Recenzje
Prawo Mojżesza
"The law of Moses", czy po prostu nasze polskie "Prawo Mojżesza" było jedną z książek, o których jak dotąd nie zdążyłam Wam powiedzieć w postach z serii zagranicznych książek, których nie mogę się doczekać na naszym rynku wydawniczym. Musicie mi uwierzyć na słowo, że czekałam sobie na tę książkę i w końcu się doczekałam.
Mojżesz Wright został nazwany przez okolicznych mieszkańców "dzieckiem cracku". Potomek narkomanki, porzucony w koszu na pranie, o nietypowej urodzie, od początku było wiadomo, że budził ciekawość. Dla Georgii stał się czymś więcej. Zaprzyjaźnili się na wakacjach, i chociaż dziewczyna pokochała go całym sercem, on miał obawy co do niej samej. Tak rozpoczyna się ich historia. Historia pełna bólu, cierpień i wyrzeczeń.
Amy Harmon podzieliła opowieść na dwa tomy- "przed" i "po". Nie powiem Wam dlaczego tak zrobiła, ponieważ zepsułabym Wam niespodziankę i przyjemność z czytania lektury, ale mimo wszystko muszę się do nich odnieść. Część "przed" była jak sinusoida. Jednym razem się śmiałam, wzruszałam i wyśmienicie bawiłam, po to by za chwilę zastanowić się czy na pewno wszystko dobrze rozumiem. Po prostu zachowanie bohaterów było tak płytkie i infantylne, że chwilami nie mogłam ich ścierpieć. Jednak w moim odczuciu było to celowe, po to by podkreślić kilka rzeczy w części "po", która jest o wiele dojrzalsza i bogatsza w uczucia. To tam naprawdę zapałałam sympatią go Mojżesza i Georgii, tam nie mogłam się oderwać od treści i tam przeżywałam chwile napięcia, w obawie że stanie się coś nieodwracalnego.
Biorąc do ręki tę książkę miałam dwie obawy. Było to imię głównego bohatera, który jak wiecie ma na imię Mojżesz. Bałam się, że będzie mi to przeszkadzało i na początku zastanawiałam się dlaczego Wydawnictwo nie zostawiło oryginalnego "Mosesa". I tak, przeszkadzało mi ono. A raczej przeszkadzało mi to, że to imię jest spolszczone, a jego nazwisko już nie. Tak samo z resztą imion czy miejsc- wszystkie zostały zachowane. Akcja rozgrywa się w Levan, czyli w amerykańskim Utah i naprawdę można to odczuć, A to tylko potęgowało uczucie obcości tego "Mojżesza". Wiem też jednak, że tytuł jest genialny i w drugą stronę ciężko byłoby zostawić np. "Prawo Mosesa", więc mam wewnętrzny konflikt sama ze sobą.
Drugą rzeczą, której się obawiałam, a jednocześnie bardzo mocno wyczekiwałam, było zakończenie. Jak głosi okładka- miało być specjalne, bez happy endu. Liczyłam, że będzie spektakularne, w końcu to był najważniejszy czynnik, który sprawił że zainteresowałam się książką. Jednakże trochę się rozczarowałam. Nawet nie wiecie ile scenariuszy przerobiłam, na ile zakończeń miałam nadzieję, ale to które dostałam nie wbiło się w moje oczekiwania. Ja wiem, że wielu osobom przypadło do gustu, ale w moim odczuciu autorka wybrała trochę za bardzo niespójny kierunek. Nie podaję konkretów, bo boję się, żeby nie zepsuć komuś niespodzianki, ale jak dla mnie to zakończenie ma więcej minusów niż plusów.
Aczkolwiek Amy Harmon niejednokrotnie zaskoczyła mnie w trakcie czytania. Wprowadziła kilka zwrotów akcji, których się nie spodziewałam, poza tym mocno namieszała mi w głowie. Do tej pory nie do końca wiem pod jaki gatunek podpiąć tę książkę, ponieważ nie jest ona takim zwyczajnym New Adult, na jakie wygląda. Początkowo przypominała mi nieco "Ostatnie lato w Nebrasce", ale to przez połączenie z końmi i dość odważną główną bohaterką. Na tym podobieństwa się kończą.
