Recenzje
Joga bez napinki
Dorota Mrówka - kobieta wielu zawodów - z wykształcenia teatrolog, przez długi czas pracowała m.in. jako dziennikarz prasy codziennej oraz branżowej, związana także z mediami elektronicznymi. Kiedy skończyła 40 lat, postanowiła zmienić priorytety i zająć się tym, co w życiu naprawdę ważne - duchowością oraz własnym rozwojem, dzięki którym może przyczynić się również do poprawy jakości życia innych.
Od wielu lat eksploruje różne filozofie Dalekiego Wschodu, starając się przełożyć ich nauki na realia świata zachodniego, dzięki czemu stają się przydatnym narzędziem w radzeniu sobie z codziennymi problemami. Jest też praktykiem mindfulness. Kolekcjonuje i wykorzystuje techniki medytacyjne z najdalszych zakątków całego świata. Od 2003 roku regularnie ćwiczy jogę. Mieszka w Katowicach z mężem. Lubi śpiewać, chociaż nie umie.
W książce znajdziemy odpowiedzi na pytania:
Osobiście ćwiczę jogę od niedawna, ale ta książka mi jeszcze wiele uzmysłowiła. Jestem niestety nerwusem i szukałam sposobu na rozładowanie napięcia. Książka pomogła znaleźć mi odpowiedzi na moje pytania. Joga pomaga w utrzymaniu gibkości ciała ale również w zachowaniu równowagi pomiędzy ciałem a duchem.
Jeżeli dopiero zaczynacie przygodę z jogą ta książka jest idealna dla Was. Znajdziecie tu wszystko co powinniście wiedzieć. Jeżeli nie macie formy, żyjecie w ciągłym stresie i nie macie na nic czasu i siły joga jest idealnym rozwiązaniem dla Was.
Od wielu lat eksploruje różne filozofie Dalekiego Wschodu, starając się przełożyć ich nauki na realia świata zachodniego, dzięki czemu stają się przydatnym narzędziem w radzeniu sobie z codziennymi problemami. Jest też praktykiem mindfulness. Kolekcjonuje i wykorzystuje techniki medytacyjne z najdalszych zakątków całego świata. Od 2003 roku regularnie ćwiczy jogę. Mieszka w Katowicach z mężem. Lubi śpiewać, chociaż nie umie.
W książce znajdziemy odpowiedzi na pytania:
- Dlaczego właśnie joga?
- Czym jest i czym nie jest joga?
- Jogasutry Patańdźalego
- Szkoły i metody, dobry nauczyciel
- Gdzie ćwiczyć i w co się ubrać?
- Akcesoria do ćwiczeń i jogowy savoir-vivre
- Jak bezpiecznie ćwiczyć?
- Istota relaksu i kilka słów o medytacji
- Joga i zdrowie
- Joga i walka ze stresem
- Joga dla mężczyzn, seniorów i wszystkich innych
- Dobrodziejstwo jogi, czyli jak to wykorzystać na co dzień
- Sztuka samoakceptacji
- Wytrwałość, odwaga, siła i uważność
- Odkryj jogę: usprawnij swoje ciało i uspokój umysł!
Osobiście ćwiczę jogę od niedawna, ale ta książka mi jeszcze wiele uzmysłowiła. Jestem niestety nerwusem i szukałam sposobu na rozładowanie napięcia. Książka pomogła znaleźć mi odpowiedzi na moje pytania. Joga pomaga w utrzymaniu gibkości ciała ale również w zachowaniu równowagi pomiędzy ciałem a duchem.
Jeżeli dopiero zaczynacie przygodę z jogą ta książka jest idealna dla Was. Znajdziecie tu wszystko co powinniście wiedzieć. Jeżeli nie macie formy, żyjecie w ciągłym stresie i nie macie na nic czasu i siły joga jest idealnym rozwiązaniem dla Was.
probeczkomania.bloog.pl
Co za szycie!
Kiedy zacząć szyć? Teraz!
