Recenzje

est to jedna z tych pozycji, która jest bardziej praktyczna niż teoretyczna. Mimo, że skierowana jest do początkujących sprzedawców to niektóre, techniki będą cenne dla weteranów sprzedaży. Samą książkę czyta się bardzo przyjemnie i na uparciucha tak jak to było w moim przypadku książkę można przeczytać w jeden wieczór mimo, że pozycja liczy 400 s. Sama książka jest niezwykle praktyczna, każdy rudział jest wypisany strategiami oraz inspiracjami, które możemy za implikować w naszym biznesie. W związku z czym , książkę należy przeczytać kilkukrotnie, by wiedza została dobrze rozpakowana w naszym mózgu. Mnie najbardziej zaciekawiła technika w której jako handlowcy powinniśmy nosić segregator a w nim dobre opinie i referencje naszych klientów. Jest to taki dowód społeczny znany psychologa społecznym. Bardzo mocny wniosek nasuwa się z myśli autora, nigdy nie daj się klientowi przyłapać na tym, że chcesz mu coś sprzedać. Jeśli masz większe doświadczenie w sprzedaży wiesz, że techniki sprzedaży to ściema w erze morderczej konkurencji liczą się techniki budowania relacji z klientem. Jeśli liczysz na to, ze klienci będą wracać.

Z KSIĄŻKI DOWIESZ SIĘ

Dlaczego handlowca nie zawsze udaje się sprzedać? Jak klient chce być traktowany? Jak znaleźć czuły punkt klienta? Gdzie i kiedy rodzi się zaufanie klienta do sprzedającego? Jak wykonać prezentacje w XXI Wieku? Jakie zadawać pytania zamykające sprzedaż ?

OPINIA

Jeśli zaczynasz swoją przygodę w sprzedaży ta książka pomoże Ci się stać lepszym sprzedawcą, jest bardzo praktyczna i napisana prostym językiem. Jeśli jesteś zaawansowanym sprzedawcą raczej poleciłbym Ci Handlowanie to gra, Alchemię manipulacji. Obydwie pozycje ukazały się nakładem wydawnictwa one press. A Biblia handlowców bardziej trafi do początkujących handlowców. Jest bardzo praktyczna, czytając ją warto mieć ze sobą coś do pisania. Bo książka obfituje w bardzo praktyczne strategie. W skali od 1 do 90 daje 78.

Snopy teatralnych reflektorów przecinają kosmos tańczących w powietrzu pyłków kurzu. Oświetlają równo zbite deski. Scena jest pusta. Nagle, na oczach paru tysięcy ludzi eksploduje sufit i na linie zjeżdża ubrany w strój kosmonauty facet. To biznesmen, showman i, od niedawna, pisarz – Michał Wawrzyniak.

Mniej więcej takimi słowami zrecenzowała mi pracę firmy MentalWay znajoma uczestniczka jednego z ich eventów.

Wierzę jej, bo dokładnie w tym stylu zaprezentował się i sam szef przedsięwzięcia w trakcie wiedźmińskiego LARPa w zamku Moszna. Opisywałem tę przygodę szerzej w tekście The Witcher School. Tak się śmiesznie złożyło, że, oprócz fabuły, dzieliliśmy razem z Michałem pięcioosobowy apartament :)

Jego hardkorowy, ekspansywny, energetyczny i pełen luźnego humoru charakter przebija z każdej jednej strony książki “Guru KULTU..ry”. Pomiędzy słowami widać też prostą, wymierną potrzebę bycia pierwszym. W czym? To drugorzędne. Grunt, by rozbić system i ugrać maksymalną stawkę. Najlepiej pomagając maksymalnej ilości innych ludzi.

Do takiego stylu życia namawia “Guru KULTU..ry”. Udowadnia, że jak najbardziej *można* a nawet *należy!* pozwalać sobie w życiu na zainteresowania i rozwój zawodowy w dziedzinie, którą kochamy i nie mielibyśmy nic przeciwko dodatkowym godzinom wrzuconym w obowiązki w niedzielę wieczór. Po chwili przestrzega przed nadmiernym zaufaniem w ten model.

