Recenzje
Fueled. Napędzani pożądaniem
Spodobał się Wam początek trylogii Driven? Jesteście ciekawi, co było dalej? Macie ochotę rzucić się w dalszy wir namiętności i pożądania? Przyszła pora na drugi, jeszcze bardziej ekscytujący, tom stworzonej przez K. Bromberg serii, czyli „Fueled. Napędzani pożądaniem”. Nie obawiajcie się, recenzja nie zawiera spoilerów z części pierwszej.
Wraz z eksplodującą namiętnością, życie Rylee i Coltona wywróciło się do góry nogami. Przyciągają się i odpychają jednocześnie. Ranią się, ale też nie potrafią bez siebie żyć. Rylee jest świadoma, że związek z Coltonem jest nie tylko źródłem niekontrolowanej przyjemności, lecz również wyniszczającej ją wewnętrznie siły. Colton zaś nadal twierdzi, że ze względu na swoje dziecięce doświadczenia, nie jest w stanie nikogo obdarzyć uczuciem. Stara się nie dopuszczać Rylee zbyt blisko siebie, by móc w porę ją odepchnąć, nim ta zdąży przejrzeć jego skorupę i zobaczyć skutki mrocznej przeszłości. Problem zaczyna się pojawiać w momencie, gdy między kochankami, oprócz pożądania, zaczynają rodzić się uczucia, a oboje nie są gotowi by zostawić za sobą ogromny bagaż doświadczeń z przeszłości.
„Fueled. Napędzani pożądaniem” to znakomita kontynuacja wydarzeń z pierwszej części serii Driven. Akcja w książce pędzi i przyspiesza, niczym samochód wyścigowy Coltona. Im bliżej końca, tym więcej i szybciej się dzieje. Bromberg zaczyna z wysokiego C, rozpoczynając książkę mocną końcową sceną z pierwszej części, która nie jednego czytelnika pozostawiła z rozdziawionymi ze zdziwienia ustami. Dalej jest już tylko lepiej. Wszystkiego jest tu więcej, mocniej, bardziej. Więcej seksu, pożądania i namiętności, więcej dramatów, bólu a także zaskakujących zwrotów akcji. Nawet liczba stron jest większa, gdyż książka ma prawie pięćset stron, czyli jest to o sto stron więcej z tą szaloną dwójką, niż mieliśmy w pierwszej części.
Jeszcze Wam mało? K. Bromberg urozmaica historię, wprowadzając dodatkowo rozdziały widziane oczami Coltona. Te wstawki są znakomitym rozszerzeniem całości, gdyż możemy poznać jego myśli i dowiedzieć się, co skłoniło go do pewnych decyzji lub tego, jak wyglądała jego niejednokrotna wewnętrzna walka serca z rozumem. Autorka ujawnia również sporą ilość faktów z przeszłości mężczyzny. Daje to efekt logicznego ułożenia się historii, dostajemy brakujące od początku elementy układanki. Na naszych oczach, ta dwójka przechodzi również swoistą ewolucję. Tak, jak i w pierwszej części, nie zabrakło tu piosenek, którymi porozumiewają się Rylee i Colton, wyrażając w ten sposób uczucia, których, z różnych powodów, nie mogą powiedzieć drugiemu wprost.
Po znakomitej pierwszej części, obawiałam się „klątwy” drugiego tomu, czyli nudnego, na siłę przeciągania historii. Jednak u Bromberg jest zupełnie inaczej. Bez wątpienia druga część jest nie tylko równa, ale i lepsza niż jej poprzedniczka. Zarówno językowo, jak i fabularnie. Styl pisania autorki jest jeszcze lżejszy, niż poprzednio, co daje jeszcze przyjemniejszą rozrywkę. Na dodatek widać to już po pierwszych stronach powieści. Odnoszę wrażenie, że ta kobieta dopiero po prostu się rozgrzewa, niczym samochód wyścigowy na pierwszych okrążeniach. „Fueled” to zdecydowanie szybsze okrążenia na rozgrzanych oponach, a analogia ta jest całkowicie zamierzona.
