Recenzje

Poczynając od prawdziwości prognoz zdrowotnych, poprzez gospodarcze kończąc na szacowaniu zdolności do walki z terroryzmem - wszystko to jest uzależnione od jakości naszych przewidywań. Prognostykom z pomocą przyszedł Nate Silver, który zbudował innowacyjny system do ich tworzenia. I dzięki temu stał się rozpoznawalny. Opierając się na swym przełomowym modelu wyjaśnia w tej publikacji jak odróżnić sygnały wśród szumu. A może udane prognozy są łutem szczęścia?

Przewidywanie jest ważną częścią nauki, biznesu, polityki ale nie jesteśmy w tym zbyt dobry i padamy ofiarą błędów poznawczych i innych problemów systemowych, takich jak nadmiar informacji. Prognostycy powinni być świadomi różnicy pomiędzy tym, co wiedzą i tym co wydaje im się, że wiedzą. Silver podkreśla w tej książce, że to dokładni synoptycy potrafią dostrzec zależności w gąszczu informacji, zauważyć tysiące szczegółów. Tłumaczy dokładność swych prognoz wykorzystując twierdzenie Bayesa. Mam niewielkie pojęcie o tworzeniu prognoz, ale nawet ja wiem że zbytnia pewność siebie jest często przyczyną wielu niepowodzeń. Podobne założenie przyjął w swych badaniach Nate Silver. Uważa, że podstawowym problemem prognozowania przyszłości są dane, na których ono jest oparte. Pochodzą z przeszłości. To, że można "przewidzieć" przeszłość nie oznacza, że można przewidzieć także przyszłości...

Książka prezentuje doświadczenia w świecie i krytykuje to, co dzieje się w kontekście badań społecznych. Dzięki niej dowiedziałam się, że wiedza może być używana do ulepszenia procesu przewidywania i może poprawić nasze modele prognostyczne z wielu dziedzin. Autor twierdzi, że niektórzy eksperci są tak przywiązani do teorii lub modeli, że nie są zdolni do rozpoznawania danych z nimi sprzecznych. Silver interpretuje wiedzę w pokorze. Nie promuje naiwności. Wskazuje wiele zalet i wad analizy statystycznej. Rozważa wiele niedawnych przypadków rażąco nieudanych prognoz. Jest bardzo ostrożny co do twierdzenia o skuteczności przewidywania. Analizuje szeroki wachlarz zastosowań statystyki do budowania prognoz.

Publikacja jest pełna ciekawych przypadków i dzięki temu może zadowolić wielu różnych odbiorców. Materiał jest tu jasno przedstawiony. Autor wyjaśnia wiedzę przy pomocy przykładów i niekiedy wesołych opowieści. Liczne cytaty, wiele przypisów i bogata bibliografia zrobiła na mnie duże wrażenie. Całość została dodatkowo urozmaicona diagramami i wykresami. Jednak nie wszystkie jej składowe można zaliczyć do zalet. Niestety publikacji nie jest wolna od wad. Natrafiłam tu na treści, które są sprzeczne z innymi zawartymi tu fragmentami. Ponadto momentami autor popiera dane tezy a następnie w innych rozdziałach je krytykuje. I najważniejsze z mojego punktu widzenia - publikacja nie podaje jak ulepszyć już istniejące modele prognostyczne, czy jak zaprojektować bardziej dokładne...