"Prawo Mojżesza" to historia dość nieoczywista. Łączy w sobie pasję do koni, do malarstwa, a jednocześnie uwydatnia problemy dotyczące koloru skóry, braku akceptacji i przemijania. Można znaleźć tam nutkę kryminału, trochę rzeczy paranormalnych i oczywiście romans. A do tego wszystkiego książka ma tak cudowną polską okładkę, że mogę na nią patrzeć godzinami i ciągle nie będę miała dość. Mimo kilku mankamentów myślę, że jest to dość nietypowa książka i na pewno wyróżnia się wśród kategorii New Adult, jeśli mogę ją tam zaklasyfikować.
Mojżesz Wright został nazwany przez okolicznych mieszkańców "dzieckiem cracku". Potomek narkomanki, porzucony w koszu na pranie, o nietypowej urodzie, od początku było wiadomo, że budził ciekawość. Dla Georgii stał się czymś więcej. Zaprzyjaźnili się na wakacjach, i chociaż dziewczyna pokochała go całym sercem, on miał obawy co do niej samej. Tak rozpoczyna się ich historia. Historia pełna bólu, cierpień i wyrzeczeń.
Amy Harmon podzieliła opowieść na dwa tomy- "przed" i "po". Nie powiem Wam dlaczego tak zrobiła, ponieważ zepsułabym Wam niespodziankę i przyjemność z czytania lektury, ale mimo wszystko muszę się do nich odnieść. Część "przed" była jak sinusoida. Jednym razem się śmiałam, wzruszałam i wyśmienicie bawiłam, po to by za chwilę zastanowić się czy na pewno wszystko dobrze rozumiem. Po prostu zachowanie bohaterów było tak płytkie i infantylne, że chwilami nie mogłam ich ścierpieć. Jednak w moim odczuciu było to celowe, po to by podkreślić kilka rzeczy w części "po", która jest o wiele dojrzalsza i bogatsza w uczucia. To tam naprawdę zapałałam sympatią go Mojżesza i Georgii, tam nie mogłam się oderwać od treści i tam przeżywałam chwile napięcia, w obawie że stanie się coś nieodwracalnego.
Biorąc do ręki tę książkę miałam dwie obawy. Było to imię głównego bohatera, który jak wiecie ma na imię Mojżesz. Bałam się, że będzie mi to przeszkadzało i na początku zastanawiałam się dlaczego Wydawnictwo nie zostawiło oryginalnego "Mosesa". I tak, przeszkadzało mi ono. A raczej przeszkadzało mi to, że to imię jest spolszczone, a jego nazwisko już nie. Tak samo z resztą imion czy miejsc- wszystkie zostały zachowane. Akcja rozgrywa się w Levan, czyli w amerykańskim Utah i naprawdę można to odczuć, A to tylko potęgowało uczucie obcości tego "Mojżesza". Wiem też jednak, że tytuł jest genialny i w drugą stronę ciężko byłoby zostawić np. "Prawo Mosesa", więc mam wewnętrzny konflikt sama ze sobą.
Drugą rzeczą, której się obawiałam, a jednocześnie bardzo mocno wyczekiwałam, było zakończenie. Jak głosi okładka- miało być specjalne, bez happy endu. Liczyłam, że będzie spektakularne, w końcu to był najważniejszy czynnik, który sprawił że zainteresowałam się książką. Jednakże trochę się rozczarowałam. Nawet nie wiecie ile scenariuszy przerobiłam, na ile zakończeń miałam nadzieję, ale to które dostałam nie wbiło się w moje oczekiwania. Ja wiem, że wielu osobom przypadło do gustu, ale w moim odczuciu autorka wybrała trochę za bardzo niespójny kierunek. Nie podaję konkretów, bo boję się, żeby nie zepsuć komuś niespodzianki, ale jak dla mnie to zakończenie ma więcej minusów niż plusów.