Jeśli myślicie, że autorka nie będzie w stanie niczym już Was zaskoczyć, to się bardzo mylicie. Po emocjonującej i pędzącej z prędkością samochodu wyścigowego akcji, dostaniecie szokujące zakończenie, które spowoduje, że natychmiast będziecie musieli sięgnąć po trzeci tom trylogii Driven. U mnie skończyło się tą zarwaną nocą z lekturą trzeciego tomu „Crashed. W zderzeniu z miłością”, którego recenzję będziecie mogli przeczytać już wkrótce. Zaintrygowałam Was? Chwytajcie szybko za książki i przekonajcie się sami.
Wraz z eksplodującą namiętnością, życie Rylee i Coltona wywróciło się do góry nogami. Przyciągają się i odpychają jednocześnie. Ranią się, ale też nie potrafią bez siebie żyć. Rylee jest świadoma, że związek z Coltonem jest nie tylko źródłem niekontrolowanej przyjemności, lecz również wyniszczającej ją wewnętrznie siły. Colton zaś nadal twierdzi, że ze względu na swoje dziecięce doświadczenia, nie jest w stanie nikogo obdarzyć uczuciem. Stara się nie dopuszczać Rylee zbyt blisko siebie, by móc w porę ją odepchnąć, nim ta zdąży przejrzeć jego skorupę i zobaczyć skutki mrocznej przeszłości. Problem zaczyna się pojawiać w momencie, gdy między kochankami, oprócz pożądania, zaczynają rodzić się uczucia, a oboje nie są gotowi by zostawić za sobą ogromny bagaż doświadczeń z przeszłości.
„Fueled. Napędzani pożądaniem” to znakomita kontynuacja wydarzeń z pierwszej części serii Driven. Akcja w książce pędzi i przyspiesza, niczym samochód wyścigowy Coltona. Im bliżej końca, tym więcej i szybciej się dzieje. Bromberg zaczyna z wysokiego C, rozpoczynając książkę mocną końcową sceną z pierwszej części, która nie jednego czytelnika pozostawiła z rozdziawionymi ze zdziwienia ustami. Dalej jest już tylko lepiej. Wszystkiego jest tu więcej, mocniej, bardziej. Więcej seksu, pożądania i namiętności, więcej dramatów, bólu a także zaskakujących zwrotów akcji. Nawet liczba stron jest większa, gdyż książka ma prawie pięćset stron, czyli jest to o sto stron więcej z tą szaloną dwójką, niż mieliśmy w pierwszej części.
Jeszcze Wam mało? K. Bromberg urozmaica historię, wprowadzając dodatkowo rozdziały widziane oczami Coltona. Te wstawki są znakomitym rozszerzeniem całości, gdyż możemy poznać jego myśli i dowiedzieć się, co skłoniło go do pewnych decyzji lub tego, jak wyglądała jego niejednokrotna wewnętrzna walka serca z rozumem. Autorka ujawnia również sporą ilość faktów z przeszłości mężczyzny. Daje to efekt logicznego ułożenia się historii, dostajemy brakujące od początku elementy układanki. Na naszych oczach, ta dwójka przechodzi również swoistą ewolucję. Tak, jak i w pierwszej części, nie zabrakło tu piosenek, którymi porozumiewają się Rylee i Colton, wyrażając w ten sposób uczucia, których, z różnych powodów, nie mogą powiedzieć drugiemu wprost.
Po znakomitej pierwszej części, obawiałam się „klątwy” drugiego tomu, czyli nudnego, na siłę przeciągania historii. Jednak u Bromberg jest zupełnie inaczej. Bez wątpienia druga część jest nie tylko równa, ale i lepsza niż jej poprzedniczka. Zarówno językowo, jak i fabularnie. Styl pisania autorki jest jeszcze lżejszy, niż poprzednio, co daje jeszcze przyjemniejszą rozrywkę. Na dodatek widać to już po pierwszych stronach powieści. Odnoszę wrażenie, że ta kobieta dopiero po prostu się rozgrzewa, niczym samochód wyścigowy na pierwszych okrążeniach. „Fueled” to zdecydowanie szybsze okrążenia na rozgrzanych oponach, a analogia ta jest całkowicie zamierzona.
Jeśli myślicie, że autorka nie będzie w stanie niczym już Was zaskoczyć, to się bardzo mylicie. Po emocjonującej i pędzącej z prędkością samochodu wyścigowego akcji, dostaniecie szokujące zakończenie, które spowoduje, że natychmiast będziecie musieli sięgnąć po trzeci tom trylogii Driven. U mnie skończyło się tą zarwaną nocą z lekturą trzeciego tomu „Crashed. W zderzeniu z miłością”, którego recenzję będziecie mogli przeczytać już wkrótce. Zaintrygowałam Was? Chwytajcie szybko za książki i przekonajcie się sami.