Najdalej wysunięty na zachód kontynentu afrykańskiego kraj arabskiego Maghrebu, Maroko, słynie z bogactwa krajobrazów – od atlantyckich i śródziemnomorskich wybrzeży po pasma górskie Rifu, Atlasu Średniego i Wysokiego oraz Antyatlasu i pustynie. A przede wszystkim z ciekawej historii oraz mnóstwa wysokiej klasy zabytków od czasów antycznych, poprzez bogactwo islamu, po budowle z czasów kolonialnych i nam bliższych. Ponadto interesujących ludzi i ich obyczajów, barwnych bazarów oraz z wielu innych atrakcji turystycznych. Kraj ten dosyć chętnie odwiedzany jest więc przez Polaków, czemu sprzyja brak obowiązku wizowego dla turystów, gościnność, niezła baza wypoczynkowa oraz umiarkowane ceny. Można oczekiwać, że w najbliższych latach zainteresowanie to wzrośnie, gdyż Maroko realizuje obecnie ambitny program VISION 2020, w którym gospodarka turystyczna uznana została za główne narzędzie rozwoju kraju. Powstają więc nowe ośrodki wypoczynkowe, hotele i całe zaplecze oraz infrastruktura. M.in. nowe mariny, pola golfowe itp.A wiele starych obiektów poddanych zostanie remontom i modernizacji, co podniesie ich, niekiedy jeszcze słaby standard. Popularyzacji tego kraju u nas dobrze służy też udział jego przedstawicieli w targach turystycznych w Polsce. No i publikacje na jego temat, także w postaci przewodników. Ukazało się właśnie „Maroko" w nowej serii Travelbooków Bezdroży, wydawanej przez gliwicki Helion. Ten sam co i „dużego" autor przewodnika Bezdroży w serii pomarańczowo-czarnej (jak bywa ona nazywana od koloru okładek) gwarantuje ciekawą i kompetentną treść.Wspomnę tylko, że tamten przewodnik, którego I wydanie w 2010 roku też recenzowałem na tych łamach, był jedną z kolejnych udanych publikacji Krzysztofa Bzowskiego. Obecny travelbook, zgodnie z przyjętym układem tej serii, obejmuje najważniejsze atrakcje Maroka oraz mnóstwo przydatnych i ciekawych informacji na jego temat. Do plusów tego przewodnika zaliczam sporą dawkę dobrych, kolorowych zdjęć, a także 17 mapek i planów kraju oraz głównych lub najważniejszych zabytkowych miast.Ponadto 12 informacji monotematycznych w ramkach włamanych w tekst oraz dwie duże wkładki „Wyprawa na Jebel Toubkal" i „Hiszpania w Maroku" (enklawy: Ceuta i Melilla). Przewodnik pomija praktycznie rzadko odwiedzane przez turystów wybrzeże śródziemnomorskie na wschód od Tetuanu – rozwój tamtejszej bazy turystycznej o europejskim standardzie dopiero jest w planach - jak również większość obszarów gór Rif, obu Atlasów i Antyatlasu. Podobnie tereny na południe od Agadiru, chociaż i tam - poza pustynią - jest parę miejscowości wartych zobaczenia. Chociażby miasteczko Massa.Zbyt ubogi jest znajdujący się na końcu Indeks, nie uwzględniający praktycznie żadnych obiektów w poszczególnych miejscowościach. Jest to jednak seria przewodników kieszonkowych dla turystów, którzy przede wszystkim chcą dowiedzieć się o sprawach, zabytkach i atrakcjach w danym kraju najważniejszych. A to zadanie najnowsze „Maroko" spełnia doskonale. W otwierających ten przewodnik „Atrakcjach Maroka" autor wypunktowuje, z krótkimi informacjami, to co w kraju tym poleca szczególnie. A więc przede wszystkim osiem zabytków z Listy UNESCO oraz dziewięc innych, szczególnie ciekawych.Ich dobór jest dla mnie oczywisty, bo znam ten kraj nieźle z paru po nim podróży. Chociaż brak mi w tym wykazie jeszcze chociażby „Małego Marrakeszu" – miasta Taroudant. Zaprezentowane zostało ono skrótowo w dalszej części, przy okazji prezentacji odległego od niego o 80 km Agadiru. Wśród największych atrakcji autor wymienia także osiem wydarzeń kulturalnych wartych uwagi polskiego turysty oraz cztery tamtejsze cuda natury. Ponadto osiem "niezapomnianych przeżyć" rzeczywiście wartych polecenia, chociaż można by dodać do nich co najmniej drugie tyle innych, niemniej ciekawych. Chociażby spacery po medynie Marrakeszu, czy dawnej dzielnicy żydowskiej w Rabacie. Mnóstwo ważnych informacji znalazło się w rozdziale „Informacje praktyczne", m.in. ostrzeżenie kobiet przed samotnymi spacerami ze względu na narażenie na nachalne nagabywanie przez mężczyzn. Podobnie przed kontaktami w jakiejkolwiek formie z narkotykami, które są tam łatwo dostępne, ale kary za posiadani ich nawet w minimalnych ilościach są bardzo surowe czy ostrzeżenie przed fałszywymi przewodnikami – naciągaczami, nierzadko młodymi i sympatycznymi „studentami", którzy nawet za krótką przyjacielską rozmowę domagają się później zapłaty. Ponadto informacja o tym, że fotografowanie kobiet bez zezwolenia ich opiekunów może mieć niemiłe konsekwencje. A w ogóle ktokolwiek tam fotografowany, lub komu wydaje się, że jest fotografowany, przeważnie żąda za to zapłaty. Co – dodam – jest tamtejszą plagą, z którą wielokrotnie miałem do czynienia.Warto też wiedzieć, o czym również pisze autor, że w Maroku, poza dwoma wyjątkami, nie-muzułmanów obowiązuje bezwzględny zakaz wstępu do meczetów, nawet na ich dziedzińce. Zaś na bazarach czy w sklepie nie należy rozpoczynać targowania się, o ile nie ma się zamiaru kupienia danego towaru. Bo bywa to traktowane jako obraza sprzedającego. Bardzo ciekawe są „Informacje krajoznawcze". Z „Krajoznawczym ABC" i „Kalendarium historycznym" od XII w p.n.e. do 1999 roku – objęcia tronu przez obecnego króla. A także mnóstwem danych na temat krajobrazów, klimatu, przyrody oraz polityki i gospodarki.Podobnie jak o społeczeństwie (ludność, języki, religia), kulturze i sztuce (architektura, rzemiosło artystyczne, literatura, muzyka) oraz kuchni. Część czysto przewodnikowa prowadzi czytelnika przez główne i najciekawsze miasta: Rabat, Casablankę, Fez, Meknes, Tazę i Marrakesz. A następnie przez: Skarby Wybrzeża Atlantyku, Na południe od Cieśniny Gibraltarskiej i Na pustyni. W każdym przypadku z krótką historią danego miasta czy obszaru oraz sugestiami co tam warto zobaczyć i w jakiej kolejności. Z krótkimi, ale kompetentnymi opisami najciekawszych miejsc i obiektów.Z informacjami kiedy są one dostępne i ile ewentualnie kosztuje wstęp. Na końcu zaś umieszczono informacje turystyczne: jak tam dojechać i orientować się, poruszać na miejscu (komunikacja lokalna), gdzie nocować, żywić się, jakie wydarzenia są tam warte szczególnej uwagi turysty itp. W sumie w niewielkim objętościowo i poręcznym przewodniku czytelnik i turysta otrzymuje mnóstwo potrzebnych mu, często wręcz niezbędnych, a przynajmniej przydatnych informacji o kraju i jego atrakcjach.