Aczkolwiek Amy Harmon niejednokrotnie zaskoczyła mnie w trakcie czytania. Wprowadziła kilka zwrotów akcji, których się nie spodziewałam, poza tym mocno namieszała mi w głowie. Do tej pory nie do końca wiem pod jaki gatunek podpiąć tę książkę, ponieważ nie jest ona takim zwyczajnym New Adult, na jakie wygląda. Początkowo przypominała mi nieco "Ostatnie lato w Nebrasce", ale to przez połączenie z końmi i dość odważną główną bohaterką. Na tym podobieństwa się kończą.
"Prawo Mojżesza" to historia dość nieoczywista. Łączy w sobie pasję do koni, do malarstwa, a jednocześnie uwydatnia problemy dotyczące koloru skóry, braku akceptacji i przemijania. Można znaleźć tam nutkę kryminału, trochę rzeczy paranormalnych i oczywiście romans. A do tego wszystkiego książka ma tak cudowną polską okładkę, że mogę na nią patrzeć godzinami i ciągle nie będę miała dość. Mimo kilku mankamentów myślę, że jest to dość nietypowa książka i na pewno wyróżnia się wśród kategorii New Adult, jeśli mogę ją tam zaklasyfikować.
Czytelnia Dominiki Doomisia; 2016-09-28
Hard Beat. Taniec nad otchłanią
K. Bromberg jest autorką, która wzbudza we mnie mieszane uczucia. Sięgając po jej książki, nie wiem, czego mam się spodziewać.
Ona potrafi wzbudzić u czytelnika miłość oraz nienawiść do swoich powieści.
Jak pokochałam "Sweet Ache", tak przy "Slow Burn" oraz "Hart Beat" się wynudziłam i przy "Hard Beat" nie dotrwałam do końca, mimo tego, że próbowałam.
Chociaż jest to najcieńsza z książek, okazała się najgorsza.
Beaux jest taką trochę łatwą dziewczyną, bezmyślną. No bo HEJ! Kto wskakuje do łóżka facetowi, którego pierwszy raz widzi na oczy?
Może i miała być odebrana inaczej, zamiar był inny, niestety w moich oczach tak wygląda.
Jednak mimo wszystko współczułam jej i trochę podziwiałam.
Szkoda mi jej było, gdy PAN WIELKI DUPEK podcinał jej skrzydła i oskarżał, bo miał takie widzimisię.
Podziwiałam ją za upór i dążenie do celu, pomimo napotkania na swojej drodze wielu przeszkód. Dążyła do bycia fotografem i poświęciła dla tego bardzo dużo. Udowodniła, że marzenia się spełniają.
Ale przede wszystkim polubiłam ją, za jej cięty język.
Fabuła książki jest naprawdę świetna i ona zawyżyła ocenę końcową.
Autorka, zresztą jak w każdej swojej książce, stworzyła oryginalną fabułę, związaną z realnym życiem. Z życiem, które jest codziennością dla wielu ludzi.
I zastanawiam się, skąd ona bierze na to pomysły, inspirację, rzetelne wiadomości.
Bardzo spodobało mi się przeniesienie czytelnika do świata terrorystów, wojny, żołnierzy. Może i nie było to na pierwszym planie, jednakże wzbogaciło książkę o bardzo ciekawe wątki.
Chociaż akcji jest niewiele, a główny bohater ostro wkurza, to fabuła i Beaux zrekompensowały mi to wszystko.
Ona potrafi wzbudzić u czytelnika miłość oraz nienawiść do swoich powieści.
Jak pokochałam "Sweet Ache", tak przy "Slow Burn" oraz "Hart Beat" się wynudziłam i przy "Hard Beat" nie dotrwałam do końca, mimo tego, że próbowałam.
Chociaż jest to najcieńsza z książek, okazała się najgorsza.
Przede wszystkim irytował mnie główny bohater - Tanner Thomas - który udawał kogoś, kim nie jest.
Jest jednocześnie użalającym się nad sobą facetem i aroganckim dupkiem.
Jest jednocześnie użalającym się nad sobą facetem i aroganckim dupkiem.