Kulturantki.pl Kasia; 2016-07-31
Sweet Ache. Krew gęstsza od wody. Seria Driven
Tym razem w książce tej przedstawiona jest historia Hawkina i Quinlan, których przyciąga do siebie.
Ich historia zajmuje około 430 stron. Odnaleźć tu można również „Opinie o powieściach K. Bromberg”, informacje, że dzieło jest fikcją literacką. Znaleźć tu można również „Podziękowania” oraz fragment nowego romansu K. Bromberg jak i krótką wiadomość dotyczącą „Slow Burn”, czyli poprzedniej części z serii. Jest tu też kilka kartek – notatek, czyli pustych stronic do wykorzystania.
Tym razem jest to pozycja w okładce w odcieniach z „rodziny” niebieskich. Czcionka jest przejrzysta i czytelna. Nie za duża i nie za mała, wygodnie sią ją czyta.
Nie jest to zła książka, ale poprzednia część serii bardziej mnie wciągnęła. Choć i ta publikacja jest lekko napisana i w miarę szybko się ją czyta to nie „wchłonęła” mnie aż tak bardzo. Z tego typu książek – romansów, które ostatnio czytałam na pierwszym miejscu plasuje się „Eden” (której autorką jest Mia Sheridan) na drugim „Slow Burn” (spod pióra K. Bromberg) oraz „Calder” (Mia Sheridan) – trudno mi wybrać pomiędzy tymi dwoma historiami, dopiero na jednym z dalszych miejsc znajdzie się „Sweet Ache”.
Książka pewnie znajdzie swych amatorów. Nie jest to moja bajka a do tego wcześniej przeczytałam coś co nieoczekiwanie mnie przyciągnęło i to była czwarta część serii „Driven”, dlatego ciężko mi jakoś jednoznacznie ocenić tę pozycję. W końcu to część tej samej serii… To jednak nie było to co mogłabym podziwiać czy do czego mogłabym z chęcią wracać co jakiś czas. Przeczytałam, nie żałuję, ale… no cóż strzałem w dziesiątkę dla mnie to nie było. Są osoby, które lubią tego typu literaturę, w końcu każdy lubi czytać co innego no chyba, że ktoś nic nie czyta ;), takim osobom można przedstawić tę książkę i mogą do niej zajrzeć. A czy im się spodoba? No cóż, być może. W końcu między głównymi bohaterami iskrzy i trochę się dzieje.
Reasumując jest to lekka lektura choć nie ze względu na swą objętość i ilość stron. Przedstawia historię dwojga ludzi – w końcu jest to romans. Mnie jakoś specjalnie nie przypadła do gustu, ale ma swoje plusy. Nie jest do niczego, ale jakimś wielkim dziełem to też nie jest. Po prostu nie „porwała” mnie ze sobą przetrzymując w swoim świecie ;) :p
Ich historia zajmuje około 430 stron. Odnaleźć tu można również „Opinie o powieściach K. Bromberg”, informacje, że dzieło jest fikcją literacką. Znaleźć tu można również „Podziękowania” oraz fragment nowego romansu K. Bromberg jak i krótką wiadomość dotyczącą „Slow Burn”, czyli poprzedniej części z serii. Jest tu też kilka kartek – notatek, czyli pustych stronic do wykorzystania.
Tym razem jest to pozycja w okładce w odcieniach z „rodziny” niebieskich. Czcionka jest przejrzysta i czytelna. Nie za duża i nie za mała, wygodnie sią ją czyta.
Nie jest to zła książka, ale poprzednia część serii bardziej mnie wciągnęła. Choć i ta publikacja jest lekko napisana i w miarę szybko się ją czyta to nie „wchłonęła” mnie aż tak bardzo. Z tego typu książek – romansów, które ostatnio czytałam na pierwszym miejscu plasuje się „Eden” (której autorką jest Mia Sheridan) na drugim „Slow Burn” (spod pióra K. Bromberg) oraz „Calder” (Mia Sheridan) – trudno mi wybrać pomiędzy tymi dwoma historiami, dopiero na jednym z dalszych miejsc znajdzie się „Sweet Ache”.
