Recenzje

Pierwsze wrażenie po włączeniu audiobooka jest bardzo pozytywne i z minuty na minutę utwierdzałam się w przekonaniu, że niezależnie co będzie mówił lektor jego zwyczajnie dobrze się słucha. Głęboki i spokojny głos autora książki doskonale koresponduje z jego treścią i poruszanymi zagadnieniami.

Książka gęsto naszpikowana wiedzą i przykładami z praktyki coachingowej autora co powoduje, że czytelnik zainteresowany tematem jak i praktyk na pewno coś dla siebie znajdzie.

Ze względu na dużą ilość wiedzy i wnikliwość lektura na konsumowanie w kilku porcjach, nie zaś połknięcie na jeden raz.

Dodatkowo z perspektywy osoby, która aktywnie działa w rozwoju osobistym cieszy mnie proponowanie idei całościowego podejścia do człowieka. Autor nie pomija kwestii naturalnej potrzeby człowieka do rozwoju duchowego. Wręcz przeciwnie propaguje ideę, że bez odpowiedniej dbałości o ten aspekt skazani jesteśmy na poczucie braku spełnienia.

Musisz jednak wiedzieć, że Jarosław Gibas czerpie głównie z buddyzmu. Temat ten w ok. 60% wypełnia treść tej książki. Szukając w innych kierunkach możesz być rozczarowany. Nie można jednak oczekiwać, że jeden człowiek sprawdzi i zgłębi wszystkie źródła, nie starczyłoby na to życia.

Jeżeli jednak chcesz zaczerpnąć z kultury Wschodu to jest to lektura dla Ciebie.

Programowanie już dawno przestało być zajęciem niewielkiego grona naukowców i stało się jednym z najbardziej poszukiwanych zawodów, ale również sportem i sposobem wyrażania się przez artystów. W latach siedemdziesiątych nauką programowania objęto wszystkich studentów uczelni technicznych. Wycofano się z tego w latach dziewięćdziesiątych pod wpływem zalewu oprogramowaniem inżynierskim, które pozwalało zrealizować wiele typowych zadań bez uciekania się do tego żmudnego zajęcia. W początkowym okresie wchodzenia informatyki do szkół również wprowadzano elementy programowania, jednak trwały na ten temat liczne i zażarte spory. W końcu wydzielono przedmiot dla wszystkich „Technologię informacyjną”, który nie zawierał programowania i „Informatykę” dla klas sprofilowanych, która to obejmowała.

Dzisiaj programowanie powraca dla jeszcze młodszych uczniów(a więc ze szkół podstawowych) stając się  nie tyle nauką praktycznej umiejętności, co intelektualną zabawą. LEGO oferuje takie programowanie robotów pod nazwą zestawu MINDSTORMS, a najlepsza na świecie politechnika (Massachusetts Institute of Technology) zabawkowy język programowania SCRATCH. Wspólnym elementem tej oferty jest programowanie z użyciem graficznych elementów (klocków), które czynią je znacznie przyjemniejszym i przystępniejszym. Zajęcia są chętnie włączane do programów szkolnych, bo dają szereg korzyści natury wychowawczej i edukacyjnej. Programowanie bowiem uczy precyzyjnego myślenia, a przede wszystkim przewidywania skutków swoich działań. Okazało się, że taka masowa nauka nie doprowadzi do nagłej eksplozji chętnych na specjalności informatyczne, bowiem tych którzy chcą zostać programistami pozostanie zaledwie niewielki procent, ale będą to już autentyczni pasjonaci i często prawdziwe talenty informatyczne. Dotąd prowadzącym te kursy brakowało odpowiedniego podręcznika, ale „Scratch: Komiksowa przygoda z programowaniem” wydaje się że wypełni tę lukę.

