Recenzje

Patrząc na dzieje ludzkości, łatwo zauważyć naszą, ludzką tendencję, do powrotu do korzeni. Dzieje się tak wtedy, kiedy fundamenty jakiejś sfery bytu zaczynają się trząść, idee tracą na znaczeniu, a wartości ograniczają się li tylko do pustych deklaracji. Zjawisko powrotu do podstaw i budowania na tej bazie nowych koncepcji towarzyszy dziejom chyba wszystkich możliwych typów organizacji. Dla przykładu Reguła zakonna św. Benedykta powstała w VI wieku. Kiedy mnisi zaczęli odchodzić od jej stosowania, pojawiła się reforma kluniacka. Gdy i jej duch się wypalił, powstał zakon Cystersów, którego fundament stanowił powrót do Reguły św. Benedykta z Nursji w jej pierwotnej postaci.



Znamienne jest, że w roku, w którym wprowadzono nowelizację Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która powołała do istnienia funkcję doradcy klienta, zatrzymując jednocześnie rozwój poradnictwa zawodowego w wielu urzędach pracy, pojawiła się książka nawiązująca wprost do fundamentów doradztwa kariery – do zawodoznawstwa.



Znany dobrze czytelnikom naszego kwartalnika psycholog, trener i doradca zawodowy związany z Wyższą Szkołą Europejską im. Ks. Józefa Tischnera Wacław Kisiel – Dorohinicki, wydał w tym roku swoją kolejną książkę, poświęconą strategiom poruszania się po rynku pracy. Należy podkreślić, jej praktyczny aspekt. Odbiorcami „Fundamentów kariery” mogą być bowiem nie tylko specjaliści ds. rynku pracy (doradcy, coachowie, pracownicy urzędów pracy, czy biur karier). Ze względu na ilość zadań i kwestionariuszy do autoanalizy, może ona okazać się również skutecznym narzędziem w rękach tych, którzy samodzielnie chcą się rozwijać i skutecznie poruszać po ścieżkach kariery.



Autor m.in. wymienił oraz pokazał blaski i cienie strategii poruszania się po rynku pracy. W jednym miejscu omówione zostały:

• Strategia płacy minimalnej


• Strategia wysokiego C


• Strategia dobrego pierwszego wrażenia


• Strategia każdej pracy


• Strategia poszerzania oferowanych usług


• Strategia wąskiej specjalizacji


• Strategia bycia krok przed


• Strategia budowania relacji


• Strategia wykorzystywania znajomości własnego zawodu (zwana również „koncepcją jajka sadzonego”; znana czytelnikom naszego kwartalnika, z artykułów, które ukazały się w 2 i 3 numerze z 2014 roku)



 
•  

Jak już wspomnieliśmy czytelnicy „Fundamentów kariery” znajdą w tej książce nie tylko ogrom wiedzy teoretycznej i ogólnych koncepcji, ale i szereg – autorskich – ćwiczeń, do wykorzystania zarówno w procesie samodoskonalenia, jak i w ramach pracy z klientem indywidualnym, lub w realizacji szkoleń i porad grupowych.



Gdybyśmy chcieli podsumować zawartość tej książki jednym zdaniem, to idealnie oddaje je fragment tytułu jednego z rozdziałów: „przede wszystkim efektywność”. Polecamy zatem lekturę tym wszystkim, którzy chcą działać skutecznie i „czerpać zadowolenie z realizowanych zadań”.



Doradca Zawodowy

Kwartalnik

4 (29) 2014

str 48

Wydawca: NeoKariera

Warszawa

www.neokariera.pl

W tej recenzji chciałbym przybliżyć czytelnikom Forbota książkę „Praca z zastanym kodem. Najlepsze techniki”, autorstwa M. Feathersa.

Jest to jedna z nowych pozycji wydawnictwa Helion, obecna w księgarniach od niemal roku.