Książka pewnie znajdzie swych amatorów. Nie jest to moja bajka a do tego wcześniej przeczytałam coś co nieoczekiwanie mnie przyciągnęło i to była czwarta część serii „Driven”, dlatego ciężko mi jakoś jednoznacznie ocenić tę pozycję. W końcu to część tej samej serii… To jednak nie było to co mogłabym podziwiać czy do czego mogłabym z chęcią wracać co jakiś czas. Przeczytałam, nie żałuję, ale… no cóż strzałem w dziesiątkę dla mnie to nie było. Są osoby, które lubią tego typu literaturę, w końcu każdy lubi czytać co innego no chyba, że ktoś nic nie czyta ;), takim osobom można przedstawić tę książkę i mogą do niej zajrzeć. A czy im się spodoba? No cóż, być może. W końcu między głównymi bohaterami iskrzy i trochę się dzieje.
Reasumując jest to lekka lektura choć nie ze względu na swą objętość i ilość stron. Przedstawia historię dwojga ludzi – w końcu jest to romans. Mnie jakoś specjalnie nie przypadła do gustu, ale ma swoje plusy. Nie jest do niczego, ale jakimś wielkim dziełem to też nie jest. Po prostu nie „porwała” mnie ze sobą przetrzymując w swoim świecie ;) :p
swiatairi.blogspot.com Marta Tomczak; 2016-08-01
Eden. Nowy początek
Jak poradzić sobie na świecie, kiedy straciło się wszystko? Dziewczyna bez grosza przy duszy, bez ani jednej bliskiej osoby, głodna, wyczerpana, bez planów na przyszłość. Co stałoby się z nią, gdyby nie pomoc dobrych ludzi?
Po tragicznych wydarzeniach w Akadii zarówno Calder jak i Eden sądzą, że nikomu innemu nie udało się przeżyć. Dziewczyna szczęśliwym zrządzeniem losu trafia pod skrzydła bogatego Felixa, który nie tylko daje jej cudowną pracę, ale również staje się dla niej jak ojciec. Kiedy domyśla się, że Eden jako dziecko mogła zostać porwana, uruchamia swoje kontakty i pomaga jej odnaleźć matkę. Co jednak w tym czasie dzieje się z Calderem i czy ta historia doczeka się szczęśliwego zakończenia?
Bardzo podobało mi się porównanie Eden do blasku poranka – rośliny, która jednocześnie jest śliczna jak kwiat i silna jak chwast. Mia Sheridan potrafi tworzyć niezwykle adekwatne i plastyczne odniesienia, dzięki którym przedstawia pewne sprawy w jasnym i pięknym świetle. Cała jej twórczość wygląda właśnie w ten sposób i wywiera na czytelnikach ogromnie pozytywne wrażenie.
Wydaje mi się, że „Eden” to książka właściwie niepotrzebna. Wystarczyłoby dodać parę rozdziałów do „Caldera”, a tak pisarka niekiedy próbowała wymyślać problemy na siłę – byleby tylko coś się działo. „Eden” to już nie romans, a historia obyczajowa – bohaterowie są razem i wiedzą, że nic tego nie jest w stanie zmienić. Oczywiście po przeczytaniu pierwszej części druga jest lekturą obowiązkową, ale wyraźnie widać, że pisarce służą jedynie krótsze, jednotomowe formy.
Lekturze towarzyszy wiele skrajnych emocji. Bohaterowie mają problemy o podłożu psychologicznym, a życie bezustannie rzuca im kłody pod nogi. Z powieścią z pewnością nie można się nudzić – połyka się ją jednym tchem. Jest to jednak baśń, a nie odzwierciedlenie rzeczywistości. Mimo że Mia Sheridan stworzyła realistyczny zarys fabularny to jednak później nieco przesadziła i jej powieść stała się czystą fantastyką (co nie zmienia oczywiście faktu, że bardzo wciągającą fantastyką). Jej postacie natomiast są niezwykle wyidealizowane, co też zdarza się wyłącznie w baśniach.
