ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Sen powrotu

Już na samym początku wiedziałam, że obok książki pana Piotra nie mogłabym przejść obojętnie w księgarni. Zarówno nazwisko autora, jak i okładka przykuły moją uwagę.Kontrast, tak, to słowo bardzo pasuje do opisu uczucia, które towarzyszyło mojej lekturze.

Po szybkiej ocenie: krótki opis, charakter wydawnictwa, spodziewałam się kolejnej książki podróżniczej. Tu muszę zrobić doprecyzowanie, by nikogo nie urazić zwrotem "kolejna książka podróżnicza". Obecnie mamy ogromne możliwości podróżowania (któż nie doświadczył magii tanich linii lotniczych i tego nieśmiałego niedowierzania, że za 20 złotych naprawdę da się polecieć na weekend z granicę - w dwie strony!), które wiele osób wykorzystuje i uważam, że jest to fantastyczne. Jednak to także generuje, że powstaje cała masa książek z takich właśnie podróży. O ile osobiście kocham odkrywanie nowych miejsc, o tyle muszę przyznać, że rzadko kiedy trafiam na lekturę która mi to umożliwia i daje prawdziwą inspirację by taką podróż podjąć. Może to kwestia dużych wymagań, a może tego, że świat nagle stał się taki mały i osiągalny?

Stąd czytałam "Sen Powrotu" z dużym dystansem, który bardzo szybko ustąpił poczuciu, że autor chce mi dać coś zupełnie innego niż się spodziewałam, coś wyjątkowego. Przekazuje mi w ręce swoje uczucia, impresje i myśli o codzienności, ale tej najbardziej niecodziennej - bo świadomej. A to wszystko w podróży z perspektywy rowerowego siodełka.

Razem z panem Piotrem ruszam w trasę, która prowadzi nas przez obie Ameryki. Powoli pedałując, dowiaduję się, że nie jest to pierwsze podejście mające na celu pokonanie odcinka od Alaski do Ziemi Ognistej. Cel bardzo ambitny, stąd z rosnącym zaciekawieniem przyglądam się mojemu towarzyszowi. Wiem o nim tylko kilka rzeczy, małe fragmenciki tworzące indywidualność. Ma rudą brodę, w którą często zaplątują mu się różne rzeczy, od swawolnych kotów przez niepokorne myśli, jest świetnym obserwatorem i podobnie jak ja, w Muminkach dostrzega coś więcej niż tylko bajkę z dzieciństwa.

Czerń i biel, oczekiwania i rzeczywistość, podróż w nieznane i jednocześnie poczucie, że tak bardzo znajome. I spotkania, codzienne, najzwyklejsze i te, które w swojej niezwykłości dziwią do końca życia. Uczestnicząc w tej podróży mogłam stanąć oko w oko z pancernikiem włochatym, poczuć smak prawdziwej, czarnej, aksamitnej kawy, zobaczyć w naturze guanako i zasypiać w otoczeniu gwiazd i ciszy.

Pan Piotr ma w sobie coś, co przyciąga niesamowitych ludzi, albo co pozwala zwykłym z pozoru osobom odkryć przed nim kawałek swojej inności. Szczególnie trafny wydał mi się monolog pewnego mężczyzny napotkanego w Peru, w późniejszej części rozdziału określonego zacnym tytułem - menela. Człowiek niejako podsumował ogromny problem, z którym myślę, że wszyscy się borykamy, czyli sztuka bycia szczęśliwymi:

„A przecież szczęście już jest, dokładnie w tym momencie, tu i teraz, z tobą i w tej osobie co siedzi obok ciebie, rozsiadło się między wami, w ciepłej dłoni, w pocałunku, w smaku kawy. Nawet nie zauważasz, że właśnie przeżywasz szczęście, za którym być może, w tej samej chwili, nie wiedzieć czemu, tęsknisz”.

Głębokie i jednocześnie proste, prawda? Bo bycie szczęśliwym nie jest dla wybranych, to umiejętność, którą ten człowiek opanował, bo zaraz po swoim wywodzie wprosił się na piwo na koszt pana Piotra! I jak tu nie być szczęśliwym, mając takie podejście?

Czytając "Sen powrotu' mam nieustające poczucie, że autor pozwala mi razem z nim tę podróż sobie przyśnić. Jest to sen z rodzaju tych niesamowitych, bo rzeczywistość przeplata się z marzeniem i w pewnym momencie już nie wiem, czy wiatr, który czuję pochodzi z argentyńskiej pampy, czy to może halny wpada przez okno w moim krakowskim pokoju?

Bardzo spodobała mi się końcowa myśl (życzenie?):

„Bo nawet jeśli życie nie ma za grosz większego sensu, a o wszystko i tak pewnego dnia upomni się bezlitosna kostucha, to miło pomyśleć, że najpiękniejsze podróże, podobnie jak najpiękniejsze miłości, są nieśmiertelne. Że żyją gdzieś po drugiej stornie. Choćby tylko w czyimś śnie”.