Gdy już jako osoba dorosła, postanowiłam wrócić do szycia, rozglądałam się za poradnikiem, który pomógłby mi w oszlifowaniu zakurzonych umiejętność. Chciałam prostej pozycji, dobrze zilustrowanej i napisanej zrozumiałym językiem, odpowiednim dla laika. Niczego dobrego nie znalazłam w Polsce i posiłkowałam się pozycjami anglojęzycznymi. Szczęśliwie dziś już nie trzeba sięgać do księgarni za oceanem. Porządny poradnik dla początkujących, Anny Maksymiuk- Szymańskiej trafił niedawno do sprzedaży.
JEJ STYL
Najmilszym zaskoczeniem podczas czytania książki było osobiste podejście autorki do przekazywanych informacji. Po poradniku spodziewałam się raczej suchej wyliczanki, a nie ciepłego, personalnego przyjęcia w gronie wtajemniczonych krawców- hobbystów. Styl pisania jest dla mnie tym, co wyróżnia ten poradnik od innych, podobnych na rynku.”Co za szycie. Poradnik szyciowy dla początkujących” chce się czytać. Ma się wręcz wrażenie, że autorka prowadzi czytelnika za rękę, dodaje otuchy w przyswojeniu ogromu cennych informacji. Ludzki element jest niesamowicie ważny w procesie nauki i tu jest go dużo.
ZDJĘCIE MÓWI WIĘCEJ NIŻ 1000 SŁÓW
Ilustracje i zdjęcia w poradnikach są dla mnie sprawą podstawową. Zazwyczaj nie mam cierpliwości, by przeczytać dokładnie instrukcje. Znacznie bardziej przemawia do mnie obraz. Pomaga wyobrazić sobie o czym mówimy i jakiego efektu mogę się spodziewać. Mam też wrażenie, że ilustracje i zdjęcia są bardziej czytelne i konkretne. Poradnik jest naprawdę bogato ilustrowany. W rozdziałach o maszynach mamy zdjęcia konkretnych modeli, gdy mowa o tkaninach, zdjęcia tkanin i miejsc gdzie można je kupić. Gdy autorka omawia podstawowe szwy i ściegi, mamy to opatrzone dobrymi ilustracjami. Mając ten poradnik nie trzeba myszkować po internecie i szukać informacji. Wszytko co potrzebne na początek mamy w jednym miejscu.
VLOGERKA Z KRWI I KOŚCI
W poradniku vlogerki nie mogło zabraknąć filmików instruktażowych. Utrzymane są w klimacie tych, znanych z kanału „Co za szycie” na youtube.com. Kto nie lubi tekstów i obrazków, na pewno zadowoli się filmową narracją. Każdy z czterech filmików poświęcony jest innemu podstawowemu tematowi. Kto jeszcze nie wie jak uruchomić maszynę, po obejrzeniu produkcji, nie będzie miał wątpliwości.
MIESZANE UCZUCIA
Nie lubię krytyki, nawet tej „konstruktywnej”, więc z wielka niechęcią piszę o tym co mi się nie podoba w poradniku. Rozdział o tworzeniu swoich wykrojów budzi moje ogromne wątpliwości. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić, jak osoba, która dopiero co nauczyła się wkładać bębenek do maszyny, będzie w stanie stworzyć własny wykrój. Myślę, że poprowadzenie poprawnej linii rękawa, bioder czy podkroju szyi nie jest aż takie proste, jak autorka sugeruje. Nie przekonują mnie skrupulatne wyliczenia, które mają pomóc skonstruować strój. Myślę, że to rozdział dla średnio- zaawansowanych, który zaplątał się w podręczniku dla początkujących. Tym, którzy zaczynają swoją przygodę z szyciem poradziłabym zakup prostych, profesjonalnych wykrojów z obrazkową instrukcją szycia krok po kroku.