Zawartość

Książka podzielona jest na trzy części, składające się łącznie z 25 rozdziałów, zajmujących łącznie niemal 450 stron. Jest zorganizowana w formie najczęściej zadawanych pytań i odpowiedzi (ang. FAQ – Frequently Asked Questions), np. „Nie rozumiem wystarczająco dobrze kodu, żeby go zmienić” czy „Muszę dokonać zmian. Które metody powinienem przetestować?”, które są jednocześnie tytułami rozdziałów. Dzięki temu nie ma potrzeby jej czytania „od deski do deski”, można wybrać jedynie rozdziały, które nas interesują. Wszystkie te pytania są wyszczególnione w spisie treści, zainteresowanych odsyłam na stronę wydawnictwa.

Na samym początku lektury autor odpowiada na pytanie czym jest zastany kod (ang. legacy code). Istnieje wiele definicji – kod napisany przez kogoś innego (którego często nie rozumiemy) czy kod starszej wersji systemu, który musimy utrzymywać celem zapewnienie kompatybilności wstecznej. Feathers wprowadza nową, prostszą definicję zastanego kodu – „kod bez testów”.

Kod bez testów to zły kod. Nie ma znaczenia, jak dobrze jest napisany; nie ma znaczenia, jaki jest ładny, jak bardzo zorientowany obiektowo czy też jak mocno hermetyczny. Za pomocą testów możemy zmienić zachowanie naszego kodu szybko i w sposób weryfikowalny. Bez nich tak naprawdę nie wiemy, czy kod zmierza ku lepszemu, czy ku gorszemu.

Można śmiało powiedzieć, że jest to również motto tej książki. Autor pokazuje praktyczne przykłady w jaki sposób zmodyfikować istniejący kod, aby możliwe stało się jego przetestowanie. Wiąże się to również ze swojego rodzaju błędnym kołem – aby stworzyć testy, należy zmodyfikować kod, ale aby bezpiecznie to zrobić, należy najpierw napisać do niego testy.

Praca z zastanym kodem przypomina stąpanie po polu minowym – a autor pokazuje, w jaki sposób bezpiecznie wyciągnąć i zabezpieczyć te miny, nakładając na nie testy.

Większość przykładów dotyczy języków Java i C#, choć zdarzają się również przykłady w C++ (przede wszystkim cały rozdział 19. „Mój projekt nie jest zorientowany obiektowo. Jak mogę bezpiecznie wprowadzać zmiany?”).



Subiektywna opinia i podsumowanie

Po pierwsze należy zwrócić uwagę, do kogo skierowana jest ta książka. Jest to pozycja dla zawodowych programistów, którzy w swojej karierze już zetknęli się z zastanym kodem i widzieli niejedne „ośmiotysięczniki” (potoczna nazwa na klasy/pliki składające się z ponad 8.000 linijek kodu). Dopiero mając takie doświadczenie, można „czerpać garściami” z treści zawartych w tej książce.

Jeżeli, Drogi Czytelniku, nie posiadasz takiego doświadczenia, to zdecydowanie polecam lekturę kultowej już pozycji „Czysty Kod. Podręcznik dobrego programisty”, również wydanej przez Helion.

Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim programistom, którzy chcą podnieść swoje umiejętności w zakresie refaktoryzacji i poprawy zastanego kodu, aby ułatwić sobie prace i „zostawić ten kod trochę lepszym, niż się go zastało”.

Jestem zdania, że dobrą pisarką nigdy nie zostanę, chyba się po prostu do tego nie nadaję i nie sądzę aby coś w przyszłości miało się zmienić. Skąd też taka książka się u mnie wzięła? Ano pomyślałam, że takowa pozycja może być bardzo przydatna nie tylko przy pisaniu książek i opowiadań, ale może być również fajnym wsparciem przy pisaniu różnego rodzaju prac i recenzji. Już w przyszłym roku akademickim (czyli tak w zasadzie już od października), czeka mnie pisanie mojej pracy licencjackiej. Fajnie by było, żeby osoba sprawdzająca moją pracę nie zasnęła przy piątej stronie. Tak samo, ta książka, może być małą pomocą, przy tekstach, które pisze dla Was, czyli recenzji. Może dość tego wstępu i przejdę do samej pozycji.