Pozostaje mi tylko wszystkim czytelnikom "Snu powrotu" życzyć: dobranoc!
moznaprzeczytac.pl Anna; 2016-04-26

Jak cię widzą, tak cię piszą. Sztuka autopromocji w mediach społecznościowych

Lubię książki nie przegadane i esensjonalne. Tę przeczytałam w 2 godziny, ale pracuję z nią już drugi tydzień. Prezentuje bardzo ciekawe podejście do obecności w mediach społecznościowych i pokazywanie w nich swoich silnych stron. Momentami rewolucyjne stwierdzenia, które kłóciły się z moimi założeniami. Jednak testuję je od kilkunastu dni i widzę tylko pozytywne reakcje. Jeśli gubisz się w oceanie możliwości i zmiennych algorytmów wyszukiwarek i portali społecznych, to masz przed sobą właściwych przewodników.
Guy i Peg to biznesowa para, która ma na koncie osiągniecia liczone w setkach tysięcy… udostępnień, polubień, folllowersów, obserwatorów i czytelników. Dobry content nie obroni się sam. Tłumy nie wejdą na Twojego genialnego bloga, czy profil na LinkedIn, jeśli nie zaplanujesz swojej kampanii komunikacyjnej i nie zaprosisz na niego właściwych ludzi we właściwy sposób.
Książka wypełniona praktycznymi przykładami i… samozachwytami nad Guyem Kawasakim. Jeśli nie przeszkodzi Ci to w lekturze, to myślę, że sporo z niej wyciągniesz. Bo od niego warto się uczyć. Takich jak on jest w social media niewielu. Bo na szczycie nie ma tłumu.
Projectmanagerka.pl

Jutro zaczyna się dziś, czyli jak zaprojektować swoją wymarzoną przyszłość

Moc takich książek drzemie w ich Autorkach. Przeżywamy właśnie zalew książek z półki motywacyjnych poradników dla kobiet. Sama działam w tej branży, więc wiem co mówię. W ostatnich miesiącach wiele kobiet postanowiło wydać własną książkę opartą na doświadczenaich i praktyce (terapeutycznej, trenerskiej, coachingowej). Wartość książki należy więc mierzyć nie tylko przez pryzmat kilkuset stron papieru, ale całokształtu działań i wartości osoby, która za nią stoi.
Polki są wciąż niepewne swoich mocy i siły wpływu na innych ludzi. Nie każda z nas urodziła się liderką, ale każda z nas jest Kreatorką Jutra. Takie idee szerzę w ramach mojego autorskiego projektu dla kobiet świadomie projektujących swoją przyszłość. I takie same postulaty szerzy Edyta Walęciak-Skórka, która pomogła wielu kobietom w ramach Akademii Projektantek Przyszłości. Bardzo kibicuję zarówno Autorce, jak i Członkiniom społeczności Projektantek. A książkę polecam każdej kobiecie na początku swojej drogi zmian. Każdej, która niepewna siebie i swoich marzeń – pragnie być szczęśliwa.
Projectmanagerka.pl

Na skróty. Jak hakerzy, wynalazcy i gwiazdy sięgają po sukces

Są takie schematy, które mogą Ci zapewnić mistrzostwo. Nie żartuję. Mówię o osiąganiu szczytów, a nie średnich półek. Mówię o ambitnych i rewolucyjnych wyczynach. Mówię o rekordach, o których być może śnisz. Mówię o Twoich marzeniach, które możesz dosięgnąć szybciej.
Shane Snow zabierze Cię na wycieczkę po 9 technikach, które pozwolą Ci ominąć wydeptane ścieżki, którymi podążają inni. Pokaże drogi na skróty, sprytne, ale nie nielegalne i nieuczciwe. Poprowadzi Cię po tunelach, których nie widać gołym okiem, bo nie uczą o nich w szkołach. Znają je tylko mistrzowie.
Książka jest raczej inspiracją i przewodnikiem, niż poradnikiem, więc nie znajdziesz tutaj gotowców, ale za to dziesiątki przykładów ludzi, którzy żyją wśród nas i którzy wyszli poza schematyczne myślenie. Pozycja idealna dla trenerów biznesu, project managerów, liderów.
Projectmanagerka.pl

Stinger. Żądło namiętności

„Stringer” autorstwa Mii Sheridan, to trzecia książka tej autorki, którą miałam okazję przeczytać. Po fenomenalnym „Archer's Voice” i zaskakująco dobrym debiucie „Leo”, moje oczekiwania były wysokie, co zazwyczaj źle się kończy.
 
„In life, there are those who save us, both in big ways and in small. Sometimes that means being set free from a dark, windowless room, or being pulled out of a burning building. More often, it means being saved from yourself, and made to finally believe that letting someone love you, isn't just a big lie that you're unwilling to tell.”
 
Ileż to już historii miłosnych rozpoczęło się w windach? Ilu bohaterów, którzy są całkowicie od siebie różni skończyło ze sobą w łóżku czy poczuło do siebie coś więcej niż czyste pożądanie? Setki? Tysiące? Ciężko powiedzieć, niemniej motyw jest dość popularny.
 
