Recenzje
100happydays, czyli jak się robi szczęście w 100 dni
„100happydays” to nie jest cienka pozycja, do tego w grubej oprawie, co może niektórych czytelników onieśmielać. Jednak gdy zajrzy się do jej wnętrza można zauważyć, że nie jest to aż taki straszny objętościowo wytwór ludzki jak mogło się na początku wydawać.
Co więc znajduje się w środku?W książce nie ma tradycyjnie pojmowanych rozdziałów, za to jest podział na 100 dni, każdy dzień potraktowany jest oddzielnie i zawiera ćwiczenie. Co jakiś czas można spotkać zdjęcie z podróży autora. Spis treści zaś wyjątkowo znajduje się na końcu pozycji.Czcionka jest dość duża i widoczna. Nie ma problemów z jej odczytaniem. Treść ćwiczeń jest pogrubiona i oddzielona od tekstu dotyczącego ściśle danego dnia. W środku książki dominuje czcionka czarna, a obok niej spotkać można szarą. Wspomniane wcześniej zdjęcia również nie są kolorowe, zobaczyć na nich można różne odcienie szarości.
Okładka jak już wspomniałam jest twarda dzięki czemu książka nawet noszona ze sobą tak szybko się nie zniszczy. Do tego jest w żywej kolorystyce, dominuje słoneczna żółć (przynajmniej mnie skojarzył się ten kolor z promieniami słonecznymi, ciepłem, ale również przyciąga on i jakby woła by zajrzeć do środka).
Nazwisko autora, autor jest dość znaną postacią. Przynajmniej w środowisku osób interesujących się rozwojem osobistym, coachingiem. Do tego przy treści poświęconej 100 dniu zamieszczona jest mała „reklama” bo zamieszczone są linki do stron Mateusza Grzesiaka.
Co do oceny książki i prezentowanej tu treści trudno mi ocenić ją jednoznacznie. Najpierw czekałam aż książka przyjdzie i byłam jej bardzo ciekawa. Początek lektury nie był najlepszy, pozycja w ogóle nie przypadała mi do gustu, jednak później gdy przewijałam kartki i zapoznawałam się z treścią kolejnych dni, kolejnych „rozdziałów” nieraz spotykałam ciekawe dla mnie rzeczy. Niektóre informacje dały mi do myślenia, pewne treści były pouczające. I początkowe pytania „po co w ogóle autor napisał tę książkę?” zaczęły niknąć a za to pojawiały się myśli, że może nie jest to taka zła publikacja.„100happydays” powstała jako następstwo pewnych działań autora na swym profilu na pewnym portalu społecznościowym oraz dość gorącym ich przyjęciem przez czytelników. Co może przemawiać za zajrzeniem do tejże pozycji.Jeśli ktoś polubił inne pozycje tego autora, ceni jego różne działania to myślę, że może spróbować zajrzeć do tej książki, zabrać się za jej lekturę i wykonanie zawartych tu ćwiczeń. W innym wypadku warto zajrzeć do środka, przeczytać kawałek i wówczas podjąć decyzję czy taki sposób narracji i przekazywania informacji odpowiada danemu czytelnikowi. I czy zechce wybrać się w podróż z autorem. Ja swej wyprawy nie żałuję choć nieraz miałam różne ‘ale’. No, ale nie wszystko musi nam się podobać i nie ze wszystkim musimy się zgadzać. Dla siebie kilka ciekawych rzeczy „wyciągnęłam”.
Dziękuję więc autorowi za książkę :) Dziękuję.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie
Co więc znajduje się w środku?W książce nie ma tradycyjnie pojmowanych rozdziałów, za to jest podział na 100 dni, każdy dzień potraktowany jest oddzielnie i zawiera ćwiczenie. Co jakiś czas można spotkać zdjęcie z podróży autora. Spis treści zaś wyjątkowo znajduje się na końcu pozycji.Czcionka jest dość duża i widoczna. Nie ma problemów z jej odczytaniem. Treść ćwiczeń jest pogrubiona i oddzielona od tekstu dotyczącego ściśle danego dnia. W środku książki dominuje czcionka czarna, a obok niej spotkać można szarą. Wspomniane wcześniej zdjęcia również nie są kolorowe, zobaczyć na nich można różne odcienie szarości.
Okładka jak już wspomniałam jest twarda dzięki czemu książka nawet noszona ze sobą tak szybko się nie zniszczy. Do tego jest w żywej kolorystyce, dominuje słoneczna żółć (przynajmniej mnie skojarzył się ten kolor z promieniami słonecznymi, ciepłem, ale również przyciąga on i jakby woła by zajrzeć do środka).
Nazwisko autora, autor jest dość znaną postacią. Przynajmniej w środowisku osób interesujących się rozwojem osobistym, coachingiem. Do tego przy treści poświęconej 100 dniu zamieszczona jest mała „reklama” bo zamieszczone są linki do stron Mateusza Grzesiaka.
Co do oceny książki i prezentowanej tu treści trudno mi ocenić ją jednoznacznie. Najpierw czekałam aż książka przyjdzie i byłam jej bardzo ciekawa. Początek lektury nie był najlepszy, pozycja w ogóle nie przypadała mi do gustu, jednak później gdy przewijałam kartki i zapoznawałam się z treścią kolejnych dni, kolejnych „rozdziałów” nieraz spotykałam ciekawe dla mnie rzeczy. Niektóre informacje dały mi do myślenia, pewne treści były pouczające. I początkowe pytania „po co w ogóle autor napisał tę książkę?” zaczęły niknąć a za to pojawiały się myśli, że może nie jest to taka zła publikacja.„100happydays” powstała jako następstwo pewnych działań autora na swym profilu na pewnym portalu społecznościowym oraz dość gorącym ich przyjęciem przez czytelników. Co może przemawiać za zajrzeniem do tejże pozycji.Jeśli ktoś polubił inne pozycje tego autora, ceni jego różne działania to myślę, że może spróbować zajrzeć do tej książki, zabrać się za jej lekturę i wykonanie zawartych tu ćwiczeń. W innym wypadku warto zajrzeć do środka, przeczytać kawałek i wówczas podjąć decyzję czy taki sposób narracji i przekazywania informacji odpowiada danemu czytelnikowi. I czy zechce wybrać się w podróż z autorem. Ja swej wyprawy nie żałuję choć nieraz miałam różne ‘ale’. No, ale nie wszystko musi nam się podobać i nie ze wszystkim musimy się zgadzać. Dla siebie kilka ciekawych rzeczy „wyciągnęłam”.
Dziękuję więc autorowi za książkę :) Dziękuję.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie
swiatairi.blogspot.com Airi
Pokusy i łakocie. Rodzina nie do końca idealna
Co się stanie, gdy pewna para przypadkowych rodziców wspólnie zamieszka? Czy poradzą sobie z wychowaniem dziecka i staną na ślubnym kobiercu?
Clarie i Carter to bohaterowie znani czytelnikom z pierwszego tomu „Pokus i łakoci”. Są młodzi, bardzo zakochani i właśnie podjęli próbę wychowania syna. W drugiej książce Tary Sivec spotykamy ich ponownie. Para razem zamieszka, pozna swoje wady i nagle okaże się, że przyszłość z drugim człowiekiem nie jest wcale lukrowa. Czy ten związek przetrwa i zakończy się ślubem?
