Recenzje
Calder. Narodziny odwagi
Zachwycająca…
Zmysłowa…
Ponadczasowa.
W tych trzech słowach, mogę śmiało opisać tą cudowną książkę Mia Sheridan, która skradła mi całkowicie serce.
Ech…
Nigdy w życiu nieprzypuszczałabym, że książka o tematyce sekty i zakazanej w niej miłości aż tak mocno mnie pochłonie, a jednak…
Udało jej się zdobyć moje serce niesamowitą magią miłości, a także sprawiła, że wylałam przez nią morze łez wzruszenia i smutku.
Co tu dużo pisać…
Jestem nią naprawdę niezwykle porusza. Po jej przeczytaniu, czuję się niewięcej tak, jakby uderzył mnie piorun dobrej literatury.
A więc…
Poruszona…
Zwalona z nóg…
I wypełniona mocą pozytywnej energii.
Fabuła i styl :
Uwielbiam styl Pani Mia Sheridan, który hipnotyzuje czytelnika swoją niesamowitą lekkością, prostotą i nutką szczerych emocji. Jej dar przelewania miłości na papier jest po prostu niepowtarzalny i zachwycający.
Natomiast fabuła książki jest według mnie niezwykle oryginalna. Zakazana miłość, życie w sekcie i próba odnalezienia siebie w wizji przyszłego zbawienia, to jednak nie są łatwe tematy do opisania. Jednak autorce udało się to zrobić i połączyć je w naprawdę doskonale spójną całość. Bo z jednej strony pokazała nam ogromną siłę manipulacji i zła, z drugiej jednak strony udowodniła nam, że miłość i marzenia są największą siłą człowieka w walce z przeciwnościami losu.
Dlatego też, jestem zachwycona niesamowitą lekkością i charmonią tej fabuły, która poruszýła moje serce do granic możliwości.
Bohaterowie :
Muszę przyznać, że bohaterowie książki zostali naprawdę dobrze wykreowani przez autorkę.
Poruszają…
Zachwycają…
I rodzą w nas cały wachlarz różnorodnych emocji. Dzięki czemu łatwiej jest nam utożsamić się z danym bohaterem i zrozumieć co mu w duszy gra.
Osobiście najbardziej spodobała mi się postać Caldera. Uwielbiam go za jego niewiarygodną odwagę, męskość i siłę, która jest w stanie pokonać nawet najstraszniejszą wizję przyszłej apokalipsy.
Natomiast Eden jest według mnie postacią niezwykle eteryczną, delikatną, ale i także silną, która nie boi się podjąć walki, jeśli w grę wchodzi jej własne szczęście.
Dla mnie historia Caldera i Eden, to współczesna opowieść o Adamie i Ewie w świecie pełnym zła, ale i także mocy prawdziwej miłości.
Szata graficzna:
Okładka jest po prostu c-u-d-o-w-n-a!
Przyciąga mój wzrok tak intensywnie, że mogłabym się w nią wpatrywać i wzdychać bez końca. Ech…
Jak domniemywam, mężczyzna z okładki to nikt inny jak odważny Calder.
No no… Niczego sobie.
Muszę przyznać, że grafik idealnie odzwierciedlił moją wizję przystojnego dzikusa
Po prostu…
Nic dodać, nic ująć. Idealna okładka dla doskonałej treści.
Podumowanie:
„Calder. Narodziny odwagi” to fascynująca pod każdym względem historia, która udowodni ci, że siła prawdziwej miłości nie zna ani czasu, ani też granic.
Pomoże ci także uwierzyć w moc twoich marzeń i w to, że zawsze warto jest walczyć o ich realizację.
Zmysłowa…
Ponadczasowa.
W tych trzech słowach, mogę śmiało opisać tą cudowną książkę Mia Sheridan, która skradła mi całkowicie serce.
Ech…
Nigdy w życiu nieprzypuszczałabym, że książka o tematyce sekty i zakazanej w niej miłości aż tak mocno mnie pochłonie, a jednak…
Udało jej się zdobyć moje serce niesamowitą magią miłości, a także sprawiła, że wylałam przez nią morze łez wzruszenia i smutku.