Trzeba przyznać, że autorka zna się na rzeczy. Nie jest to jej debiut w tych sprawach, a nawet prowadzi własnego bloga przeznaczonego dla początkujących pisarzy (poradnikpisania.pl). Dlatego też, powołując się na doświadczenie Pani Joanny, jeszcze bardziej chciałam zapoznać się z tą pozycją.

Ja nie jestem zwolenniczką niszczenia i pisania po książkach, ale w tym przypadku same karteczki zaznaczające ciekawą i przydatną stronę nie wystarczyły. Dosłownie połowę książki mam pozaznaczaną kolorowymi zakreślaczami i podkreślaną barwnymi mazakami. Eh taka mała tęcza mi z tego wyszła, ale ważne że ja się orientuję, które podkreślenia w danym momencie będą bardzo przydatne.

Już od pierwszych stron widać, że autorka wie co chce przekazać. Na całe szczęście nie jest to tylko sucha wiedza, przez którą każdy przebrnie, a potem o niej zapomni. Do każdego zagadnienia podane są stosowne przykłady, co jak dla mnie jest świetnym ułatwieniem, bo ja jakoś nie umiem sobie wyobrazić tych wszystkich konstrukcji.

Początkowo możemy czuć się zagubienie, te wszystkie budowy zdań, potrzebne słówka, ale kiedy przeanalizujemy, drugi, trzeci raz przykłady to gwarantuję Wam, że pojęcie tego wszystkiego będzie banalnie proste.

Moim ulubionym fragmentem są lekcje słynnych pisarzy. Na podstawie tekstów autorów takich jak Agatha Christie, braci Grimm czy Ernesta Hemingwaya, autorka pokazuje jak pisać. Teksty te rozkłada na czynniki pierwsze i pokazuje nam jakie zabiegi zostały użyte, aby otrzymać pożądany efekt.

Bardzo fajnie, że autorka skupia się też na krótkiej formie (np. reklama) i pokazuje jak, za pomocą tylko jednego zdanie można przyciągnąć potencjalnego klienta.

Bardzo Wam polecam tę pozycję, jeśli chcecie udoskonalić swój warsztat pisarski, bądź jeśli chcecie się dowiedzieć czegoś ciekawego.

Z gorącymi pozdrowieniami,

Klaudia

Dlaczego dobre rady szefa nie działają?

Czyli jak pomóc pracownikowi w radzeniu sobie z trudnościami.

Wysyłasz pracownika na szkolenia z komunikacji, asertywności, rozwoju osobistego.  Wskazujesz mu błędy w prowadzonych działaniach, nakazujesz, upominasz, wspierasz, udzielasz dziesiątek porad  – a mimo tego, pracownik nadal nie potrafi poradzić sobie w trudnych sytuacjach. Dlaczego?  Bo poziom stresu, który odczuwa stojąc w obliczu problematycznego zadania sprawia, że nie jest w stanie zastosować nowych metod działania.  Jak mu pomóc?

Dobre rady nie są dobre

„Spróbuj porozmawiać z tym klientem inaczej”, „Wykorzystaj technikę, którą omawialiśmy na szkoleniu”, „Nie przejmuj się tak”, „Musisz sobie z tym poradzić”, „Spróbuj lepiej zaplanować swoje działania” – tego typu rady dawał swojemu pracownikowi prawie każdy szef.  Jak często okazało się, że zadziałały? „Dobre rady” nie działają, bo najczęściej nie dają żadnego praktycznego rozwiązania, a do tego najczęściej są zgodne z osobą, która ich udziela, a nie z osobą, która ma problem.  Co to znaczy? Otóż to, co działa w przypadku jednej osoby nie zawsze będzie działało u drugiej. Przykładowo, dla otwartej i aktywnej osoby, dobrym sposobem na poznawanie nowych ludzi może być zapisanie się na kurs tańca. Dla zakompleksionego introwertyka – intelektualisty bez poczucia rytmu, takie działanie może być zaś źródłem stresów i jeszcze większych problemów. Za to świetnie taka osoba poradzi sobie np. w dyskusyjnym klubie filmowym.