Sugeruje myślenie i kwestionowanie “starych praw”.

Pokazuje, że można przejmować się ludźmi, do których nie kierujemy swojego biznesu, ale można też zamienić tę uwagę w dodatkowe 50% zabiegania o tych, którzy naszą pracę doceniają. Choć świat nie jest przez autora kolorowany na różowo, to ogólny morał napawa optymizmem. Bycie świetnym dla ludzi, którzy są świetni dla Ciebie, się po prostu opłaca. Nie tylko z moralnego i etycznego punktu widzenia.

Tytuł wart uwagi, choć stanowczo nie dla wszystkich. Wydaje mi się, że oprócz swobody twórczej autor pozwolił sobie na prosty test. Skoro książka jest o psychicznym “wrzucaniu na luz” i skutecznym tworzeniu własnej historii, trzeba najpierw umieć “wrzucić na luz” choćby w tak prostej sprawie jak charyzma narracji :)

Moja rada na zakończenie?

Przed lekturą pooglądajcie Michała na YT, bo się potem w myślach czyta książkę jego głosem!

Słowa klucze: pewność siebie, budowanie własnej historii, zakładanie biznesu, mity na temat skuteczności, hejterzy

Styl: dłuuuuuga rozmowa ze znajomym przy wieczornym piwie :)

Kiedy warto kupić: kiedy jest się na etapie szukania swojego pomysłu na robienie rzeczy w życiu. Michał wprost opowiada o tematach, na których się przejechał. A także o tych, które przyniosły mu miliony. Poza tym rzuca dużo świetnych porad dotyczących “dobierania” sobie ludzi, z którymi chce się wspólnie pracować. Ten element spodobał mi się najbardziej.

Kiedy lepiej pominąć: przede wszystkim, kiedy nie ma się poczucia humoru. W drugiej kolejności, “Guru KULTU..ry” stanowczo rozsierdzi ludzi wyżej ceniących skromność od skutecznej rady. Autor nie ma żadnych oporów przed energetyczną autoprezentacją :)

Jednym zdaniem: “Guru KULTU..ry” czyta się szybko i przyjemnie. Dobra lektura pokazująca, że można żyć na wysokich obrotach i czerpać z życia całe wiadra radochy, a zarazem efektywnie pomagać innym. No i jest w niej anegdota o “oślich jajach” :-)

Jesteś marką” to ładnie i estetycznie wydany poradnik w twardej oprawie. Jeśli szukasz idealnego prezentu dla swojej przyjaciółki czy siostry, ta książka będzie odpowiednia, szczególnie dla osób, które chciałyby osiągnąć samorealizacje, ale stoją w miejscu, wątpiąc w swoje siły.

Autorka - Joanna Malinowska – Parzydło to kobieta, która w swoim życiu osiągnęła bardzo wiele, a na pewno szeroko pojęty sukces zawodowy, osobisty i samorealizację.

W książce skrótowo opisuje ona swoją ścieżkę kariery. Dzięki swojemu bogatemu doświadczeniu i zdolnościom interpersonalnym została cenioną trenerką biznesu oraz wykładowcą akademickim.

Książka to poradnik i pierwszy krok dla wszystkich osób, które chcą osiągnąć sukces, a przy tym pozostać sobą, być wiernym swoim zasadom.

Zawiera sporo ważnej treści oraz ciekawe ćwiczenia dla rozwijania swoich zdolności, które możemy wykonać sami w domu. Jest to więc alternatywa dla drogich i często niedostępnych dla nas kursów czy spotkań z coachem/ doradcą zawodowym.

Narysować to, co trudno opowiedzieć



W przypadku książki Marka Adamika „Sensu sens” empatia jest słowem, które musi pomieścić w sobie całą bezradność czytelnika.



