ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

AlphaMale. Wydanie II rozszerzone

Myślałyście, że książka"Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" jest świetna i przełomowa? "AlphaFemale" jest o wiele lepsze. Bo kto wie lepiej jak patrzą na kobiety mężczyźni, niż oni sami. Matusz Grzesiak zrobił coś czego kobiety potrzebowały. Pokazał nam sposób w jaki widzą nas mężczyźni, jak myślą i jak rożni się nasze postrzeganie różnych sytuacji. 

Mateusz Grzesiak jest coachem i trenerem personalnym .Zna 8 języków i prowadzi szkolenia w Polsce jak i poza jej granicami. Zajmuje się rozwojem osobistym, motywacją i sztuką wpływu neurolingwistycznego. Pokazuje ludziom, jak programować swój mózg, aby osiągnąć to czego chcemy, aby być lepszą wersją siebie. Swoją ideą zaraża ludzi i zmienia ich życie.

Ja po raz pierwszy zetknęłam się z nazwiskiem Grzesiak, podczas rozmowy z moim przyjacielem na temat "ideału kobiety" i manipulacji. Posłał mi filmik z przemową Grzesiaka i wszystko się zaczęło. Nie mogłam się doczekać, kiedy będę mogła przeczytać jego książkę. Dzięki Wydawnictwu Sensus otrzymałam taką możliwość, za co jestem im bardzo wdzięczna :)

Książka porusza tematy psychologi męskiej i kobiecej, ich spojrzenia na związek i na płeć przeciwną. Mateusz wychodzi z bardzo ciekawą teorią orbit, która wielu parą może pomóc. A co ważniejsze, może pomóc kobietą, które szukają partnera. Nie rozumiesz czemu mężczyzna rzucił Cię dla innej, gorszej? Matusz zna odpowiedź.

Książka jest pisana językiem przystępnym dla zwykłego odbiorcy. Bardzo lekki styl pisania pozwala na wręcz pochłonięcie książki. Ja miałam problem się od niej oderwać, choć przede mną były ważne egzaminy. Nie mogłam sobie odmówić przyjemności przeczytania tej wspaniałej książki. Dzięki niej wiele zrozumiałam i wiele się nauczyłam. Lecz książka ma jedną wadę... za szybko się skończyła. To jedna z tych książek, po przeczytaniu której czujesz niedosyt, chcesz jeszcze. Dlatego myślę, iż moje obcowanie z Grzesiakiem nie skończy się na jednej książce :) Polecam ją wszystkim! Nawet panowie powinni po nią sięgnąć, aby zrozumieć nasz kobiecy sposób myślenia.
mojtajemniczyswiat.blogspot.com Aga H

Co za szycie!

Krótkie, zimne dni nie zachęcają do prezentowanie nowych uszytków, dlatego żeby lekko odświeżyć bloga proponuje trochę inną tematykę - recenzje poradnika szyciowego dla początkujących. Książkę Co za szycie napisała Ruda, czyli Anna Maksymiuk - Szymańska,  znana chyba wszystkim szyciowym internautom.
 
Przed zapoznaniem się z książką, Rudą znałam tylko z kilku filmików i to tych z małymi wpadkami: spódnica z koła ze źle podanym wzorem na promień, czy marynarka z odwrotnie wszytym kołnierzykiem. Mimo to, jej filmiki bardzo mi się podobają. Pokazują, że szycie jest łatwe i jest przede wszystkim zabawą. Moją uwagę zawsze przyciągają kolorowe, wesołe stylizacje autorki i wzorzyste, niebanalne tkaniny.
 
Książka też jest kolorowa, ma dużo pomocniczych zdjęć i ilustracji, ma też sporo miejsc na własne notatki. Po uzupełnieniu otrzymamy spersonalizowany podręcznik, z naszymi wymiarami i  pomysłami na szyciowe projekty.
 
Na końcu książki znajdziemy szyciowy słowniczek. Według mnie to w rzeczywistości zlepek oczywistych lub nie potrzebnych haseł m.in. nożyce, rękaw, materiał odzieżowy czy  wymiar antropometryczny, podtrzymywacz czyli szlufka. Choć może niektórzy rozpoczynający przygodę z szyciem faktycznie nie wiedzą co to zatrzask, nap czy podszewka.
 