Powieść z przyjemnością polecę osobom, które nie mają nic przeciwko fikcji literackiej i nie oczekują po beletrystyce realizmu. Jestem przekonana, że każda czytelniczka, która skończy czytać „Caldera” nie będzie mogła powstrzymać się przed sięgnięciem po „Eden”. Jeżeli jednak masz jeszcze jakieś wątpliwości, to wiedz, że ta historia posiada naprawdę mocne zakończenie. Polecam!
Po tragicznych wydarzeniach w Akadii zarówno Calder jak i Eden sądzą, że nikomu innemu nie udało się przeżyć. Dziewczyna szczęśliwym zrządzeniem losu trafia pod skrzydła bogatego Felixa, który nie tylko daje jej cudowną pracę, ale również staje się dla niej jak ojciec. Kiedy domyśla się, że Eden jako dziecko mogła zostać porwana, uruchamia swoje kontakty i pomaga jej odnaleźć matkę. Co jednak w tym czasie dzieje się z Calderem i czy ta historia doczeka się szczęśliwego zakończenia?
Bardzo podobało mi się porównanie Eden do blasku poranka – rośliny, która jednocześnie jest śliczna jak kwiat i silna jak chwast. Mia Sheridan potrafi tworzyć niezwykle adekwatne i plastyczne odniesienia, dzięki którym przedstawia pewne sprawy w jasnym i pięknym świetle. Cała jej twórczość wygląda właśnie w ten sposób i wywiera na czytelnikach ogromnie pozytywne wrażenie.
Wydaje mi się, że „Eden” to książka właściwie niepotrzebna. Wystarczyłoby dodać parę rozdziałów do „Caldera”, a tak pisarka niekiedy próbowała wymyślać problemy na siłę – byleby tylko coś się działo. „Eden” to już nie romans, a historia obyczajowa – bohaterowie są razem i wiedzą, że nic tego nie jest w stanie zmienić. Oczywiście po przeczytaniu pierwszej części druga jest lekturą obowiązkową, ale wyraźnie widać, że pisarce służą jedynie krótsze, jednotomowe formy.
Lekturze towarzyszy wiele skrajnych emocji. Bohaterowie mają problemy o podłożu psychologicznym, a życie bezustannie rzuca im kłody pod nogi. Z powieścią z pewnością nie można się nudzić – połyka się ją jednym tchem. Jest to jednak baśń, a nie odzwierciedlenie rzeczywistości. Mimo że Mia Sheridan stworzyła realistyczny zarys fabularny to jednak później nieco przesadziła i jej powieść stała się czystą fantastyką (co nie zmienia oczywiście faktu, że bardzo wciągającą fantastyką). Jej postacie natomiast są niezwykle wyidealizowane, co też zdarza się wyłącznie w baśniach.
Powieść z przyjemnością polecę osobom, które nie mają nic przeciwko fikcji literackiej i nie oczekują po beletrystyce realizmu. Jestem przekonana, że każda czytelniczka, która skończy czytać „Caldera” nie będzie mogła powstrzymać się przed sięgnięciem po „Eden”. Jeżeli jednak masz jeszcze jakieś wątpliwości, to wiedz, że ta historia posiada naprawdę mocne zakończenie. Polecam!
miye.eu Vicky; 2016-07-29
Sny Morfeusza
Zaczynając czytać poznajemy Cass. Kobiete, która przybyła do Miami po lepsze życie. Jednak nie tylko. Mocno chce udowodnić ojcu, że jest warta wiele. Oto przede mną staneła zwykła, zagubiona dziewczyna. Któregoś wieczoru wraz ze swoją kuzynką, jej facetem oraz jego bratem wychodzą na miasto. Wieczór ten zmienia bardzo wiele. Cassandra poznaje dwóch mężczyzn. Tommy jest przyjacielski i polubiłam go od pierwszych chwil. Sprawia wrażenie beztroskiego, lecz wyrok, który nad nim ciąży spędza mu sen z powiek. Drugim mężczyzną jest Morfeusz. Niezwykle przystojny i pewny siebie mężczyzna (tak! Ja też bym zrobiła wszystko, czego on chce). Oczywistym jest, że nie jest to dobra znajomość. Tylko jak mu się oprzeć?! Gdy bohaterka myśli, że to jednorazowa przygoda wszystko się komplikuje...