Ten niewielki podręcznik składa się z dziesięciu rozdziałów, z których każdy rozpoczyna się krótkim komiksem. Bohaterami komiksu są student informatyki Michał i kot Scratchy. Wspólnie walczą ze złem pokonując szereg przeszkód. W dalszej części każdego z rozdziałów autor przedstawia krok po kroku sposób zaprogramowania gry, która odzwierciedla przygody bohaterów stawiając podobne trudności przed graczem. Te jedne z najprostszych programów są bardzo atrakcyjnym wprowadzeniem pozwalając uczącemu się nabyć podstawowe umiejętności.

Programowanie już dawno przestało być zajęciem niewielkiego grona naukowców i stało się jednym z najbardziej poszukiwanych zawodów, ale również sportem i sposobem wyrażania się przez artystów. W latach siedemdziesiątych nauką programowania objęto wszystkich studentów uczelni technicznych. Wycofano się z tego w latach dziewięćdziesiątych pod wpływem zalewu oprogramowaniem inżynierskim, które pozwalało zrealizować wiele typowych zadań bez uciekania się do tego żmudnego zajęcia. W początkowym okresie wchodzenia informatyki do szkół również wprowadzano elementy programowania, jednak trwały na ten temat liczne i zażarte spory. W końcu wydzielono przedmiot dla wszystkich „Technologię informacyjną”, który nie zawierał programowania i „Informatykę” dla klas sprofilowanych, która to obejmowała.

Dzisiaj programowanie powraca dla jeszcze młodszych uczniów(a więc ze szkół podstawowych) stając się  nie tyle nauką praktycznej umiejętności, co intelektualną zabawą. LEGO oferuje takie programowanie robotów pod nazwą zestawu MINDSTORMS, a najlepsza na świecie politechnika (Massachusetts Institute of Technology) zabawkowy język programowania SCRATCH. Wspólnym elementem tej oferty jest programowanie z użyciem graficznych elementów (klocków), które czynią je znacznie przyjemniejszym i przystępniejszym. Zajęcia są chętnie włączane do programów szkolnych, bo dają szereg korzyści natury wychowawczej i edukacyjnej. Programowanie bowiem uczy precyzyjnego myślenia, a przede wszystkim przewidywania skutków swoich działań. Okazało się, że taka masowa nauka nie doprowadzi do nagłej eksplozji chętnych na specjalności informatyczne, bowiem tych którzy chcą zostać programistami pozostanie zaledwie niewielki procent, ale będą to już autentyczni pasjonaci i często prawdziwe talenty informatyczne. Dotąd prowadzącym te kursy brakowało odpowiedniego podręcznika, ale „Scratch: Komiksowa przygoda z programowaniem” wydaje się że wypełni tę lukę.

Ten niewielki podręcznik składa się z dziesięciu rozdziałów, z których każdy rozpoczyna się krótkim komiksem. Bohaterami komiksu są student informatyki Michał i kot Scratchy. Wspólnie walczą ze złem pokonując szereg przeszkód. W dalszej części każdego z rozdziałów autor przedstawia krok po kroku sposób zaprogramowania gry, która odzwierciedla przygody bohaterów stawiając podobne trudności przed graczem. Te jedne z najprostszych programów są bardzo atrakcyjnym wprowadzeniem pozwalając uczącemu się nabyć podstawowe umiejętności.

Jak wiecie, od pewnego czasu próbuję swoich sił w fotografii kulinarnej. Nie często mi się to zdarza, bo wciąż pierwsze miejsce w moim sercu zajmuje fotografia ludzi, ale nie ukrywam, że taka stylizacja dań itp. sprawia mi sporo radości. Jak mi to idzie - wiecie sami.

Ciągle uczę się czegoś nowego i pewnie jeszcze sporo czasu zajmie mi ta nauka zanim moje zdjęcia zaczną przypominać fotografie z moich ulubionych książek kucharskich. Ale lubię robić zdjęcia dań, więc wcale nie zamierzam z tego rezygnować :)

Dlatego też, gdy tylko nadarzyła mi się okazja - postanowiłam sięgnąć również po książkę na ten temat. Już od dłuższego czasu miałam na nią chrapkę. Ciekawa byłam czy dzięki niej moje zdjęcia staną się choć troszkę ciekawsze Nie ma co gdybać - czas to sprawdzić!