Napisać o książce Marka Adamika, Czecha, grafika i ilustratora, który wybrał na swoje miejsce Warszawę, że jest dziennikiem choroby uchodzącej za nieuleczalną, byłoby za mało. To książka, która chce nas zabrać w podróż odkładaną na koniec wszystkich innych, jakie mamy do zrobienia. Ale ta podróż jest w ogólnodostępnej ofercie i książka ma wymiar losu, skłania więc do empatii. Empatia jest tutaj słowem, które musi pomieścić w sobie całą bezradność czytelnika. Komuś, kto siedzi w batyskafie, trudno rozprawiać o tonącym. W obliczu cudzego bólu zawsze jest się w fałszywej sytuacji: „Tylko jeden ból łatwo znieść – ból innych”. To niby wiadomo. Dlaczego to napomnienie okazuje się mantrą, którą łatwo wyrzucamy z pamięci, kiedy obcujemy z obrazami cierpienia? Spotykamy się z nimi na co dzień – w nadmiarze. Szukamy ich, zadowalając się często pornografią cierpienia. Tymczasem ból jest czymś, co przebywa poza językiem.

Elaine Scarry w książce „The Body in Pain: The Making and Unmaking of the World” powiada, że opisy zawsze subiektywnego bólu, które stanowią próbę jego obiektywizacji, mają nie tylko terapeutyczny, ale i istotnie twórczy i pozytywny charakter. Mieszczą się bowiem w polu działań, którym właściwa jest nasza rozpaczliwa krzątanina w obliczu zagrożenia i potrzeba zaradzenia temu zagrożeniu, towarzyszącemu mu przerażeniu, lękowi, dyskomfortowi. Wszystko, co ludzie robią – kiedy wytwarzają narzędzia albo kiedy tworzą dzieła sztuki – służy pierwotnie do radzenia sobie z zagrożeniami, rzeczywistość z przyrodzenia jest okrutna. To okrucieństwo staramy się nieustannie przesłaniać. Scarry powiada: myślące ciało, zakłopotane i utrudzone swoim ciężarem, tworzy krzesło, które daje mu poczucie nieważkości. A sztuka ma radzić sobie z z bólem istnienia, który w chorobie jeszcze się potęguje: „To nie zagrożenie z zewnątrz. To coś, co jest w nas i atakuje od środka. Walcząc z chorobą, trzeba się bronić przed samym sobą” – pisała niegdyś Małgorzata Baranowska w książce „To jest wasze życie. Jak być sobą w chorobie przewlekłej”.

Niektórzy oskarżają artystów, że oni szczególnie delektują się obrazami cierpienia. Nie należy doszukiwać się w tym perwersji. Przedstawienia bólu, cierpienia, choroby, podobnie jak wszystkie nasze wynalazki i przedmioty codziennie, jak wiersze, rysunki, filmy, są naszymi ekstensjami, protezami myślącego ciała, które najpierw nazywa, a potem neutralizuje ból. U podłoża każdego z naszych działań znajduje się impuls, by dążyć do samozachowania. Więcej: uczynić to, nad czym nie mamy władzy, częścią naszego świata. Oswoić.

