Recenzje

Fajnie byłoby mieć swoją prywatną stylistkę, ale jeśli jej nie mamy, to garść cennych rad dostarczy Magdalena Kanoniak znana jako Radzka.

Radzka radzi dobrze ci w tymZ góry trzeba zaznaczyć, że wszystkie porady zamieszczone w książce nie są odkrywcze. Ile to już razy określano np. typy sylwetek? U Radzkiej kwestia ta jest o tyle bardziej interesująca, że autorka analizuje dane figury dość wnikliwie, przy okazji proponując kilka zestawień ubrań na różne okazje.

Najbardziej wartościowe w książce „Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!” jest samo podejście do czytelnika i fakt, że nikt nie każe mu gonić za najnowszymi trendami. Magdalena Kanoniak co prawda staje w pozycji ekspertki, ale nie daje odczuć, że jest wszechwiedząca. Ot, krok po kroku pokazuje, jak się dobrze ubrać i nie zrobić sobie wizualnej krzywdy.

Stylistka serwuje również garść wiedzy historycznej i klarownie wyjaśnia, jak interpretować dany dress code, np. smart casual. Osobiście przyznam, że najbardziej interesująca była dla mnie część dotycząca modowych mitów. Czy czarny kolor naprawdę wyszczupla? Dlatego kogo naprawdę jest długość maksi? Odpowiedzi na te pytania wcale nie są takie oczywiste.

Z pewnością książka „Radzka radzi: Tobie dobrze w tym!” będzie idealną lekturą dla tych, którzy zwyczajnie nie czują się pewnie w świecie mody. A znana blogerka tym samym wypłynie w nim na szersze wody.

Jeśli jeszcze nie zauważyłaś, że jeśli nie ma Cię w Google to nie istniejesz biznesowo – to lepiej przeczytaj ten artykuł. Światowy guru tematyki personal brandingu (osobistego wizerunku i marki) – Dan Schawbel napisał książkę Personal branding 2.0, którą Ci dzisiaj polecam. Wyciągam z niej także esencję, abyś wiedziała, jakie cuda w niej znajdziesz.

Jeśli siedzisz w temacie od jakiegoś czasu, to nie odkryjesz z nią koła na nowo. Jeśli jednak jesteś raczkującym praktykiem biznesu sieciowego, to możesz ją wpisać na listę lektur obowiązkowych.

Książka jest podzielona na 4 części. A Autor prowadzi nas za rączkę po procesie budowania swojej marki w mediach web 2.0, a więc w blogosferze, interaktywnych stronach www, a także w mediach społecznościowych. Po kolei.



Krok 1 – odkryj swoją markę

Uczestniczki mojego kursu Kreatorka 2015 miały możliwość popracować nad tym najważniejszym krokiem w personal brandingu przez kilka tygodni. Zajmowałyśmy się bowiem deklaracją naszych wartości i identyfikowaniem naszych wyróżników. Z obu tych elementów wynikać może nasza deklaracja misji życiowej, która jest unikalną i niezwykle ważną deklaracją dla każdego człowieka. Budowanie swojego życia na wartościach, a następnie realizowanie swoich marzeń w zgodzie z tą hierarchią wartości i ważności – to coś, do czego zawsze będę namawiać.

Żeby właściwie wystartować – zbadaj swoje mocne strony i cechy, które Cię wyróżniają. Poprzyglądaj się temu, jakich ludzi przyciągasz, z kim lubisz przebywać i rozmawiać o ważnych dla Ciebie sprawach. Obserwuj siebie przez jakiś czas także przez pryzmat mediów takich jak Facebook, czy LinkedIn – z kim się w nich najczęściej kontaktujesz, jakie inicjatywy zajmują Twoją uwagę i w które włączasz się z największą ochotą i zapałem. To zapewne będą te rzeczy, które Cię charakteryzują, są Ci bliskie i dobrze Cię określają.

Krok 2 – stwórz swoją markę

Kiedy już wiesz, co jest w Tobie wyjątkowego – czas przygotować to do pokazania światu. Stwórz swoją skrzynkę narzędziową. W skład skrzynki mogą wchodzić:

• CV zawodowe, albo dossier projektowe, jeśli jesteś projektantką, albo artystką


• List motywacyjny, czyli pismo przewodnie dla Twojego CV, zawierające rozszerzenie informacji z CV, a także Twoje unikalne doświadczenia, które wymykają się z formatek


• Strona www


• Blog osobisty, hobbistyczny


• Profile w portalach społecznościowych i wszystkie ich elementy: zdjęcie, avatar, zawartość merytoryczna, strony, które „lajkujesz” i polecasz, projekty, które wspierasz, grupy, w których uczestniczysz, Twoje publikacje itd..