Jego zachowanie doprowadzało mnie do szału. W jednej chwili jojczy nad sobą i swoim życiem, gania się za złe myśli i zachowanie, a za chwilę i tak robi swoje.
Po drugie dla Beaux był TOTALNYM DUPKIEM, chociaż ta dziewczyna NIC.MU.NIE.ZROBIŁA!
On jest taki niezdecydowany, wkurzający i z wielkim ego. I w głównej mierze, to przez niego nie podobała mi się książka. Zdecydowanie to pierwszy męski osobnik książkowy, którego tak bardzo nie polubiłam.Beaux jest taką trochę łatwą dziewczyną, bezmyślną. No bo HEJ! Kto wskakuje do łóżka facetowi, którego pierwszy raz widzi na oczy?
Może i miała być odebrana inaczej, zamiar był inny, niestety w moich oczach tak wygląda.
Jednak mimo wszystko współczułam jej i trochę podziwiałam.
Szkoda mi jej było, gdy PAN WIELKI DUPEK podcinał jej skrzydła i oskarżał, bo miał takie widzimisię.
Podziwiałam ją za upór i dążenie do celu, pomimo napotkania na swojej drodze wielu przeszkód. Dążyła do bycia fotografem i poświęciła dla tego bardzo dużo. Udowodniła, że marzenia się spełniają.
Ale przede wszystkim polubiłam ją, za jej cięty język.
Fabuła książki jest naprawdę świetna i ona zawyżyła ocenę końcową.
Autorka, zresztą jak w każdej swojej książce, stworzyła oryginalną fabułę, związaną z realnym życiem. Z życiem, które jest codziennością dla wielu ludzi.
I zastanawiam się, skąd ona bierze na to pomysły, inspirację, rzetelne wiadomości.
Bardzo spodobało mi się przeniesienie czytelnika do świata terrorystów, wojny, żołnierzy. Może i nie było to na pierwszym planie, jednakże wzbogaciło książkę o bardzo ciekawe wątki.
Chociaż akcji jest niewiele, a główny bohater ostro wkurza, to fabuła i Beaux zrekompensowały mi to wszystko.
bookparadisebynatalia.blogspot.com Natalia; 2016-09-13
Eden. Nowy początek
No cóż pierwszy raz nie chcę podawać wam opisu jaki widnieje z tyłu książki lub na stronie septem.pl i cieszę się, że nie przeczytałam go, kiedy sięgałam po tą książkę. Dlaczego? Bo ten opis zdradza wszystko, a jeśli nie wszystko to prawie.
Jeśli ktoś nie czytała pierwszego temu to po opisie nie musi już praktycznie po nią sięgać bo wszystko jest wyjaśnione.
Nie wiem jak wy ale ja nie lubię wiedzieć co czeka mnie w książce.
Pewnie dlatego II tom książki wzbudził we mnie tak wiele emocji, mnóstwa niepewności jak potoczą się losy bohaterów.
Bardzo dużo stron przepłakałam podczas czytania tej książki. Smutek, żal, utracona wielka miłość, śmierć z tym trzeba się uporać przez pierwsze cztery rozdziały, piąty to kulminacja tych wszystkich emocji, a dalsza część to układanie życia na nowo, odkrywanie siebie, swojej tożsamości i...szczęśliwy koniec, którego w połowie książki można było się już domyślić.
Pomimo iż nie lubię takich przewidywalnych zakończeń książek typu "...i wszyscy żyli długo i szczęśliwie" książka bardzo mnie poruszyła, wywołała mnóstwo łez (przez kilka pierwszych rozdziałów).
Czy polecam wam tą książkę? Owszem to książka, która spodoba się szczególnie tym, którzy lubią romanse. To książka, gdzie znajdziecie również kilka delikatnych i lekkich opisów scen seksu.
Jeśli ktoś nie czytała pierwszego temu to po opisie nie musi już praktycznie po nią sięgać bo wszystko jest wyjaśnione.
Nie wiem jak wy ale ja nie lubię wiedzieć co czeka mnie w książce.
