Recenzje
Pokolenia. Powrót do domu
To już druga część powieści mocno inspirowanej losami rodziny autorki, tym razem opowiadająca o czasach sprzed i po transformacji. Wielobarwna paleta postaci z krwi i kości, porywające dzieje rodu na tle zmieniającej się polskiej rzeczywistości, zabawne anegdoty i dramatyczne zdarzenia, magnetyczne miejsca na Podlasiu, malownicza przyroda. A przede wszystkim - budujący przykład rodziny, która mimo trudności, nieszczęść, różnic charakteru jej członków i wynikających stąd tarć oraz konfliktów trzyma się razem. Duża w tym zasługa autorki, która podtrzymuje rodzinne tradycje: organizuje spotkania, nie tylko przy świątecznym stole, dba o pamiątki i rodzinny dom. No i utrwala w powieściowej formie to, co ulotne, czyli wspomnienia, opowieści, anegdoty, legendy. „Ludzie szukają szczęścia nie zawsze tam, gdzie ono czeka, daleko, tymczasem ono na ogół znajduje się blisko" - powtarza autorka. Ma rację Sprawdźmy, rozglądając się wokół siebie.
Zwierciadło Alina Gutek
Pokolenia. Powrót do domu
Ci, którzy czytali Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca Katarzyny Drogiej, na pewno pamiętają klimatyczne Stokowo, rodzinną wieś głównej bohaterki tejże powieści. Aż chciałoby się rzec za Janem Kochanowskim: Wsi spokojna, wsi wesoła, który głos twej chwale zdoła? Ale Stokowo to nie do końca taka wesoła i spokojna wieś. Przekonaliśmy się o tym doskonale w pierwszej powieści Katarzyny Drogiej. Teraz przyszedł czas na jej kontynuację w postaci Pokoleń. Powrotu do domu.
Akcja powieści rozpoczyna się w Łębkach, gdzie mieszkają państwo Borengowie. Jankę, główną bohaterkę, od rodzinnej wsi dzieli tylko godzina drogi. Toteż kobieta jest nader szczęśliwa z tego powodu. Rodzinne strony od zawsze były jej bliskie. Co więcej, nie raz potrafiły ukoić nerwy i dać wytchnienie od trudnej codzienności. Tym razem do Stokowa zawitają rozmaite postaci. Do kraju wróci na stałe siostra ojca Janka - Stefania, która zacznie wzbudzać na wsi niemałe kontrowersje. Z kolei na rodzinnych zjazdach nie zabraknie również przyjaciół Borengów. Wszyscy będą pod wrażeniem sielskich krajobrazów nad Narwią. Niektórym owe sielanka udzieli się w nadmiarze i w konsekwencji zapomną o wszelkich zasadach, dając ponieść się namiętności.
W Łębkach z kolei nie zabraknie trudów codzienności, a wraz z nimi różnych dylematów. Na pierwszy plan wyjdą również wpływowe koneksje, przez które Borengowie będą musieli zakończyć długoletnie przyjaźnie. Czy postąpią słusznie? Peerelowski świat rządzi się innymi prawami. Janka i bohaterowie Pokoleńniejednokrotnie się o tym przekonają. Co więcej, każdy z nich doświadczy prawdziwego życia. Raz pełnego słodyczy, a raz goryczy.
Czas płynie, a wraz z nim dorasta nowe pokolenie. Córka Borengów - Kasia - idzie do pierwszej klasy. Janka martwi się o córkę, gdyż ma nadzieję, że jej jedyne dziecko nie doświadczy wojny i będzie żyć w demokratycznym kraju. Wiek dorastania dopiero przed Kasią. Niemniej dziewczynkę czekają trudne wybory. Jak w nowej rzeczywistości odnajdzie się kolejne pokolenie? Czy wszyscy obiorą właściwą drogę?
Wszyscy irytowali ją coraz bardziej, mąż też. "Wszyscy" pracowali, a ona spędzała dni w domu z Kasią, słyszała, jak cicho jest w ciągu dnia na ulicach. Dopiero kiedy nadchodziła piętnasta, miasteczko się ożywiało (...) i Leszek także wracał na obiad. Popołudnia należały do nich...