Do sięgnięcia po drugą część z serii „Chocolate Lovers” nie trzeba było mnie namawiać. Losami Clarie i Cartera byłam zaintrygowana od samego początku. W końcu to niecodzienne, odnaleźć obiekt przypadkowego seksu sprzed lat i próbować stworzyć z nim związek. W drugiej części para, pod wpływem ślubnych przygotowań najlepszych przyjaciół, sama zacznie myśleć nad wypowiedzeniem magicznego „tak”. Ale spokojnie, nie będzie idealnie. Gwarantuję, że przy czytaniu tej książki nie zemdli was od nadmiaru słodkości. Wręcz przeciwnie, środowisko bohaterów to mieszanka wybuchowa, która zapewni odbiorcy potężną dawkę humoru.
Książki Tary Sivec zasadniczo różnią się od innych powieści dla kobiet. Autorka ma coś, czego brak wielu dzisiejszym pisarkom. Nie chodzi o znakomity styl czy wyobraźnię, tylko o zwyczajny dystans do otaczającego świata i ludzi. To on sprawia, że odbiorca w trakcie czytania, raz po raz wybucha śmiechem. Sivec udało się uniknąć pułapki „przesłodzenia”. W tej historii obalono mity znane ze szklanego ekranu. Bohaterowie nie odchodzą w stronę zachodzącego słońca, by żyć długo i szczęśliwie. Zamiast tego przytrafia się im kolejna seria przypadków i niefortunnych zdarzeń. Wykreowanej przez autorkę Clarie daleko do idealnej księżniczki. Przeklina, mówi to co myśli, a po pijaku zachowuje się jak wariatka. Carter również nie należy do przesadnych romantyków. Od dłuższego czasu chce się oświadczyć, ale każda próba kończy się klapą. Napięcie w związku tej pary wzrasta niemal z każdą przeczytaną stroną. Rodzi się wiele niedomówień, które rosną do rangi problemów. Dodajmy do tego zwariowanych przyjaciół, stresujące spotkania z teściami i czterolatka, który nadużywa słowa „parówka”. Co się stanie, gdy okaże się, że przyszłość bohaterów nie będzie taka jak w filmie?
Dlaczego książki Tary Sivec wciągają? Odpowiedź jest prosta. Przedstawiają obraz życia normalnej pary, z chwilami wzlotów i upadków. Część z nas ma już dosyć przesłodzonych historii, które w realnym życiu właściwie się nie zdarzają. Seria „Pokus i łakoci” daje nieco odważniejsze spojrzenia na literaturę kobiecą. Autorka znakomicie wyważyła proporcje między tym co romantyczne, a tym co śmieszne i ostre. Tutaj uczucia miłości przeplatają się z morderczymi instynktami. Dzięki temu odbiory nie grozi niestrawność i bez trudu przeczyta tę książkę do końca. Zresztą, nie oszukujmy się, każda z nas ma czasem ochotę „zabić” swojego faceta, bo za głośno chrapie albo po raz kolejny zapomniał zrobić zakupów.
Zatem, jeśli macie dosyć oglądania „idealnych” relacji, sięgnijcie po tę książkę. Nie jest to literatura wysokich lotów. W odbiorze czasem przeszkadza przewidywalność i kumulacja wulgaryzmów, ale w przypadku tej powieści są to mało istotne minusy. Fanki pierwszego tomu na pewno nie będą zawiedzione.
Clarie i Carter to bohaterowie znani czytelnikom z pierwszego tomu „Pokus i łakoci”. Są młodzi, bardzo zakochani i właśnie podjęli próbę wychowania syna. W drugiej książce Tary Sivec spotykamy ich ponownie. Para razem zamieszka, pozna swoje wady i nagle okaże się, że przyszłość z drugim człowiekiem nie jest wcale lukrowa. Czy ten związek przetrwa i zakończy się ślubem?
Do sięgnięcia po drugą część z serii „Chocolate Lovers” nie trzeba było mnie namawiać. Losami Clarie i Cartera byłam zaintrygowana od samego początku. W końcu to niecodzienne, odnaleźć obiekt przypadkowego seksu sprzed lat i próbować stworzyć z nim związek. W drugiej części para, pod wpływem ślubnych przygotowań najlepszych przyjaciół, sama zacznie myśleć nad wypowiedzeniem magicznego „tak”. Ale spokojnie, nie będzie idealnie. Gwarantuję, że przy czytaniu tej książki nie zemdli was od nadmiaru słodkości. Wręcz przeciwnie, środowisko bohaterów to mieszanka wybuchowa, która zapewni odbiorcy potężną dawkę humoru.
Książki Tary Sivec zasadniczo różnią się od innych powieści dla kobiet. Autorka ma coś, czego brak wielu dzisiejszym pisarkom. Nie chodzi o znakomity styl czy wyobraźnię, tylko o zwyczajny dystans do otaczającego świata i ludzi. To on sprawia, że odbiorca w trakcie czytania, raz po raz wybucha śmiechem. Sivec udało się uniknąć pułapki „przesłodzenia”. W tej historii obalono mity znane ze szklanego ekranu. Bohaterowie nie odchodzą w stronę zachodzącego słońca, by żyć długo i szczęśliwie. Zamiast tego przytrafia się im kolejna seria przypadków i niefortunnych zdarzeń. Wykreowanej przez autorkę Clarie daleko do idealnej księżniczki. Przeklina, mówi to co myśli, a po pijaku zachowuje się jak wariatka. Carter również nie należy do przesadnych romantyków. Od dłuższego czasu chce się oświadczyć, ale każda próba kończy się klapą. Napięcie w związku tej pary wzrasta niemal z każdą przeczytaną stroną. Rodzi się wiele niedomówień, które rosną do rangi problemów. Dodajmy do tego zwariowanych przyjaciół, stresujące spotkania z teściami i czterolatka, który nadużywa słowa „parówka”. Co się stanie, gdy okaże się, że przyszłość bohaterów nie będzie taka jak w filmie?
Dlaczego książki Tary Sivec wciągają? Odpowiedź jest prosta. Przedstawiają obraz życia normalnej pary, z chwilami wzlotów i upadków. Część z nas ma już dosyć przesłodzonych historii, które w realnym życiu właściwie się nie zdarzają. Seria „Pokus i łakoci” daje nieco odważniejsze spojrzenia na literaturę kobiecą. Autorka znakomicie wyważyła proporcje między tym co romantyczne, a tym co śmieszne i ostre. Tutaj uczucia miłości przeplatają się z morderczymi instynktami. Dzięki temu odbiory nie grozi niestrawność i bez trudu przeczyta tę książkę do końca. Zresztą, nie oszukujmy się, każda z nas ma czasem ochotę „zabić” swojego faceta, bo za głośno chrapie albo po raz kolejny zapomniał zrobić zakupów.
Zatem, jeśli macie dosyć oglądania „idealnych” relacji, sięgnijcie po tę książkę. Nie jest to literatura wysokich lotów. W odbiorze czasem przeszkadza przewidywalność i kumulacja wulgaryzmów, ale w przypadku tej powieści są to mało istotne minusy. Fanki pierwszego tomu na pewno nie będą zawiedzione.
kobieta20.pl Ilona Kowalska
Masaż tajski. Między jogą i fizjoterapią. Praktyczny podręcznik
W 2015 roku w sprzedaży pojawił się ilustrowany podręcznik masażu tajskiego, napisany przez polskiego autora, Piotra Druzgałę. Jego pełna nazwa brzmi: „Masaż tajski. Między jogą i fizjoterapią. Praktyczny podręcznik”. Jak sugeruje tytuł, jego lektura (i oczywiście praktyka), może okazać się egzotyczną przygodą, którą możemy przeżyć, nie wychodząc z własnego pokoju. Oczywiście pod pewnym warunkiem – że publikacja ta okaże się być „dobrym nauczycielem” tej techniki lub, że znajdziemy kompetentnego masażystę.