Grace studiuje prawo. Jest poukładana, dokładnie wie czego chce. Ma plan na najbliższe naście lat i skrzętnie go realizuje. Przyjeżdża do Las Vegas na konferencje prawniczą, melduje się w hotelu i wpada na uroczego przystojniaka, który również przyjechał na konferencje. Czy może być coś bardziej banalnego? Pewnie tak, lecz banał nie jest akuratnie cechą autorki. Carson owszem przyjechał na konferencje tyle, że nie prawniczą. Jest aktorem, a jego agent zmusił go, by przyjechał spotkać się ze swoimi fanami, podpisać się na... no właśnie. Na czym może złożyć swój autograf świeżo upieczona gwiazda filmów porno? Kiedy Grace domyśla się kim jest Carson, jej uśmiech blednie. Jest jasne, że nie chce mieć z tym facetem nic do czynienia. Tylko, że los znowu z niej kpi. Awaria windy, którą dzieli z Carsonem wszystko zmienia. Choć pomysł po raz kolejny wydaje się oklepany, i w gruncie rzeczy może i tak jest, to znowu pani Sheridan uczyniła z tego coś zupełnie nadzwyczajnego.
 
Te godziny spędzone z windzie owocują weekendem, których żadne z nich się nie spodziewa. Ich umowa jest prosta. Carson nauczy Grace kilku przydatnych łóżkowych sztuczek, a w poniedziałek rano pożegnają się i co najwyżej od czasu do czasu wspomną chwile spędzone w swoim towarzystwie.
 
„Stringer” to książka, która mogłabym podzielić na trzy części i każda z nich dostałaby inną ocenę.
 
Część pierwsza, czyli weekend w Las Vegas; oceniłabym na 6. Był zabawny, seksowny, autorka naprawdę potrafi stworzyć gorący klimat, dosadne sceny, które nie są przerysowane czy sztuczne. Uwielbiam erotyzm jaki wplata w swoje historie. Niemniej ta część kręciła się głównie wokół seksu, co nie było złe, ale nazbyt schematyczne, bym mogła inaczej to docenić. Ale weekend się skończył, a pani Sheridan zrobiła to, co wychodzi jej najlepiej. Zupełnie mnie zaskoczyła.
 
Część druga, to dokładnie to, co uwielbiam w książkach Mii Sheridan najbardziej. Nie ma cudownej bajki, wielkiego uczucia, które od tak, po prostu, wszystko zmienia. Weekend się kończy, a nasi bohaterowie się rozstają. Wracają do swojego życia. Coś się zmieniło, i to nawet bardzo, niemniej to nie ma większego związku z miłością, pożądaniem czy czymkolwiek podobnym. Zarówno Grace jak i Carson coś w swoim życiu zmieniają i te zmiany niosą ze sobą ból, pot, a także wiele strat. Szczególnie w przypadku Carsona. Tę część oceniłabym na 7, choć nasi bohaterowie ani razu podczas długiego, długiego czasu nawet się nie widzą.
 
I część trzecia, gdzie zostałam zaskoczona po raz kolejny, gdy romantyczna akcja zyskała odrobiny dreszczyku i niebezpieczeństwa. Nie ma tu zaledwie dwójki osób, których nawet po latach coś do siebie przyciąga. Przez większość czasu nie miałam pojęcia co autorka knuje, a jeśli chodzi o wątki kryminalne, to dokładnie to, co uwielbiam. Nie ma frajdy, gdy wszystkiego z miejsca mogę się domyślić. Pani Sheridan zwodziła mnie doskonale. Żałuję, że na ten jeden wątek zostało tak mało miejsca. Chętnie przeczytałabym pełny kryminał jej autorstwa. Z łatwością mogłaby wpleść w jakąś historię wątek romantyczny i wszyscy byliby zadowoleni... Ta część spokojnie zasłużyła sobie na 8 gwiazdek.
 
„She took part of my pain and made it her own. I didn’t want her to hurt, but to share my scars with another human was a relief that I hadn’t even known I needed until I got it.”
 
Więc jak będzie z oceną całości?
 
Podsumujmy; „Stringer” to powieść wykraczająca odrobinę poza gatunek NA. To romans z wątkiem zarówno obyczajowym, jak i kryminalnym. Mamy trochę traum, kilka tragedii, wiele, wiele emocji. Sporo tu również przemian, które zachodzą jak zawsze w przypadku Mii Sheridan, w powolny sposób. Jasne, całość nie uniknęła odrobiny naiwności, ckliwości czy przerysowań. Czegoś podobnego raczej nie da się uniknąć w tego typu historiach, niemniej nadal podtrzymuje zdanie, że jeśli chodzi o romantyczne historie, przemiany bohaterów i prostą logikę, Mia Sheridan jest mistrzynią w swojej lidze.
 
„Stringer” to niestety nie jest „Archer's Voice”, który będę ubóstwiać chyba już zawsze, jest to jednak lepsza historia niż ta, z która mamy do czynienia w „Leo”. Autorka wciąż się uczy i widać to doskonale. Pozostaje mi tylko czekać na „Becoming Calder” czyli pierwszy z dwóch tomów nowej serii Mii Sheridan. Już nie mogę się doczekać!
vegaczyta.blogspot.com Gabriela P.