Wszystko, co znajduje się o Tobie w sieci może Cię wspierać w budowaniu marki osobistej, ale może Ci też przeszkadzać. Dlatego tak niezwykle ważne jest, abyś już teraz zaczęła porządkować swoje profile. Być może warto niektóre skasować. Lepiej mieć dwa, które regularnie „odżywiasz”, niż kilkanaście pustych i aż krzyczących o tym, jak bardzo jesteś roztrzepana i nie wiesz, czego chcesz. W moim przypadku zawęziłam obecność w sieci do kilku miejsc, które regularnie odwiedzam i zasilam informacjami o mnie, a także filtruję pod katem tego, co się o mnie w nich pisze.

Krok 3 – zaprezentuj swoją markę

Ten krok to nic innego jak osobisty PR… Kiedy już masz wszystkie narzędzia i zaktualizowaną zawartość swoich profili i stron – czas pokazać wszystko światu. Najszybszym sposobem jest poinformowanie o tym swoich obecnych znajomych. Możesz wysłać im maile z informacją o tym, że zbudowałaś lub odświeżyłaś swój internetowy wizerunek, który będzie od tej pory wspierał Twoją wyjątkową, osobistą markę.

Możesz udostępnić swojego bloga na tablicy w grupie na Facebook, czy LinkedIn. Możesz także zorganizować spotkanie dla znajomych z różnych dziedzin i obszarów Twojego zawodowego życia i pokazać im nową odsłonę „siebie”. Pomysłów jest wiele. Wybierz ten, który jest Ci najbliższy.

Znam przynajmniej kilka Kobiet, które w tym miejscu prowadzą swój wewnętrzny dialog w takim stylu:

"Wszystko ładnie, pięknie, ale ja nie jestem znaną blogerką / managerką roku / kobietą sukcesu / właścicielką świetnie prosperującego biznesu (niepotrzebne skreślić) i o czym mam informować świat? O tym, że wychowuję od kilku lat dwa małe szkraby biegające mi pod nogami? O tym, że zaliczyłam przez ostatnie miesiące maksymalnie 3 wyjścia „do ludzi” i nawet nie wymieniłam się z nikim wizytówką, bo uciekłam po angielsku zanim rozpoczęła się taka akcja? O tym, że marzę o własnym blogu o …, ale nawet nie udało mi się poczytać o tym, jak zacząć budować taką platformę? (…)"

Jeśli widzisz kawałek siebie w powyższych słowach, to wiedz, że nie jesteś jedyna. Kobiety nie mają niestety wbudowanej takiej funkcji jak „jestem dumna z siebie – cokolwiek zrobiłam”. Musimy sobie taką reakcję na siebie samą WYTRENOWAĆ. Zacznij od dziś. Zbierz swoje mocne strony, doświadczenia zawodowe i poza-zawodowe i uzupełnij profile w mediach społecznościowych takich jak LinkedIn i GoldenLine i… rób to systematycznie od tej chwili. Nie spędzaj tam kilku godzin dziennie, ale ustaw sobie przypomnienie w telefonie, że zawsze w środę po południu będziesz aktualizować swoje profile, albo dzielić się z innymi użytkownikami ciekawym tekstem z zaprzyjaźnionego bloga, albo z własnej szuflady. Proś dotychczasowych pracodawców o referencje (które zostawią na Twoim profilu), oceniaj kompetencje swoich koleżanek i proś o odwzajemnienie działania. To naprawdę nie są wielkie rzeczy. A każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku.

Czasami takie pokazanie siebie to bardzo daleki wyskok ze swojej strefy komfortu. Tak to już jest, kiedy dokonujemy w życiu jakiejś zmiany. Poniżej znajdziesz dwa linki do moich portali społecznościowych. Zachęcam Cię do pobuszowania po nich i zaproszenia mnie do swojej sieci kontaktów. Jestem na to bardzo otwarta. Cały czas pracuję nad swoją marką w internecie, dlatego jeśli będziesz miała dla mnie jakieś wskazówki – pisz koniecznie.