Pierwszy wpis... Pierwsza recenzja ;-)

Radzkę oglądam od dawna i zawsze podobało mi się w jaki sposób prezentuje ubrania dla sylwetek. Pewnego dnia przeszłam się po Empiku i... jakie było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam właśnie jej książkę na jednej z półek. Wtedy wiedziałam, że muszę ją mieć. Jeszcze większe było moje zdumienie, gdy dostałam ją pod choinkę. Lekturę książki zaczęłam od razu.

Każdy w tej książce znajdzie coś dla siebie. Główny rozdział to ten, w którym Radzka porusza temat sylwetek. Jest to całkowicie zrozumiałe, bo autorka właśnie w tym czuje się najlepiej i jej kanał YT jest temu poświęcony. Często szukałam książki, która w prosty sposób mówiła by o tym jak podkreślać zalety figury, a jak tuszować niedoskonałości, ale mało która mi odpowiadała. Język, którego Radzka używa jest prosty, zrozumiały dla wszystkich. Nawet modowego laika. Nie ma tam żadnych trudnych pojęć, które trzeba by było znajdywać w wyszukiwarce. Jeśli chodzi o treść - nie ma zbędnego lania wody, a same konkrety. Dokładnie przedstawione ubrania, które każda z sylwetek powinna nosić.