(fragment powieści, s. 88)
Pokolenia. Powrót do domu to kolejna dawka znakomitej prozy Katarzyny Drogiej. Autorka posiada subtelny styl, którym potrafi zaczarować niejednego czytelnika. Jej powieść czyta się tak, jakby to było lekkie opowiadanie naszej własnej babci o czasach, które minęły i o teraźniejszości. Z kolei brak dystansu między nadawcą a odbiorcą sprawia, że czujemy jakbyśmy byli weń obecni. Dodać należy, że Katarzyna Droga zręcznie łączy doskonałą warstwę tekstualna z interesująca fabułą. Całość absorbuje, zachwyca i przyczynia się do refleksji.
Doskonale sportretowane postaci dodają tejże pozycji głębi. To samo dotyczy obrazowej narracji i wyczulenia na szczegóły topograficzne. Zapewne niejednemu, po lekturze Pokoleń, przyjdzie ochota na spacer po sielskim Stokowie i jego okolicach. Katarzyna Droga tworzy jedyny w swoim rodzaju klimat rodzinnej opowieści. Warto oddać się lekturze niniejszej powieści, żeby go poczuć. Tym bardziej teraz, gdy pogoda za oknem sprzyja nadrabianiu książkowych zaległości.
Konkludując, Pokolenia. Powrót do domu - druga powieść w dorobku Katarzyny Drogiej - to przykład doskonale napisanej rodzinnej opowieści. Codzienność przeplata się weń ze wspomnieniami z życia głównej bohaterki. Przeżyjemy więc z nią chwile radości i smutku. Najważniejsze jednak, że zawsze ostoją jest rodzina, a wraz z nią magiczne Stokowo. Tutaj niejedno się wydarzy. Przekonajcie się sami!
http://aleksiazka.blogspot.com
Zakochani w świecie. Indie
Zakochani w świecie. Indie to już druga, niezwykła książka Joanny Grzymkowskiej-Podolak, traktująca o podróżach autorki i jej męża, Jarosława. Lektura już od pierwszej chwili zachwyca bajeczną szatą graficzną. To, że książka jest dobra, nie ulega wątpliwościom. Chciałabym Wam jednak dzisiaj opowiedzieć, że Indie Asi i Jarka to nie tylko książka podróżnicza, a para jest nie tylko zakochana w świecie. Podróżnicy są zakochani w życiu. Oraz sobie nawzajem. I stąd bierze się prawdziwa potęga czytelnicza tej książki.
Co kojarzy Wam się z Indiami?
Co kojarzy Wam się z Indiami?
Pikantne jedzenie? Hałas? Brud i bieda? Wielobarwne uliczki, przepięknie poprzebierane słonie, cudowne budowle, cudaczni ludzie i cuda dokonywane przez bogów, potrafiących nawiedzić człowiecze ciała?
Mnie właśnie tak i dlatego uważam, że Indie to jeden z krajów, do którego chętnie bym się wybrała. Uważam, że chaos tam panujący byłby dla mnie fantastycznym doświadczeniem. Ale różnorodność tego kraju jest tak przeogromna, że choćbym nie wiem, ile książek podróżniczych z tego zakresu przeczytała, i tak nie byłabym odpowiednio przygotowana.
Nowe ciekawostki o tym fantastycznym, jakby zupełnie innym świecie, poznałam dzięki lekturze Zakochanych w świecie. Cenniejszą rzeczą były jednak zdecydowanie prywatne odczucia podróżników w trakcie odwiedzin Bombaju, Goi, Waranasi, Agrze i wielu, wielu innych...
ZAKOCHANI W ŚWIECIE
Przed lekturą książki nie miałam pojęcia o istnieniu hidźr. Hidźry to osoby reprezentujące trzecią płeć na subkontynencie indyjskim. Męska twarz, damski strój, jak można przeczytać w artykule Moniki Kozakiewicz.Ich zachowanie bywa mocno kontrowersyjne. Nie miałam też zielonego pojęcia, że w Indiach często, by wyjść z środka transportu, trzeba z niego wyskoczyć w trakcie jazdy. Ani że Holi Open Air Poznań wziął się prosto z kraju Gandhiego i Matki Teresy. Rzucanie się kolorowymi proszkami to tradycja indyjskiego święta wiosny, teraz tak powszechna w teledyskach czy innych zabawach na całym świecie... (O ja głupiutka-malutka).