• Mój profil zawodowy w LinkedIn – zaproś mnie do swojej sieci, oceń mojej kompetencje, zostaw referencje


• Mój profil zawodowy w GoldenLine - zaproś mnie do swojej sieci, zostaw mi referencje

Krok 4 – utrzymaj swoją markę

Wykonałaś mnóstwo pracy, aby zaistnieć w pozytywnym świetle w internecie i świecie off-line? Świetnie. Gratuluję Ci cierpliwości i pomysłowości. To jednak dopiero początek. Teraz zaplanuj swoje działania mające na celu utrzymanie ten pozytyw i dobrą falę. Co możesz zrobić:

• publikuj w sieci,


• udzielaj się w grupach tematycznych,


• podejmuj inicjatywy bliskie Twoim wartościom i celom,


• pomagaj osobom, które są Ci bliskie pod względem światopoglądu i wartości, które wyznają,


• włączaj się aktywnie w działania społeczności, w których czujesz się jak ryba w wodzie.

Na zakończenie – coś ważnego: systematycznie monitoruj sieć. Wpisuj w Google swoje nazwisko i sprawdzaj w jakim kontekście ukazują się informacje o Tobie. Jeśli jesteś jedną z dziesiątek „Monik Kowalskich” to może dodaj do swojego profilu dodatkową literę, która będzie Cię wyróżniać np. „Monika R. Kowalska”, albo dodaj w nawiasie swoje nazwisko panieńskie lub nazwę projektu czy własnej firmy. Wyróżnij się pozytywnie. Spraw, że będziesz się kojarzyć z tym, z czym chcesz, a nie z czym powiąże Cię jakiś algorytm wyszukiwarki.

I baw się przy tym doskonale. Budowanie i utrzymywanie własnej marki w świecie on-line jest na swój sposób ciężką pracą, ale także może być świetną przygodą. Kiedy już zdefiniujesz to, co Cię wyróżnia – zobaczysz, że:

• zaczniesz przyciągać podobnych ludzi,


• poszerzy się Twoje grono znajomych,


• być może zyskasz nowe okazje do rozwoju swojej kariery i biznesu.


• Sprawdź, nic nie tracisz!

Czy masz jakieś swoje sposoby na budowanie wizerunku w sieci? Może chciałabyś podzielić się jakimś swoim projektem? Koniecznie zostaw swoje namiary albo pomysły w komentarzach!

Kroniki Obernewtyn to seria stworzona w 1987 roku. W Australii niesamowicie popularna, właściwie bestsellerowa. W Polsce mamy przyjemność przeczytać pierwszy tom zatytułowany “Obernewtyn”. Powiem szczerze, że aż dziw bierze, że do tej pory żaden polski wydawca tego nie wydał. Fakt, że jak na powieść fantasy pierwszy tom nie powala objętością (książka liczy sobie 211 stron). Fakt, że fabuła dosyć podobna do wielu książek fantastycznych skierowanych do młodzieży. Fakt, że Carmody rozpoczęła prace nad tworzeniem historii Kronik, gdy miała 14 lat (co może być zarówno aspektem pozytywnym, jak i negatywnym). ALE! Ale książka, seria, cała historia (lub jej zarys) w zasadzie, powstały 28 lat temu. I od początku istnienia na australijskim rynku – seria odnosi sukcesy. I trzeba zaznaczyć, że Kroniki niekoniecznie kierowane są do młodych czytelników. A, co najbardziej istotne, historia naprawdę wciąga.

Pierwszy tom wprowadza nas do świata, który przeżył tzw. Wielką Biel, po której nastąpiła Era Chaosu. Czym one dokładnie były dowiadujemy się powoli, odkrywamy, wraz z bohaterami, poszczególne elementy tej historii. Główna bohaterka, Elspeth jest obdarzona specjalnymi umiejętnościami, można by rzec – magicznymi, musi je jednak ukrywać. Ten tom wprowadza nas do świata Elspeth, poznajemy wszystko głównie z jej perspektywy, m.in. sposoby radzenia sobie w warunkach, w których przyszło jej żyć jako Odmieniec. A Odmieńców, oczywiście, jak się okazuje - wcale nie jest mało. W książce Odmieńcami są osoby dotknięte specyficzną mutacją, dzięki której posiadają one różnego rodzaju umiejętności, niedostępne dla zwykłego śmiertelnika.