Co tu dużo pisać…
Jestem nią naprawdę niezwykle porusza. Po jej przeczytaniu, czuję się niewięcej tak, jakby uderzył mnie piorun dobrej literatury.
A więc…
Poruszona…
Zwalona z nóg…
I wypełniona mocą pozytywnej energii.
Fabuła i styl :
Uwielbiam styl Pani Mia Sheridan, który hipnotyzuje czytelnika swoją niesamowitą lekkością, prostotą i nutką szczerych emocji. Jej dar przelewania miłości na papier jest po prostu niepowtarzalny i zachwycający.
Natomiast fabuła książki jest według mnie niezwykle oryginalna. Zakazana miłość, życie w sekcie i próba odnalezienia siebie w wizji przyszłego zbawienia, to jednak nie są łatwe tematy do opisania. Jednak autorce udało się to zrobić i połączyć je w naprawdę doskonale spójną całość. Bo z jednej strony pokazała nam ogromną siłę manipulacji i zła, z drugiej jednak strony udowodniła nam, że miłość i marzenia są największą siłą człowieka w walce z przeciwnościami losu.
Dlatego też, jestem zachwycona niesamowitą lekkością i charmonią tej fabuły, która poruszýła moje serce do granic możliwości.
Bohaterowie :
Muszę przyznać, że bohaterowie książki zostali naprawdę dobrze wykreowani przez autorkę.
Poruszają…
Zachwycają…
I rodzą w nas cały wachlarz różnorodnych emocji. Dzięki czemu łatwiej jest nam utożsamić się z danym bohaterem i zrozumieć co mu w duszy gra.
Osobiście najbardziej spodobała mi się postać Caldera. Uwielbiam go za jego niewiarygodną odwagę, męskość i siłę, która jest w stanie pokonać nawet najstraszniejszą wizję przyszłej apokalipsy.
Natomiast Eden jest według mnie postacią niezwykle eteryczną, delikatną, ale i także silną, która nie boi się podjąć walki, jeśli w grę wchodzi jej własne szczęście.
Dla mnie historia Caldera i Eden, to współczesna opowieść o Adamie i Ewie w świecie pełnym zła, ale i także mocy prawdziwej miłości.
Szata graficzna:
Okładka jest po prostu c-u-d-o-w-n-a!
Przyciąga mój wzrok tak intensywnie, że mogłabym się w nią wpatrywać i wzdychać bez końca. Ech…
Jak domniemywam, mężczyzna z okładki to nikt inny jak odważny Calder.
No no… Niczego sobie.
Muszę przyznać, że grafik idealnie odzwierciedlił moją wizję przystojnego dzikusa
Po prostu…
Nic dodać, nic ująć. Idealna okładka dla doskonałej treści.
Podumowanie:
„Calder. Narodziny odwagi” to fascynująca pod każdym względem historia, która udowodni ci, że siła prawdziwej miłości nie zna ani czasu, ani też granic.
Pomoże ci także uwierzyć w moc twoich marzeń i w to, że zawsze warto jest walczyć o ich realizację.
blackcrow87.wordpress.com
Prawo Mojżesza
To moje pierwsze spotkanie z autorką Amy Harmon i od razu utonęłam... utonęłam w jej twórczości i emocjach jakie budzi swoją książką, a to dopiero pierwsza powieść, którą miałam ogromną przyjemność przeczytać. I Ona i "Prawo Mojżesza" zostają ze mną na stałe.
Ona - Georgia, to dziewczyna beztroska i wesoła. Pochodzi z dobrego domu, uwielbia konie i ryzyko. A związek z Mojżeszem należy do ryzykownych. To związek okupiony bólem i niewiadomą, ciągłym oczekiwaniem i uczuciem. Georgia jednak się nie poddaje, mimo, że Mojżesz nie dopuszcza do siebie żywych istot.