Pierwszy oddech indyjskim powietrzem, pierwsze kroki, pierwsze spojrzenia ludzi i na ludzi - przed podróżą wydawało mi się, że każde z tych przeżyć będzie ceremonią. Będzie symboliczne i do zapamiętania na resztę życia. I że jeśli będę kiedyś pisała książkę o Indiach, to zacznę od smaku i koloru powietrza, jak to sama gdzieś wyczytałam. Nic z tego. Wszystko działo się automatycznie. Tkwiliśmy w rzece ludzi. Tak samo wyczerpanych i zniecierpliwionych jak my.
Joanna Grzymkowska-Podolak w bardzo przystępny sposób pisze o swoich odczuciach związanych z podróżą. Dzięki takiej niewydumanej relacji oraz zwykłemu, często kolokwialnemu językowi, można poczuć się trzecim uczestnikiem podróży przez Indie. To bardzo cenne. I dużo uczy. Zwłaszcza tego, że wyobrażenia dramatycznie różnią się od rzeczywistości, ale to nie znaczy, że rzeczywistość jest gorsza; jest po prostu inna, parafrazując Szekspira. Warto pamiętać, że niezależnie od szerokości geograficznej, w jakiej się znajdziemy, życie to wciąż życie i czasem ciężko dać się ponieść oraz być prawdziwie świadomym każdej sekundy. Ale nie oznacza to, że mamy przestać się starać, co udowadniają Asia i Jarek każdym zdaniem Zakochanych w świecie.
Tak nas wychowano, takie mamy kody. Często łatwiej pomyśleć, że możemy być dla innych problemem niż radością. Wciśnięci w konwenanse częściej myślimy o sztywnej etykiecie niż o zwykłej, bezwarunkowej przyjemności bycia ze sobą
Pierwszy oddech indyjskim powietrzem, pierwsze kroki, pierwsze spojrzenia ludzi i na ludzi - przed podróżą wydawało mi się, że każde z tych przeżyć będzie ceremonią. Będzie symboliczne i do zapamiętania na resztę życia. I że jeśli będę kiedyś pisała książkę o Indiach, to zacznę od smaku i koloru powietrza, jak to sama gdzieś wyczytałam. Nic z tego. Wszystko działo się automatycznie. Tkwiliśmy w rzece ludzi. Tak samo wyczerpanych i zniecierpliwionych jak my.
Joanna Grzymkowska-Podolak w bardzo przystępny sposób pisze o swoich odczuciach związanych z podróżą. Dzięki takiej niewydumanej relacji oraz zwykłemu, często kolokwialnemu językowi, można poczuć się trzecim uczestnikiem podróży przez Indie. To bardzo cenne. I dużo uczy. Zwłaszcza tego, że wyobrażenia dramatycznie różnią się od rzeczywistości, ale to nie znaczy, że rzeczywistość jest gorsza; jest po prostu inna, parafrazując Szekspira. Warto pamiętać, że niezależnie od szerokości geograficznej, w jakiej się znajdziemy, życie to wciąż życie i czasem ciężko dać się ponieść oraz być prawdziwie świadomym każdej sekundy. Ale nie oznacza to, że mamy przestać się starać, co udowadniają Asia i Jarek każdym zdaniem Zakochanych w świecie.
Tak nas wychowano, takie mamy kody. Często łatwiej pomyśleć, że możemy być dla innych problemem niż radością. Wciśnięci w konwenanse częściej myślimy o sztywnej etykiecie niż o zwykłej, bezwarunkowej przyjemności bycia ze sobą
- pisze dalej autorka, ucząc otwartości, poszerzając horyzonty nie tylko geograficzne, ale i obyczajowe czytelnika. Otwiera na nowe doznania, trafnie dostrzegając, że nam, Polakom, bardzo trudno dostosować się do nowych warunków. Przyzwyczajeni do życia w naszych czterech szarych ścianach, poruszając się na trasie kilku przystanków tramwajowych między pracą a domem, zapominamy, że gdzie indziej jest inaczej i warto spróbować opuścić bezpieczne ramy, w jakie sami codziennie się wbijamy. I dlatego ważne są zarówno podróże, jak i książki podróżnicze, by zrozumieć to i owo.
Asia i Jarek to prawdziwie bohaterska para.
Rzucili wszystko i pojechali, mówiąc w skrócie, by czerpać życie garściami. Dodatkowo po przeczytaniu książki jest się pewnym, że to dwójka dobrych i życzliwych ludzi.