I tak dzięki uprzejmości księgarni internetowej bonito.pl rozpoczęłam lekturę poradnika autorstwa

Nie byłam zaskoczona gabarytami tej książki. Z doświadczenia wiem, że fotografia żywności wcale nie jest taka prosta jakby nam się wydawało. A gdy podejdziemy do tego tematu bardzo poważnie, przedstawiając go kompleksowo, to wyjdzie nam lektura na minimum kilkaset stron. I tak oczywiście jest i w tym przypadku. Książka ta liczy ponad 280 stron, ale znajdziemy w niej tak wiele informacji i obrazujących je ilustracji, że nawet nie zauważymy kiedy połkniemy całą książkę w mgnieniu oka.

Autorka poruszyła tu bowiem szereg bardzo ważnych zagadnień. Jestem pewna, że w tym poradniku każdy znajdzie coś dla siebie. Początkujący fotografowie poznają podstawy fotografii, znajdą wiele informacji na temat ustawień aparatu, światła i wiele wiele więcej. A ci, którzy już ten temat opanowali na pewno zainteresują się kolejnymi rozdziałami omawiającymi kompozycję dań, przygotowaniami do sesji fotografii kulinarnych, a także stylizacji naszych dań. Na końcu znajdzie się także dział związany z postprodukcją, czyli tego co dalej możemy zrobić z naszymi pracami.

Muszę Wam powiedzieć, że książkę tą przeczytałam calutką z wielkim zainteresowaniem. Fakt, fotografia nie jest mi obca od bardzo dawna, jednak z lustrzanką cyfrową jak dotąd nie miałam kontaktu, więc chętnie czytam choć na ten temat. I tutaj czekało mnie małe zaskoczenie. Autorka bowiem nie namawia nas w tej książce na zakup drogiego profesjonalnego sprzętu. Wręcz przeciwnie. Jej zdaniem na wszystko jest sposób i nie ważne czym, lecz jak robimy zdjęcia. Pokazała nam ona tutaj kilka sztuczek, które pozwalają zrobić naprawdę świetną fotkę dania nawet najprostszym kompaktem. Trzeba tylko wiedzieć jak podejść do tematu. I choć te wszystkie ciekawostki bardzo mi się podobały to i tak z największym zainteresowaniem czytałam działy dotyczące kompozycji i stylizacji dań. Fotografia kulinarna to sztuka, która mnie zawsze fascynowała. Trzeba mieć nie lada talent, by wykonać takie zdjęcia żywności, by osoby je oglądające przełykały po cichu ślinkę. Oj, chciałabym tak umieć. Naprawdę. Ciesze się zatem, że miałam okazję zapoznać się z tą lekturą. Wiem, że przeczytanie jej nie czyni od razu ze mnie mistrzyni fotografii kulinarnej. Ale na pewno będzie mi teraz ciut łatwiej. Jeśli tylko uda mi się wcielić w życie wszystkie porady autorki tej lektury, to jestem pewna, że moje kulinarne zdjęcia staną się bardziej apetyczne. Musze tylko ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Obiecuję, że dam z siebie wszystko.