Mojżesz, to czarnoskóry chłopak, który przez całe dzieciństwo był przenoszony z miejsca na miejsce, po tym jak własna matka porzuciła go w koszu na pranie w miejscowej pralni. Od zawsze był inny, dziwny, rzec by się chciało, że nienormalny. Cóż to jednak jest normalność? Czy jeżeli widzimy umarłych, to jesteśmy nienormalni? A może kiedy malujemy obrazy, które umarli nam przekazują, to wtedy jesteśmy nienormalni? Jeżeli odpowiedzieliście twierdząco, to znaczy, że Mojżesz był nienormalny. Ja śmiem twierdzić, że był po prostu inny, że widział więcej niż przeciętny śmiertelnik...
Historia tych dwoje młodych ludzi nie jest prosta, ani usłana różami. Pełno w niej niepewności i rozterek. Mamy kobietę, która kocha i ze wszystkich sił walczy o tą miłość... mimo wszystko... Mamy też mężczyznę, który chce kochać ( a może już kocha) ale ze wszystkich sił stara się zwalczyć to uczucie, żeby nie zranić..., a jednak rani, mniej lub bardziej świadomie... i jest dziecko...
Osobowość bohaterów jest bardzo złożona. Każda karta książki pokazuje nam kolejne cechy ich charakterów i pozwala ciągle poznawać ich na nowo. Umysł Mojżesza to jedna, wielka, tykająca bomba, ale dzięki tej bombie, rozwiąże się zagadka morderstw, między innymi jego matki. Dialogi bardzo mnie urzekły, a zarazem rozbawiły. Pełne są złośliwości i ironii, ale nie brak w nich również wzajemnej sympatii i uczucia.
Powieść dzieli się na rozdziały, a te pisane są na przemian z punktu widzenia Georgii i Mojżesza. Czyli to, co bardzo w książkach lubię - możliwość wniknięcia w umysły ich obu. W ten sposób mogłam obdarzyć ich sympatią, bo oboje jednakowo mocno polubiłam. Warto wspomnieć też o opisach. Jak wiecie, nie lubię tych zbyt długich i niczego nie wnoszących do fabuły. Tutaj nie mam na co narzekać, bo opisy okazały się idealnie zrównoważone. Niczego nie ma tu za dużo ani za mało.
Fabuła nie jest specjalnie szybka, dzieje się, ale sceny nie spadają na nas jak strzała. Wszystko toczy się swoim, umiarkowanym tempem i wszystko ma swój czas. Pierwszy raz podczas pisania recenzji brakuje mi słów, jakimi mogłabym opisać, to co czułam, wraz z poznawaniem kolejnych kart tej cudownej historii. Żeby ją zrozumieć, trzeba przeczytać, bo żadna recenzja nie odda tego, co w niej znajdziecie.
Ona - Georgia, to dziewczyna beztroska i wesoła. Pochodzi z dobrego domu, uwielbia konie i ryzyko. A związek z Mojżeszem należy do ryzykownych. To związek okupiony bólem i niewiadomą, ciągłym oczekiwaniem i uczuciem. Georgia jednak się nie poddaje, mimo, że Mojżesz nie dopuszcza do siebie żywych istot.
Mojżesz, to czarnoskóry chłopak, który przez całe dzieciństwo był przenoszony z miejsca na miejsce, po tym jak własna matka porzuciła go w koszu na pranie w miejscowej pralni. Od zawsze był inny, dziwny, rzec by się chciało, że nienormalny. Cóż to jednak jest normalność? Czy jeżeli widzimy umarłych, to jesteśmy nienormalni? A może kiedy malujemy obrazy, które umarli nam przekazują, to wtedy jesteśmy nienormalni? Jeżeli odpowiedzieliście twierdząco, to znaczy, że Mojżesz był nienormalny. Ja śmiem twierdzić, że był po prostu inny, że widział więcej niż przeciętny śmiertelnik...