Pierwszy tom, choć niedługi, akcję posiada skondensowaną. Dużo się dzieje, czasami widać sztuczne przyspieszenie, ale ogólnie wszystko się trzyma. Plusem (albo minusem – w zależności od punktu widzenia) jest prosty świat, nie ma skomplikowanych nazw i imion, wszystko wydaje się takie… łatwe do ogarnięcia. Przynajmniej na razie , bo to przecież dopiero pierwszy tom, zostało wydanych siedem, ósmy planowany jest na ten rok.

O powodzeniu każdego przedsięwzięcia decydują solidne podstawy. Nie inaczej jest w przypadku tworzenia oprogramowania. Niewłaściwe określanie wymagań, niewystarczające wsłuchiwanie się w potrzeby użytkowników mogą skutkować uzyskaniem nieprzydatnego produktu. Jak uniknąć błędów? Na czym polega zadanie analityka? Jak skutecznie pozyskiwać wymagania i właściwie nimi zarządzać? Odpowiedzi na te pytania dostarcza książka Specyfikacja oprogramowania. Inżynieria wymagań autorstwa Karla Wiegersa i Joy Beatty.

Publikacja ta, będąca swego rodzaju „biblią dla analityków”, doczekała się już trzeciego wydania. W informatyce dekada to niemal wieczność, a niemal tyle czasu minęło od ostatniej edycji Specyfikacji oprogramowania. Autorzy dostosowali zatem zawartość książki do współczesnych realiów, uwzględniając rozwój branży IT, zmiany dotyczące zarządzania projektami czy nowe narzędzia pomocne w inżynierii wymagań.

Co znajdziemy w książce?

Tekst Specyfikacji oprogramowania podzielono na pięć części.

Przedmiotem części I (Wymagania dotyczące oprogramowania. Co, dlaczego i kto?) są ogólne zagadnienia dotyczące inżynierii wymagań. Autorzy wyjaśniają w niej, jaki jest cel tworzenia dokumentacji i kto uczestniczy w tym procesie. Krótko charakteryzują najważniejsze problemy towarzyszące inżynierii wymagań, a także opisują korzyści płynące z dbania o jakość specyfikacji. Przedstawiając rolę klienta w procesie pozyskiwania wymagań, Wiegers i Beatty m.in. wymieniają jego prawa i obowiązki. Następnie opisują dobre praktyki w inżynierii wymagań oraz dość wyczerpująco wyjaśniają funkcję analityka biznesowego, skupiając się na jego pożądanych cechach.

W II części (Opracowywanie wymagań) autorzy przedstawiają cały proces specyfikacji oprogramowania. Rozpoczynają od zidentyfikowania wymagań biznesowych, następnie podkreślają potrzebę poznawania oczekiwań przyszłych użytkowników wobec produktu. Podpowiadają, jak rozstrzygać spory, do jakich dochodzi na tym etapie prac nad specyfikacją. W kolejnym rozdziale przedstawiają różne sposoby pozyskiwania wymagań, zwracają uwagę na kluczowe zagadnienia i pułapki czyhające na analityków. Następnie skupiają się na opracowywaniu przypadków użycia, podkreślając przy tym potrzebę podejścia do funkcji oprogramowania z perspektywy przyszłego użytkownika, a więc skupienia się na tym, by produkt był praktyczny. Kolejne rozdziały dotyczą reguł biznesowych i związanych z nimi ograniczeń, a także dokumentowania wymagań. Bardzo pomocy jest zamieszczony w książce szablon. Autorzy krok po kroku budują dokument dotyczący wymagań. Następnie wymieniają cechy idealnych wymagań oraz techniki przedstawiania ich. Nie od dziś wiadomo, że obrazy są bardziej uniwersalne (i niekiedy czytelne) od słów. Dlatego też w rozdziale 12. zamieszczono różne graficzne sposoby przedstawiania wymagań: od diagramów po tabele. Kolejne zagadnienia opisane w książce to m.in. modelowanie relacji między danymi, zwrócenie uwagi na jakość oprogramowania (autorzy proponują specyfikowanie wymagań dotyczących jakości za pomocą języka Planguage), prototypowanie, priorytety oraz walidacja wymagań. Następnie Wiegers i Beatty wyjaśniają, dlaczego warto dbać o wysoką jakość tworzonych wymagań – można będzie korzystać z nich w kolejnych projektach. Na koniec przedstawiają pozostałe zagadnienia związane z wymaganiami: koszty, miejsce specyfikowania w harmonogramie prac nad oprogramowaniem czy rolę wymagań np. w procesie pisania kodu i testowania.