CIEKAWOSTKI DLA WTAJEMNICZONYCH
Poradnik dla początkujących to nie jest książka, po którą sięgnęłabym sama z siebie. Niemniej bardzo się cieszę, że miałam możliwość ją dla Was zrecenzować. Przy okazji sama dowiedziałam się wielu cennych rzeczy. Do rzetelnie opisanego rozdziału poświęconego tkaninom będę na pewno nie raz wracać. Co prawda najbardziej lubię tkaniny dotykać i na tej podstawie decydować, czy powstanie z niej sukienka czy nie, to trochę wiedzy teoretycznej nie zaszkodzi. Przyda się zdecydowanie podczas zakupów on-line i odszyfrowania informacji w „Burdzie”.
O dziwo rozdział pierwszy, poświęcony maszynom do szycia tez wzbudził moje zaciekawienie. Jestem z natury mało wymagająca minimalistką jeśli chodzi o sprzęt. Kilka lat temu dostałam swoją bardzo podstawową maszynę, a że działa świetnie to i ani razu nie myślałam o jej zmianie. Rozdział „Wybieramy maszynę do szycia” uzmysłowił mi jak wiele urządzeń jest na rynku i jak dużo mają funkcji. Z nieukrywana ciekawością przeczytałam o maszynach komputerowych, czym różnią się od mojego modelu. Nie przeszkadzało mi zupełnie, że analiza została przeprowadzona w oparciu o tylko jedną markę. Akurat ja lubię Janome.
NA KONIEC
Jeśli szukacie kompendium wiedzy dla początkujących ,w którym znajdziecie wszystkie podstawowe informacje,”Co za szycie…” jest właśnie dla Was. Anna Maksymiuk- Szymańska poprowadzi was za rękę przez wszystkie podstawowe stopnie wtajemniczenia. To zdecydowanie poradnik, a nie książka inspirująca. Sięgając po nią, powinniście oczekiwać konkretów, rzetelnej pomocy w wyborze maszyny, materiałów i miejsc w których się szyje. Świetnie napisany drogowskaz, który pomoże wam co najmniej przez pierwsze kilka lat szyciowej przygody. Polecam.
Gdy już jako osoba dorosła, postanowiłam wrócić do szycia, rozglądałam się za poradnikiem, który pomógłby mi w oszlifowaniu zakurzonych umiejętność. Chciałam prostej pozycji, dobrze zilustrowanej i napisanej zrozumiałym językiem, odpowiednim dla laika. Niczego dobrego nie znalazłam w Polsce i posiłkowałam się pozycjami anglojęzycznymi. Szczęśliwie dziś już nie trzeba sięgać do księgarni za oceanem. Porządny poradnik dla początkujących, Anny Maksymiuk- Szymańskiej trafił niedawno do sprzedaży.
JEJ STYL
Najmilszym zaskoczeniem podczas czytania książki było osobiste podejście autorki do przekazywanych informacji. Po poradniku spodziewałam się raczej suchej wyliczanki, a nie ciepłego, personalnego przyjęcia w gronie wtajemniczonych krawców- hobbystów. Styl pisania jest dla mnie tym, co wyróżnia ten poradnik od innych, podobnych na rynku.”Co za szycie. Poradnik szyciowy dla początkujących” chce się czytać. Ma się wręcz wrażenie, że autorka prowadzi czytelnika za rękę, dodaje otuchy w przyswojeniu ogromu cennych informacji. Ludzki element jest niesamowicie ważny w procesie nauki i tu jest go dużo.
ZDJĘCIE MÓWI WIĘCEJ NIŻ 1000 SŁÓW
Ilustracje i zdjęcia w poradnikach są dla mnie sprawą podstawową. Zazwyczaj nie mam cierpliwości, by przeczytać dokładnie instrukcje. Znacznie bardziej przemawia do mnie obraz. Pomaga wyobrazić sobie o czym mówimy i jakiego efektu mogę się spodziewać. Mam też wrażenie, że ilustracje i zdjęcia są bardziej czytelne i konkretne. Poradnik jest naprawdę bogato ilustrowany. W rozdziałach o maszynach mamy zdjęcia konkretnych modeli, gdy mowa o tkaninach, zdjęcia tkanin i miejsc gdzie można je kupić. Gdy autorka omawia podstawowe szwy i ściegi, mamy to opatrzone dobrymi ilustracjami. Mając ten poradnik nie trzeba myszkować po internecie i szukać informacji. Wszytko co potrzebne na początek mamy w jednym miejscu.