Mogłoby się wydawać, że książka z takim nasyceniem scen erotycznych, nie może być ciekawa. Zabraknie na pewno fabuły. Wszystkie sceny będą takie same. Nic bardziej mylnego. K.N.Haner napisała powieść pełną napięcia erotycznego (oraz samego seksu), która jednocześnie okazała się studium nad ludzkim umysłem. Zagubienie, samotność, strach. Uczucia te towarzyszą całej historii. Każdy z bohaterów ma swój osobisty (ciężki) bagaż, który musi dźwigać. Psychologicznie postaci złożone. Powieść ukazuje również, jak ważne w budowaniu relacji z innymi, jest odnalezienie siebie. Bohaterowie oraz wydarzenia są niezwykle realistyczni. Widać jak z każdą minutą toczącej się akcji osoby będące częścią powieści zmieniają się i dojrzewają.
Narratorem jest Cassandra. Daje to nam dodatkową możliwość poznania wszystkich jej myśli i uczuć. Zjednoczenia się z bohaterką. Co interesujące? Epilog napisany jest oczami Adama. Chociaż opowiada on moment poznania się bohaterów, to rzuca nowe światło na uczucia McKey'a.
Na koniec pragnę dodać, że jest to pierwsza część nowej serii książek autorki. K.N.Haner debiutowała w roku 2015, a już ma wielkie grono czytelników. Nikt tak jak ona nie potrafi na tyle sposobów opisać seksu. Gratulacje!
Mogłoby się wydawać, że książka z takim nasyceniem scen erotycznych, nie może być ciekawa. Zabraknie na pewno fabuły. Wszystkie sceny będą takie same. Nic bardziej mylnego. K.N.Haner napisała powieść pełną napięcia erotycznego (oraz samego seksu), która jednocześnie okazała się studium nad ludzkim umysłem. Zagubienie, samotność, strach. Uczucia te towarzyszą całej historii. Każdy z bohaterów ma swój osobisty (ciężki) bagaż, który musi dźwigać. Psychologicznie postaci złożone. Powieść ukazuje również, jak ważne w budowaniu relacji z innymi, jest odnalezienie siebie. Bohaterowie oraz wydarzenia są niezwykle realistyczni. Widać jak z każdą minutą toczącej się akcji osoby będące częścią powieści zmieniają się i dojrzewają.
Narratorem jest Cassandra. Daje to nam dodatkową możliwość poznania wszystkich jej myśli i uczuć. Zjednoczenia się z bohaterką. Co interesujące? Epilog napisany jest oczami Adama. Chociaż opowiada on moment poznania się bohaterów, to rzuca nowe światło na uczucia McKey'a.
Na koniec pragnę dodać, że jest to pierwsza część nowej serii książek autorki. K.N.Haner debiutowała w roku 2015, a już ma wielkie grono czytelników. Nikt tak jak ona nie potrafi na tyle sposobów opisać seksu. Gratulacje!
Lottaczyta.com.pl lottagirl; 2016-06-16
Stinger. Żądło namiętności
Co sprawia, że dwoje ludzi nie potrafi o sobie zapomnieć? Zakochują się i chcą wspólnie spędzić resztę życia. Czy istnieją jakieś zależności? Czy miłość rządzi się własnymi prawami? A może to zwyczajny przypadek, że dwie, przeznaczone sobie osoby jak gdyby nigdy nic, tak po prostu, na siebie trafiły?
Mia Sheridan jest autorką wielu bestsellerów zarówno „New York Timesa”, „USA Today” jak i „Wall Street Journal”. Uwielbia snuć opowieści o prawdziwej miłości i o ludziach, którzy są sobie przeznaczeni.
Co wydarzyło się w Las Vegas, zostaje w Las Vegas, tylko czy na pewno? W tym samym hotelu odbywa się Międzynarodowy Zjazd Studentów Prawa oraz Targi Erotyczne. W pierwszych z wydarzeń uczestniczy Grace Hamilton, w drugim natomiast Carson Stinger. Jak gorący i namiętny romans może połączyć aktora filmów porno i przyszłą panią adwokat? A może będzie to znacznie głębsze i trwalsze uczucie?
„ – (…) mówiłam ci, że wschód słońca zawsze będzie mi przypominał o tobie. I tak było, przez te wszystkie lata.
Carson znów zamknął oczy i pocałował mnie delikatnie w usta, a potem złożył po klei pocałunki na moich powiekach i nosie.