Najważniejszy dodatek to płytka DVD z instrukcjami. W pierwszej części znajdziemy filmik, w którym prezentuje poszczególne elementy maszyny, tłumaczy jak je ustawić i jak poprowadzić nitkę, żeby maszyna szyła prawidłowo. W kolejnych częściach zobaczymy jak przygotować formy podstawowe i jak na ich podstawie uszyć zaprezentowane w książce modele.
 
A co można znaleźć w poszczególnych rozdziałach?
 
Rozdział 1 - Znajdziemy w nim poradnik jaką maszynę do szycia wybrać. Dla mnie był to najmniej ciekawy rozdział (pewnie dlatego, że maszynę już mam i jestem z niej bardzo zadowolona). Czytelnik, który dopiero jej szuka, będzie miał możliwość zapoznać się z wszystkimi modelami marki Janome. Na szczęście, oprócz reklamy znajdziemy również informacje, które funkcje maszyny są ważne i na co zwracać uwagę przy zakupie. Autorka przede wszystkim zachwala maszyny komputerowe (aż takiej zapragnęłam:)), na początek jednak zachęca odwiedzenie kawiarenki szyciowej i sprawdzenie czy taka inwestycja ma sens.
 
Rozdział 2 - Opisuje i ilustruje instrukcję obsługi maszyny. Jeśli dla kogoś nie byłoby to wystarczająco jasne, można obejrzeć filmik. Według mnie ta część jest bardzo dobrze przygotowana i na pewno pomoże początkującym.
 
Rozdział 3 -  Zawiera informacje o niciach, igłach i stopkach. Podobnie jak w poprzednim, znajdziemy tu dużo zdjęć, rysunków i dokładnych opisów.
 
Rozdział 4 -  Przedstawia rodzaje szwów.
 
Rozdział 5 -  Dotyczy materiałoznawstwa. Wciąż bardzo mało wiem na ten temat, więc czytałam z ciekawością. Cechy charakterystyczne i skład poszczególnych rodzajów tkanin na pewno pomogą przy internetowych zakupach. Szkoda tylko,że zdjęcia tkanin są dość kiepskiej jakości.
Marzę o książce, która będzie zawierała próbki tkanin z opisanym składem, które można pognieść i obejrzeć z każdej strony.
 
Rozdział 6 -  Przygotowujemy formy i przechodzimy do szycia. Dzięki temu nie potrzebujemy Burdy czy  Papavero, wystarczy duży arkusz papieru, miarka, linijka i ekierka.
Należy jednak pamiętać, że książkę dedykowana jest dla początkujących, dlatego formy są uproszczone. Może właśnie dlatego spódnica ołówkowa powstaje z elastycznej dzianiny.
 
Pomysł przygotowania takich form bardzo mi się podoba. Nawet jeśli nie są precyzyjne to i tak mogą układać się lepiej niż źle wybrany lub nie trafiony wykrój z Burdy. Umiejętność uszycia ciucha z własnoręcznie przygotowanej formy daje mnóstwo satysfakcji. Opis jak przygotować taki wykrój a potem przenieść go na tkaninę jest bardzo dokładny i dodatkowo uzupełniony instruktażowym filmem.
Dziwi mnie tylko, że część ubrań jest szyta z dzianiny. Autorka szyje na overlocku i dodatkowo wzmacnia ściegiem prostym na maszynie. Czytelnikom, którzy nie posiadają overlocka, poleca szycie na maszynie ściegiem prostym. Zastanawia mnie czy stebnówka  przy dekolcie nie pęknie przy pierwszym przeciągnięciu przez głowę, czy szwy w spódnicy nie rozerwą się przy chodzeniu. Nie wiem dlaczego nie wspomina, żeby użyć ściegu overlockowego, który posiada już większość maszyn, czy zygzaku, a do wykończenia dekoltu nie proponuje skorzystać z podwójnej igły. Przypuszczam, że chodzi o uproszczenia szycia, ale czy możliwość pęknięcia szwów nie zniechęci do dalszych prób.
W książce znajdziemy też instrukcje uszycia spódnicy z koła (z prawidłowym wzorem). Spódnica powstaje przez wycięcie koła obwodu tali + zapas 2 cm. Ruda nie wspomina nic o zamku czy rozcięciu. Osoby o kobiecych kształtach, takiej spódnicy raczej nie przecisną przez krągłości :)
 
Rozdział 7 - Dowiadujemy się, gdzie można znaleźć ciekawe inspiracje. Poznajemy propozycje książek, filmów a nawet krótki opis targów modowych.
 