VLOGERKA Z KRWI I KOŚCI
W poradniku vlogerki nie mogło zabraknąć filmików instruktażowych. Utrzymane są w klimacie tych, znanych z kanału „Co za szycie” na youtube.com. Kto nie lubi tekstów i obrazków, na pewno zadowoli się filmową narracją. Każdy z czterech filmików poświęcony jest innemu podstawowemu tematowi. Kto jeszcze nie wie jak uruchomić maszynę, po obejrzeniu produkcji, nie będzie miał wątpliwości.
MIESZANE UCZUCIA
Nie lubię krytyki, nawet tej „konstruktywnej”, więc z wielka niechęcią piszę o tym co mi się nie podoba w poradniku. Rozdział o tworzeniu swoich wykrojów budzi moje ogromne wątpliwości. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić, jak osoba, która dopiero co nauczyła się wkładać bębenek do maszyny, będzie w stanie stworzyć własny wykrój. Myślę, że poprowadzenie poprawnej linii rękawa, bioder czy podkroju szyi nie jest aż takie proste, jak autorka sugeruje. Nie przekonują mnie skrupulatne wyliczenia, które mają pomóc skonstruować strój. Myślę, że to rozdział dla średnio- zaawansowanych, który zaplątał się w podręczniku dla początkujących. Tym, którzy zaczynają swoją przygodę z szyciem poradziłabym zakup prostych, profesjonalnych wykrojów z obrazkową instrukcją szycia krok po kroku.
CIEKAWOSTKI DLA WTAJEMNICZONYCH
Poradnik dla początkujących to nie jest książka, po którą sięgnęłabym sama z siebie. Niemniej bardzo się cieszę, że miałam możliwość ją dla Was zrecenzować. Przy okazji sama dowiedziałam się wielu cennych rzeczy. Do rzetelnie opisanego rozdziału poświęconego tkaninom będę na pewno nie raz wracać. Co prawda najbardziej lubię tkaniny dotykać i na tej podstawie decydować, czy powstanie z niej sukienka czy nie, to trochę wiedzy teoretycznej nie zaszkodzi. Przyda się zdecydowanie podczas zakupów on-line i odszyfrowania informacji w „Burdzie”.
O dziwo rozdział pierwszy, poświęcony maszynom do szycia tez wzbudził moje zaciekawienie. Jestem z natury mało wymagająca minimalistką jeśli chodzi o sprzęt. Kilka lat temu dostałam swoją bardzo podstawową maszynę, a że działa świetnie to i ani razu nie myślałam o jej zmianie. Rozdział „Wybieramy maszynę do szycia” uzmysłowił mi jak wiele urządzeń jest na rynku i jak dużo mają funkcji. Z nieukrywana ciekawością przeczytałam o maszynach komputerowych, czym różnią się od mojego modelu. Nie przeszkadzało mi zupełnie, że analiza została przeprowadzona w oparciu o tylko jedną markę. Akurat ja lubię Janome.
NA KONIEC
Jeśli szukacie kompendium wiedzy dla początkujących ,w którym znajdziecie wszystkie podstawowe informacje,”Co za szycie…” jest właśnie dla Was. Anna Maksymiuk- Szymańska poprowadzi was za rękę przez wszystkie podstawowe stopnie wtajemniczenia. To zdecydowanie poradnik, a nie książka inspirująca. Sięgając po nią, powinniście oczekiwać konkretów, rzetelnej pomocy w wyborze maszyny, materiałów i miejsc w których się szyje. Świetnie napisany drogowskaz, który pomoże wam co najmniej przez pierwsze kilka lat szyciowej przygody. Polecam.
pracowniastroju.com Ania; 2016-02-20
Jesteś marką. Jak odnieść sukces i pozostać sobą
W czasach globalnego marketingu zapominamy czasem, że to ludzie, a nie instytucje robią ze sobą interesy. Żyjąc w świecie marek firm, produktów i usług bierzemy do ręki książkę, która już swym tytułem objawia prawdę o nas samych, mówiąc „ jesteś marką”.