Mimo wielu intrygujących miejsc odwiedzonych przez Asię i Jarka, mnie najbardziej poruszyła Kalkuta. To w rozdziale poświęconym temu miastu przeczytamy:
Wiele czytałam o tym, że w Indiach młode kobiety, które nie spełniają się w rolach żon i synowych, lub te, które weszoły do domu męża ze zbyt małym posagiem, ulegają "wypadkom w kuchni". W rzeczywistości dziewczyny są po prostu podpalane! A że proceder odbywa się w domu, za zamkniętymi drzwiami, łatwo wmówić innym, że nieszczęśnica miała wypadek [...].
Cierpienie. Szok i niedowierzanie. A jednak prawda. I życie w okropnym strachu oraz bólu. Czasem jeszcze bardzo długie...
A innym razem, niestety, tragicznie krótkie. Słyszeliście o ceremonii sati? Kiedy mąż umiera, jego żona powinna umrzeć razem z nim, nawet, jeśli jest młoda, zdrowa i piękna. W końcu to własność mężczyzny! Dlatego kobiety po śmierci męża lądowały razem z jego zwłokami na stosie pogrzebowym. Być może wierzyły w honorowość swojego postępowania. Kiedy indziej zmuszano je do tego siłą, mamiono narkotykami... Zwyczaju tego zakazano dawno temu, ale słyszałam, choćby w jednym z odcinków programu Martyny Wojciechowskiej, że takie bestialskie tradycje są nadal praktykowane.
I co? Feministki nie mają już na świecie nic do roboty?
Oprócz kobiet, które wierzyły w szlachetność samospalenia, były też takie, które poddały się presji rodziny i społeczności, w której żyły.
Tragedia rytuału sati skłania mnie do innej refleksji... Czy obecnie nie jest tak na całym świecie? Że my, kobiety, wciąż ulegamy presji rodziny i społeczności, przestajemy słuchać swoich wewnętrznych pragnień, za wszelką cenę chcąc spełnić oczekiwania innych i być postrzegane jako dobre i przyzwoite, przez co umieramy w środku? W imię czego?
Powinnyśmy zastanowić się i z czasem odpowiedzieć sobie na to pytanie.
ZAKOCHANIAsia i Jarek to prawdziwie bohaterska para.
Rzucili wszystko i pojechali, mówiąc w skrócie, by czerpać życie garściami. Dodatkowo po przeczytaniu książki jest się pewnym, że to dwójka dobrych i życzliwych ludzi.
Autorka jest obdarzona świetną intuicją, bo nieraz postanawia po prostu zrobić sobie przerwę na wypicie napoju i od razu przydarza jej się jakaś przygoda. Dodatkowo przepięknie maluje słowem prawdziwe pejzaże, tak, że zdjęcia niemal nie są potrzebne. I dobitnie wyraża swoje odczucia, z którymi bardzo łatwo zidentyfikować się każdej kobiecie.
Nie chciałam uciekać. Nie obraziłam się na Indie. Nie przeraziły mnie. Raczej musiałam poukładać się z samą sobą w absolutnie nowej dla mnie rzeczywistości. Uspokoić samą siebie. I nie oczekiwać, że zaraz znajdę odpowiedzi na wszystkie pytania, które teraz w tym jawo-śnie się pojawiały.
Jarek natomiast wykazuje co chwila fenomenalny hart ducha. W pamięć bardzo zapadł mi brawurowy fragment, kiedy z właściwą sobie nonszalancją podróżnik filmuje dzikie zwierzę z bardzo bliskiej odległości, co może być tragiczne w skutkach... I wszystko kwituje stwierdzeniem: "Ale mamy fajnego bawołu"!
Książka jest zatem zapisem podróży ludzi zakochanych nie tylko w świecie, ale i w sobie nawzajem. Kerala zaś to nie tylko wyzwania, ale i wyznania, udowadniające cudowną więź między małżeństwem podróżników.
Fabryka Dygresji Emilia Nowak
Growth Hacker Marketing. O przyszłości PR, marketingu i reklamy. Wydanie rozszerzone
Ładna okładka ze strzałkami skierowanymi na zewnątrz, sugerujące rozrost oraz wielki napis „O przyszłości marketingu i reklamy”. Brzmi zachęcająco, prawda?