A Wam gorąco polecam tę właśnie książkę. Każdy, kto lubi robić zdjęcia swoich kulinarnych dzieł na pewno będzie z niej bardzo zadowolony. To nie jest książka dla zawodowców, lecz dla pasjonatów. Zresztą - sami sprawdźcie. Polecam :)

Zawsze gdy siadam do czytania ksiązki, w której pokładam duże nadzieje, obiecuję sobie notować myśli, które wpływają mi do głowy w trakcie lektury. Raz, że nierzadko są to całkiem niezłe pomysły. Dwa, że przydają się potem gdy recenzuję daną pozycje na blogu. Ogólnie idzie mi to całkiem nieźle i na przykład mam w drodze baaardzo pokaźny post odnośnie Getting Things Done (dalej GTD – jeszcze czytam, dam znać jak skończę!). Podobnie miało być z książką, którą opiszę Wam dziś – pojawił się jednak pewien problem… ale od początku!

Książkę Rework otrzymałam dzięki przemiłej Marcie z wydawnictwa OnePress, która raz na jakiś czas rozpieszcza mnie przesyłką. Ot tak, żebym była mądrzejsza. Nie mam obowiązku pisać o otrzymanych książkach, ale szerze mówiąc... chcecie żebym to robiła! Chociaż jeszcze może o tym nie wiecie :) Bo nikt nie lubi wpaść na gniota albo żyć w nieświadomości, że gdzieś tam, na sklepowej półce czeka na niego książka idealna (a on nie wie o jej istnieniu!).

Ale wracając do tematu. Jako, że byłam w trakcie czytania GTD (strasznie wymagająca książka! nie nadaje się do poduszki...) nie zamierzałam zaczynać kolejnej (bo mam już zaczęte 4 i kiedyś chciałabym je skończyć). Wypadł mi jednak spontaniczny wyjazd do Mediolanu, do którego to pięknego miasta jak się okazało, muszę dostać się i wrócić sama. Postanowiłam więc wziąć ze sobą coś ciekawego do poczytania na drogę i zabicia czasu. Zdziwiłabym samą siebie gdybym wybrała coś co mam już rozpoczęte, rzuciłam więc okiem na Rework, przekartkowałam, zobaczyłam, że ma fajne obrazki i uznałam – będzie lekka – na lot (i oderwanie od GTD!) w sam raz.

Czy pomyliłam się? No właśnie nie :) Wyjechałam w środę, wróciłam z niedzielę – książka została w tym czasie dosłownie przeze mnie wchłonięta! Nie było czasu, ani okoliczności do robienia notatek. Więc oceniam z pamięci.



Co o niej myślę ja?

W przypadku tej książki rozpisywanie się w recenzji nie ma kompletnie sensu. Gdybym to zrobiła udowodniłabym, że nie zrozumiałam z niej niczego i chyba postąpiłabym wbrew woli autora :) Książka ta jest konkretna, mało w niej tekstu (za to dużo wiedzy), jest zabawna, zmuszająca do myślenia, fajnie wydana, wartościowa, lekka, pożyteczna, aktualna.

Poszczególne rozdziały są dość krótkie i bardziej przypominają blogowe posty niż poważne rozprawy. Zabieg ten sprawia, że Rework nie nudzi i czyta się go dynamicznie, co czyni go bardzo dobrą lekturą na „wolne chwile”.

Jednocześnie wiedza w niej zawarta ma głęboki sens. Poważnie. Ogólny przekaz książki moim zdaniem brzmi: „nie komplikuj” – nie utrudniaj sobie życia skoro nie musisz. W dzisiejszych czasach gdy doba jest, prawie dla każdego, za krótka, ta rada może być kluczem do sukcesu!

Dobry obraz zawartości książki daje jej spis treści – rzućcie na niego okiem –> klik!



Recenzja rework

Wad nie stwierdziłam. No może jedną taką małą – nie jestem w stanie określić czy książka ta nada się dla początkujących. Z jednej strony napisana jest prostym językiem i traktuje o tematach „dla początkujących”, z drugiej jednak strony… wiele koncepcji w niej zawartych można określić jako „wywrotowe” w stosunku do klasycznych teorii prowadzenia biznesu. Dobrze jest wiedzieć, że można „zrobić inaczej”, ale jeszcze lepiej móc samemu ocenić czy przedstawiona w Rework koncepcja ma sens i czy w Twoim przypadku lepiej sprawdzi się konserwatywne podejście (i przygotowanie szczegółowego biznesplanu), czy pójście na żywioł i korzystanie z nadarzacej się okazji. A do tego potrzeba jednak wiedzy i wcześniejszego doświadczenia. Poza tym, żeby REwork trzeba w ogóle work – kiedykolwiek cokolwiek. Stąd moja wątpliwość.