Historia tych dwoje młodych ludzi nie jest prosta, ani usłana różami. Pełno w niej niepewności i rozterek. Mamy kobietę, która kocha i ze wszystkich sił walczy o tą miłość... mimo wszystko... Mamy też mężczyznę, który chce kochać ( a może już kocha) ale ze wszystkich sił stara się zwalczyć to uczucie, żeby nie zranić..., a jednak rani, mniej lub bardziej świadomie... i jest dziecko...
Osobowość bohaterów jest bardzo złożona. Każda karta książki pokazuje nam kolejne cechy ich charakterów i pozwala ciągle poznawać ich na nowo. Umysł Mojżesza to jedna, wielka, tykająca bomba, ale dzięki tej bombie, rozwiąże się zagadka morderstw, między innymi jego matki. Dialogi bardzo mnie urzekły, a zarazem rozbawiły. Pełne są złośliwości i ironii, ale nie brak w nich również wzajemnej sympatii i uczucia.
Powieść dzieli się na rozdziały, a te pisane są na przemian z punktu widzenia Georgii i Mojżesza. Czyli to, co bardzo w książkach lubię - możliwość wniknięcia w umysły ich obu. W ten sposób mogłam obdarzyć ich sympatią, bo oboje jednakowo mocno polubiłam. Warto wspomnieć też o opisach. Jak wiecie, nie lubię tych zbyt długich i niczego nie wnoszących do fabuły. Tutaj nie mam na co narzekać, bo opisy okazały się idealnie zrównoważone. Niczego nie ma tu za dużo ani za mało.
Fabuła nie jest specjalnie szybka, dzieje się, ale sceny nie spadają na nas jak strzała. Wszystko toczy się swoim, umiarkowanym tempem i wszystko ma swój czas. Pierwszy raz podczas pisania recenzji brakuje mi słów, jakimi mogłabym opisać, to co czułam, wraz z poznawaniem kolejnych kart tej cudownej historii. Żeby ją zrozumieć, trzeba przeczytać, bo żadna recenzja nie odda tego, co w niej znajdziecie.
W opisie książki czytamy" ta książka nie kończy się happy endem", no cóż, dla każdego to powiedzenie co innego znaczy... "Prawo Mojżesza" na długo zapadnie w mojej pamięci, ponieważ pierwszy raz od dawna przeczytałam powieść, w której niczego mi nie brakowało, a dodatkowo stała się balsamem dla mojej literackiej duszy. Jestem też pod wielkim wrażeniem połączenia przez Amy świata żywych ze światem umarłych, jakby stanowiły jedno... a może rzeczywiście stanowią?
Podsumowując - polecam powieść każdemu, kto lubi ambitną i wciągającą literaturę, taką, która na długo zapada w pamięć i każe myśleć nad życiem, miłością i... śmiercią.
http://czasemtakjestczasemtakjest.blogspot.com/
Prawo Mojżesza
W życiu nie zawsze znajdujemy szczęśliwe zakończenie. Nie zawsze wszystko się udaje. Nie można wszystkiego przewidzieć. Nie można zawsze trzymać się utartych zasad. Życie to podejmowanie wyborów, za które niekiedy trzeba płacić. Właśnie dlatego ta historia nie jest szczęśliwa. Pozostawia gorzki posmak. Jest jak gorzka czekolada schowana w opakowaniu po słodkiej, liczysz na słodycz, a potem pozostaje cierpki posmak na języku...
Mojżesz swoje imię otrzymał po proroku. Tak jak staro testamentowy Mojżesz został znaleziony w koszu i tak jak on miał dar. Tu jednak podobieństwa się kończą. Bowiem matka chłopaka była narkomanką, a on trafiał od dalekiego członka rodziny do kolejnego. Aż trafił do prababki Gigi. Tu po raz pierwszy poczuł się jak w domu, przynajmniej po części.
Georgia dostawała ostrzeżenia, z każdej strony, nawet od niego, ale ona była zafascynowana swoim sąsiadem. Był inny, odmienny i choć ją odpychał, ona wiedziała, że coś do niej czuje. Jego historia ją fascynowała, to jak malował, dlaczego to robił, ona chciała się dowiedzieć. Chciała mu pomóc...