Ale czym właściwie jest „masaż tajski”? Tylko pobieżnie kartkując tę pozycję, możemy zorientować się, iż masaż tajski to metoda oparta na wschodnim paradygmacie człowieka, wywodząca się z tradycji jogi. Pomocne w zrozumieniu istoty tej metody są słowa samego Autora:
„Wschodnia medycyna widzi człowieka w całości – lekarze nie tyle leczą choroby, ile dają wskazówki, jak żyć, by ich uniknąć. Istotnym elementem takiego podejścia do ludzkiego zdrowia jest przekonanie o zbawiennym wpływie ruchu, w szczególności masażu jako formy pobudzającej organizm pacjenta do samo leczenia. Masaż tajski łączy techniki akupresury, rozciągania, refleksologii i jogi. (…) Masaż tajski nie jest podobny do masażu klasycznego ani innych form masażu leczniczego wykształconych w zachodniej medycynie. Pojawia się w nim element ruchu (…)” (z okładki).
Pierwsze wrażenia po wzięciu „Masażu tajskiego” do ręki: książka nie powala rozmiarem (sto sześćdziesiąt kilka stron), ale już na wstępie zwraca na siebie uwagę ładnym i solidnym wydaniem. Druk został wykonany na dobrej jakości i przyjemnym w dotyku papierze, układ tekstu jest czytelny, zastosowana czcionka miła dla oka, ładna, a jednocześnie prosta strona graficzna sprawia wrażenie eleganckiej. Tekst został dodatkowo wzbogacony wieloma czytelnymi zdjęciami. Są to niewątpliwe zalety tej pozycji, a można wymienić ich więcej. Wystarczy chociażby zwrócić uwagę na zdrowe, życiowe podejście Autora do opisywanych technik masażu, który swoje spore doświadczenie w tej dziedzinie zdobywał na wielu kursach (między innymi w Tajlandii), czy obiektywizm w wypowiedziach.
Jak sam tytuł sugeruje, książka ta jest podręcznikiem, podręcznikiem w zasadzie kieszonkowym, zawierającym uproszczone informacje na temat technik masażu tajskiego. Mimo skondensowanej formy, wszystkie treści są zrozumiałe i łatwo przyswajalne. W pozycji „Masaż tajski” znajdziemy wiele wiadomości czysto teoretycznych, jak chociażby tło historyczne i kulturowe masażu, jego religijne korzenie, wskazania i przeciwwskazania do zastosowania.
Znajdziemy również szereg czysto praktycznych uwag: zaczynając od tych dotyczących samego przygotowania do masażu „pacjenta” i masującego, wystroju pomieszczenia, dodatkowych akcesoriów, a kończąc na dokładnie i czytelnie opisanych poszczególnych technikach tego masażu. Wszystko to zostało uzupełnione licznymi czarno-białymi ilustracjami i zdjęciami. Dzięki wycięciu z pola widzenia czytelnika wszystkich zbędnych dodatkowych „upiększeń” (jak kolory na zdjęciach, czy zbędne pseudo-ozdobne grafiki),wszystko jest bardzo czytelne, łatwiej wpadające w oko i jako takie lepiej zapada w naszej pamięci.
Pozycja jest warta polecenia wszystkim osobom, które chcą poszerzyć swoją wiedzę w dziedzinie tak pięknej, jaką jest niewątpliwie uzdrawiający i niosący ukojenie dotyk drugiej osoby, o podstawy masażu tajskiego. Trzeba tu jednak zaznaczyć, że książka ta nie jest dla wszystkich. Nie jest to „cudowna” pozycja, po przekartkowaniu której, każdy może zostać masażystą i uzdrowicielem… Nie jest to również książka skierowana dla osób przypadkowych, chcących od zera poznać tajniki masażu. Takie osoby powinny poszukać w księgarniach raczej czegoś z zakresu podstaw masażu partnerskiego, relaksacyjnego. Po tą pozycję powinny raczej sięgnąć osoby mające już ugruntowaną wiedzę z zakresu funkcjonowania ludzkiego ciała, podstaw anatomii i fizjoterapii. Dopiero posiadając takie teoretyczne podstawy, wyniosą z niej dalszą wiedzę przydatną im i masowanym. Pozostali mogą niestety nie zrozumieć właściwie przedstawionych tu technik, gdyż na pewno nie jest to typowy podręcznik dla amatora, który myśli stać się zawodowcem tylko dla tego, że coś przeczytał… Niezbędna jest wiedza, doświadczenie oraz wykształcona już pewna wrażliwość na odczuwanie własne i drugiego człowieka, któremu chcemy pomóc.
Podsumowując, „Masaż tajski” Piotra Druzgały to pozycja interesująca i godna polecenia, jednakże z uwzględnieniem pewnych zastrzeżeń, wspomnianych powyżej. Chociaż skuteczności samej metody nie udało się nam jeszcze przetestować, recenzowana publikacja stanowi dobry punkt wyjścia do praktyki.
Ale czym właściwie jest „masaż tajski”? Tylko pobieżnie kartkując tę pozycję, możemy zorientować się, iż masaż tajski to metoda oparta na wschodnim paradygmacie człowieka, wywodząca się z tradycji jogi. Pomocne w zrozumieniu istoty tej metody są słowa samego Autora:
„Wschodnia medycyna widzi człowieka w całości – lekarze nie tyle leczą choroby, ile dają wskazówki, jak żyć, by ich uniknąć. Istotnym elementem takiego podejścia do ludzkiego zdrowia jest przekonanie o zbawiennym wpływie ruchu, w szczególności masażu jako formy pobudzającej organizm pacjenta do samo leczenia. Masaż tajski łączy techniki akupresury, rozciągania, refleksologii i jogi. (…) Masaż tajski nie jest podobny do masażu klasycznego ani innych form masażu leczniczego wykształconych w zachodniej medycynie. Pojawia się w nim element ruchu (…)” (z okładki).
Pierwsze wrażenia po wzięciu „Masażu tajskiego” do ręki: książka nie powala rozmiarem (sto sześćdziesiąt kilka stron), ale już na wstępie zwraca na siebie uwagę ładnym i solidnym wydaniem. Druk został wykonany na dobrej jakości i przyjemnym w dotyku papierze, układ tekstu jest czytelny, zastosowana czcionka miła dla oka, ładna, a jednocześnie prosta strona graficzna sprawia wrażenie eleganckiej. Tekst został dodatkowo wzbogacony wieloma czytelnymi zdjęciami. Są to niewątpliwe zalety tej pozycji, a można wymienić ich więcej. Wystarczy chociażby zwrócić uwagę na zdrowe, życiowe podejście Autora do opisywanych technik masażu, który swoje spore doświadczenie w tej dziedzinie zdobywał na wielu kursach (między innymi w Tajlandii), czy obiektywizm w wypowiedziach.
Jak sam tytuł sugeruje, książka ta jest podręcznikiem, podręcznikiem w zasadzie kieszonkowym, zawierającym uproszczone informacje na temat technik masażu tajskiego. Mimo skondensowanej formy, wszystkie treści są zrozumiałe i łatwo przyswajalne. W pozycji „Masaż tajski” znajdziemy wiele wiadomości czysto teoretycznych, jak chociażby tło historyczne i kulturowe masażu, jego religijne korzenie, wskazania i przeciwwskazania do zastosowania.
Znajdziemy również szereg czysto praktycznych uwag: zaczynając od tych dotyczących samego przygotowania do masażu „pacjenta” i masującego, wystroju pomieszczenia, dodatkowych akcesoriów, a kończąc na dokładnie i czytelnie opisanych poszczególnych technikach tego masażu. Wszystko to zostało uzupełnione licznymi czarno-białymi ilustracjami i zdjęciami. Dzięki wycięciu z pola widzenia czytelnika wszystkich zbędnych dodatkowych „upiększeń” (jak kolory na zdjęciach, czy zbędne pseudo-ozdobne grafiki),wszystko jest bardzo czytelne, łatwiej wpadające w oko i jako takie lepiej zapada w naszej pamięci.