Niejmniej jednak, w ogólnym rozrachunku uważam, że to jedna z ciekawszych książek biznesowych jakie kiedykolwiek czytałam. Polecam z czystym sercem!

Zawsze gdy siadam do czytania ksiązki, w której pokładam duże nadzieje, obiecuję sobie notować myśli, które wpływają mi do głowy w trakcie lektury. Raz, że nierzadko są to całkiem niezłe pomysły. Dwa, że przydają się potem gdy recenzuję daną pozycje na blogu. Ogólnie idzie mi to całkiem nieźle i na przykład mam w drodze baaardzo pokaźny post odnośnie Getting Things Done (dalej GTD – jeszcze czytam, dam znać jak skończę!). Podobnie miało być z książką, którą opiszę Wam dziś – pojawił się jednak pewien problem… ale od początku!

Książkę Rework otrzymałam dzięki przemiłej Marcie z wydawnictwa OnePress, która raz na jakiś czas rozpieszcza mnie przesyłką. Ot tak, żebym była mądrzejsza. Nie mam obowiązku pisać o otrzymanych książkach, ale szerze mówiąc... chcecie żebym to robiła! Chociaż jeszcze może o tym nie wiecie :) Bo nikt nie lubi wpaść na gniota albo żyć w nieświadomości, że gdzieś tam, na sklepowej półce czeka na niego książka idealna (a on nie wie o jej istnieniu!).

Ale wracając do tematu. Jako, że byłam w trakcie czytania GTD (strasznie wymagająca książka! nie nadaje się do poduszki...) nie zamierzałam zaczynać kolejnej (bo mam już zaczęte 4 i kiedyś chciałabym je skończyć). Wypadł mi jednak spontaniczny wyjazd do Mediolanu, do którego to pięknego miasta jak się okazało, muszę dostać się i wrócić sama. Postanowiłam więc wziąć ze sobą coś ciekawego do poczytania na drogę i zabicia czasu. Zdziwiłabym samą siebie gdybym wybrała coś co mam już rozpoczęte, rzuciłam więc okiem na Rework, przekartkowałam, zobaczyłam, że ma fajne obrazki i uznałam – będzie lekka – na lot (i oderwanie od GTD!) w sam raz.

Czy pomyliłam się? No właśnie nie :) Wyjechałam w środę, wróciłam z niedzielę – książka została w tym czasie dosłownie przeze mnie wchłonięta! Nie było czasu, ani okoliczności do robienia notatek. Więc oceniam z pamięci.



Co o niej myślę ja?

W przypadku tej książki rozpisywanie się w recenzji nie ma kompletnie sensu. Gdybym to zrobiła udowodniłabym, że nie zrozumiałam z niej niczego i chyba postąpiłabym wbrew woli autora :) Książka ta jest konkretna, mało w niej tekstu (za to dużo wiedzy), jest zabawna, zmuszająca do myślenia, fajnie wydana, wartościowa, lekka, pożyteczna, aktualna.

Poszczególne rozdziały są dość krótkie i bardziej przypominają blogowe posty niż poważne rozprawy. Zabieg ten sprawia, że Rework nie nudzi i czyta się go dynamicznie, co czyni go bardzo dobrą lekturą na „wolne chwile”.

Jednocześnie wiedza w niej zawarta ma głęboki sens. Poważnie. Ogólny przekaz książki moim zdaniem brzmi: „nie komplikuj” – nie utrudniaj sobie życia skoro nie musisz. W dzisiejszych czasach gdy doba jest, prawie dla każdego, za krótka, ta rada może być kluczem do sukcesu!