Amy Harmon stworzyła małe cudo. Piękna, przyciągająca wzrok okładka Praw Mojżesza to nie wszystko, co skrywa ta książka. Pisarka stworzyła opowieść, która irytuje, nurtuje, wzrusza, porusza... Podczas czytania książką chciałam rzucać, a jednocześnie ją pokochałam. Może i historia nie kończy się happy endem, ale wciąż się na niego liczy...
Styl autorki mogłabym uznać jako połączenie stylu Jandy Nelson (z Oddam ci słońce) z Mią Sheridan. I to naprawdę dobre połączenie! Obie wcześniej wspomniane pisarki piszą fenomenalnie, ich styl całkowicie do mnie trafia, więc z tą powieścią nie mogło być inaczej. Kolizja doprowadziła bowiem do wielkiego wybuchu.
Sądzę, że już ten początek może wydawać się lekko zwariowany i nieskładny, ale to wszystko przez sporą dawkę emocji, których dostarczyła mi ta książka. Skupię się choć trochę na faktach, a nie uczuciach, zwłaszcza nie na własnych uczuciach, gdyż było ich podczas lektury naprawdę sporo, ta książka nie jest taka, jaką ją sobie wyobrażacie, naprawdę.
Po pierwsze powieść zawiera podwójną narrację, co zawsze lubię, pozwala ona na spojrzenie na wydarzenia z dwóch perspektyw. Tu narratorami jest dwójka głównych bohaterów. Bohaterowie znacznie różnią się od siebie, a przynajmniej jest tak w pierwszej części(o tym za chwilę). Ona jest osobą otwartą,
szczerą do bólu, upartą, kocha konie, on ma swoją listę zasad, które przestrzega, jest zamknięty w sobie, ma duszę artysty, a zwierzęta się go boją.
Po drugie cała powieść podzielona jest na dwie części PRZED i PO, które dzieli aż 7 lat różnicy, części te wpływają na bohaterów i zmieniają ich. Książka zawiera także prolog i epilog, z tym że ten drugi jest dłuższy. Prolog od razu wrzuca nas na głęboką wodę i niczym okładka krzyczy, że ta historia nie skończy się dobrze, a już na pewno nie tak jakbyśmy chcieli.
Po trzecie związek między bohaterami nie jest sztampowy. Początkowo Georgię zainteresował nie wygląd chłopaka, ale to że według niej, potrzebuje on pomocy, szybko jednak się to zmienia i nawiązuję się pomiędzy nimi relacja, w której to ona jest stroną, która walczy, by ich uczucie przetrwało.Wielokrotnie miałam za złe Mojżeszowi, że postępował tak jak postępowałam. Byłam nim zafascynowana, a jednocześnie go nienawidziłam, za to co robi dziewczynie. Ją z znów bardzo polubiłam za bezpośredniość i charakter, mimo to nie mogłam znieść tego, że nie potrafi sobie odpuścić.
Po czwarte nie jest to jedynie romans. Powieść ma w sobie nutkę szaleństwa, czym kojarzy mi się odrobinę z Marą Dyer. Występują w niej zjawiska nadnaturalne, które trudno wyjaśnić. Sztuka też gra sporą rolę. Nie mogłabym też zapomnieć, że w tle wciąż pojawia się sprawa kryminalna, której karty są powoli odkrywane.
Wszystkie te elementy tworzą niezwykłą, lekko osobliwą historię. Sądzę, że na długo nie zapomnę powieści Prawo Mojżesza. Nie zapomnę też o prawach Georgii... Powieść bolesna, mimo niepozbawiona humoru, bawiąca się czytelnikiem, a także stylem, lekko nierealna. Musicie sami ją ocenić, poznać. Mnie oczarowała.
