Recenzje

Już dłuższy czas szukałam książki, która wciągnie mnie w swój świat tak, że ja zapomnę na kilka godzin o moim własnym. Większość lektur, po jakie sięgałam ostatnio, nie potrafiły zaabsorbować mnie tak, bym zatraciła się w nich bez reszty. Aż wreszcie kupiłam Powidoki Piotra Strzeżysza i... zdziwiłam się. Podwójnie.  W swojej trzeciej już książce (wcześniejsze to Campa w sakwach i Makaron w sakwach), nagrodzonej całkiem niedawno Bursztynowym Motylem oraz uhonorowanej w konkursie Magellana, Piotr Strzeżysz przedstawia widoki ze swoich rowerowych podróży. Laureat Kolosów 2014 łączy w Powidokach świat zewnętrzny z wewnętrznym. Maluje pięknym językiem nie tylko krajobrazy, które go otaczały, ale i ludzi, jacy nie raz wyciągali do niego pomocną dłoń w trakcie wojaży, a tym samym pozostawili w nim ślad na całe życie. Porusza wątki z Polski, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii, gdzie opiekował się niepełnosprawnymi pensjonariuszami. Opowiada przepiękne islandzkie legendy i wspomina poszukiwanie elfów w kraju gejzerów. Wspomina niebezpieczne sytuacje z Indii, a później gubi się w czasie w Kanadzie oraz Stanach. Wreszcie wraca. Ale tylko na chwilę.
 

Rafał Tomański darzy Japonię miłością. Swoje uczucie zbudował na fundamentach wiedzy, wytrwałym śledzeniu tamtejszych mediów i wnikliwej obserwacji codzienności. Pewnie dlatego jego kochanie, choć pełne troski, nie jest bezkrytyczne, bezwarunkowe. Podoba mi się to. Nie byliście w Japonii? Czytajcie! Byliście? Czytajcie tym bardziej!

Książka znaleziona całkowicie przez przypadek. Po prostu pomyślałam, że obejdę całą bibliotekę i może jeszcze się coś znajdzie. Na pewno nie wchodziłam do niej z zamiarem wypożyczenia literatury faktu czy książki podróżniczej. Ta książka zmienia całkowicie sposób postrzegania Kraju Kwitnącej Wiśni. Jeśli jesteś szalonym fanem mangi czy anime a tak naprawdę nic nie wiesz o Japonii to koniecznie musisz sięgnąć po tę książkę. Wielu rzeczy o Japonii nie jesteśmy świadomi, a ta pozycja sprawia, że możemy wyobrazić sobie wszystko, z czym borykają się Japończycy na co dzień i co sprawia, że ich kraj jest tak fascynujący.

Czytając opis książki nie byłam do końca przekonana. Wyobrażałam sobie, że wszystko w niej będzie dotyczyło wydarzenia z 11 marca 2011, dnia który bardzo zaskoczył Japończyków i wstrząsnął całym krajem. Jednak mimo, że wszystko gdzieś tam kręci się koło tego zdarzenia, to można tu znaleźć również wiele innych informacji. Autor w ciekawy sposób mówi o konfliktach Japonii z Chinami i Koreą, o tym jak mieszkańcy Kraju Kwitnącej Wiśni traktują obcokrajowców i jak bardzo zamknięci są na rynek światowy. Opisuje również to na jak wysokim poziomie jest technologia w ich kraju i to, że przez ich małą otwartość na rynki zagraniczne wiele tracą. Trochę zawiodło mnie to, że mało dowiedziałam się o kulturze Japonii, ale za to autor daje możliwość poznania mentalności jej mieszkańców, co jest równie cenne. Można dowiedzieć się jak myśli typowy Japończyk (bo oczywiście nie każdy jest taki) i co jest dla niego ważne.


Dodatkowo na wyobraźnię działają zdjęcia. W takich książkach fotografie są obowiązkowe, a tutaj jest ich naprawdę dużo. Autor napisał przystępną książkę. Mała ilość stron nie odstrasza czytelnika, obrazki dodatkowo przyciągają, a całkiem ciekawy sposób przekazywania informacji również wpływa na nasz obiór tej książki. „Made in Japan” jest podzielona na krótkie rozdziały, a każdy ciekawszy od poprzedniego. Początek to przygnębiające opisy sytuacji po 11 marca 2011, wielkie trzęsienie ziemi i katastrofa elektrowni atomowej w Fukushimie nie mogą zostać obrócone w coś pozytywnego. Później autor już trochę odbiega od głównego tematu, choć nadal krąży wokół niego. W książce znajduje się rozdział poświęcony różnicom w przekazie prasy polskiej a japońskiej. Wiele można dowiedzieć się o największych firmach i korporacjach stworzonych przez Japończyków. Jest to pozycja przedstawiająca nowoczesną a jednocześnie przestarzałą Japonię.

Podsumowując. „Made in Japan” to książka mająca niecałe dwieście stron, a mimo to można dowiedzieć się z niej o wielu aspektach życia Japończyków, problemach związanych z położeniem ich kraju oraz nowoczesnej technologii i wielkich firmach, które robią rzeczy, o którym nam się nawet nie marzy. Przepełniona fotografiami książka, napisana przez Polaka, który zna nasze realia i informacje przekazuje w taki sposób, że wszystko można sobie zwizualizować i nawet porównać do nas. Polecam wszystkim spragnionym wiedzy!