Dobry obraz zawartości książki daje jej spis treści – rzućcie na niego okiem –> klik!



Recenzja rework

Wad nie stwierdziłam. No może jedną taką małą – nie jestem w stanie określić czy książka ta nada się dla początkujących. Z jednej strony napisana jest prostym językiem i traktuje o tematach „dla początkujących”, z drugiej jednak strony… wiele koncepcji w niej zawartych można określić jako „wywrotowe” w stosunku do klasycznych teorii prowadzenia biznesu. Dobrze jest wiedzieć, że można „zrobić inaczej”, ale jeszcze lepiej móc samemu ocenić czy przedstawiona w Rework koncepcja ma sens i czy w Twoim przypadku lepiej sprawdzi się konserwatywne podejście (i przygotowanie szczegółowego biznesplanu), czy pójście na żywioł i korzystanie z nadarzacej się okazji. A do tego potrzeba jednak wiedzy i wcześniejszego doświadczenia. Poza tym, żeby REwork trzeba w ogóle work – kiedykolwiek cokolwiek. Stąd moja wątpliwość.

Niejmniej jednak, w ogólnym rozrachunku uważam, że to jedna z ciekawszych książek biznesowych jakie kiedykolwiek czytałam. Polecam z czystym sercem!

Nawyk wytrwałości” to książka zachęcająca do działania poprzez małe kroki. Nie narzucanie sobie dużych celów cząstkowych, tylko działanie powoli, nawet bardzo powoli. Tak byśmy nie narzucili sobie zbyt dużego tępa przez co później moglibyśmy nie dać sobie rady osiągnąć tego czego pragniemy.
Sama autorka to, jak można się dowiedzieć w części O autorce, osoba, która ukończyła psychologię stosowaną i propaguje strategię małych kroków. O czym możemy się przekonać również w tej publikacji.
Pozycja została zadedykowana rodzicom autorki, są oni również wspomniani w Podziękowaniach.

Okładka jest przyjemna dla oka, podobają mi się użyte tu kolory. Zastosowana czcionka jest czytelna, nie jest zbyt mała dla oka.
Książka pełna jest różnych cytatów, złotych myśli. Spodobały mi się na przykład:

• „Nie ma nierealistycznych celów, są tylko nierealistyczne terminy” (źródło nieznane)

i

• „Celów nie osiąga się przez czytanie książek i prawienie sobie frazesów. Działaj. Podejmij pierwszy krok w kierunku swojego najbliższego celu” (John Noe).

Sama teoria małych kroków do mnie nawet przemawia. Nie jest to pierwsza książka, w której czytam o takim sposobie. Mam jednak różne wątpliwości co do przedstawionych programów na: wyjście z nałogu, idealne ciało (odchudzanie), wymarzoną pracę czy szczęśliwe związki. Z całej książki najciekawszy jest chyba pierwszy rozdział, tam też znalazłam kilka rzeczy, które mnie zainteresowały.
Nie będę tu roztrząsać swoich wątpliwości, bo to nie na to miejsce. Ale o ile sama teoria małych kroków jest do przyjęcia i warta spróbowania to z innymi zaprezentowanymi tu treściami nie zawsze mogę się zgodzić. Co chwilę zapalała mi się lampka, np. ‘ale’, lub ‘czy na pewno?’.
Sam pomysł na książkę jest nawet interesujący. Jednak im dalej zagłębiałam się w treść tym bardziej coś mi nie pasowało. Jest tu kilka ciekawych rzeczy, jest jednak również niestety sporo rzeczy, co do których mam spore wątpliwości. Co nie znaczy, że zaprezentowane tu treści nie mogą być przydatne, ale myślę, że należy do nich podchodzić z dość sporym dystansem.
Pozdrawiam,
Airi