Mojżesz swoje imię otrzymał po proroku. Tak jak staro testamentowy Mojżesz został znaleziony w koszu i tak jak on miał dar. Tu jednak podobieństwa się kończą. Bowiem matka chłopaka była narkomanką, a on trafiał od dalekiego członka rodziny do kolejnego. Aż trafił do prababki Gigi. Tu po raz pierwszy poczuł się jak w domu, przynajmniej po części.
Georgia dostawała ostrzeżenia, z każdej strony, nawet od niego, ale ona była zafascynowana swoim sąsiadem. Był inny, odmienny i choć ją odpychał, ona wiedziała, że coś do niej czuje. Jego historia ją fascynowała, to jak malował, dlaczego to robił, ona chciała się dowiedzieć. Chciała mu pomóc...
Amy Harmon stworzyła małe cudo. Piękna, przyciągająca wzrok okładka Praw Mojżesza to nie wszystko, co skrywa ta książka. Pisarka stworzyła opowieść, która irytuje, nurtuje, wzrusza, porusza... Podczas czytania książką chciałam rzucać, a jednocześnie ją pokochałam. Może i historia nie kończy się happy endem, ale wciąż się na niego liczy...
Styl autorki mogłabym uznać jako połączenie stylu Jandy Nelson (z Oddam ci słońce) z Mią Sheridan. I to naprawdę dobre połączenie! Obie wcześniej wspomniane pisarki piszą fenomenalnie, ich styl całkowicie do mnie trafia, więc z tą powieścią nie mogło być inaczej. Kolizja doprowadziła bowiem do wielkiego wybuchu.
Sądzę, że już ten początek może wydawać się lekko zwariowany i nieskładny, ale to wszystko przez sporą dawkę emocji, których dostarczyła mi ta książka. Skupię się choć trochę na faktach, a nie uczuciach, zwłaszcza nie na własnych uczuciach, gdyż było ich podczas lektury naprawdę sporo, ta książka nie jest taka, jaką ją sobie wyobrażacie, naprawdę.
Po pierwsze powieść zawiera podwójną narrację, co zawsze lubię, pozwala ona na spojrzenie na wydarzenia z dwóch perspektyw. Tu narratorami jest dwójka głównych bohaterów. Bohaterowie znacznie różnią się od siebie, a przynajmniej jest tak w pierwszej części(o tym za chwilę). Ona jest osobą otwartą,
Po drugie cała powieść podzielona jest na dwie części PRZED i PO, które dzieli aż 7 lat różnicy, części te wpływają na bohaterów i zmieniają ich. Książka zawiera także prolog i epilog, z tym że ten drugi jest dłuższy. Prolog od razu wrzuca nas na głęboką wodę i niczym okładka krzyczy, że ta historia nie skończy się dobrze, a już na pewno nie tak jakbyśmy chcieli.
Po trzecie związek między bohaterami nie jest sztampowy. Początkowo Georgię zainteresował nie wygląd chłopaka, ale to że według niej, potrzebuje on pomocy, szybko jednak się to zmienia i nawiązuję się pomiędzy nimi relacja, w której to ona jest stroną, która walczy, by ich uczucie przetrwało.Wielokrotnie miałam za złe Mojżeszowi, że postępował tak jak postępowałam. Byłam nim zafascynowana, a jednocześnie go nienawidziłam, za to co robi dziewczynie. Ją z znów bardzo polubiłam za bezpośredniość i charakter, mimo to nie mogłam znieść tego, że nie potrafi sobie odpuścić.
Po czwarte nie jest to jedynie romans. Powieść ma w sobie nutkę szaleństwa, czym kojarzy mi się odrobinę z Marą Dyer. Występują w niej zjawiska nadnaturalne, które trudno wyjaśnić. Sztuka też gra sporą rolę. Nie mogłabym też zapomnieć, że w tle wciąż pojawia się sprawa kryminalna, której karty są powoli odkrywane.
Wszystkie te elementy tworzą niezwykłą, lekko osobliwą historię. Sądzę, że na długo nie zapomnę powieści Prawo Mojżesza. Nie zapomnę też o prawach Georgii... Powieść bolesna, mimo niepozbawiona humoru, bawiąca się czytelnikiem, a także stylem, lekko nierealna. Musicie sami ją ocenić, poznać. Mnie oczarowała.