– Mnie o tobie też. Ty też przychodziłaś do mnie przez wszystkie te lata wraz ze wschodem słońca.”
Dorosła powieść Mii Sheridan spodobała mi się znacznie bardziej od niewinnego „Bez słów”. Odniosłam wrażenie, że jest prawdziwsza (chociaż sama historia może wydawać się jeszcze mniej realistyczna). Erotyka w książce to tylko barwna otoczka dla całej, złożonej i pełnej emocji historii.
Fabuła powieści jest rozbudowana i ciekawa, pojawia się w niej wiele zwrotów akcji, pisarka niejednokrotnie zaskakuje czytelnika. Styl i język Mii Sheridan są bez zarzutów, na dodatek pisze ona w taki sposób, że od jej twórczości nie można się oderwać. Z pewnością wie co zrobić by w pełni skupić uwagę czytelnika.
Bohaterowie „Żądła namiętności” są nietypowi, ale bardzo dobrze i szczegółowo wykreowani. Żyją swoim własnym życiem dążąc do (jakże zaskakującego!) zakończenia. Powieść napisana została z dwóch punktów widzenia dzięki czemu poznajemy spojrzenie na różne sprawy oraz uczucia zarówno Grace jak i Carsona.
Książka jest intrygująca i dobrze napisana. To nietypowa historia, która wciąga od pierwszych do ostatnich stron, chociaż niekiedy bliżej jej do powieści obyczajowej niż do czystego romansu. Jestem niezwykle ciekawa kolejnych tytułów, które ukazały się spod pióra Mii Sheridan, a już niedługo pojawią się również w Polsce.
Mia Sheridan jest autorką wielu bestsellerów zarówno „New York Timesa”, „USA Today” jak i „Wall Street Journal”. Uwielbia snuć opowieści o prawdziwej miłości i o ludziach, którzy są sobie przeznaczeni.
Co wydarzyło się w Las Vegas, zostaje w Las Vegas, tylko czy na pewno? W tym samym hotelu odbywa się Międzynarodowy Zjazd Studentów Prawa oraz Targi Erotyczne. W pierwszych z wydarzeń uczestniczy Grace Hamilton, w drugim natomiast Carson Stinger. Jak gorący i namiętny romans może połączyć aktora filmów porno i przyszłą panią adwokat? A może będzie to znacznie głębsze i trwalsze uczucie?
„ – (…) mówiłam ci, że wschód słońca zawsze będzie mi przypominał o tobie. I tak było, przez te wszystkie lata.
Carson znów zamknął oczy i pocałował mnie delikatnie w usta, a potem złożył po klei pocałunki na moich powiekach i nosie.
– Mnie o tobie też. Ty też przychodziłaś do mnie przez wszystkie te lata wraz ze wschodem słońca.”
Dorosła powieść Mii Sheridan spodobała mi się znacznie bardziej od niewinnego „Bez słów”. Odniosłam wrażenie, że jest prawdziwsza (chociaż sama historia może wydawać się jeszcze mniej realistyczna). Erotyka w książce to tylko barwna otoczka dla całej, złożonej i pełnej emocji historii.
Fabuła powieści jest rozbudowana i ciekawa, pojawia się w niej wiele zwrotów akcji, pisarka niejednokrotnie zaskakuje czytelnika. Styl i język Mii Sheridan są bez zarzutów, na dodatek pisze ona w taki sposób, że od jej twórczości nie można się oderwać. Z pewnością wie co zrobić by w pełni skupić uwagę czytelnika.
Bohaterowie „Żądła namiętności” są nietypowi, ale bardzo dobrze i szczegółowo wykreowani. Żyją swoim własnym życiem dążąc do (jakże zaskakującego!) zakończenia. Powieść napisana została z dwóch punktów widzenia dzięki czemu poznajemy spojrzenie na różne sprawy oraz uczucia zarówno Grace jak i Carsona.
Książka jest intrygująca i dobrze napisana. To nietypowa historia, która wciąga od pierwszych do ostatnich stron, chociaż niekiedy bliżej jej do powieści obyczajowej niż do czystego romansu. Jestem niezwykle ciekawa kolejnych tytułów, które ukazały się spod pióra Mii Sheridan, a już niedługo pojawią się również w Polsce.
miye.eu Vicky; 2016-04-25