkownika jest odpowiedzą na ten problem - póki co najlepszą, jaką znam. W tym ujęciu pozostaje mi jedynie zaprosić Cię do lektury książki Jeffa. Zaufaj mi - nie zawiedziesz się na niej!
Programista Magazyn Rafał Kocisz