Ksiazkowyswiatpatrycji.blogspot.com Patrycja Waniek; 2016-08-26
Prawo Mojżesza
Kilka zdań o autorze
Amy Harmon jest autorką bestdellerów, ale mówi o sobie, że jest "zwyczajną żoną i mamą". Pochodzi z Levan w stanie Utah, opiekuje się dziećmi i oczywiście pisze. Pisanie zawsze sprawiało jej ogromną radość.
Bohaterowie
Ciężko mi mówić o bohaterach, by nic nie zdradzić. Szczególnie o Mojżeszu. Ogólnie kreacja postaci była... dobra. Nie wydawali mi się papierowi, ale też nie jestem nimi jakoś super zachwycona. Trochę się z nimi zżyłam, ale nie za bardzo. I nie do końca ich lubię. Nie wiem, z jakiego powodu. Określiłabym to jako "nie mój typ ludzi, których zwykle lubię" xD Georgia jest całkiem wesoła, uparta i jest taką dość typową kowbojką. A Mojżesz... ten opis wyżej nie kłamie - jest nieprzenikniony, jednocześnie delikatny i oschły. I do tego ma w sobie coś z dupka. Ale nie robi tego bez powodu... jego kreacja różni się od tych wszystkich z NA, to Wam mogę powiedzieć :D Postacie drugoplanowe (szczególnie Tag - ten chłopak to moja ulubiona postać :D) nie zostały pominięte, autorka także poświęciła im trochę uwagi.
Fabuła
Fabuła
Fabuła natomiast podobała mi się o wiele bardziej niż bohaterowie. Muszę się pilnować, by niczego nie zdradzić... nie wiem, czy niektóre rzeczy byłyby spoilerami, ale ja je odkrywałam samodzielnie i sprawiło mi to frajdę :D Na pierwszym planie jest relacja Georgii i Mojżesza - początkowo nie byłam do tego przekonana, ale gdzieś w połowie kibicowałam im z całego serca :D Autorka nie do końca poszła utartymi ścieżkami (mówię nie do końca, bo trochę schematu się wkradło, ale przyznacie, że raczej ciężko tego uniknąć), dodała kilka swoich pomysłów i wyszło z tego coś fajnego. Do tego w tle przewija się kilka innych wątków - jeden z nich - nazwę to tajemnicą Mojżesza (i to coś fantastycznego w tym dosłownym znaczeniu :D) i to była chyba najlepsza rzecz w tej książce! Coś niesamowitego! Do tego dochodzą jeszcze zagadkowe zaginięcia dziewczyn... czyli taki wątek sensacyjny. Amy Harmon wszystko jednak zgrabnie ze sobą połączyła, czyta się to bardzo szybko i płynnie.
Kilka słów na koniec
Kilka słów na koniec
Styl autorki nazwałabym przyjemnym i prostym. Nie był nużący. Narrację prowadzili Mojżesz i Georgia i lubię to. Wiecie, że jestem zwolenniczką takiego sposobu narracji. Dzięki temu lepiej można poznać i zrozumieć bohaterów. Do tego książka została podzielona na dwie części Przed i Po. Chciałam jeszcze wspomnieć o okładce! Zwykle w ogóle nie poruszam tego tematu, ale ta okładka bardzo mi się podoba! Jest prosta, ale jednocześnie w jakiś sposób intrygująca.
Podsumowując - Prawo Mojżesza to powieść o miłości, o drogach życia ludzi, którzy coś do siebie czują. Potrafi wzruszyć (w pewnym momencie miałam łzy w oczach), emocji także nie zabraknie. Choć nie do końca polubiłam bohaterów, ich kreacja nie jest zła. O wiele bardziej spodobała mi się fabuła i wszystkie wątki, jakie autorka do niej wplotła.