Co mnie pozytywnie zaskoczyło - Radzka dodała tabelę z wymiarami, aby łatwiej było zidentyfikować jaki typ sylwetki prezentuje czytelniczka (a jak wiadomo, wiele kobiet ma ten problem). Ba ! Sama podała swoje wymiary, aby - jak mówi - inne czytelniczki nie czuły się skrępowane. Dzięki tej książce w końcu wiem już (bez wątpliwości) jakim typem sylwetki jestem i co jest dla mnie odpowiednie.

Mnie jednak najbardziej zaciekawiły takie rozdziały jak : "Historia mody XX wieku w pigułce i "Mity". Pierwszy z nich jest świetną "ściągą" dla osób, które kompletnie w historii mody się nie orientują, a chciałyby znać podstawowe trendy w poszczególnych latach. W punktach opisane jest czym w danych czasach w modzie charakteryzowała się garderoba. Dział, jak zresztą cała książka, oparty jest świetnymi ilustracjami przedstawiający stroje z danych okresów. Natomiast w dziale mity youtuberka obala powielane w kółko stereotypy. Takie jak "ten kolor nie jest dla mnie odpowiedni" albo to, że ubrania o długości maksi powinny nosić tylko wysokie kobiety.

Radzka pokazuje też, że kolor ubrania jaki zakładamy wiele o nas mówi - dlatego też powinniśmy świadomie dobierać takie kolory, które oddają nasz charakter. Nie da się ukryć, że chcąc nie chcąc podświadomie na samym początku znajomości oceniamy osobę po wyglądzie. Dlatego też jeśli jesteś optymistką - noś pomarańczowy, a jeśli masz artystyczną duszę i jesteś marzycielką - niebieski.

Oczywiście musiał się także pojawić modowy "must have", czyli to, co każda kobieta powinna mieć w szafie. Rzeczy potrzebne, uniwersalne, na każdą okazję - takie bez których się nie obędziesz ;-)

Poza tym działy : "Materiały, czyli niech przemówi metka!" i "Zakupy online". Obydwa bardzo istotne - warto wiedzieć, które materiały są włóknami naturalnymi, a które chemicznymi albo że swetry z akrylu nie przepuszczają powietrza. Dobrze też wiedzieć co oznaczają "znaczki" na metce. "Zakupy online"... ile z Was teraz je robi? ;-) W dobie internetu coraz więcej osób woli kupić coś przez stronę www niż iść do sklepu i spędzać tam godziny na przymierzaniu ;-) Dlatego też musisz  orientować się jak kupować online.

Z kolei rozdział "Ściąga" ukazuje rzeczy, które "wyszły poza markę", czyli np. skąd wywodzi się słynny już trapezowy kształt torebek i co oznacza nazwa torebki "Chanel 2.55". Z pewnością znajdą się takie ciekawostki, o których nie wiecie.

"Radzka radzi : Tobie dobrze w tym!" powinna być obowiązkową lekturą dla kobiet, które swoją przygodę z modą dopiero zaczynają. I oczywiście takich, które są widzkami Radzkiej. ;-) Te drugie z pewnością nie przegapią takiej okazji i zakupią książkę ;-) Książka jest barwna, kolorowa i przede wszystkim prosta - co czyni ją po prostu bardzo dobrą ;-)

Gruzja, czyli nie tylko dobre wino

O darowanym raju", raju utraconym, dociekliwie i interesująco pisze Maciej Jastrzębski w książce „Klątwa gruzińskiego tortu"

Jeśli mogłabym wybrać się na wschód świata, to niewątpliwie „Klątwę gruzińskiego tortu" wzięłabym ze sobą jako swoisty przewodnik. Maciej Jastrzębski, reporter, radiowiec, specjalny wysłannik Polskiego Radia do Gruzji, „wgryzł się" w ten tort z wielkim zacięciem. I odsłonił przed czytelnikami kolejne warstwy tego kraju. Kraju, raczej niezbyt dobrze znanego wielu polskim czytelnikom.

