ODBIERZ TWÓJ BONUS :: »

Recenzje

Ekonomia wdzięczności. Zasada wzajemności w biznesie

Jeśli jeszcze nie czytaliście – przestańcie czytać tego bloga i zamówcie sobie egzemplarz tej książki. Albowiem lektura obowiązkowa to jest. Nie ma rewolucyjnej wiedzy, której nie zdobędziecie nigdzie indziej – po prostu przypomina, że naszym zadaniem jest dawać, dawać, dawać, dawać, a dopiero potem… mieć coś z tego. Na tym opiera się Ekonomia wdzięczności.Gary Vaynerchuk jest specjalistą od marketingu nie tylko w internecie, ale również poza. Jego książka opiera się na prostej zasadzie – jeśli sprawiamy przyjemność klientom i dbamy o nich wracają do naszej firmy zadowoleni, nie tylko ponawiając zakup, ale przyciągając kolejne osoby.

Bo nie wszystko da się przełożyć wprost na zyski.

Książka pełna jest ciekawych przykładów – liczba fiszek mówi sama za siebie ;) Książkę Ekonomia wdzięczności kupicie po polsku dzięki uprzejmości Onepress.

Ekonomia wdzięczności
Gary snuje opowieść o obsłudze klienta przez ostatnich kilkadziesiąt lat, zwraca uwagę na przemianę technologiczną, która ma wpływ na to, jak wygląda marketing dzisiaj i przede wszystkim podaje masę przykładów o tym, dlaczego dawanie z siebie klientom, za darmo, ciepła i opieki zwraca się biznesowo w dłuższej perspektywie.

Ekonomia wdzięczności przekazuje bardzo mądrą wiedzę i doświadczeni, które warto przemyśleć i implementować. Twoja obsługa klienta może dużo zyskać, jeśli tylko poświęcisz swój czas na dowiedzenie się jak wykorzystać metodę dawania z siebie innym.

Rozpieszczać klientów? Jeśli Cię to przeraża, jesteś typem sprzedawcy, a nie marketingowca. Ekonomia wdzięczności pomoże Ci zrozumieć dlaczego inwestycja w Twoich klientów się zwróci i czemu nie musisz się bać nadużywania zaufania do Ciebie. Dowiesz się jak wykorzystać marketing rekomendacji, w jaki sposób uniknąć nadmiernego reklamowania się i jak wydawać pieniądze zamiast na reklamę to na swoich klientów. Bo ta inwestycja się zwróci bardziej niż naciskanie na nich – dam im coś, a nie krzycz z reklamy.

Główną zaletą lektury jest przewartościowanie pewnych rzeczy. Sami się zdziwicie jak łatwo wpada się w pewne schematy myślowe, ale dzięki Vaynerchukowi mamy okazję cofnąć się o kilka kroków i przypomnieć po co jesteśmy w biznesie. Nie jestem w stanie opowiedzieć wszystkiego, co znajdziemy w książce, mogę więc tylko po raz kolejny zachęcić do jej przeczytania. Ekonomia wdzięczności to odpowiednia lektura dla tych, którzy mają małą i dużą wiedzę, oferują produkty czy usługi, czy budują swoją markę osobistą. Każdemu przydaje się taka odskocznia od codzienności i naszego zabiegania biznesowego. Daj sobie czas na podszkolenie się.
czaplicka.eu Monika Czaplicka

Wybraniec. Życie po śmierci na Evereście

Lincoln Hall - perełka światowego himalaizmu może być niekwestionowanym autorytetem w swej dziedzinie dla każdego, kto chce zgłębiać arkana tej nieprzeciętnej i ekstremalnej aktywności.