Temat części III w zasadzie jest zawarty w jej tytule: Wymagania w różnych klasach projektów. Autorzy w pierwszej kolejności opisują cechy wymagań w projektach zwinnych, wskazując różnice między metodykami agile’owymi i klasycznym podejściem do tworzenia oprogramowania. Podkreślają przy tym jeszcze większą potrzebę wsłuchiwania się w oczekiwania użytkownika (np. w podrozdziale dotyczącym epik i opowieści użytkownika). Następnie skupiają się na wymaganiach w projektach ulepszających i zastępujących czy bazujących na już istniejących produktach. Kolejne zagadnienia poruszane w części III to zalety outsourcingu, offshoringu czy nearshoringu oraz związane z nimi zagrożenia. Następnie Wiegers i Beatty przedstawiają projekty automatyzacji procesów biznesowych, projekty analityki biznesowej i m.in. projekty systemów wbudowanych.

W części IV (Zarządzanie wymaganiami) autorzy skupiają się na metodach wydajnej pracy z wymaganiami. Zwracają uwagę m.in. na konieczność dbania o kontrolowanie wersji czy spójność poszczególnych dokumentów. Następnie przedstawiają zagadnienia związane ze zmianami wymagań, np. kontrolowanie zmian czy analizę ich wpływu. Rozdział 29. dotyczy w głównej mierze śledzenia wymagań, a kolejny – zamykający część IV – zawiera opis narzędzi służących do opracowywania wymagań i zarządzania nimi.

Przedmiotem ostatniej, V części (Implementacja inżynierii wymagań) są, ogólnie rzecz biorąc, dwa zagadnienia: ulepszanie procesów inżynierii wymagań oraz zarządzanie ryzykiem.

Książka zawiera ponadto trzy dodatki. Pierwszy (A) składa się z 20 pytań pomagających wybrać optymalne dla danego projektu/przedsiębiorstwa techniki inżynierii wymagań, a także wskazać elementy (np. dotyczące analityków czy klientów) wymagające poprawy. Dodatek B zawiera kilkanaście tabel. Zebrano w nich najważniejsze problemy związane z wymaganiami, ich możliwe przyczyny oraz rozwiązania. W dodatku C zamieszczono kilka przykładów dokumentów dotyczących wymagań.

Na końcu książki znajduje się przydatny słowniczek pojęć.

Duża łyżka miodu

Książka jest napisana prostym, przystępnym językiem. Poszczególne zagadnienia autorzy opisują niemalże od podstaw, dzięki czemu zrozumieją je nawet osoby na co dzień niezwiązane z branżą IT czy analizą wymagań.

Struktura książki jest przemyślana i czytelna. Prawie każdy z rozdziałów rozpoczyna się historyjką wprowadzającą czytelnika w temat. Poprzedza ona krótki wstęp, po którym znajdują się podrozdziały zawierające szczegółowe rozważania. Najistotniejsze informacje umieszczono w ramkach opatrzonych trójkątem z wykrzyknikiem. Tekst urozmaicają Prawdziwe historie (oznaczone symbolem książki) – opisy doświadczeń autorów. Wiegers i Beatty przestrzegają również czytelników przed skutkami pewnych nieprzemyślanych działań (Pułapka). Większość rozdziałów kończy ramka Następne kroki, pomagająca zastosować teorię w praktyce. Zawiera ona ćwiczenia do wykonania przez czytelnika.

Łyżeczka dziegciu

Mankamentem książki może być… grubość kartek; są one bardzo cienkie, więc w trakcie czytania zwykle widzimy również zawartość kolejnej/poprzedniej strony. Podczas dłuższej lektury okazuje się to dosyć męczące.

Książka jest starannie dopracowana pod względem językowym. Jedynie rozdział 31. zawiera zaskakująco dużo drobnych usterek. Nie najlepiej wygląda również tłumaczenie niektórych pojęć z dziedziny IT, jak wspomniane epiki czy historie użytkownika. Oryginalne formy wydają się naturalniejsze.