 
Gdybym przeczytała tę książkę w czasie gdy rozpoczynałam moja przygodę z szyciem byłabym zachwycona jej zawartością. Treść zachęca do zabawy w tworzenie własnych projektów, modyfikowania podstawowych modeli, pokazuje jak łatwo stworzyć oryginalny ciuch. Dzięki książce moje pierwsze spodnie z rozporkiem powstałby znacznie wcześniej.
Na tych uproszczeniach cierpi jednak jakość, która jest ważna szczególnie dla bardziej doświadczonych. W trakcie oglądania filmików mogą drażnić nierozprasowane szwy, a wyrównywanie podkrojów pach "żeby pasowało" czy odrysowania tylnego podkroju pachy na podstawie przodu szokuje. Nie znam się na konstrukcji odzieży, ale takie zabiegi chyba nie ułatwiają wszycia rękawa. Zastanawia mnie dlaczego prezentowane gotowe ubrania wyglądają, aż tak dobrze. 
 
Tak jak sugeruje podtytuł, książkę polecam przede wszystkim początkującym. Myślę, że dzięki niej zdobędą odwagę na szyciowe eksperymenty i zyskają wiele cennej wiedzy.
domowaszwalnia.blogspot.com Agnieszka Ryglewicz

Co za szycie!

Zanim wzięłam się za czytanie książki, przeczytałam o niej wiele negatywnych opinii.
 
Książce wytyka się błędy merytoryczne. Rozumiem, że poradnik powinien być dobrze napisany i nie powinien zawierać podobnych niedociągnięć. A jednak wydaje mi się, że nie mają one dużego znaczenia, instrukcje są skierowane do osób, które chcą uszyć coś dla siebie lub bliskich, nie stać się profesjonalnymi krawcami.
 
Owszem, podobno nie powinno się szyć dzianiny elastycznymi nićmi i prostym ściegiem (ale elastycznym ściegiem i poliestrowymi nićmi), ale co to za różnica. I w jeden i w drugi sposób wyjdzie szew. Poradnik będą czytać osoby, które nie maja zielonego pojęcia o szyciu. Jest on jedynie wstępem do szyciowego świata, prostymi słowami jest opisane jak się wziąć za obsługę maszyny, wykroje i w końcu szycie. To poradnik w pigułce, jest bardzo ogólny (z wyjątkiem rozdziału o konstrukcji i szyciu krok po kroku konkretnych ubrań). O szyciu i narzędziach do tego można by napisać dużo więcej, ale taka książka byłaby gigantyczna. 
 
Moim zdaniem “Co za szycie” jest przede wszystkim nastawione na promowanie rękodzieła. Autorka pokazuje, że każdy może usiąść do maszyny i szyć, nie trzeba być krawcem, żeby zrobić dla siebie spódnice. 
To pierwszy poradnik szyciowy, który jest napisany tak przystępnym językiem. W moim odczuciu przekaz książki (promocja szycia, rękodzieła, przedstawienie, że każdy może) jest ważniejszy od niewielkich niedociągnięć merytorycznych (i literówek), które się pojawiły.
 
Wydaje mi się, że odbiorca po takiej książce chce więcej, chce się uczyć. Więc w końcu sięgnie do innego źródła wiedzy, czy to do podręcznika do krawiectwa, czy to na któregoś z blogów, zobaczy inne sposoby szycia i konstrukcji, zacznie szukać innych materiałów, pewnie bardziej specjalistycznych. Sama autorka pisze, że specjalnie ubrała instrukcje w proste słowa, aby były zrozumiałe dla każdego, to nie ma być podręcznik krawiecki z zawiłymi objaśnieniami i obliczeniami. 
 