Pozycja jest warta polecenia wszystkim osobom, które chcą poszerzyć swoją wiedzę w dziedzinie tak pięknej, jaką jest niewątpliwie uzdrawiający i niosący ukojenie dotyk drugiej osoby, o podstawy masażu tajskiego. Trzeba tu jednak zaznaczyć, że książka ta nie jest dla wszystkich. Nie jest to „cudowna” pozycja, po przekartkowaniu której, każdy może zostać masażystą i uzdrowicielem… Nie jest to również książka skierowana dla osób przypadkowych, chcących od zera poznać tajniki masażu. Takie osoby powinny poszukać w księgarniach raczej czegoś z zakresu podstaw masażu partnerskiego, relaksacyjnego. Po tą pozycję powinny raczej sięgnąć osoby mające już ugruntowaną wiedzę z zakresu funkcjonowania ludzkiego ciała, podstaw anatomii i fizjoterapii. Dopiero posiadając takie teoretyczne podstawy, wyniosą z niej dalszą wiedzę przydatną im i masowanym. Pozostali mogą niestety nie zrozumieć właściwie przedstawionych tu technik, gdyż na pewno nie jest to typowy podręcznik dla amatora, który myśli stać się zawodowcem tylko dla tego, że coś przeczytał… Niezbędna jest wiedza, doświadczenie oraz wykształcona już pewna wrażliwość na odczuwanie własne i drugiego człowieka, któremu chcemy pomóc.
Podsumowując, „Masaż tajski” Piotra Druzgały to pozycja interesująca i godna polecenia, jednakże z uwzględnieniem pewnych zastrzeżeń, wspomnianych powyżej. Chociaż skuteczności samej metody nie udało się nam jeszcze przetestować, recenzowana publikacja stanowi dobry punkt wyjścia do praktyki.
moznaprzeczytac.pl MN
Ukraina. Niezwykli ludzie w niezwykłych czasach
(...) Także książka Piotra Pogorzelskiego, wieloletniego korespondenta Polskiego Radia, opisuje rewolucję, ale jest też analizą przemian, które dokonały się w jej wyniku. To opowieść o Ukrainie wczorajszej i dzisiejszej. Jej walorem jest analiza życia politycznego, społecznego, kulturalnego, duchowego. Moim zdaniem to najcenniejsza publikacja o rewolucji godności. Autor definiuje ukraiński nacjonalizm i narodziny ukraińskiego narodu politycznego, przybliża proces narodzin nowych mediów. Odnajdujemy tu portrety duchownych, artystów, społeczników, którzy znaleźli się na Majdanie - wykonali swe zadanie podczas rewolucji, a potem „nie złożyli broni" i dziś biorą udział w odbudowie państwa.
W kontekście wojny w Donbasie Pogorzelski napisał o wszystkim tym, co przemilczał z kolei Paweł Pieniążek w książce poświęconej już tylko Donbasowi (o niej za chwilę). Pogorzelski przedstawia mianowicie historyczny kontekst separatyzmu; tłumaczy też, jak funkcjonują bataliony ochotnicze, pisze o cyberwojnie itd. A dzięki metodologii (podejście problemowo-analitycz-ne) książka Pogorzelskiego zachowuje aktualność, choć rozwój wydarzeń na Wschodzie jest dynamiczny. (...)
W kontekście wojny w Donbasie Pogorzelski napisał o wszystkim tym, co przemilczał z kolei Paweł Pieniążek w książce poświęconej już tylko Donbasowi (o niej za chwilę). Pogorzelski przedstawia mianowicie historyczny kontekst separatyzmu; tłumaczy też, jak funkcjonują bataliony ochotnicze, pisze o cyberwojnie itd. A dzięki metodologii (podejście problemowo-analitycz-ne) książka Pogorzelskiego zachowuje aktualność, choć rozwój wydarzeń na Wschodzie jest dynamiczny. (...)
TVP Kultura, Tygodnik Powszechny Małgorzata Nocuń 23/2015
101 pomysłów na własną firmę
Szalone koncepcje też mogą być dochodowe. Oto niezwykłe pomysły na biznes, które znalazły swoich odbiorców.
Napój relaksujący, dla osób bojących się latać, lody dla psów i chipsy ze świerszczy, waga licząca kalorie oraz prześwietlacz posiłków, a także samopodgrzewające się dania i powietrze w puszce. O tych i 94 innych niezwykłych pomysłach na biznes w swojej książce pisze Grzegorz Marynowicz, pomysłodawca i redaktor prowadzący serwisu Mambiznes.pl, skierowanego do młodych przedsiębiorców.
"Nic na tym świecie nie jest tak piękne jak idea, której czas nadszedł". Cytatem Wiktora Hugo zaczyna się książka Marynowicza „101 niezwykłych pomysłów na biznes”. O wielu z nich autor pisał już wcześniej, bądź na założonym przez siebie serwisie Mambiznes.pl, bądź na łamach portalu Bankier.pl, który przejął tenże serwis.
- Właśnie z racji tematyki, którą od lat się zajmowałem, pewnego dnia zakiełkowała mi w głowie myśl, aby te wszystkie niezwykłe pomysły, z jakimi zdarzyło mi się spotkać, zebrać w jedną książkę o ideach – mówi dla Innpoland.pl Markowicz. - Przed ponad rok zbierałem pomysły, które moim zdaniem warte były opisania. Z ponad 200 idei finalnie wybrałem 101 biznesowych pomysłów. Skontaktowałem się praktycznie ze wszystkimi pomysłodawcami, których biznesy opisane są w książce. Autorzy niektórych przedsięwzięć dopiero zaczynają, inni już mogą cieszyć się pokaźnymi zyskami. Są pomysły zaawansowane technologicznie, ale również takie, które ujmują swoją prostotą - dodaje.
Jak twierdzi autor, można wskazać przedsięwzięcia z dużymi szansami na sukces oraz te mniej perspektywiczne. Dla wszystkich opisanych pomysłów wspólnym mianownikiem jest innowacyjność, która może być inspiracją dla nowych idei.
To, co znalazło się w książce Marynowicza, potwierdza powszechnie powtarzaną tezę, że ludzka pomysłowość nie zna granic. Niektórym z nas zapewne nawet do głowy by nie przyszło, że prezentowane w książce pomysły powstały jako idee biznesowe.
Przykład? Reklama drukowana na papierze toaletowym, ochraniacze na obcasy czy sprzedaż świeżego powietrza w puszce. Ale też znalazły się tam idee, które zrealizowane, odniosły globalny sukces, chociażby automaty vendingowe ze złotem czy długopis 3D.
Oprócz twórców zagranicznych, autor zamieścił też szereg koncepcji stworzonych przez rodzimych odkrywców-biznesmenów. Opisane są przedsięwzięcia z całego świata. Pomysł napoju dla osób bojących się latać powstał na Słowacji. W Bułgarii z kolei znajduje się przedsiębiorstwo produkujące wieszaki reklamowe. W Słowenii zaś powstała idea czujnika wykrywającego zagubione przedmioty, a w Tajlandii pomysł na produkcję papieru z odchodów słonia.
Kubek mierzący poziom cukru – wynalazek Sebastiana Łaźniaka, studenta ostatnich lat medycyny na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, który ma ułatwiać życie osób chorujących na cukrzycę. Kubek posiada specjalną miarkę, dzięki której chorzy nie muszą liczyć każdego grama cukru w przyjmowanych płynach. Do kubka wystarczy wlać sok czy mleko, a odpowiednia skala pokaże, ile węglowodanów znajduje się w wybranej ilości płynu. Później chory decyduje, czy chce wypić pół, jeden czy półtora wymiennika.