Lincoln Hall - australijski himalaista, przed którym Mont Everest nie miał żadnych tajemnic.Zdobył szczyt w 2006 roku. Jednak to nie udana ekspedycja Halla była szeroko komentowana, a wypadek, jakiemu uległ przy zejściu ze szczytu. Wskutek choroby wysokościowej zatrzymał się na wysokości ponad 8000 m, nie mogąc iść dalej. Wyczerpany, oszołomiony, z objawami ślepoty śnieżnej pozostawiony został przez towarzyszy wyprawy. Niedługo później opublikowano wiadomość o śmierci Halla. Następnego dnia grupa wspinaczy kierująca się w stronę szczytu odnalazła Halla żywego siedzącego nieopodal przepaści na wysokości 8530 m. Himalaistę sprowadzono w dół, otoczono kompleksową opieką lekarską, dzięki czemu przeżył. Wydarzenie to odbiło się jednak wyraźnie na jego zdrowiu. Liczne odmrożenia i objawy obrzęku mózgu to nieliczne z kłopotów, z jakimi Lincoln Hall musiał się zmierzyć.

"Wybraniec" to wspomnienie Halla o tej pamiętnej podróży na Everest. Wspomnienie żywe, silnie poruszające czytelnicze serca. To książka, po przeczytaniu której zostaje w nas ogromny szacunek dla himalaistów i zrozumienie dla ich potrzeby doświadczania ekstremalnych emocji. I choć warstwa językowa książki, albo raczej kiepskie tłumaczenie, pozostawia wiele do życzenia ? lektura to frapująca, nie pozostawiająca czytelnika w obojętności.
Dominika Makowska

Delicje i łakocie

Moi znajomi wiedzą, że mam niezwykłą słabość do słodyczy, a najbardziej do czekolady. Jestem łasuchem i tyle! Niestety, zwykle kończy się na tym, że podczas zwykłych zakupów po prostu wrzucę do koszyka jakieś ciasteczka, czy tabliczkę mlecznej Terravity. Sama, no cóż… Wychodzę z założenia że mistrzynią wszelkich ciast jest niezaprzeczalnie moja mama. Czas na zmiany. Kuchnia mamy zawsze pozostanie na miejscu pierwszym, ale ja również powinnam rozpocząć swoją przygodę z gotowaniem i chyba warto zacząć od tego co lubię najbardziej…

Po książkę „Delicje i łakocie”sięgnęłam z tych powodów które już wymieniłam, ale i dlatego że przyciągnęła mnie piękna i słodko wyglądająca okładka. Muszę powiedzieć, że na tym się nie kończy! Gdy otworzymy książkę, zaczyna się uczta dla oczu. Piękne fotografie, mocny błyszczący papier, elegancki krój pisma, śliczna kolorowa tonacja… A przepisy?

Paulina Krajewska autorka bloga Just My Delicious, zaczyna od tego dla kogo jest ta książka i tak jak ona powiem, że dla wszystkich! W zabawny sposób dowiadujemy się że marzyciele, leniuchy, zabiegani, smakosze, sensualiści i wiele, wiele innych osób znajdzie tu coś dla siebie. A tak na serio, to część pierwsza zaczyna się od „małych łakoci” czyli np. kremy, batoniki, lizaki, ciasteczka, trufle itp. „Większe łakocie” to klasa jak na razie nie odkryta przeze mnie. Są to tarty, torty, bloki – czyli ciasta których spis składników przekracza 3 pozycje. I ostatnia część w której zaczytywałam się zachwycona, czyli „Łakocie do picia”, a tam przepisy na gorące czekolady! Ale nie tylko, mamy galaretki, smakowe mleka czy przepis na advocat.

Wiele przepisów nie wymaga użycia piekarnika i nie potrzeba na nie zbyt wielu składników. Na przykład lody na ciepło! Nigdy nawet przez chwilę nie zastanowiłam się jak są one robione, a był to przysmak za którym przepadałam jako dziecko. Kosztował wtedy maksymalnie 50 groszy i wg przepisu Pani Pauliny jest zrobiony z cukru, wody i białka. A dawały tyle szczęścia!

Wiele łakoci idealnie nadają się na przyjęcia. Elegancko zrobione, wymagają od nas trochę pomysłu i odrobinę czasu by zaskoczyć znajomych. Dajmy na to galaretki w cytrynie z alkoholem. Również moja ignorancja co do łakoci została wystawiona na próbę i wiedza o słodyczach przestała ograniczać się do serników, czekolad i ciastek z marmoladą. Poznałam ciasteczkowy krem korzenny, dżem z buraków lub pomidorów, Custard – krem angielski czy Brigadeiro – brazylijski przysmak zrobiony z czekolady i mleka skondensowanego.