To nie tylko lektura o marce osobistej, wprowadzająca nas w arkana personal brandingu. To też historia o życiu, wartościach, odkrywaniu samego siebie i relacjach z innymi, zarówno zawodowych jak i prywatnych. Oparta na osobistych doświadczeniach autorki jest autentyczna i przekonywująca. To lektura obowiązkowa dla wszystkich, bo każdy z nas jest marką.
To nie tylko lektura o marce osobistej, wprowadzająca nas w arkana personal brandingu. To też historia o życiu, wartościach, odkrywaniu samego siebie i relacjach z innymi, zarówno zawodowych jak i prywatnych. Oparta na osobistych doświadczeniach autorki jest autentyczna i przekonywująca. To lektura obowiązkowa dla wszystkich, bo każdy z nas jest marką.
fashionbusiness.pl
Joga bez napinki
Ta książka to zaproszenie. Zastanawiasz się, czy zapisać się na zajęcia jogi? Autorka krok po kroku wyjaśnia i szkoli, jak zacząć praktykę. Poznaj niezbędną filozofię jogiczną i dowiedz się, dlaczego właśnie joga to aktywność dla Ciebie. Później przychodzi czas na praktykę – z „Jogi bez napinki” wyczytasz, co powinna zawierać Twoja wyprawka na pierwsze zajęcia, w co się ubrać i jaki dobrać sprzęt. Dowiesz się także, jakie istnieją rodzaje i szkoły jogi w Polsce, czego powinieneś oczekiwać od nauczyciela, a także... co kryje w sobie jogowy savoir-vivre!
Po lekturze otrzymasz olbrzymią dawkę wiedzy, która stanie się Twoją mapą i kompasem podczas swojej niezwykłej, jogowej podróży. W jej trakcie odczujesz nie tylko poprawę elastyczności ciała, ale przede wszystkim odnajdziesz relaksacyjne techniki walki ze stresem i spokój umysłu.
Po lekturze otrzymasz olbrzymią dawkę wiedzy, która stanie się Twoją mapą i kompasem podczas swojej niezwykłej, jogowej podróży. W jej trakcie odczujesz nie tylko poprawę elastyczności ciała, ale przede wszystkim odnajdziesz relaksacyjne techniki walki ze stresem i spokój umysłu.
yoga-mag.pl
Wirus
Jak mam zrecenzować tę książkę – pisany prozą poemat współczesnego wieszcza? Tę króciutką, pełną narodowych ikon i odwołań opowieść o Polsce… Gdzieś, kiedyś, jutro, wczoraj, a może właśnie dziś? „Wirus”Dariusza Bugalskiego to rzecz o ojczyźnie z naszych snów. Może najprościej będzie zacząć cytatem:
„Spełniało się marzenie pokoleń Polaków, którzy rok w rok przy wigilijnym ogniu choinkowych świeczek (…) składali sobie niezmiennie życzenia spokoju i normalności. Stali w przeciągu i próbowali wsadzić nogę w szczelinę między jedną a drugą epoką, między jedną a drugą wojną, powstaniem, rewolucją, zjazdem partii komunistycznej. Marzyli o tym, żeby choć przez chwilę pobyć w ciepłym pokoju. No i proszę: odkąd uspokoiły się tutejsze zadymy, odkąd niebo nad Polską przestało się zanosić historycznymi zmianami, zaczęło się zanosić na to, że światowej sławy architektka Joanna Karlfeldt będzie do nas przyjeżdżać jeszcze częściej.”
Joanna przybywa ze Szwecji do kraju przodków na zaproszenie Prezydenta. Wybranego zdecydowaną większością, co nie ma znaczenia, bo teraz mało kto (zaledwie 30% rodaków) potrafi przypomnieć sobie jego nazwisko. Do tego stopnia jest zwyczajnie, normalnie w tej nowej, sytej Polsce. Ludzie lepiej pamiętają fakt, iż Prezydent to ten gość z „LOVE” i „HATE” wytatuowanymi na kostkach rąk, niż że nazywa się tak-a-tak. Spokojna rzeczywistość trwa. Panuje syta błogość. Społeczeństwo bezrozumnie żyje medialną papką, a dziennikarze muszą szukać coraz to nowych sposobów na pobudzenie swoich odbiorców. Tylko… czy to ma sens? Czy ktokolwiek chce być jeszcze intelektualnie pobudzany?