Na kubku, o wielkości 330 ml umieszczone są pionowe linie, które oznaczają przedział równy właśnie pół, jeden czy półtora WW. W każdym z tych przedziałów znajdują się też poziome linie. Trzeba znaleźć odpowiednią linię poziomą, której zakres obejmuje odczytane informacje o ilości węglowodanów z opakowania produktu.
Do tej poziomej linii cukrzyk musi napełnić kubek. Kubek dostrzeżono w konkursie Akademickich Inkubatorów. Został on także opatentowany w Polsce. Obecnie można go już kupić w internecie (PAP).
Personalizowane wałki do ciasta – to również pomysł rodem z Polski. Jego autorką jest Zuzanna Kozerska, która nie dość, że na wałki ma już rzeszę klientów w Polsce, to jeszcze jej fanami są także Japończycy i Australijczycy.
Polska projektantka stworzyła wałki, na których znajdują się wygrawerowane różne kształty. Te można odbijać na cieście, nadając oryginalną fakturę ciastkom, makaronom, pierogom, a także masie cukrowej do tortów czy nawet glinie.
Kozerska stworzyła wałki, bo przy całej jej miłości do wypiekania słodkości, ich zdobienie zajmowało jej mnóstwo czasu.
Potrzeba przyspieszenia tego procesu sprawiła, że pojawiła się idea stworzenia specjalnego narzędzia właśnie do dekorowania. Wałki zostały wygrawerowane za pomocą plotera laserowego w pracowni projektantki. Dziś w sprzedaży dostępnych jest kilkanaście wałków. Wszystkie są delikatnie impregnowane bezwonnym i bezpiecznym w kontakcie z żywnością olejem.
Złoto z automatu
Automaty vendingowe to biznes, stworzony przez niemiecką firmę EOL. Firma stworzyła automaty, w których znajdują się sztabki złota lub złote monety i klienci, podobnie jak my dziś kupujemy w takich automatach przekąski czy napoje na dworcach, mogą kupić cenny kruszec.
Maszyny nazywają się Gold to Go i służą zarówno tym, którzy po konkurencyjnych cenach, chcą nabyć ekskluzywny upominek, jak również ulokować pieniądze. Ceny kruszcu aktualizowane są co minutę, zgodnie z notowaniami rynkowymi. Średnia wartość sprzedaży w automacie wynosi 400 euro na pojedynczą transakcję.
W zależności od lokalizacji, oferta produktów może zostać rozszerzona o srebro, biżuterię inwestycyjną, wyroby jubilerskie lub kamienie szlachetne. Jak podaje w swoim tekście o automatach, zamieszczonym w Bankier.pl, Grzegorz Markiewicz: „automat ma wymiary 180 x 85 x 60 cm i waży do 560 kg. Wyposażony jest w oświetloną gablotę mieszczącą 32 pudełka na prezenty oraz 2 leje na monety. Ma wbudowany system wykrywania towarów wykorzystujący fale radiowe do wysyłania danych. Uzyskuje dostęp do internetu za pośrednictwem sieci LAN, posiada 19-calowy ekran dotykowy z terminalem płatniczym i może być w opcji opancerzonej”.
Urządzenia można już znaleźć w Niemczech, USA i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Kubek, który parzy kawę
Za późno wstałeś do pracy i nie zdążyłeś wypić ulubionej kawy? Letnia czarna z popularnego termosu podróżnego już nie smakuje? Wystarczy jeden przycisk, abyś mógł delektować się smakiem gorącego napoju. Tak swój produkt reklamują właściciele firmy Hey Joe Coffe.
Jordan Warren, James Trezza oraz Chris Brooks stworzyli kubek, który pozwala zaparzyć kawę w dowolnym miejscu. Wynalazek umożliwia także automatyczną regulację temperatury spożywanego napoju w zależności od upodobań.
― Znika problem kawy zimnej lub zbyt gorącej. Wystarczy dodać wody, uzupełnić pojemnik na kawę i można obudzić się na zboczu góry z małą czarną ― mówią pomysłodawcy.
Aby pozyskać środki na rozwój, początkujący przedsiębiorcy ruszyli z kampanią na serwisie Kickstarter. Pomysł mobilnego ekspresu do kawy przypadł do gustu internautom, którzy wsparli przedsięwzięcie kwotą 109 tys. dolarów. Środki zostały przeznaczone przede wszystkim na wyprodukowanie większej partii produktu. Cena kubka to 50 dol. za sztukę.
Kubek Hey Joe składa się z dwóch części. Górna część posiada zbiornik na wodę, a dolna zbiornik na kawę oraz mechanizm grzewczy. Wbudowana na dnie kubka bateria zapewnia grzałce niezbędną moc. Miniakumulator wysyła energię do cewki z miedzi zamkniętej wewnątrz płyty grzejnej w środkowej części kubka. Dzięki zagotowanej wodzie kawa się zaparza i wycieka do dolnej części kubka. Kubek wymaga ponownego ładowania po trzykrotnym użyciu.
Najmocniejsza kawa na świecie
Miłośnicy kawy potrzebują często silnego zastrzyku kofeiny, którego dotychczasowe produkty nie są w stanie zapewnić. Ponadprzeciętną dawką tej substancji mogą się cieszyć konsumenci kawy Death Wish Coffe.
Mike Brown, pomysłodawca nowej marki kawy, stworzył produkt, który sam określa mianem „najmocniejszej kawy na świecie”. ― Szukałem naprawdę mocnej kawy, ale żadna nie spełniała moich oczekiwań. Zacząłem eksperymentować z różnymi mieszankami i sposobami palenia. W efekcie powstała kawa, po której nie mogę zasnąć w nocy ― opowiada Mike.
Zaparzony kubek porównać można z „siłą rażenia” kilku espresso.
Wszystko za sprawą odpowiednio dobranych ziaren kawy oraz wypracowanego procesu ich palenia. ― Nasi specjaliści długo pracowali nad formułą, która zapewniłaby maksymalną moc bez smaku spalenizny ― mówi Mike. Ekologicznie certyfikowane, zielone ziarna palone są w małych partiach, w specjalnym minipiecu, dzięki czemu smak jest bardziej wyrazisty.
Właściciel firmy chlubi się tym, że Death Wish Coffee jest w 100% z kawy w przeciwieństwie do innych produktów zwiększających zawartość kofeiny z guarany lub innych substancji. Ziarna do krzepiącej mieszanki sprowadzane są z Ameryki Południowej i Indii.
"Zapewniamy pełną satysfakcję albo zwrot pieniędzy" ― czytamy na stronie produktu, którego największe opakowanie kosztuje 79,99 dol. Klienci, którzy nie są jeszcze zdecydowani, mogą zamówić próbkę kawy w cenie 2,99 dol. Sprzedaż odbywa się za pośrednictwem małego sklepu w Nowym Jorku oraz online.
Kieszonkowy sensor do wykrywania glutenu
Twórcą urządzenia jest 6SensorLabs start up założony przez absolwentów MIT Shireen Yates oraz Scotta Sundvora. Jak sama nazwa wskazuje, ma ułatwiać życie osobom eliminującym z pożywienia gluten lub chorym na celiakię. Dzięki sensorowi osoby takie mogą w każdej chwili sprawdzić czy w danym pożywieniu znajduje się szkodliwe dla nich białko czy też nie.