Każdy przepis opatrzony jest krótką notką na temat konkretnej łakoci. Dowiadujemy się przykładowo skąd pochodzi przysmak, czego możemy się spodziewać po spróbowaniu słodkości i na jaką porę dnia powinniśmy go przygotowywać. Do tego jest oczywiście przewidywany czas przyrządzenia deseru, a także standardowo, składniki, sposób przygotowania i ewentualne sugestie. Sugestie zawierają możliwości modyfikacji deseru na np. sposób przechowywania czy dodatki wzbogacające deser. Dla dbających o wagę smakoszy słodkości, proponowana jest wersja light, w której co bardziej kaloryczne dodatki zastępowane są ich zdrowszymi odpowiednikami.

Czytanie „Delicji i łakoci” było dla mnie prawdziwą przyjemnością. Książka idealnie nadaje się na prezent dla każdego, oraz jest ładnym dodatkiem do kuchni. Nie trzeba być wielce uzdolnionym w sztuce gotowania by stworzyć pyszny deser i autorka świetnie mi to uzmysłowiła. Możne nie zawsze mam czas by samodzielnie zrobić sobie „coś słodkiego”, ale teraz już przynajmniej nie wykręcę się, że nie wiem jak.
moznaprzeczytac.pl Natalia; 2016-02-02

Dezinformacja. Były szef wywiadu ujawnia metody dławienia wolności, zwalczania religii i wspierania terroryzmu

„Kłamstwo powtarzane tysiąc razy, w końcu staje się prawdą”. Słowa wypowiedziane ponad siedemdziesiąt lat temu przez Joshepa Goebellsa, naczelnego architekta ideologii nazistowskiej, która sprowadziła do życia najstraszniejszy z czasów, nadal są aktualne. Wystarczy rozejrzeć się wokół by to zobaczyć, jednak nikt nie chce patrzeć. Telewizja karmi nas co dzień informacjami, które nie mają na celu nic innego poza tym, żebyśmy stali się potulnymi konsumentami propagandy, przysłowiowy wilk w owczej skórze. Stacje radiowe wtórują temu w najlepsze, wysyłając w eter setki sprzecznych informacji, mających na celu dalsze ogłupianie ludzi. Internet, pomimo tego, że jest uznawany za ostoję wolnego słowa nie jest inny i nigdy nie będzie. Każda informacja dostępna zwykłemu człowiekowi jest skrupulatnie sprawdzana i aprobowana. Żyjemy w złudnej nadziei, że jest inaczej. To, że nie siedzimy w klatkach, nie znaczy, że jesteśmy wolni. Wielu ludzi woli myśleć, że propaganda jest melodią przeszłości Zimnej Wojny, która przecież odeszła w niepamięć. W całym tym szale konsumpcyjnego stylu życia zapominamy, że propaganda odnosi się do każdej dziedziny życia, i jest skrupulatnie wtłaczana w nasze umysły.

Książka „Dezinformacja” napisana przez gen. Iona Mihaia Pacepa oraz prof. Ronalda J. Rychlaka skupia się na elemencie propagandy wykorzystywanym przez Związek Radziecki. Pomimo tego, że kraj ten już nie istnieje, według autorów, pozostał schemat działania tegoż tworu politycznego. Głównym fundamentem dla powstania całej książki jest sam Pan Pacepa, który jest: „Byłym zastępcą szefa organizacji służby wywiadowczej w Rumunii i doradcą prezydenta Nicolae Ceaușescu”. Pan Ceaușescu był dyktatorem tegoż kraju w latach 1967 – 1989. Według informacji zebranych w książce, głównie dzięki wiedzy Pana Pacepy, Ceaușescu był tylko marionetką w Kremlowskich rękach, obiektem doświadczalnym tak zwanej „głasnost”. Wyjaśnienie tego pojęcia jest bardzo skomplikowane, ponieważ cały zachodni świat dał się zwieść dezinformacji radzieckiej, która zupełnie zmieniła jego znaczenie. Pierwotnie, głasnost, oznaczała coś zupełnie innego w języku rosyjskim. Propaganda zmieniła znaczenie tego słowa na „jawność” kiedy tak naprawdę znaczy to „odejście od czegoś”. Propaganda wyśmienicie się w tym przypadku sprawiła, oszukując cały świat. Odejście od czegoś nie oznaczało, w umysłach kremlowskich władców, porzucenia swojej polityki, ale dostosowanie tej polityki do gry słowami. Jest to chyba najlepszy przykład, jaki przytacza całość książki „Dezinformacja”, na istnienie wysoce zorganizowanego przedsięwzięcia mającego na celu zmylenie przeciwników. Jeśli ktoś jest w stanie wmówić innym, że konkretne słowo znaczy coś zupełnie innego, musi być dobry w dezinformacji.