 
Być może moja opinia wiąże się z pewnym etapem mojej samodzielnej nauki szycia. Oczywiście, że nie jestem obiektywna! Gdy uczyłam się robić konstrukcję bluzki - konstrukcja rękawa całkowicie mi nie wychodziła. Zapytałam się wujka Google: “jak zrobić konstrukcję rękawa” i wtedy trafiłam na kanał Co za szycie, obejrzałam filmik, zrobiłam konstrukcję tego nieszczęsnego rękawa. I co? Pasował idealnie. 
 
Podsumowując polecam książkę na sam początek nauki szycia, dla osób które nie wiedzą nic o maszynie do szycia, jak ją uruchomić, z czego się składa, jak zszywać kawałki materiału, jakim ściegiem, itd. Autorka motywuje czytelnika, w standardowych podręcznikach do szycia można się zgubić i stracić zapał do nauki. Tutaj jest pokazane, że każdy może coś uszyć. Są proste instrukcje, podstawowe konstrukcje.
kochamszycie.eu Joanna Król

Pokolenia. Powrót do domu

Niedawno zachwycałam się pierwszą częścią sagi "Pokolenia" i obiecywałam, że szybko zabiorę się za czytanie kontynuacji. Za względu na różne obowiązki nie udało mi się zrealizować tego planu w tak szybkim tempie, jak zakładałam, ale książka już za mną i dzisiaj chcę się z Wami podzielić wrażeniami z lektury.
 
Jak zapewne pamiętacie "Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca" to opowieść o życiu Janki i jej rodziny. W pierwszej części czytamy o burzliwej pierwszej połowie dwudziestego wieku, o obu wojnach, nastaniu socjalizmu, i tym jak to wpłynęło na losy naszych bohaterów. Drugi tom zaczyna się nieco sennie, chwilami nawet wieje lekko nudą. Ale tak to w życiu bywa, że chwile spokoju przeplatają się z dramatami i wielkimi radościami. Niektórzy narzekają, że nic się w ich życiu nie dzieje, ale może powinni się tym cieszyć?
 
Janka czerpie radość z macierzyństwa, którego już się nie spodziewała. Wraz z mężem i małą Kasią mieszkają w Łębkach w bloku przy Dubois. Ona zajmuje się domem i wychowywaniem córki, on pracuje w szpitalu i zgodnie ze złożoną lata temu obietnicą co rano przynosi jej do łóżka herbatę i ciasteczka.
 
Właśnie pierwszy człowiek stanął na księżycu i to akurat wydarzenie zgromadziło w dużym pokoju Borengów spory tłum gości. Wszyscy wpatrują się jak urzeczeni w telewizor, który nadal jest szczytem marzeń wielu Polaków, nawet teraz gdy kosmos wydaje się niemal na wyciągnięcie ręki...
 
Życie płynie, jedni ludzie odchodzą, a w ich miejsce pojawiają się nowi, tworzą się nowe przyjaźnie, znajomości i miłości. Janka jest nieprzeciętną osobą i zupełnie nieobliczalną. Jest na ustach wielu Łębkowianek, oczywiście głownie tych, które z braku własnych zajęć uważnie obserwują, co robią inni. Janka otwarcie krytykuje ustrój, bylejakość produktów w sklepach i zachowanie praktycznie każdej osoby z własnego otoczenia. Ona nie obmawia, nie sieje plotek, ale mówi prosto z mostu, co myśli. Kobieta często wraca do przeszłości, wspomina dawne dzieje, również te bardzo bolesne. Chciałaby, żeby historia jej rodziny przetrwała, zatem pisze dziennik i namawia córkę do tego samego. Nie wie, że na podstawie zapisków obu pań powstanie kiedyś książka...
 
Oczywiście "Pokolenia. Powrót do domu" to nie tyko historia Janki, to również opowieść o Kasi, o jej dorastaniu, cudownym okresie studiów, pierwszych miłościach i trudnych lekcjach życia. To historia Michaliny, w której zakochuje się dużo starszy Tadeusz. Mamy tu też ciocię Stefkę, która nie potrafi żyć bez mężczyzn, więc po powrocie z Ameryki po raz kolejny wychodzi za mąż i to za dużo młodszego i niezbyt ułożonego kawalera.
 