Sensor składa się z modułu z czujnikiem oraz jednorazowych testerów, przy pomocy których dostarczane są próbki pożywienia. Wyniki testów wyświetlane są na smartfonie, na którym zainstalowano aplikację do odczytu ww. danych. Przewidywany koszt urządzenia to 150 dolarów.
Portal randkowy dla osób z HIV/AIDS
Serwis positivesdating.com to powołany do życia w 2005 roku przez 20-latków z Ohio płatny portal dla osób szukających swojej drugiej połówki, wśród chorych bądź zakażonych wirusem HIV.
Jeden z twórców serwisu, Brandon Koechlin, tłumaczył na blogu Work at Home Place, iż inspiracją do stworzenia serwisu była rozmowa z pewnym profesorem o osobach, które, gdy zarażają się HIV, stają się społecznymi wyrzutkami. Zresztą, wchodząc na stronę Positives, naszym oczom ukaże się tekst: „Dlaczego masz zrezygnować z miłości z powodu HIV? Ludzie tacy jak ty, właśnie się organizują [u nas]. Zamierzają żyć pełnią życia wyznając naszą mantrę... Gdy życie się poniewiera, postaw się!”.
Portal z powodzeniem działa, przynosząc jego właścicielom zyski na poziomie kilkuset tysięcy dolarów rocznie.
Ekoładowarka do sprzętu elektronicznego
Problem rozładowanego telefonu lub laptopa często pojawia się podczas podróży czy zakupów. Pochodzące z Belgii Katarina Verhaegen i Patricia Ceysens wyszły naprzeciw potrzebom osób borykających się z „uziemionym” urządzeniem. W ramach własnej firmy WeWatt skonstruowały biurko, które za pomocą siły nóg pozwala zasilić rozładowany sprzęt. Zamiast polować na wtyczkę pasującą do naszej ładowarki, wystarczy usiąść wygodnie i rozpocząć pedałowanie.
Ekoładowarki wyposażone są w pedały podłączone do dynama, które wysiłek fizyczny zamieniają na energię zasilającą urządzenie. Każde stanowisko wyposażone jest w trzy miejsca siedzące. Im szybciej wykonujemy ruchy, tym większa szansa, że zdążymy naładować nasz sprzęt przed odlotem samolotu czy odjazdem pociągu.
Bo właśnie dworce, lotniska, stacje metra, hipermarkety czy gmachy instytucji publicznych są docelowymi klientami firmy WeWatt.
Produkcja odbywa się sposobem rzemieślniczym w małym zakładzie zatrudniającym osoby niepełnosprawne. Ekoładowarki budowane są z materiałów w większości podlegających recyklingowi. Założycielki firmy mają dokładnie podzielone zadania. Patricia odpowiada za stronę biznesową, a Katarina za prace konstrukcyjne. Przedsiębiorczym paniom udało się przekonać do swojego pomysłu m.in. zarządzających lotniskiem w Amsterdamie.
Tu na pasażerów obok tradycyjnych sklepów, restauracji czy poczekalni czekają także ekoładowarki. — Cena zależy od specyfiki zamówienia, ale jest porównywalna z kosztem dobrego roweru elektrycznego ― mówi Patricia.
Meble robione na drutach
Czapka, szalik lub sweter domowej produkcji. Któż nie dostał takiego prezentu od babci lub cioci, których hobby było robienie na drutach. Krok dalej w tej pasji poszła Claire-Anne O’Brien. Pomysłowa projektantka starą jak świat techniką wykonuje nowoczesne meble. Pochodząca z Irlandii Claire-Anne ukończyła Royal College of Art z tytułem magistra projektowania we włókiennictwie.
Gruntowne wykształcenie oraz talent do projektowania pozwoliły na stworzenie unikalnych produktów, które łączą tradycję z nowatorskim designem.
Wszystkie produkty są tworzone ręcznie, co czyni działalność pracochłonną. Jednocześnie ten rzemieślniczy charakter mebli jest ich najważniejszą zaletą. Początkowo pomysłodawczyni wykonywała meble samodzielnie, ale szybko doszła do wniosku, że musi część prac zlecić na zewnątrz. W ten sposób rozpoczęła współpracę z lokalnymi producentami mebli i tapicerami. Zatrudniła też osoby, które na drutach wykonują elementy składowe mebli.
Klienci zgłaszają się osobiście w siedzibie, przez internet oraz za pośrednictwem kilku hurtowników. Claire-Anne najbardziej lubi osobisty kontakt z klientem i przyznaje, że kupujący to głównie kobiety.
Mimo nagród, pokazów i biznesowego rozwoju właścicielka firmy mówi, że wciąż jest przede wszystkim projektantką. ― Nigdy nie miałam planów biznesowych. Kiedy pojawili się pierwsi klienci zainteresowani meblami, to musiałam siłą rzeczy wejść do biznesu. Wszystko toczyło się naturalnie i organicznie ― opowiada projektantka.
Tosty z selfie
To nie jest fikcja ani Photoshop. To są prawdziwe tosty z Twoją twarzą. Tak swoje niecodzienne tostery reklamują właściciele firmy Burnt Impressions. Sprzedawane przez przedsiębiorstwo urządzenia pozwalają na wypalenie na kromce tostowego pieczywa dowolnej grafiki czy zdjęcia.
W ten sposób do śniadania obok mleka czy płatków mogą zostać podane tosty z wizerunkiem dziecka, ulubionego bohatera z bajki lub z inną grafiką. Aby złożyć zamówienie na toster z indywidualnym nadrukiem, należy przedtem wysłać plik ze zdjęciem, które musi spełniać określone wymogi.
Fotografia powinna mieć delikatne tło, dobre oświetlenie i nie może mieć żadnych rekwizytów lub elementów zasłaniających twarz. Odpadają zdjęcia ze szczegółami, których toster nie jest w stanie odwzorować.
Cena tego niecodziennego sprzętu AGD to 75 dolarów. Oprócz tosterów na zamówienie firma sprzedaje także kilka modeli ze znanymi twarzami. Na tostach Burnt Impressions znalazł się m.in. wizerunek Jezusa, Baracka Obamy czy Che Guevary.
Napój relaksujący, dla osób bojących się latać, lody dla psów i chipsy ze świerszczy, waga licząca kalorie oraz prześwietlacz posiłków, a także samopodgrzewające się dania i powietrze w puszce. O tych i 94 innych niezwykłych pomysłach na biznes w swojej książce pisze Grzegorz Marynowicz, pomysłodawca i redaktor prowadzący serwisu Mambiznes.pl, skierowanego do młodych przedsiębiorców.
"Nic na tym świecie nie jest tak piękne jak idea, której czas nadszedł". Cytatem Wiktora Hugo zaczyna się książka Marynowicza „101 niezwykłych pomysłów na biznes”. O wielu z nich autor pisał już wcześniej, bądź na założonym przez siebie serwisie Mambiznes.pl, bądź na łamach portalu Bankier.pl, który przejął tenże serwis.
- Właśnie z racji tematyki, którą od lat się zajmowałem, pewnego dnia zakiełkowała mi w głowie myśl, aby te wszystkie niezwykłe pomysły, z jakimi zdarzyło mi się spotkać, zebrać w jedną książkę o ideach – mówi dla Innpoland.pl Markowicz. - Przed ponad rok zbierałem pomysły, które moim zdaniem warte były opisania. Z ponad 200 idei finalnie wybrałem 101 biznesowych pomysłów. Skontaktowałem się praktycznie ze wszystkimi pomysłodawcami, których biznesy opisane są w książce. Autorzy niektórych przedsięwzięć dopiero zaczynają, inni już mogą cieszyć się pokaźnymi zyskami. Są pomysły zaawansowane technologicznie, ale również takie, które ujmują swoją prostotą - dodaje.