Ceaușescu posłużył, według wiedzy Pacepy, za poligon doświadczalny nowej polityki Kremla. Rumunia została przedstawiona światu z perspektywy głasnost, kiedy tak naprawdę chodziło o przetestowanie zachodu w tym, jak bardzo może ulec dezinformacji. Zachód dał się nabrać w stu procentach, co według Pacepy, miało bezpośrednie skutki w powstaniu pierestrojki – efektu finalnego całego eksperymentu, mającego na celu zyskać przychylność zachodu i ich pieniądze. Najciekawszym jest to, że ten szatański plan się powiódł, a wywiady krajów zachodnich o niczym nie wiedziały.

Warstwa historyczna, o której wspomniałem wyżej, może być dyskutowana, ale suche fakty już nie bardzo. Bardzo trudno odnieść mi się do rozdziału traktującym o Papieżu Piusie XII, ponieważ wobec tej osobowości narosły różnorakie historie. Jedne mówią, że sprzyjał Hitlerowcom, inne wręcz odwrotnie. W tym momencie autorzy posiłkują się niezliczoną ilością odnośników, które jasno wskazują, jak wygląda według nich prawda. Nie zatrzymałem się tylko na samej książce, ale poszedłem dalej i przeczytałem te źródła, które jasno zarysowały mój pogląd na ten temat, i uważam, że każdy powinien zrobić to samo, mając na uwadze jasność umysłu, którą tak bardzo łatwo jest zmącić. Całość drugiej części książki „Anatomia kampanii dezinformacyjnej Papież Hitlera”, jest wyjątkowo wymagającą, ale także ważna dla zrozumienia założenia całości książki. Pan Pacepa i Rychlak we wstępie do swojej książki sami zaznaczają jak jest to ważne dla całości ich dzieła.

Pomimo niemal przytłaczającego materiału naukowego jakim legitymuje się „Dezinformacja” wydaje mi się, że najważniejszym jej rozdziałem jest ten opisujący życie Pacepy „Gloryfikowanie winnych, wrabianie niewinnych”. W niemal powieściowy sposób czytelnik zostaje wciągnięty do opowieści, która okazuje się być prawdziwa. Czyta się to niemal na równi z opowieściami o agencie 007, z tym wyjątkiem, że „nasz” agent ma wątpliwości. W wyjątkowo trudny sposób zaakceptować wspomnienia człowieka, który walczył dla komunizmu, po czym przeszedł na drugą stronę. Z naszego własnego doświadczenia możemy posiłkować się Pułkownikiem Kuklińskim, który przypuszczam wzbudza takie same kontrowersje co Pacepa wśród własnych rodaków. Zarówno Kukliński jak i Pacepa, byli przykładnymi oficerami, do momentu w którym od ich decyzji zależało życie innych. Kukliński przeszedł na stronę przeciwną, w momencie, w którym do jego rąk trafiły tajne dokumenty zakładające atomową zagładę naszego kraju w razie konfrontacji ZSRR z NATO. Pacepa zrobił to samo, w mniejszej skali, ale nadal z tych samych pobudek. Przeszedł na drugą stronę w momencie kiedy nakazano mu osobiście kogoś zabić. Według mojej własnej opinii, to właśnie decyduje o byciu dobrym człowiekiem – chwila w której odmawia się pozbawienia życia drugiego człowieka, nie ważne z jakich powodów.