Pewnie dlatego II tom książki wzbudził we mnie tak wiele emocji, mnóstwa niepewności jak potoczą się losy bohaterów.
Bardzo dużo stron przepłakałam podczas czytania tej książki. Smutek, żal, utracona wielka miłość, śmierć z tym trzeba się uporać przez pierwsze cztery rozdziały, piąty to kulminacja tych wszystkich emocji, a dalsza część to układanie życia na nowo, odkrywanie siebie, swojej tożsamości i...szczęśliwy koniec, którego w połowie książki można było się już domyślić.
Pomimo iż nie lubię takich przewidywalnych zakończeń książek typu "...i wszyscy żyli długo i szczęśliwie" książka bardzo mnie poruszyła, wywołała mnóstwo łez (przez kilka pierwszych rozdziałów).
Czy polecam wam tą książkę? Owszem to książka, która spodoba się szczególnie tym, którzy lubią romanse. To książka, gdzie znajdziecie również kilka delikatnych i lekkich opisów scen seksu.
sylwiatestujeiradzi.blogspot.com
Eden. Nowy początek
Dość spektakularne zakończenie pierwszego tomu historii naszych bohaterów spowodowało, że z niecierpliwością sięgnęłam po kolejny tom historii. Tak jak i poprzednia "Eden" również inspirowana jest historią Wodnika. Autorka z wyczuciem jednak dawkuje nam emocje, dzięki czemu kolejne strony przewracamy z niebywałą ciekawością "co dalej".
Czy po powodzi jaka nawiedziła Arkadię tych dwoje się odnajdzie? Na razie każde układa sobie życie oddzielnie, zastanawiając się czy jeszcze kiedyś się odnajdą. Calder zostaje cenionym artystą, natomiast Eden zostaje nauczycielką gry na fortepianie, dzięki czemu ma dach nad głową. Kiedy ich drogi łączą się ponownie, uczucie odżywa jeszcze silniejsze. Czy pokonali więc już wszystkie przeszkody, aby wieść szczęśliwe życie? Jakie niespodzianki jeszcze ma dla nich los?
Po raz kolejny autorka pokazuje nam skomplikowane perypetie Caldera i Eden. Ich droga nie jest prosta, ani usłana różami. Nie brak na niej przeciwności i zagrożeń, jednak już nie takich jak za czasów życia w Arkadii. Ich teraźniejszość jest nam bliższa, nie są już z dala od cywilizacji i wynalazków dzisiejszych czasów.
To historia o walce z przeciwnościami losu, o miłości, o poszukiwaniu swojego szczęścia i miejsca na ziemi. Mia Sheridan pisze w sposób, że trudno od jej książek się oderwać. "Calder" po trudnym początku spełnił moje oczekiwania, lecz śmiało mogę powiedzieć, że "Eden" moim zdaniem jest lepsza. Od początku bowiem wciągnęła mnie jej fabuła, a lektura była jedynie przyjemnością. Polecam więc serdecznie, jednak wskazane jest czytanie od początku serii, sięgniecie od razu po drugi tom myślę, że odbierze uroku całej historii.
Czy po powodzi jaka nawiedziła Arkadię tych dwoje się odnajdzie? Na razie każde układa sobie życie oddzielnie, zastanawiając się czy jeszcze kiedyś się odnajdą. Calder zostaje cenionym artystą, natomiast Eden zostaje nauczycielką gry na fortepianie, dzięki czemu ma dach nad głową. Kiedy ich drogi łączą się ponownie, uczucie odżywa jeszcze silniejsze. Czy pokonali więc już wszystkie przeszkody, aby wieść szczęśliwe życie? Jakie niespodzianki jeszcze ma dla nich los?
Po raz kolejny autorka pokazuje nam skomplikowane perypetie Caldera i Eden. Ich droga nie jest prosta, ani usłana różami. Nie brak na niej przeciwności i zagrożeń, jednak już nie takich jak za czasów życia w Arkadii. Ich teraźniejszość jest nam bliższa, nie są już z dala od cywilizacji i wynalazków dzisiejszych czasów.