Merytoryczna wartość publikacji jest niepodważalna. Wśród nielicznych błędów można wymienić niewłaściwe tłumaczenie rozwinięcia skrótu CRUD w rozdziale 13.

Dobra inwestycja

Czy warto wzbogacić swoją biblioteczkę o Specyfikację oprogramowania? Z pewnością. Co więcej, to książka, do której czytelnik będzie niejednokrotnie wracać. Publikację Wiegersa i Beatty wielokrotnie już nazywano kompendium wiedzy dla każdego analityka oraz innych osób związanych z branżą IT. Kolejne wydanie Specyfikacji oprogramowania bez wątpienia nadal zasługuje na to miano.

Dobra wiadomość dla miłośników nowoczesnych technologii – książka jest dostępna również w wersji elektronicznej.

Czeka nas apokalipsa. Nie wywołają jej jednak ani zmiany klimatyczne, ani zderzenie z asteroidą. Rzeczywistość jest bardziej prozaiczna. Pogrąży nas upadek dolara. Jakich skutków możemy się spodziewać? Prawdopodobne jest załamanie się międzynarodowego systemu walutowego, ponieważ jeśli świat straci zaufanie do dolara, żadna inna waluta nie będzie w stanie zastąpić go w roli światowej waluty rezerwowej. Nadchodzącą zawieruchę przetrwają tylko te kraje i osoby, które już dziś się na nią przygotują.

Podczas lektury tej książki przekonasz się, że następna zapaść finansowa nie będzie miała sobie równych…

Autor tej przenikliwej książki pokazuje, w jaki sposób zwykli obywatele, oszczędzający i inwestujący ciężko zarobione pieniądze, stali się królikami doświadczalnymi w laboratorium banków centralnych. Najważniejsi gracze finansowi na świecie — rządy państw, duże banki, instytucje multilateralne — zawsze jakoś sobie poradzą i wspólnie ustalą  nowe reguły gry. Prawdziwymi ofiarami następnego kryzysu będą drobni inwestorzy, którzy założyli, że to, co działało przez całe dziesięciolecia, będzie działało nadal. Na szczęście nie jest jeszcze za późno, żeby przygotować się na nadchodzącą śmierć pieniądza. Przeczytaj o czekających nas zagrożeniach i dowiedz się,  jak zabezpieczyć swoje finanse, by  nie stać się ofiarą adchodzącego globalnego kryzysu finansowego.

 

James Rickards jest autorem bestsellera Wojny walutowe. Nadejście kolejnego globalnego kryzysu, przetłumaczonego na 12 języków i wysoko ocenionego przez „Financial Times”, agencję Bloomberga i „Politico”. Jest menedżerem portfela w firmie West Shore Group oraz doradcą do spraw międzynarodowych zagrożeń ekonomicznych i fi nanosowych w Departamencie Obrony i służbach wywiadowczych Stanów Zjednoczonych. Brał udział w pierwszej finansowej grze wojennej przeprowadzonej przez Pentagon.

„Śmierć pieniądza przedstawia bardzo ważne, prowokacyjne koncepcje, jasno wytłumaczone i podane w bezstronny sposób, daleki od sensacyjnych proklamacji, a jednak kwestionujący konwencjonalną   wiedzę rynkową. Dzięki swej przenikliwości Rickards potrafi łączyć fakty lepiej niż inni autorzy. Godna kontynuacja Wojen walutowych”.

 — John Hathaway, menedżer portfela w firmie Tocqueville Gold Fund

 

„Śmierć pieniądza to absorbująca opowieść o potężnych napięciach narastających w globalnym systemie finansowym, zwłaszcza od kryzysu z 2008 roku. Jim Rickards jest urodzonym nauczycielem. Każdy poważny badacz kryzysów finansowych i ich przyczyn powinien przeczytać tę książkę”.

— dr John H. Makin, pracownik American Enterprise Institute, były główny ekonomista w firmie Caxton

Associates

„Dokonana przez Rickardsa  analiza paradoksu inflacji i deflacji, niebezpiecznych przeciwników dolara oraz strategii Rezerwy Federalnej jest bardzo błyskotliwa. Dobra lektura skłania do spojrzenia na świat   z innej strony — i to jest właśnie  taka książka”.

— Don Young, 25-krotny zdobywca tytułu najlepszego analityka w szeregach inwestorów instytucjonalnych, były członek Financial Accounting Standards Board