Ta powieść jest w pewien sposób inna, nie taka jak wszystkie NA. Nie pokochałam jej całym sercem, ale lubię ją. Polecam, myślę, że zawsze warto spróbować :D No chyba że ktoś nie lubi tematyki miłości :D
http://strefa-czytania-obowiazuje-wszedzie.blogspot.com/ Meredith; 2016-08-30
Prawo Mojżesza
Chcę zacząć od tego, że nie czytam zbyt wiele powieści z gatunku New Adult, dlatego nie wiem czy pod względem gatunku ta powieść jest jakaś inna. Chcę przedstawić, co ja sądzę o tej książce i uczuciach, które towarzyszyły mi przy jej czytaniu.
Od czego zacząć? Może od tego, że wiedziałam, jak ta książka się skończy. I nie, nie jest to oczywiste, bo miałam niejednokrotnie wątpliwości, co do zakończenia. Autorka kluczyła między różnymi problemami, wplatała nowe i czytelnik nie mógł odpowiedzieć sobie jednoznacznie. Zarówno w opisie powieści, jak i na okładce zostaje podkreślony fakt, że książka nie zakończy się happy endem. Dlaczego? Główna bohaterka i zarazem narratorka tłumaczy, że chce abyśmy mogli się przygotować na ból i cierpienie, które spotkamy w tej powieści. Cała książka jest bardzo smutna i pomimo różnych wesołych zdarzeń uczucie żalu i smutku pozostaje.
Prawo Mojżesza napisane jest z perspektywy tytułowego bohatera oraz Georgii. Świetny zabieg autorki, który pozwala czytelnikowi poznać myśli obu postaci. Mojżesz jest dosyć nietypowym bohaterem, dlatego jego wyjaśnienia w pewnych momentach, bardzo rozjaśniają całą fabułę. Georgia to prosta dziewczyna, która kocha konie. Bardzo ją polubiłam za odwagę, determinacje i chęć walki. Mojżesz miał swoje wzloty i upadki, jednak mimo wszystko zyskał moją sympatię.
Niezwykle ważnym elementem powieści jest dar Mojżesza. Chłopak widzi zmarłych, którzy starają się mu pokazać swoje życie. Początkowo Mojżesz uważa to za przekleństwo, jednak z czasem zaczyna dostrzegać również plusy swojej umiejętności.
Bardzo się cieszę, że autorka zdecydowała się także na wprowadzenie elementu kryminalnego. Dzięki temu, każdy może znaleźć coś dla siebie. Co prawda sprawa, która się tutaj pojawia, nie jest jakoś specjalnie wyszukana, ale wzbogaca fabułę powieści.
Bardzo się cieszę, że autorka zdecydowała się także na wprowadzenie elementu kryminalnego. Dzięki temu, każdy może znaleźć coś dla siebie. Co prawda sprawa, która się tutaj pojawia, nie jest jakoś specjalnie wyszukana, ale wzbogaca fabułę powieści.
Jeżeli chodzi o fabułę tej powieści to byłabym w stanie streścić ją w kilku zdaniach. W tej książce dzieje się jednocześnie tak dużo i mało. Pojawia się kilka większych wydarzeń, które są punktami spójnymi całości, jednak mniejsze wydarzenia również mają wpływ na fabułę. Mimo wszystko, powieść jest bardzo ciekawa. Język autorki jest bardzo prosty, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko i ciężko się od niej oderwać. Mam nadzieję, że inne książki tej autorki, również zostaną wydane w Polsce.
Wielkie pokłony w stronę wydawnictwa za okładkę, którą stworzyli! Według mnie jest ona prześliczna, bardzo klimatyczna i dużo ładniejsza niż ta zagraniczna. Sami możecie to ocenić i dać mi znać w komentarzu, co o tym sądzicie.
Koniecznie zaopatrzcie się w tą książkę, bo jest warta przeczytania. Bardzo się cieszę, że pojawi się także drugi tom tej książki. Na pewno go przeczytam!
http://bookowe-love.blogspot.com/