„Growth Haker, to osoba, której zadaniem jest zbudowanie samonapędzającej się maszyny marketingowej, która bez niczyjej pomocy dotrze do milionów klientów” – Aaron Ginn
W przedstawianym tytule „Growth Haker Marketing” mamy możliwość zobaczenia na czym dokładnie ta cała, stosunkowo nowa idea polega. Wstęp książki, to kilka słów od polskiego wydawcy Jacka Kotarbińskiego, autora „Sztuki rynkologii”. Zawierają one spostrzeżenia na temat rynku polskiego i amerykańskiego, w formie małego porównania oraz osobiste obserwacje i wskazówki.
Treść główna zaczyna się przede wszystkim od przedstawienia firm, szczególnie stawiających na nowoczesne rozwiązania, które osiągnęły wielkie zyski za pomocą małego, bądź wręcz żadnego nakładu marketingowego. Każdy przecież zna, bądź używa produktów i usług Dropbox, Hotmail, Instagram, Groupon czy Pinterest. To są perełki, które w ciągu krótkiego czasu zarobiły miliony, a nawet miliardy dolarów.
No dobrze, ale co to jest Growth Haking? To nowy sposób myślenia o marketingu. Znając rzecz, którą chcemy wypromować, możemy wykorzystać kilka prostych sposobów, bez wspomnianego już dużego nakładu finansowego. W książce „Growth Haker Marketing” zostały one przedstawione jako 4 kroki:
Szczególnie polecam osobom prowadzącym własne biznesy, tym już trochę doświadczonym, start-up’owcom oraz wszystkim tym, którzy zaciekawieni są w jaki sposób nie inwestując żadnych pieniędzy w reklamę zyskać popularność liczoną w milionach użytkowników. Książka warta przeczytania, szczególnie dlatego, że autor nie pisze o zbędnych pierdołach. Czysta esencja idei wraz z przykładami.
„Growth Haker, to osoba, której zadaniem jest zbudowanie samonapędzającej się maszyny marketingowej, która bez niczyjej pomocy dotrze do milionów klientów” – Aaron Ginn
W przedstawianym tytule „Growth Haker Marketing” mamy możliwość zobaczenia na czym dokładnie ta cała, stosunkowo nowa idea polega. Wstęp książki, to kilka słów od polskiego wydawcy Jacka Kotarbińskiego, autora „Sztuki rynkologii”. Zawierają one spostrzeżenia na temat rynku polskiego i amerykańskiego, w formie małego porównania oraz osobiste obserwacje i wskazówki.
Treść główna zaczyna się przede wszystkim od przedstawienia firm, szczególnie stawiających na nowoczesne rozwiązania, które osiągnęły wielkie zyski za pomocą małego, bądź wręcz żadnego nakładu marketingowego. Każdy przecież zna, bądź używa produktów i usług Dropbox, Hotmail, Instagram, Groupon czy Pinterest. To są perełki, które w ciągu krótkiego czasu zarobiły miliony, a nawet miliardy dolarów.
No dobrze, ale co to jest Growth Haking? To nowy sposób myślenia o marketingu. Znając rzecz, którą chcemy wypromować, możemy wykorzystać kilka prostych sposobów, bez wspomnianego już dużego nakładu finansowego. W książce „Growth Haker Marketing” zostały one przedstawione jako 4 kroki:
- Wszystko zaczyna się od dopasowania produktu do rynku
- Znajdź haka na wzrost
- Przemień 1 w 2, a 2 w 4 – wirusowość
- Zamykanie pętli: retencja i optymalizacja
Szczególnie polecam osobom prowadzącym własne biznesy, tym już trochę doświadczonym, start-up’owcom oraz wszystkim tym, którzy zaciekawieni są w jaki sposób nie inwestując żadnych pieniędzy w reklamę zyskać popularność liczoną w milionach użytkowników. Książka warta przeczytania, szczególnie dlatego, że autor nie pisze o zbędnych pierdołach. Czysta esencja idei wraz z przykładami.
DobreRecenzje.pl Marek; 2015-11-13
Krym: miłość i nienawiść
Spod Ajudahu skały
Maciej Jastrzębski, korespondent Polskiego Radia w Rosji, należy do nielicznego grona obserwatorów na bieżąco relacjonujących status quo w regionie, który zamknął się dla turystów, ale wydarzenia, jakie tam mają miejsce, rzutują na lwią część europejskiego przemysłu turystycznego. Przed rosyjską aneksją Krymu wielu Polaków odbywało tam podróże sentymentalne i spędzało urlopy. Dziś Krym jest destynacją głównie dla rosyjskiego masowego turysty, choć warunki, jakie dziś oferuje krymska branża turystyczna, nie zadowalają nawet ich.