Bo z czym kojarzy nam się Gruzja ZKatie Meluą - piosenkarką brytyjską urodzoną właśnie w Gruzji, wojną sprzed, siedmiu lat, z winem, które uchodzi za wyjątkowo pyszne, dziką przyrodą. Niektórym także z gruzińską gościnnością - ponoć podobną do naszej, polskiej. A tym, którzy pamiętają „Czterech pancernych i psa", z Grigorijem - Gruzinem, barwną postacią. Warto wspomnieć, że Gruzję wspierał przecież prezydent Lech Kaczyński.

Maciej Jastrzębski w swoj ej poprzedniej książce „Matrioszka Rosja i Jastrząb" udowodnił klasę: wytrawnego podróżnika, obserwatora, rozmówcy słuchającego spotkanych w drodze ludzi z wielką uwagą, autora posługującego się piórem z wielką wprawą, odsłaniającego zawikłaną historię mocarstwa krok po kroku. I pasjonata, oglądającego Rosję nie „naklęczkach", ale właśnie z reporterską troską. Podobnie uczynił, przygotowując „Klątwę gruzińskiego tortu".

Do Gruzji prowadzi czytelnika razem z Dżabą, taksówkarzem wiozącym go po wertepach. To właśnie Dżaba wraz ze swoim własnym spojrzeniem na ojczysty kraj jest jego i naszym przewodnikiem. Autor nie byłby reporterem, któremu bliskie są przede wszystkim sprawy ludzkie, gdyby nie zagłębił się w prywatną (fascynującą!) historię Dżaby, prezentując ją czytelnikowi ze swadą. Wiadomo powszechnie, że to właśnie prywatne dzieje mieszkańców odzwierciedlają najtrafniej wielką historię ziemi, na której żyją.

Maciej Jastrzębski zaczyna jednak swoją barwną opowieść porządnym rysem historycznym, przybliżającym czytelnikowi nieznany skrawek świata. To także charakterystyczny rys autora, chyba zawsze dbającego o szczegóły. To właśnie one są tym, co buduje życie Gruzinów. Podaje także legendarną opowieść o Tbilisi - stolicy Gruwcdłtfo zji, ubarwiającą całość. Czy nie piękna jest opowieść o Bogu, do którego po swój kawałek ziemi Gruzini przyszli ostatni, a Bóg, który rozdał już wszystko i nie miał dla nich już niczego, postanowił darować im to, co został dla siebie: mały, ale piękny kawałek ziemi między brzegiem Morza Czarnego a górami Kaukazu 

Świetny znawca rosyjskiej polityki (Jastrzębski jest korespondentem Polskiego Radia w Moskwie) wplata w opowieść o Gruzji rosyjskie ważne wydarzenia, najczęściej bardzo mocno splatające się z gruzińskimi. I dostrzega „pomieszanie", w którym przyszło żyć Gruzinom - ni to w Europie, ni to w Azji. Niekoniecznie trzeba interesować się polityką (w którą zresztą jesteśmy uwikłani niezależnie od naszych chęci), by z zainteresowaniem przeczytać to, co Jastrzębski pisze o trudnej gruzińskiej (i nie tylko) polityce.

Jak to się dzieje, że Gruzini i Polacy mają tyle wspólnych cech Skąd wzięło się pewne podobieństwo naszych i ich dziejów Autor „Klątwy gruzińskiego tortu" przybliża niełatwe sprawy, częściowo je tłumaczy, ale też w pewien sposób zachęca do własnych badań. Maciej Jastrzębski pokazał też postacie Polaków związanych z Gruzją. Lektura „Klątwy gruzińskiego tortu" sprawia, że Gruzję chce się odwiedzić, zobaczyć własnymi oczam jej piękno, porozmawiać z ludźmi. I dociec, razem z autorem, tego, co bolesne. Bo czyż nie jest ciekawe, jak to się stało, że Gruzini dostali najprawdziwszy raj i go stracili Jak to się właściwie dokonało Niecierpliwie czekam na następną książkę Macieja Jastrzębskiego. Czytelnicze wyprawy z tym autorem są pasjonujące i warte poświęcenia czasu na uważną lekturę.