Jak twierdzi autor, można wskazać przedsięwzięcia z dużymi szansami na sukces oraz te mniej perspektywiczne. Dla wszystkich opisanych pomysłów wspólnym mianownikiem jest innowacyjność, która może być inspiracją dla nowych idei.
To, co znalazło się w książce Marynowicza, potwierdza powszechnie powtarzaną tezę, że ludzka pomysłowość nie zna granic. Niektórym z nas zapewne nawet do głowy by nie przyszło, że prezentowane w książce pomysły powstały jako idee biznesowe.
Przykład? Reklama drukowana na papierze toaletowym, ochraniacze na obcasy czy sprzedaż świeżego powietrza w puszce. Ale też znalazły się tam idee, które zrealizowane, odniosły globalny sukces, chociażby automaty vendingowe ze złotem czy długopis 3D.
Oprócz twórców zagranicznych, autor zamieścił też szereg koncepcji stworzonych przez rodzimych odkrywców-biznesmenów. Opisane są przedsięwzięcia z całego świata. Pomysł napoju dla osób bojących się latać powstał na Słowacji. W Bułgarii z kolei znajduje się przedsiębiorstwo produkujące wieszaki reklamowe. W Słowenii zaś powstała idea czujnika wykrywającego zagubione przedmioty, a w Tajlandii pomysł na produkcję papieru z odchodów słonia.
Kubek mierzący poziom cukru – wynalazek Sebastiana Łaźniaka, studenta ostatnich lat medycyny na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, który ma ułatwiać życie osób chorujących na cukrzycę. Kubek posiada specjalną miarkę, dzięki której chorzy nie muszą liczyć każdego grama cukru w przyjmowanych płynach. Do kubka wystarczy wlać sok czy mleko, a odpowiednia skala pokaże, ile węglowodanów znajduje się w wybranej ilości płynu. Później chory decyduje, czy chce wypić pół, jeden czy półtora wymiennika.
Na kubku, o wielkości 330 ml umieszczone są pionowe linie, które oznaczają przedział równy właśnie pół, jeden czy półtora WW. W każdym z tych przedziałów znajdują się też poziome linie. Trzeba znaleźć odpowiednią linię poziomą, której zakres obejmuje odczytane informacje o ilości węglowodanów z opakowania produktu.
Do tej poziomej linii cukrzyk musi napełnić kubek. Kubek dostrzeżono w konkursie Akademickich Inkubatorów. Został on także opatentowany w Polsce. Obecnie można go już kupić w internecie (PAP).
Personalizowane wałki do ciasta – to również pomysł rodem z Polski. Jego autorką jest Zuzanna Kozerska, która nie dość, że na wałki ma już rzeszę klientów w Polsce, to jeszcze jej fanami są także Japończycy i Australijczycy.
Polska projektantka stworzyła wałki, na których znajdują się wygrawerowane różne kształty. Te można odbijać na cieście, nadając oryginalną fakturę ciastkom, makaronom, pierogom, a także masie cukrowej do tortów czy nawet glinie.
Kozerska stworzyła wałki, bo przy całej jej miłości do wypiekania słodkości, ich zdobienie zajmowało jej mnóstwo czasu.
Potrzeba przyspieszenia tego procesu sprawiła, że pojawiła się idea stworzenia specjalnego narzędzia właśnie do dekorowania. Wałki zostały wygrawerowane za pomocą plotera laserowego w pracowni projektantki. Dziś w sprzedaży dostępnych jest kilkanaście wałków. Wszystkie są delikatnie impregnowane bezwonnym i bezpiecznym w kontakcie z żywnością olejem.
Złoto z automatu
Automaty vendingowe to biznes, stworzony przez niemiecką firmę EOL. Firma stworzyła automaty, w których znajdują się sztabki złota lub złote monety i klienci, podobnie jak my dziś kupujemy w takich automatach przekąski czy napoje na dworcach, mogą kupić cenny kruszec.
Maszyny nazywają się Gold to Go i służą zarówno tym, którzy po konkurencyjnych cenach, chcą nabyć ekskluzywny upominek, jak również ulokować pieniądze. Ceny kruszcu aktualizowane są co minutę, zgodnie z notowaniami rynkowymi. Średnia wartość sprzedaży w automacie wynosi 400 euro na pojedynczą transakcję.
W zależności od lokalizacji, oferta produktów może zostać rozszerzona o srebro, biżuterię inwestycyjną, wyroby jubilerskie lub kamienie szlachetne. Jak podaje w swoim tekście o automatach, zamieszczonym w Bankier.pl, Grzegorz Markiewicz: „automat ma wymiary 180 x 85 x 60 cm i waży do 560 kg. Wyposażony jest w oświetloną gablotę mieszczącą 32 pudełka na prezenty oraz 2 leje na monety. Ma wbudowany system wykrywania towarów wykorzystujący fale radiowe do wysyłania danych. Uzyskuje dostęp do internetu za pośrednictwem sieci LAN, posiada 19-calowy ekran dotykowy z terminalem płatniczym i może być w opcji opancerzonej”.
Urządzenia można już znaleźć w Niemczech, USA i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Kubek, który parzy kawę
Za późno wstałeś do pracy i nie zdążyłeś wypić ulubionej kawy? Letnia czarna z popularnego termosu podróżnego już nie smakuje? Wystarczy jeden przycisk, abyś mógł delektować się smakiem gorącego napoju. Tak swój produkt reklamują właściciele firmy Hey Joe Coffe.
Jordan Warren, James Trezza oraz Chris Brooks stworzyli kubek, który pozwala zaparzyć kawę w dowolnym miejscu. Wynalazek umożliwia także automatyczną regulację temperatury spożywanego napoju w zależności od upodobań.
― Znika problem kawy zimnej lub zbyt gorącej. Wystarczy dodać wody, uzupełnić pojemnik na kawę i można obudzić się na zboczu góry z małą czarną ― mówią pomysłodawcy.
Aby pozyskać środki na rozwój, początkujący przedsiębiorcy ruszyli z kampanią na serwisie Kickstarter. Pomysł mobilnego ekspresu do kawy przypadł do gustu internautom, którzy wsparli przedsięwzięcie kwotą 109 tys. dolarów. Środki zostały przeznaczone przede wszystkim na wyprodukowanie większej partii produktu. Cena kubka to 50 dol. za sztukę.
Kubek Hey Joe składa się z dwóch części. Górna część posiada zbiornik na wodę, a dolna zbiornik na kawę oraz mechanizm grzewczy. Wbudowana na dnie kubka bateria zapewnia grzałce niezbędną moc. Miniakumulator wysyła energię do cewki z miedzi zamkniętej wewnątrz płyty grzejnej w środkowej części kubka. Dzięki zagotowanej wodzie kawa się zaparza i wycieka do dolnej części kubka. Kubek wymaga ponownego ładowania po trzykrotnym użyciu.
Najmocniejsza kawa na świecie
Miłośnicy kawy potrzebują często silnego zastrzyku kofeiny, którego dotychczasowe produkty nie są w stanie zapewnić. Ponadprzeciętną dawką tej substancji mogą się cieszyć konsumenci kawy Death Wish Coffe.
Mike Brown, pomysłodawca nowej marki kawy, stworzył produkt, który sam określa mianem „najmocniejszej kawy na świecie”. ― Szukałem naprawdę mocnej kawy, ale żadna nie spełniała moich oczekiwań. Zacząłem eksperymentować z różnymi mieszankami i sposobami palenia. W efekcie powstała kawa, po której nie mogę zasnąć w nocy ― opowiada Mike.
Zaparzony kubek porównać można z „siłą rażenia” kilku espresso.