Oryginalny tytuł „Drogi do Oświecenia” to „Becoming Enlightened”. Tłumaczeniem zajmowała się Magda Witkowska a projektem okładki Urszula Buczkowska.
Okładka jest twarda co zapewnia większą wytrzymałość książek. Choć i tak trzeba uważać z czym się ją nosi bo mogą się na okładce „odcisnąć” niezbyt mile widziane wzorki. Papier ma miły dla oka kolor. Stronice nie są śnieżnobiałe, stworzą szczególny nastój. Do tego znajduje się tu też wstążka/zakładka, bardzo przydatny „dodatek”.
Długo się zastanawiałam co mogę na temat tej pozycji powiedzieć/napisać. I tak rozmyślając doszłam do wniosku, że im prościej tym lepiej. Użyty jest tu prosty język, łatwo więc można zrozumieć przekazywaną treść. Pewną trudność mogą mieć jedynie chociażby osoby pierwszy raz stykające się z „tutejszymi” nazwiskami, nazwami itp.Spis treści znajduje się na początku książki, a prezentowaną treść rozpoczyna Przedmowa, której autorem jest Jeffrey Hopkins. Wyróżniono tu następujące „działy”:
- Ku oświeceniu,
- Wstępny poziom praktyki,
- Pośredni poziom praktyki,
- Wyższy poziom praktyki.
Na końcu zaś odnaleźć można Bibliografię.
Myślę, że po publikację tę mogą sięgnąć osoby, które dopiero zaczynają poznawać czym jest buddyzm lub dopiero chcące zapoznać się z nim. Przekazywane informacje są łatwe do zrozumienia, wiadomości tu zawarte są przystępnie „podane”.
Jest to ciekawa książka z czytelną czcionką i przystępnie przedstawionymi informacjami. A wszystko to jest „przyprawione” różnymi cytatami. Publikacja ta może dawać do myślenia odbiorcy i skłonić go do różnych refleksji.
Życzę miłej i pouczającej lektury :)

Co zrobić by klienci Cię polubili?

Social media to Eldorado dla marketerów. Dystans między klientem, a produktem/usługą zmniejszył się do kliknięcia na smartfonie lub laptopie. Szybki dostęp do rzeszy konsumentów i łatwość dostarczenia informacji nie oznacza jednak, że banalnym zadaniem jest zostanie królem Facebook’a, Twittera czy Tumblr’a.

Generalnie książkę da się podsumować hasłem: Bądź lubiany. Rozwijając to warto zacytować autora: „Słuchaj uważnie, bądź transparentny, odpowiadaj ludziom, bądź autentyczny i opowiadaj świetne historie”. Wydaje się to proste i banalne. Dlaczego więc wciąż firmy korzystając z mediów społecznościowych popełniają błędy w stylu: brak określenia grupy docelowej, nachalne komunikaty, kasowanie negatywnych komentarzy lub ich ignorowanie, brak koordynacji z pozostałymi kanałami czy brak angażowania klientów?

Dave Kerpen dzieli się z czytelnikiem wiedzą z zakresu mediów społecznościowych i marketingu szeptanego. „Lubię to” zawiera kilkanaście pogrupowanych porad dotyczących budowania relacji z klientami i zarządzania treścią. W szeroko omawianym Facebook’u równie łatwo wypłynąć i stać się gwiazdą, jak i zatonąć w oceanie informacji. Oddany i zaangażowany klient nie tylko kliknie przycisk „lubię to” czy nawet kupi produkt. On zacznie opowiadać o tym znajomym i rodzinie, a to jest największa i najbardziej opłacalna nagroda.

Nie jestem fotografem ślubnym i daleko mi do tego. By podjąć się takiego wyzwania trzeba mieć spore doświadczenie i wystarczająco dużo sprzętu. W końcu tego jednego, jedynego nie w życiu nie jesteśmy w stanie powtórzyć. A co, jeśli zawiedzie nas nasz aparat? Musimy mieć kolejny w zapasie. Podobnie jak dodatkowe obiektywy itp. Sesje w plenerze zawsze możemy powtórzyć. Ale ceremonia ślubna i wesele jest tylko raz. I nie darowałabym sobie, gdyby przez moje niedoświadczenie, ktoś zostałby pozbawiony pamiątki swojego życia. Nie przeszkadza mi to jednak w tym, by czytać książki tego typu. W końcu nie jest ona skierowana wyłącznie dla osób, które takie właśnie zdjęcia wykonują. Wierzcie mi, że nawet zwykły fotograf amator znajdzie w nich informacje, które przydadzą mu się w ich pracy. Na przykład jak wydobyć delikatne szczegóły białego stroju na fotografii lub jak zrobić zdjęcie o niepowtarzalnym klimacie przy blasku świec. To takie drobne tajemnice, które każdy pasjonat fotografii portretowej chciałby opanować do perfekcji. Bo robiąc zdjęcie ludziom nie w odpowiednio wyposażonym studiu lecz w warunkach zastanych musimy liczyć się z tym, że to my będziemy musieli dostosować się do warunków otoczenia a nie odwrotnie. Dlatego też z takim zainteresowaniem czytałam tę książkę. Dowiedziałam się z niej jak poradzić sobie przy bardzo złym oświetleniu, jak robić zdjęcia grupowe, jak stworzyć wyjątkowy, romantyczny nastrój. Oczywiście przeczytanie tego poradnika nie czyni mnie mistrzem w tej dziedzinie, ale ileż to rzeczy nagle stało się dla mnie bardziej zrozumiałych... Bardzo lubię takie książki. Lubię czytać porady ludzi, którzy wiedzą co mówią. Którzy dzielą się z nami swoim doświadczeniem i starają pomóc na naszej własnej drodze. Dlatego też z przyjemnością polecam Wam książkę pt. "Ślub w obiektywie. Zatrzymaj w kadrze ten wyjątkowy czas" autorstwa Glen Johnson nawet jeśli nie robicie zdjęć na ślubach. Jestem pewna, że znajdziecie w niej coś ciekawego. Polecam!