Dobre rady nie działają

„Jak mam niby zaplanować te działania?”, „Co to znaczy, że mam inaczej porozmawiać z klientem. To znaczy jak?”, „Ta technika, którą ćwiczyliśmy na szkoleniu nie sprawdzi się, bo klient jest betonem jeśli chodzi o argumenty!” – takie problemy mają z twoimi dobrymi radami podwładni. Po pierwsze nie wiedzą jak je wykorzystać w praktyce, po drugie, kiedy są w sytuacji stresowej to automatycznie powtarzają działania, które znają i stosują od lat. Nie ważne, że nie są skuteczne. Najczęściej nie wiedzą nawet, że te zachowania zamiast pomagać, generują konflikty i problemy. A nawet jeśli wiedzą – to wcale nie znaczy, że potrafią je zmienić.  Dlaczego dobre rady nie działają? Bo człowiek w stresie, zamiast otwarcie popatrzeć na swoją sytuację i elastycznie reagować, zaczyna miotać się w panice niczym zwierzę w klatce. Jego zachowanie to atawizm z czasów prehistorycznych – uciekać lub atakować.

Jak zmienić nieefektywne zachowanie?

Skoro tak działa stres, to w jaki sposób można nieskuteczne zachowanie zmodyfikować? Jak pomóc pracownikowi radzić sobie z trudną sytuacją, skoro sam nie potrafi znaleźć efektywnej metody? Rozwiązaniem może być dostarczenie pracownikowi konkretnych, praktycznych narzędzi – czyli zestawów zachowań które może w danej sytuacji wykorzystać .  Nie wystarczy tu jednak zestaw „dobrych rad”. Taki „pakiet”, by skutecznie działał, musi być opracowany na bazie rzeczywistego problemu, dopasowany do pracownika i – przede wszystkim – przetrenowany.  Innymi słowy mówiąc, w zmianie zachowania pracownika może pomóc coaching narzędziowy.

Coaching narzędziowy – na czym to polega?

Jerzy Gut i Wojciech Haman w książce „Psychologia szefa 2. Coaching narzędziowy” piszą, że: „Istota coachingu narzędziowego to przygotowanie jak najwięcej nowych zachowań na szczególnie trudne sytuacje.” Szef w roli coacha nie skupia się tu na całościowym rozwoju pracownika. Jego rolą jest pomoc w wypracowaniu nowych efektywnych metod reagowania na trudną sytuację i przetrenowanie z pracownikiem tych rozwiązań tak, by mógł je zastosować w realnej sytuacji. Polega to na obserwacji zachowania pracownika (np. uczestnictwie w spotkaniu z klientem), wspólnym wypracowaniu nowych pomysłów na poradzenie sobie z tą sytuacją (w trakcie rozmowy) oraz na przetrenowaniu tych pomysłów (np. na zasadzie odegrania scenek, tak by pracownik przyzwyczaił się do tego, co ma powiedzieć  i przygotował się na różne możliwe alternatywne reakcje swojego docelowego rozmówcy).

Szef w roli coacha

Wielu szefom wydaje się, że aby móc stosować coaching, potrzebna jest osoba z zewnątrz, która obiektywnym okiem będzie potrafiła spojrzeć na pracownika i jego problemy. Nie wierzą w szczerość pracownika i możliwość wpływania na jego zachowanie. Uważają, że ich rolą jest kierowanie, delegowanie, kontrola i rozliczanie. Tymczasem szef może (a nawet powinien), być dla swoich podwładnych coachem – wspierać  i pomagać im w rozwiązywaniu trudnych sytuacji. Metodologia coachingu narzędziowego pozwala szefom na to, by efektywnie (i bez generowania dodatkowych kosztów związanych z zatrudnianiem ekspertów zewnętrznych) asystować pracownikom w sytuacjach, które uznawali za patowe.

Jak przeprowadzić coaching narzędziowy? Jak się do niego przygotować? Jak pogodzić rolę szefa, który kontroluje, wymaga i rozlicza, z rolą coacha, który wspiera, uczy i rozwija? Jak generować pomysły na nowe rozwiązania? Jak wybrać ten, który okaże się najbardziej skuteczny? Jak je przetrenować i włączyć do arsenału osoby coachowanej? Tego wszystkiego dowiesz się z książki Jerzego Guta i Wojciecha Hamana – „Psychologia szefa 2. Coaching narzędziowy” (OnePress 2015 r.), która jest praktycznym podręcznikiem dotyczącym tej formy coachingu, bo  – jak twierdzą autorzy -  wszyscy jesteśmy coachami!