W podobny sposób myślał filozof i historyk sztuki Aby Warburg. Jego zdaniem obrazy, które znajdujemy u zarania kultury i w starożytności, były próbą zaleczenia grozy istnienia, stanowiły sceny pierwotne przedstawiające zagrożenie i zarazem były pracą nad zneutralizowaniem lęku. Całe europejskie malarstwo zawiera ślady tego wysiłku. Warburg mówił o obrazie jako pathosformelu. To jego nazwa na oznaczenie obrazu o wielkim ładunku emocji. Pathosformel jest zapisem trwogi i świadectwem zapanowania nad nią. To jakby zatarta sygnatura przerażenia. Jego echo. Dowód na to, że kultura kontaktuje się z tym, co pierwotne, z tym, co zostało zapisane w na ścianach jaskiń, w pierwszych antycznych obrazach, potem filtrowanych przez historyczne już formy wrażliwości. Warburg potraktował nawet „Śniadanie na trawie” Maneta jako późny przykład pathosformelu. Dowodził, że przedstawiona na obrazie scena ma swoje pierwowzory nie tylko w szesnastowiecznym malarstwie, ale także w reliefach, jakie znajdujemy na antycznych sarkofagach. Pathosformel to wyraz cierpienia, ale i recepta na cierpienie, działanie podjęte jako środek zaradczy. Takie emocje rodzi spotkanie z traumatyzującym zagrożeniem, siłą niszczycielską, która nam zagraża. To może być śmierć, burza, dzikość natury. Malowanie staje się magicznym działaniem, które oznacza wejście w powinowactwo z przerastającą nas siłą. To sztuka asymilacji. Sztuka jest więc protezą, analgetykiem. Nie można podzielić się bólem, ale można próbować podzielić się wiedzą o chorobie i bólu. Uczynić go przedmiotem jakiejś opowieści. Opowieść, to, co w przedstawieniu, odgrywa tu rolę terapeutyczną i magiczną. Jak wiemy, nieszczęścia dają się jakoś znieść, kiedy stają się przedmiotem opowieści.

„Sensu sens” jest właśnie próbą eksterioryzacji tego, co uchyla się przedstawieniu i opisowi. Adamik znajduje dla tego, co ginie w przedstawieniu, właściwą formę. Owszem, to dziennik, zapiski z codzienności, która cała jest wypełniona krzątaniną wokół jednego. A dziennikowość sugeruje pewną linearność. Autor notuje rozmowy, refleksje, sny, snuje fantasmagorie, zamieszcza obserwacje z życia własnego i życia innych, spotykanych na korytarzach kliniki, zdaje sprawę z podróży w ramach leczenia, opisuje próby uciekania w pracę i postępy choroby, które to uniemożliwiają i wycofują z życia. Ale zapis poddany jest prawu dezintegracji: jest ułożony tak, że nie daje się złożyć w żadną całość, ilustruje narastanie nieciągłości, stanowi rumowisko. Linearność czasu podporządkowana jest jednemu, entropii, zdarzeniu, jakim okazał się wybuch choroby. Odtąd wszystko istnieje dysonansowo, pędzi donikąd, nie daje się złożyć w żadną figurę sensu. Twarde jądro, sens sensu, okazuje się energią eksplozji. To może jeszcze bardziej widać w dysonansowym doborze stylistycznym ilustracji, które niekiedy przypominają negatywy czegoś, czego wyświetlić nie sposób. To, co z nich wyziera, to jakby obecność choroby, która patrzy na czytelnika. Właśnie ten formalny zabieg, ten udany wymóg obiektywizacji cierpienia pozwala na zainstalowanie się w „pozytywności”, która trwa wokół, nawet jeśli nie jest naszym udziałem, ale istnieje równie rzeczywiście jak siła negatywności. Nigdy nie mamy takiej pewności co do swego istnienia, jak wtedy, gdy czujemy ból. „Gdyby nie choroba, przeoczyłbym życie” – notuje w pewnej chwili autor.

Zapis poddany jest tu prawu entropii i dezintegracji: nie daje się złożyć w żadną całość, ilustruje narastanie nieciągłości, stanowi rumowisko

Książka Adamika należy do książek graficznych, w której tekst i obraz na równi konstytuują znaczenia. Zarówno sposób, w jaki autor pisze o swojej chorobie, jak i jego kreska – towarzyszące zapisowi rysunki i ilustracje, gra światłem w druku i gra rodzajami czcionki – wszystko to pracuje na efekt, a właściwie na afekt, jaki towarzyszy lekturze. Przesądza o nim ton desperacji i ironii, który przechodzi w stoickie soliloquium, w sztukę nieubłaganie powtarzającej się repetycji: wszystko, co się wydarza, jest ustanawianiem i niweczeniem form kruchej równowagi, w jakich przechowuje się energia życiowa. To może wyraźniej widać w rysunkach aniżeli w tekście, w którym skądinąd jawa i sen, perypetie na przemian uzdrowicielskiej albo martwiejącej wyobraźni, stanowią dysonansowe, hektyczne metrum codzienności. Na rysunkach życie przedstawione jest jako dezintegracja i kontrakcja witalności.