To historia o walce z przeciwnościami losu, o miłości, o poszukiwaniu swojego szczęścia i miejsca na ziemi. Mia Sheridan pisze w sposób, że trudno od jej książek się oderwać. "Calder" po trudnym początku spełnił moje oczekiwania, lecz śmiało mogę powiedzieć, że "Eden" moim zdaniem jest lepsza. Od początku bowiem wciągnęła mnie jej fabuła, a lektura była jedynie przyjemnością. Polecam więc serdecznie, jednak wskazane jest czytanie od początku serii, sięgniecie od razu po drugi tom myślę, że odbierze uroku całej historii.
Lubimy Czytać Magdalena; 2016-09-10
Pod samym niebem
Jest to opowieść o dalszych losach Bianci i Jamesie. Historia w pierwszym tomie zakończyła się rozstaniem dwojga zakochanych gdyż Bainca nie mogła się uporać z uczuciem, jaki darzy Jamesa. Boi się tego, co czuje i jaka staje się przy jego boku. Postanawia odciąć się od ukochanego, lecz nie trwa to długo.
Po wypadku, jaki miała kilka tygodni temu zaczyna wracać do zdrowia. Ostatnie wydarzenia są dla dziewczyny bardzo ciężkim tematem, co zaczynają przypominać o koszmarze, jaki wydarzył się w dzieciństwie. Postanawia złożyć zeznania na policję, lecz w tym czynem zwraca swoją uwagę oprawcy. James, chociaż obiecał dziewczynie, że da jej czas na przemyślenie to tak naprawdę czekał na właściwy moment, aby zacząć działać. Jedno spotkanie w klubie a Bee nie może przejść obojętnie obok tego mężczyzny.
Po tym spotkaniu wszystko się zmieni, ale czy na dobre?
Po tym spotkaniu wszystko się zmieni, ale czy na dobre?
Czy układ, jaki mieli między sobą zmieni w coś głębszego?
Czy uczucie wygra i Kochankowie wyznają sobie miłość?
Czytając pierwszy tom bardzo byłam ciekawa jak zakończą się losy tych dwojga. Dowiedziałam się oczywiście się trochę więcej, lecz nie wszystkiego, co jest dużym plusem i minusem. Za plus możemy uznać, że autorka umie sprowokować i opisać sytuacje tak, aby czytelnik był ciekawy kolejnej sceny, lecz za minus ja uznaje to, że nie dowiedziałam się, co dalej z związkiem tych dwojga a jaj nie należę do osób, które lubią długo czekać.
W tej książce dowiadujemy się więcej rzeczy o Damienie który jest zawsze w pobliżu Bee, lecz nie wyznał uczucia dziewczynie. Spotykamy także Stephana przyjaciela i brata w jednym, który w tej części spotyka dawnego kochanka i uczucie ich ożywia na nowo. Bianca cieszy się z związku przyjaciela, lecz nie wie, czemu James zawarł pakt z Stephanem, którzy na każdym kroku opiekują i sprawdzają dziewczynę. Z końcem książki dowiemy się, iż James poprosi Biance o to by razem zamieszkali niby się zgadza, ale na swoich warunkach. Często Bee myśli o tym, że ukochany często mówi o swoich zamiarach, lecz tak naprawdę jeszcze nie wyznał jej uczucia. A może to tak naprawdę to on czeka na jej pierwszy krok?
Autorka w bardzo ciekawy sposób opisała postacie i sceny, w których główna bohaterka nie umie oprzeć się dominującemu Jamesowi. Choć sceny z BDSM w pierwszej części były opisane skromnie to za to w kolejnej części znajdziemy tam trochę więcej. Widać, że pisarka ma dużą wiedzę na ten temat. Kiedy czytałam kolejne sceny erotyczne zamykałam oczy i widziałam oczami wyobraźni, że podglądam dwojga kochanków.
Jest to druga książka, którą czytam tej autorki i jestem zadowolona. Mam nadzieję, że kolejne części będą szybko wydane gdyż ja już nie mogę się doczekać, co będzie dalej.
zaczarowana-ksiazka.blogspot.com Beata Matuszewska