Reporterska książka polskiego dziennikarza nie ma charakteru przewodnika krajoznawczego, choć 0 kraju tym mówi dużo, smacznie 1 na czasie. Obszerny reportaż Jastrzębskiego jest quasi-powieścią, spisaną z relacji jej bohaterów. Fiodor jest Rosjaninem, kochającym Krym, i Marianna, jego dziewczyna, kocha Krym, choć jest Ukrainką. Autor opowiada ich dramatyczne losy, mieszając konwencję, wchodząc niekiedy w buty korespondenta wojennego, a niekiedy z butów tych wychodząc, gdy na przykład prowadzi fikcyjną rozmowę z wieszczem Adamem, pełną literackich odniesień. Opowieść toczy się na Krymie, gdzie śledzimy kolejne fazy przejmowania ukraińskiego terytorium widziane oczyma Tatarów, jakże okrutnie doświadczonych już w latach 40. Akcja rozgrywa się też w Rosji i Donbasie, dokąd losy rzucają bohaterów. Daje to autorowi znakomitą okazję przedstawienia swego punktu widzenia na temat polityki, relacji międzyludzkich i okrucieństwa prowadzonej na wschodzie Ukrainy wojny. Można mieć do wiedzy tej zastrzeżenia, bo subiektywna, stronnicza, wycinkowa, ale to święte prawo każdego autora. Dla polskiego czytelnika, pragnącego być na bieżąco z wypadkami na „Dzikich Polach", to kolejna już książka tego autora (zob. „Ma-trioszka Rosja i Jastrząb"), przybliżająca splątane dzieje wschodnich rubieży Ukrainy, zaś świetna znajomość politycznych realiów współczesnej Rosji, czyni tę opowieść wyjątkowo wiarygodną.
Maciej Jastrzębski, korespondent Polskiego Radia w Rosji, należy do nielicznego grona obserwatorów na bieżąco relacjonujących status quo w regionie, który zamknął się dla turystów, ale wydarzenia, jakie tam mają miejsce, rzutują na lwią część europejskiego przemysłu turystycznego. Przed rosyjską aneksją Krymu wielu Polaków odbywało tam podróże sentymentalne i spędzało urlopy. Dziś Krym jest destynacją głównie dla rosyjskiego masowego turysty, choć warunki, jakie dziś oferuje krymska branża turystyczna, nie zadowalają nawet ich.
Reporterska książka polskiego dziennikarza nie ma charakteru przewodnika krajoznawczego, choć 0 kraju tym mówi dużo, smacznie 1 na czasie. Obszerny reportaż Jastrzębskiego jest quasi-powieścią, spisaną z relacji jej bohaterów. Fiodor jest Rosjaninem, kochającym Krym, i Marianna, jego dziewczyna, kocha Krym, choć jest Ukrainką. Autor opowiada ich dramatyczne losy, mieszając konwencję, wchodząc niekiedy w buty korespondenta wojennego, a niekiedy z butów tych wychodząc, gdy na przykład prowadzi fikcyjną rozmowę z wieszczem Adamem, pełną literackich odniesień. Opowieść toczy się na Krymie, gdzie śledzimy kolejne fazy przejmowania ukraińskiego terytorium widziane oczyma Tatarów, jakże okrutnie doświadczonych już w latach 40. Akcja rozgrywa się też w Rosji i Donbasie, dokąd losy rzucają bohaterów. Daje to autorowi znakomitą okazję przedstawienia swego punktu widzenia na temat polityki, relacji międzyludzkich i okrucieństwa prowadzonej na wschodzie Ukrainy wojny. Można mieć do wiedzy tej zastrzeżenia, bo subiektywna, stronnicza, wycinkowa, ale to święte prawo każdego autora. Dla polskiego czytelnika, pragnącego być na bieżąco z wypadkami na „Dzikich Polach", to kolejna już książka tego autora (zob. „Ma-trioszka Rosja i Jastrząb"), przybliżająca splątane dzieje wschodnich rubieży Ukrainy, zaś świetna znajomość politycznych realiów współczesnej Rosji, czyni tę opowieść wyjątkowo wiarygodną.
Tygodnik Angora Ł. AZIK; 2015-11-22