Rzadko kiedy sięgam po poradniki, bo na ogół po prostu szkoda mi na nie czasu. Od jakiegoś czasu jednak z zainteresowaniem śledzę bloga Anwen, więc gdy dowiedziałam się, że autorka wydaje książkę, wiedziałam, że nie może zabraknąć jej w mojej kolekcji. 

Bloga śledzę od kilku miesięcy, czasem wracam do starszych notek, jednak nigdy nie miałam czasu (a może i ochoty), żeby przysiąść i przeczytać go od początku, więc książka Jak dbać o włosy. Poradnik dla początkującej włosomaniaczki okazała się dla mnie wybawieniem, bo uporządkowała podstawową wiedzę, którą każda kobieta pragnąca pięknej czupryny powinna posiadać. Zaczynamy więc od podstawy podstaw, czegoś bez czego nie można się obejść w dbaniu o włosy, czyli określenia jakie one właściwie są. Proste, falowane, a może loczki? A jeśli loczki, to jaki jest to konkretnie rodzaj skrętu? Dalej... cienkie, grube, gęste, rzadkie? Powiem szczerze, że miałam niemałą frajdę, ale też czasem niezły problem z określeniem rodzaju swoich włosów. Mają niską porowatość czy wysoką? Sama autorka pisze, że nie jest łatwo zaliczyć swoje włosy do odpowiednich grup. 

Anna Kołomycew opisuje też te najczęstsze problemy z włosami, od nadmiernego wypadania, poprzez ich przetłuszczanie się czy przesuszanie, aż do puszenie się lub brak objętości. Radzi jak sobie z tymi problemami poradzić, co robić, by jak najbardziej je zminimalizować lub w ogóle wyeliminować. 

Anwen w prosty sposób tłumaczy jak świadomie dbać o swoje włosy. Jak je myć (choć to przecież wydaje się oczywiste, prawda?), jak odżywiać, jak czesać i układać, jak zabezpieczać przed różnymi szkodliwymi czynnikami. Uświadamia też, że w pielęgnacji włosów, nie można zapomnieć także o skórze głowy oraz o tym czym odżywiamy je od środka, czyli odpowiedniej diecie. 

W książce Jak dbać o włosy znajdziemy też rozdział poświęcony temu na co zwrócić uwagę przy zakupie szamponów, odżywek, masek czy innych produktów przeznaczonych do włosów. Naprawdę wielokrotnie próbowałam świadomie wybrać dla siebie dobry szampon, ale ilekroć próbowałam, kończyło się właściwie tym samym. Przerażeniem po samym spojrzeniu na ich skład i zdaniu się na dotychczasowe przyzwyczajenia lub ewentualnie poradę ekspedientki. Myślę, że teraz, po lekturze książki, łatwiej będzie mi wybrać kosmetyki dla moich włosów i że będę wiedziała czego mniej więcej szukać w ich składzie.

Chętnie też wypróbuję kilka domowych sposobów na kosmetyki do włosów. Kusi mnie płukanka kokosowa i miodowa, bo od razu wyobrażam sobie jak ładnie mogą pachnieć. Z przyjemnością przetestuję także przyciemniającą płukankę kawową i obowiązkowo kawowy peeling. Okazuje się, że potrzeba naprawdę niewiele, a często są to składniki, które każda z nas posiada w domu, by zrobić własny kosmetyk, który być może da znacznie lepsze efekty niż gotowce kupowane w sklepach.

Poradnik Anny Kołomycew to świetna książka nie tylko dla włosomaniaczek, ale dla każdej kobiety, która świadomie chce dbać o swoje włosy. Marzycie o pięknych, długich, błyszczących, zadbanych włosach? Sięgnijcie po tę książkę, to dobry wstęp do osiągnięcia wymarzonych efektów.