„Dezinformacja” jest książka przewrotową, ponieważ stawia naprzeciw siebie dwa najpotężniejsze obozy militarne świata, ale nie zapomina o tym, żeby pokazać czym jest dobro. Pacepa nie uciekłby zapewne z Rumunii, gdyby nie nakazano mu zabić innego człowieka. Stawia to więc bardzo ważne pytanie, o to czy jesteśmy politycznie zobowiązani do rzeczy strasznych? Czy mamy przyzwolenie do zabijania w imię idei, i kto tak naprawdę tą ideę tworzy? Chciałbym powiedzieć, że „Dezinformacja” otworzyła mi oczy, ale tak nie jest. Wiedziałem o tym od dawna, pytanie zasadnicze brzmi: czy wy także?
moznaprzeczytac.pl Paweł Marek; 2016-02-02

Pokolenia. Powrót do domu

Uwielbiam sagi rodzinne, zatapianie się w historię konkretnej rodziny na przełomie kilkudziesięciu lat. Poznawanie życia takiego jakie było, jak wyglądało wtedy gdy moi rodzice czy nawet dziadkowie byli jeszcze dziećmi. Zrozumienie ich problemów z którymi musieli się zmagać na co dzień, poznawanie ich trosk i radości. Jakiś czas temu miałam okazję poznać historie rodziny Katarzyny Drogi w książce Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca, dlatego też gdy nadarzyła się okazja zapoznania się z kontynuacją losów rodziny Janki i Leszka w Pokoleniu. Powrót do domu, zrobiłam to z wielką przyjemnością i oczekiwaniem.
Tym razem autorka przekazuje nam historię życia swoich rodziców Janki i Leszka. Po szesnastu latach w końcu doczekują się swojego jedynego ukochanego dziecka – Kasi. I to Kasia właśnie na podstawie pamiętników Janki przedstawia nam losy rodziny, krok po kroku, kartka po kartce. Dzięki pamiętnikom skrupulatnie prowadzonym przez Jankę poznajemy losy rodziny Borengów i Zajewiczów.
Pokolenia. Powrót do domu to kontynuacja pierwszej części serii, jednak tu życie płynie niespiesznie. Tak jak w pierwszej części życie Janki było okupione cierpieniem związanym z wojną i utratą najbliższych, tak tu zaczyna się jej spokojne życie u boku ukochanego męża i córeczki. To tu w końcu Janka powie dobitnie gdzie jest jej dom, i pomimo chwilowej rozłąki z mężem, znajdzie ukojenie i spokój na stare lata. Ale Pokolenia. Powrót do domu, to nie tylko życie Janki, to również zajrzenie do przysłowiowego „ogródka” Michaliny, która zakochuje się w mężczyźnie o trzydzieści lat od siebie starszym. To również historia ciotki Stefki, która wraca ze Stanów i dość szybko znajduje sobie mężczyznę, bo przecież ona bez chłopa żyć nie może.
Katarzyna Droga bardzo plastycznie i w interesujący sposób ukazała losy swojej rodziny. Historię przez nią przedstawioną czyta się z wypiekami na twarzy. Bohaterzy są nad wyraz plastyczni i rzeczywiści, jednych lubimy, na drugich się złościmy. Ale przecież takie jest życie, każdy ma w rodzinie ciotki i wujków, którzy są specyficzni na swój sposób u swoim zachowaniem nie raz ubarwiają historie rodzinne.
Oprócz świetnie skonstruowanej fabuły, autorka bardzo realistycznie spisała losy rodziny na tle wydarzeń jakie ukazywały się w między czasie, na tle wydarzeń politycznych i społecznych. I ponownie świetnym i nad wyraz interesującym dodatkiem do historii jest podzielenie się autorki z czytelnikami, zdjęciami rodzinnymi, które jeszcze trafniej ukazują losy rodziny. Bo któż z nas nie lubi oglądać zdjęć rodzinnych sprzed lat.
Polecam serdecznie zarówno pierwszą jak i drugą część Pokolenia.
zksiazkawdloni.pl Kasia Roszczenko