 

Wszystkie toczymy nieustanną walkę o piękne ciało, a dietetyczne poradniki rosną na półkach księgarń jak grzyby po deszczu. Książka Edyty Draus to kolejna pozycja stawiająca na zdrowy styl życia. 

Edyta Draus dwukrotnie zdobyła tytuł wicemistrzyni Polski w fitness sylwetkowym. Jej pasją jest trening siłowy. Ukończyła także grafikę na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W swojej książce radzi jak zamienić dodatkowe kilogramy na większą pewność siebie i swego ciała.

Jak mówi sama autorka „Piękna papryczka uwodzi kształtem” to „motywator dietetyczno-treningowy ze szczyptą zdrowego dystansu”. I rzeczywiście Edyta Draus zachęca do walki o piękną sylwetkę niezwykle skutecznie. Podczas zagłębiania się w lekturę, rodzi się w czytelniku chęć zmian, gotowość do zdrowszego jedzenia, ćwiczeń, nowych aktywności.

Nie znajdziemy tu jednak recepty na sukces. Po przeczytaniu książki nie stracimy nagle w zawrotnym tempie kilogramów. „Piękna papryczka uwodzi kształtem” to spis zasad żywieniowych i treningowych, które osobom zaznajomionym z różnego rodzaju dietami, mogą być już doskonale znane. Mamy podane na przykład reguły diety zgodnej z indeksem glikemicznym, czy grupą krwi. Pojawia się również kilka ciekawych faktów obalających mity związane ze zdrowym żywieniem. Edyta Draus stara się przede wszystkim zmotywować czytelnika oraz uwolnić jego uśpione pokłady energii i samozaparcia. Nowością i zarazem najcenniejszą częścią lektury, mogą być tu elementy treningu siłowego, zilustrowane krok po kroku przez autorkę.

Edyta Draus podchodzi do tematu z dużą dawką pozytywnej energii, humoru i szczyptą ironii. Relacje z czytelnikiem utrzymane są na stopie koleżeńskiej. Autorka celnie, dowcipnie i bezpośrednio wytyka nam nasze małe grzeszki. Niestety, styl jakim napisana jest książka okazuje się dość nietypowy. Przestawny szyk zdania, gry słowne i silenie się na rymowanie w tekście prozatorskim – te elementy mogą wybijać czytelnika z rytmu. Ponadto, sposób przekazywania myśli jest nieco chaotyczny, co początkowo utrudnia skupienie i zrozumienie lektury. Mimo to, po głębszym wdrożeniu się w treść książki, okazuje się ona doskonałym pomocnikiem na drodze do upragnionej sylwetki.

„Piękna papryczka uwodzi kształtem” jak i wydaniem. Książka ma minimalistyczną, dopracowaną w każdym calu, szatę graficzną. Fotografie w niej zawarte są klimatyczne i dopasowane do treści. Ponadto, książka została wydana na eleganckim magazynowym papierze.

Pozycja Edyty Draus to kolejny poradnik dietetyczno-treningowy, z którego czytelnik może wynieść wiele ciekawych informacji jak i fale pozytywnej energii. Co jednak z tym zrobimy, zależy od nas. Jeśli od dawna męczycie się z dodatkowymi kilogramami, ale uważacie, że na zmiany jest już za późno, chcecie schudnąć, ale wciąż szukacie wymówek, marzycie o wyrzeźbionym, umięśnionym ciele, ale nie wiecie od czego zacząć, to zdecydowanie powinnyście sięgnąć po „Piękna papryczka uwodzi kształtem”. To idealna baza treningowa i kopalnia motywacji. Jak mówi autorka „Rusz swój słodki ciężar i kuś los!”