Życie nie znosi próżni. Normalność nie jest dana raz na zawsze. Polskę Anno Domini nie-wiadomo-kiedy opanowuje więc epidemia. Było miło, jest MIŁOŚĆ. Szlachetna zaraza zmienia brzydkich zjadaczy chleba w uduchowione Chopinem anioły. Rodacy porzucają syte posady, masowo włączają się w akcje pomocy ubogim, chcą naprawiać, ulepszać, uszlachetniać. Bogu dzięki nie trwa to długo. MIŁOŚĆ odchodzi, tak jak przyszła. Nagle i bez zapowiedzi. Wszystko wraca do sytej, spokojnej normalności. Prezydent jest zadowolony, ale oczywiście pamięta o tym, że:
BAKCYL (…) NIGDY NIE UMIERA I NIE ZNIKA (…) CZEKA CIERPLIWIE.
Z pewnością kiedyś powróci. Dla nauki i na nieszczęście ludzi. A może na ich szczęście? Kto wie?
„Spełniało się marzenie pokoleń Polaków, którzy rok w rok przy wigilijnym ogniu choinkowych świeczek (…) składali sobie niezmiennie życzenia spokoju i normalności. Stali w przeciągu i próbowali wsadzić nogę w szczelinę między jedną a drugą epoką, między jedną a drugą wojną, powstaniem, rewolucją, zjazdem partii komunistycznej. Marzyli o tym, żeby choć przez chwilę pobyć w ciepłym pokoju. No i proszę: odkąd uspokoiły się tutejsze zadymy, odkąd niebo nad Polską przestało się zanosić historycznymi zmianami, zaczęło się zanosić na to, że światowej sławy architektka Joanna Karlfeldt będzie do nas przyjeżdżać jeszcze częściej.”
Joanna przybywa ze Szwecji do kraju przodków na zaproszenie Prezydenta. Wybranego zdecydowaną większością, co nie ma znaczenia, bo teraz mało kto (zaledwie 30% rodaków) potrafi przypomnieć sobie jego nazwisko. Do tego stopnia jest zwyczajnie, normalnie w tej nowej, sytej Polsce. Ludzie lepiej pamiętają fakt, iż Prezydent to ten gość z „LOVE” i „HATE” wytatuowanymi na kostkach rąk, niż że nazywa się tak-a-tak. Spokojna rzeczywistość trwa. Panuje syta błogość. Społeczeństwo bezrozumnie żyje medialną papką, a dziennikarze muszą szukać coraz to nowych sposobów na pobudzenie swoich odbiorców. Tylko… czy to ma sens? Czy ktokolwiek chce być jeszcze intelektualnie pobudzany?
Życie nie znosi próżni. Normalność nie jest dana raz na zawsze. Polskę Anno Domini nie-wiadomo-kiedy opanowuje więc epidemia. Było miło, jest MIŁOŚĆ. Szlachetna zaraza zmienia brzydkich zjadaczy chleba w uduchowione Chopinem anioły. Rodacy porzucają syte posady, masowo włączają się w akcje pomocy ubogim, chcą naprawiać, ulepszać, uszlachetniać. Bogu dzięki nie trwa to długo. MIŁOŚĆ odchodzi, tak jak przyszła. Nagle i bez zapowiedzi. Wszystko wraca do sytej, spokojnej normalności. Prezydent jest zadowolony, ale oczywiście pamięta o tym, że:
BAKCYL (…) NIGDY NIE UMIERA I NIE ZNIKA (…) CZEKA CIERPLIWIE.
Z pewnością kiedyś powróci. Dla nauki i na nieszczęście ludzi. A może na ich szczęście? Kto wie?
grafomanya.wordpress.com