Wszystko za sprawą odpowiednio dobranych ziaren kawy oraz wypracowanego procesu ich palenia. ― Nasi specjaliści długo pracowali nad formułą, która zapewniłaby maksymalną moc bez smaku spalenizny ― mówi Mike. Ekologicznie certyfikowane, zielone ziarna palone są w małych partiach, w specjalnym minipiecu, dzięki czemu smak jest bardziej wyrazisty.
Właściciel firmy chlubi się tym, że Death Wish Coffee jest w 100% z kawy w przeciwieństwie do innych produktów zwiększających zawartość kofeiny z guarany lub innych substancji. Ziarna do krzepiącej mieszanki sprowadzane są z Ameryki Południowej i Indii.
"Zapewniamy pełną satysfakcję albo zwrot pieniędzy" ― czytamy na stronie produktu, którego największe opakowanie kosztuje 79,99 dol. Klienci, którzy nie są jeszcze zdecydowani, mogą zamówić próbkę kawy w cenie 2,99 dol. Sprzedaż odbywa się za pośrednictwem małego sklepu w Nowym Jorku oraz online.
Kieszonkowy sensor do wykrywania glutenu
Twórcą urządzenia jest 6SensorLabs start up założony przez absolwentów MIT Shireen Yates oraz Scotta Sundvora. Jak sama nazwa wskazuje, ma ułatwiać życie osobom eliminującym z pożywienia gluten lub chorym na celiakię. Dzięki sensorowi osoby takie mogą w każdej chwili sprawdzić czy w danym pożywieniu znajduje się szkodliwe dla nich białko czy też nie.
Sensor składa się z modułu z czujnikiem oraz jednorazowych testerów, przy pomocy których dostarczane są próbki pożywienia. Wyniki testów wyświetlane są na smartfonie, na którym zainstalowano aplikację do odczytu ww. danych. Przewidywany koszt urządzenia to 150 dolarów.
Portal randkowy dla osób z HIV/AIDS
Serwis positivesdating.com to powołany do życia w 2005 roku przez 20-latków z Ohio płatny portal dla osób szukających swojej drugiej połówki, wśród chorych bądź zakażonych wirusem HIV.
Jeden z twórców serwisu, Brandon Koechlin, tłumaczył na blogu Work at Home Place, iż inspiracją do stworzenia serwisu była rozmowa z pewnym profesorem o osobach, które, gdy zarażają się HIV, stają się społecznymi wyrzutkami. Zresztą, wchodząc na stronę Positives, naszym oczom ukaże się tekst: „Dlaczego masz zrezygnować z miłości z powodu HIV? Ludzie tacy jak ty, właśnie się organizują [u nas]. Zamierzają żyć pełnią życia wyznając naszą mantrę... Gdy życie się poniewiera, postaw się!”.
Portal z powodzeniem działa, przynosząc jego właścicielom zyski na poziomie kilkuset tysięcy dolarów rocznie.
Ekoładowarka do sprzętu elektronicznego
Problem rozładowanego telefonu lub laptopa często pojawia się podczas podróży czy zakupów. Pochodzące z Belgii Katarina Verhaegen i Patricia Ceysens wyszły naprzeciw potrzebom osób borykających się z „uziemionym” urządzeniem. W ramach własnej firmy WeWatt skonstruowały biurko, które za pomocą siły nóg pozwala zasilić rozładowany sprzęt. Zamiast polować na wtyczkę pasującą do naszej ładowarki, wystarczy usiąść wygodnie i rozpocząć pedałowanie.
Ekoładowarki wyposażone są w pedały podłączone do dynama, które wysiłek fizyczny zamieniają na energię zasilającą urządzenie. Każde stanowisko wyposażone jest w trzy miejsca siedzące. Im szybciej wykonujemy ruchy, tym większa szansa, że zdążymy naładować nasz sprzęt przed odlotem samolotu czy odjazdem pociągu.
Bo właśnie dworce, lotniska, stacje metra, hipermarkety czy gmachy instytucji publicznych są docelowymi klientami firmy WeWatt.
Produkcja odbywa się sposobem rzemieślniczym w małym zakładzie zatrudniającym osoby niepełnosprawne. Ekoładowarki budowane są z materiałów w większości podlegających recyklingowi. Założycielki firmy mają dokładnie podzielone zadania. Patricia odpowiada za stronę biznesową, a Katarina za prace konstrukcyjne. Przedsiębiorczym paniom udało się przekonać do swojego pomysłu m.in. zarządzających lotniskiem w Amsterdamie.
Tu na pasażerów obok tradycyjnych sklepów, restauracji czy poczekalni czekają także ekoładowarki. — Cena zależy od specyfiki zamówienia, ale jest porównywalna z kosztem dobrego roweru elektrycznego ― mówi Patricia.
Meble robione na drutach
Czapka, szalik lub sweter domowej produkcji. Któż nie dostał takiego prezentu od babci lub cioci, których hobby było robienie na drutach. Krok dalej w tej pasji poszła Claire-Anne O’Brien. Pomysłowa projektantka starą jak świat techniką wykonuje nowoczesne meble. Pochodząca z Irlandii Claire-Anne ukończyła Royal College of Art z tytułem magistra projektowania we włókiennictwie.
Gruntowne wykształcenie oraz talent do projektowania pozwoliły na stworzenie unikalnych produktów, które łączą tradycję z nowatorskim designem.
Wszystkie produkty są tworzone ręcznie, co czyni działalność pracochłonną. Jednocześnie ten rzemieślniczy charakter mebli jest ich najważniejszą zaletą. Początkowo pomysłodawczyni wykonywała meble samodzielnie, ale szybko doszła do wniosku, że musi część prac zlecić na zewnątrz. W ten sposób rozpoczęła współpracę z lokalnymi producentami mebli i tapicerami. Zatrudniła też osoby, które na drutach wykonują elementy składowe mebli.
Klienci zgłaszają się osobiście w siedzibie, przez internet oraz za pośrednictwem kilku hurtowników. Claire-Anne najbardziej lubi osobisty kontakt z klientem i przyznaje, że kupujący to głównie kobiety.
Mimo nagród, pokazów i biznesowego rozwoju właścicielka firmy mówi, że wciąż jest przede wszystkim projektantką. ― Nigdy nie miałam planów biznesowych. Kiedy pojawili się pierwsi klienci zainteresowani meblami, to musiałam siłą rzeczy wejść do biznesu. Wszystko toczyło się naturalnie i organicznie ― opowiada projektantka.
Tosty z selfie
To nie jest fikcja ani Photoshop. To są prawdziwe tosty z Twoją twarzą. Tak swoje niecodzienne tostery reklamują właściciele firmy Burnt Impressions. Sprzedawane przez przedsiębiorstwo urządzenia pozwalają na wypalenie na kromce tostowego pieczywa dowolnej grafiki czy zdjęcia.
W ten sposób do śniadania obok mleka czy płatków mogą zostać podane tosty z wizerunkiem dziecka, ulubionego bohatera z bajki lub z inną grafiką. Aby złożyć zamówienie na toster z indywidualnym nadrukiem, należy przedtem wysłać plik ze zdjęciem, które musi spełniać określone wymogi.
Fotografia powinna mieć delikatne tło, dobre oświetlenie i nie może mieć żadnych rekwizytów lub elementów zasłaniających twarz. Odpadają zdjęcia ze szczegółami, których toster nie jest w stanie odwzorować.
Cena tego niecodziennego sprzętu AGD to 75 dolarów. Oprócz tosterów na zamówienie firma sprzedaje także kilka modeli ze znanymi twarzami. Na tostach Burnt Impressions znalazł się m.in. wizerunek Jezusa, Baracka Obamy czy Che Guevary.
INN POLAND Izabela Marczak