Chociaż początek wydał mi się leniwy, to z pewnością nie można tego powiedzieć o całej książce. Znajdziecie tu sporo zwrotów akcji, wydarzeń o ogromnym znaczeniu dla Polski i nie tylko, bardzo ciekawych i nieszablonowych bohaterów. Ta fabuła wciąga, zabiera nas w zupełnie inną rzeczywistość, niełatwą, ale bardzo prawdziwą. Zżyłam się z bohaterami "Pokoleń", bardzo przeżywałam ich problemy, cieszyłam się ich radościami, nic więc dziwnego, że tak trudno jest mi się z nimi rozstać.
 
Skoro to drugi tom, to pewnie zastanawiacie się, czy można go przeczytać bez znajomości pierwszego. Otóż powiem Wam, że można. Autorka pokrótce opisuje to co się wydarzyło wcześniej, w razie potrzeby wyjaśnia czytelnikowi to, czego nie jest się w stanie domyślić. Można, ale uważam, że pominięcie pierwszej części to wielka strata dla osoby czytającej. Przeczytanie krótkiego streszczenia zamiast zanurzenia się w losy naszych bohaterów, ich przeżycia, uczucia i marzenia, to jednak dwie zupełnie inne sprawy. Zachęcam więc do przeczytania obu części i to we właściwej kolejności, poznania Janki, jej rodziny, bliższych i dalszych znajomych. Dodam jeszcze, że wartościowym uzupełnieniem opowieści są zdjęcia, które znajdziecie na końcu książki.
 
Zostawiam Was z krótkim, ale bardzo trafnym cytatem:
„(...) kobiety pozbawione pocałunków robią się smutne”.
korcimnieczytanie.blogspot.com Kornelia Pikulik-Czyż; 2016-02-08

Jutro zaczyna się dziś, czyli jak zaprojektować swoją wymarzoną przyszłość

Czy wierzymy w postanowienia noworoczne, czy też nie, faktem jest, że każdego stycznia ich temat powraca. Non stop trafiam wtedy na artykuły typu: „Top 10 postanowień noworocznych” lub „Co zrobić, by wreszcie zrealizować swoje marzenia?”. No właśnie… „co zrobić?”.

Edyta Walęciak-Skórka odpowiada na to pytanie w książce „Jutro zaczyna się dziś…”. Zaczyna od wymienienia darów, które każdy z nas posiada (m.in. dar wiary, przyciągania, wdzięczności, wyboru i działania) oraz omówienia ich wpływu na to, co spotyka nas na co dzień. A potem pokazuje, jak za ich pomocą, krok po kroku, zrealizować wyznaczone cele.

Pełno jest tu przykładów życiorysów ludzi, którym – nawet mimo dużych trudności – się powiodło, a także praktycznych ćwiczeń, jak samemu osiągnąć sukces. Polegają one m.in. na szczerym odpowiadaniu na zadawane przez autorkę pytania lub na wypełnianiu szeregu tabelek. Jest ciekawie i różnorodnie, bo ćwiczenia przeplatane są anegdotami, cytatami i teoriami.

Spodobała mi się szczególnie ta obalająca stwierdzenie, że nie ma głupich pytań... Autorka twierdzi, że głupie pytania zadajemy sobie non stop, pytając np. „Dlaczego nic mi się w życiu nie udaje?” zamiast „ Co mogę zrobić, by mi się udało?” lub „Dlaczego mam wciąż pod górkę?” zamiast „Co czeka mnie na szczycie?”.

Książka jest króciutka, bo zawiera nieco ponad 200 stron. Krótkie są też rozdziały, dzięki czemu czyta się je bardzo szybko.Trochę irytował mnie jednak fakt, że całość napisana jest jako zwrot do kobiet. Czyżby mężczyźni byli zupełnie wykluczeni z czytania poradników? :-)

„Jutro zaczyna się dziś…” jest książką przede wszystkim dla osób, które mają już swój konkretny cel do zrealizowania, ale nie wiedzą od czego zacząć. Lub dla osób, które - tak jak ja - po prostu lubią czytać poradniki, bo cenią sobie zawartą w nich wiedzę na temat tego „jak żyć?”. Jednak nie powstał jeszcze żaden poradnik, który doradziłby mi, co robić, by ta wiedza nie „wlatywała jednym uchem, a drugim wylatywała”. Taki przydałby mi się chyba najbardziej… :-) 
niebieskazakladka.blogspot.com